Σαν σήμερα 30 Ιανουαρίου 1822 μετά την, νικηφόρα για τις Ελληνικές δυνάμεις, μάχη του Νεοκάστρου (Νιόκαστρου) της Πύλου ο Οθωμανικός στόλος και οι Οθωμανικές δυνάμεις στην ξηρά αποχωρούν.
Πρόκειται για τη Μάχη του Νεοκάστρου. Μετά την πτώση του Kάστρου στα χέρια των Ελλήνων (Αύγουστος 1821), οι Οθωμανοί που κατείχαν ακόμη τη γειτονική Μεθώνη και την Κορώνη, επιχείρησαν να ανακτήσουν τη στρατηγική αυτή θέση για να “πνίξουν” την επανάσταση στη Μεσσηνία στις αρχές του δεύτερου έτους του Πολέμου. Οι Οθωμανοί είχαν εφαρμόσει μια συνδυασμένη Επίθεση, μια “λαβίδα”. Ο στόλος τους (υπό τον Καρά Αλή) εμφανίστηκε στον κόλπο του Ναυαρίνου για να βομβαρδίσει το κάστρο από τη θάλασσα, ενώ ταυτόχρονα το πεζικό εξόρμησε από τη Μεθώνη. Ο Στρατηγός Κάρολος Νόρμαν (Karl von Normann-Ehrenfels) υπήρξε το κεντρικό πρόσωπο της αμυντικής προσπάθειας. Ο Γερμανός φιλέλληνας είχε φτάσει στην Ελλάδα στις αρχές του 1822. Με την πειθαρχία και την εμπειρία του, οργάνωσε την άμυνα του Νεοκάστρου. Κατάφερε να αποκρούσει τις τουρκικές επιθέσεις από την ξηρά, αποδεικνύοντας την αξία της τακτικής οργάνωσης απέναντι στις υπέρτερες οθωμανικές δυνάμεις.
Η επιχείρηση των Οθωμανών απέτυχε. Οι Έλληνες, υπό την καθοδήγηση του Νόρμαν, κράτησαν το Νεόκαστρο. Η επιτυχία αυτή ήταν κρίσιμη, καθώς αν το κάστρο έπεφτε τότε, ολόκληρη η δυτική Πελοπόννησος θα κινδύνευε με άμεση ανακατάληψη πολύ πριν την έλευση του Ιμπραήμ. Κατά τη διάρκεια του 1822, το Νεόκαστρο λειτούργησε ως βάση ανεφοδιασμού και άμυνας για τις ελληνικές δυνάμεις. Η κατοχή του επέτρεπε στους Έλληνες, να επιτηρούν τις κινήσεις του οθωμανικού στόλου στο Ιόνιο, να προστατεύουν τις καλλιέργειες της μεσσηνιακής πεδιάδας και να διατηρούν έναν ασφαλή λιμένα για τα πλοία των Σπετσών και της Ύδρας. Η ελευθερία του κάστρου κράτησε μέχρι το 1825, όταν η αποβίβαση του Ιμπραήμ Πασά άλλαξε δραματικά τις ισορροπίες, οδηγώντας στην ηρωική αλλά άνιση μάχη στη Σφακτηρία.
Βιογραφικό Καρόλου Νόρμαν
Πηγή
Περπατώντας με τους Φιλέλληνες
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ Περιβάλλοντος & Πολιτισμού
Ο Νόρμαν έγινε κυρίως γνωστός για τη συμμετοχή του στη μοιραία Μάχη του Πέτα (Ιούλιος 1822), όπου και τραυματίστηκε (πέθανε λίγο αργότερα στο Μεσολόγγι). Ωστόσο, η δράση του στο Νεόκαστρο τον Ιανουάριο του 1822 ήταν η πρώτη του μεγάλη προσφορά στον Αγώνα και ο λόγος που οι Μεσσήνιοι οπλαρχηγοί τον εκτίμησαν βαθύτατα.
Ο Κάρολος Νόρμαν, σπουδαίος Φιλέλληνας, θα μείνει στην Ιστορία ως ο οργανωτής του Τάγματος των Φιλελλήνων που έδρασε κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης.
Ο Νόρμαν γεννήθηκε το 1784 στη Στουτγκάρδη και καταγόταν από αριστο- κρατική οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν διακεκριμένος νομικός και χρημάτισε και Πρωθυπουργός του κρατιδίου της Βυρτεμβέργης. Ο Κάρολος όμως από-φάσισε να γίνει στρατιωτικός και κατατάχθηκε στον αυστριακό στρατό, όπου πολύ γρήγορα έγινε Αξιωματικός.
Το 1803 μετατάσσεται στο στρατό της Βυρτεμβέργης και όταν η πατρίδα του συμμάχησε με το Ναπολέοντα συμμετείχε στις εκστρατείες των Γάλλων. Πολέμησε κατά της Πρωσίας και το 1810 έγινε Διοικητής Συντάγματος Ελαφρού Ιππικού. Ακολούθησε τον Ναπολέοντα στην εκστρατεία κατά της Ρωσίας το 1812, τραυματίστηκε σοβαρά, αλλά κατάφερε να επιστρέψει πίσω.
Συμμετείχε στη μάχη της Λειψίας το 1813 και ενώ στην πρώτη φάση της μάχης ήταν με το μέρος του Ναπολέοντα, στο δεύτερο μέρος ακολούθησε το παράδειγμα και άλλων γερμανικών κρατών και υποστήριξε τους Πρώσους. Ο Νόρμαν κινδύνευε να χαρακτηριστεί προδότης και από τις δυό πλευρές, γι΄αυτό αναγκάστηκε να καταφύγει στην Αυστρία και αργότερα στην Ελβετία.
Του επέτρεψαν να επιστρέψει στην πατρίδα του το 1817. Εκεί ζούσε απομονωμένος με την οικογένειά του στο πατρικό κτήμα Ehrenfels.
Όταν ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση τον πλησίασαν παλιοί συμπολεμιστές του και πολλοί φιλέλληνες και του ζήτησαν να στηρίξει τον ξεσηκωμό των Ελλήνων. Ο Νόρμαν συγκινήθηκε με τον αγώνα των Ελλήνων και ως έμπειροπόλεμος στρατιωτικός αποφάσισε να βοηθήσει. Βοηθώντας τους Έλληνες, θα αποκαθιστούσε και το όνομά του. Ορίστηκε από τα φιλελληνικά κομιτάτα αρχηγός των φιλελλήνων εθελοντών και αναχώρησε για τη Μασσαλία,όπου επιβιβάστηκε σε πλοίο μαζί με 50 εθελοντές για την Ελλάδα. Έφθασε στο Ναβαρίνο το Φεβρουάριο του 1822.
Αμέσως απέδειξε τις στρατιωτικές του ικανότητες, όταν οι Τούρκοι προσπάθησαν να καταλάβουν το Νεόκαστρο και ο Στρατηγός Νόρμαν με εύστοχες βολές πυροβολικού ανάγκασε τον τουρκικό στόλο να αποχωρήσει. Τις επόμενες ημέρες επισκέφθηκε στην Τρίπολη την Πελοποννησιακή Γερουσία,όπου έγινε δεκτός με μεγάλες τιμές.
Ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, Πρόεδρος της ελληνικής κυβέρνησης, σχεδίαζε από τον Ιανουάριο του 1822 εκστρατεία στην Ήπειρο με στόχο την κατά- ληψη της Άρτας και να βοηθήσει τους Σουλιώτες. Επιθυμούσε να οργανώσει τακτικό στρατό και η παρουσία του Νόρμαν ήταν σημαντική ευκαιρία. Ουσιαστικά ο Στρατηγός Νόρμαν έγινε Αρχηγός του Επιτελείου του Μαυροκορδάτου, όταν αποφασίστηκε στις 11 Μαίου 1822 η εκστρατεία στην Ήπειρο. Έτσι με τις οδηγίες του Νόρμαν σχηματίστηκαν στην Κόρινθο για πρώτη φορά τρία τάγματα τακτικού στρατού με συνολική δύναμη 520 άνδρες και δυνάμεις ατάκτων με πολλούς οπλαρχηγούς από διάφορα μέρη της Ελλάδος και δύναμη 1500 άνδρες.
Ο Νόρμαν έβλεπε από την αρχή πολλά προβλήματα στρατηγικής. Οι στρατιώτες κινούνταν αργά, ενώ ο Νόρμαν ήθελε να αιφνιδιάσει τους Τούρκους. Το άλλο πρόβλημα ήταν η συμπεριφορά των ατάκτων που δεν θα υπάκουαν κανέναν στο πεδίο της μάχης, όπως και έγινε με την περίπτωση του Μπακόλα.
Παρ΄όλα τα προβλήματα ο Νόρμαν με τον τακτικό του στρατό νικάει τους Τούρκους στο Κομπότι στις 22 Ιουνίου 1822 και τους απωθεί προς την Άρτα.
Τις επόμενες ημέρες όμως τα προβλήματα μεγαλώνουν,ο Μαυροκορδάτος δεν ακούει το Νόρμαν και οι ελληνικές δυνάμεις διασπώνται σε πολλά μέτω- πα, όταν αποφασίζεται η τελική σύγκρουση στο χωριό Πέτα στις 16 Ιουλίου 1822. Ο ίδιος ο Μαυροκορδάτος, ως αρχηγός της εκστρατείας βρίσκεται έξι ώρες μακρυά από τη μάχη! Πολλές δυνάμεις ελληνικές τακτικού στρατού και ατάκτων που κινούνται ασυντόνιστα. Πανωλεθρία για τους Έλληνες και άγρια σφαγή του Τάγματος των Φιλελλήνων. Τα ελληνικά σώματα υποχωρούν προς το Αγρίνιο και το Μεσολόγγι.Ο Νόρμαν πολέμησε ανδρεία και τραυματίστηκε σοβαρά. Απογοητευμένος, πεθαίνει λίγους μήνες αργότερα στο Μεσολόγγι. Ένας μεγάλος ήρωας χάθηκε τόσο άδικα!
Καρά Αλί Πασάς
Ο Νασουχζαντέ Αλί Πασάς, γνωστός και ως Καρά Αλί Πασάς, (τουρκικά: Nasuhzade Ali Paşa, αποβιώσας το 1822) ήταν Οθωμανός ναύαρχος ο οποίος έδρασε κατά την διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 ως ο διοικητής του οθωμανικού στόλου. Είναι γνωστός για την Σφαγή της Χίου. Στις 30 Μαρτίου 1822 οι Τούρκοι αποβιβάστηκαν στη Χίο χωρίς ιδιαίτερη παρενόχληση από τον ελληνικό στόλο που είχε αποχωρήσει νοτιότερα και προχώρησαν σε εκτεταμένες λεηλασίες και σφαγές άμαχου πληθυσμού. Χιλιάδες κάτοικοι του νησιού (25.000 περίπου) σφαγιάστηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν ενώ μεγάλο μέρος του πληθυσμού διέφυγε προς τα Ψαρά, τις Κυκλάδες και την Πελοπόννησο. Η σφαγή της Χίου είχε μεγάλο αντίκτυπο στην κοινή γνώμη των δυτικοευρωπαϊκών κρατών και μετέβαλε τη στάση της υπέρ του αγώνα των Ελλήνων. Ο τουρκικός στόλος παρέμεινε στο λιμάνι της Χίου μέχρι τον Ιούνιο του 1822. Οι Έλληνες επιχείρησαν με πυρπολικά να προκαλέσουν καταστροφές στον τουρκικό στόλο. Ο Κωνσταντίνος Κανάρης κατάφερε να ανατινάξει την τουρκική ναυαρχίδα προκαλώντας τεράστιο πλήγμα στον τουρκικό στόλο. Ο Καρά Αλή βρήκε τον θάνατο και ο τουρκικός στόλος απέπλευσε πίσω στον Ελλήσποντο. Πηγή Wikipedia
Επιμέλεια Ανάρτησης : Αργύρης Τασιόπουλος