- 2025.03.23
- Δ. Αλειφερόπουλος .
Λίγες ημέρες πριν την παρέλαση της 25ης Μαρτίου 2025 που Deo volente θα παρακολουθήσω και φέτος από την τηλεόραση, και πενήντα εφτά χρόνια μετά από εκείνη την αξέχαστη παρέλαση του 1968, θέλω με την ανάρτησή να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου μαζί σας.
“As the time goes by” όπως μου αρέσει να λέω για τον χρόνο που περνά, εμπνεόμενος πάντα από το υπέροχο ερωτικό τραγούδι που ακουγόταν στην ασπρόμαυρη ταινία ¨Καζαμπλάνκα¨ με τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρντ και την Ίνγκριντ Μπέργκμαν, βλέπω αργά και σταθερά τον εαυτό μου να πλησιάζει όλο και πιο συχνά τον γέροντα στην ακροποταμιά του Σεφέρη και να πιάνει κουβέντα μαζί του…..
Ο μεγάλος ποιητής μας στο ποίημά του ¨Ένας γέροντας στην ακροποταμιά¨ από την ποιητική συλλογή του ¨Ημερολόγιο καταστρώματος Β,¨ λέει: ¨Κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια γιατί η ψυχή μας αύριο σηκώνει πανιά. Αν είναι ανθρώπινος ο πόνος, δεν είμαστε άνθρωποι μόνον για να πονάμε….¨
Πήγα λοιπόν στις παλιές φωτογραφίες της νιότης, εκεί που οι άνθρωποι δεν γερνούν ποτέ, και αφού προσπέρασα πολλές από παρελάσεις, ορκωμοσίες, αποκριάτικους χορούς και πολλές άλλες όμορφες στιγμές από τα έξη υπέροχα χρόνια στη Στρατιωτική Ιατρική Σχολή, τα δάχτυλά μου σταμάτησαν και ξεχώρισαν την φωτογραφία που αναρτώ σήμερα. Είναι βγαλμένη λίγη ώρα μετά την πρώτη μου παρέλαση ως πρωτοετής μαθητής της Σχολής…
Μέχρι και σήμερα που έχει περάσει πάνω από μισός αιώνας από τα χρόνια της Σχολής, δεν μπορώ να ξεχάσω την υπερηφάνεια αλλά και την συγκίνηση που ένιωθα σε όλες τις παρελάσεις που γινόντουσαν τότε στην Εγνατία, ιδίως όταν όλοι οι μαθητές τραγουδούσαμε τον Ύμνο της Σχολής: ¨Τρανών προγόνων προγόνων ιχνηλάτες, σεμνών αγωνιστών παιδιά, καινούργιοι είμαστε Σπαρτιάτες με τη γενναία μας καρδιά.¨
Κι εγώ, νιώθοντας υπερηφάνεια για την Σπαρτιάτικη καταγωγή μου, καμάρωνα μέσα μου και τραγουδούσα δυνατότερα!
Κι όταν ο επικεφαλής Λοχαγός (θυμάμαι ονόματα, Γιαννούσης, Καλδής, Ταμπακάκης, Πελεκανάκης κ.ά.) έδινε το παράγγελμα.
¨ένα στ’ αριστερό ή δύο στ’ αριστερό¨ και όλοι οι μαθητές χτυπούσαν ταυτόχρονα και πιο δυνατά μία ή δύο φορές το αριστερό πόδι στην άσφαλτο, νόμιζα οτι έτριζαν τα μπαλκόνια που ηταν φορτωμένα με ανθρώπους και χειροκροτούσαν με ενθουσιασμό! Νόμιζα ότι από το βροντερό πέρασμά μας θα ξεκολλούσαν οι σοβάδες από τις προσόψεις των πολυκατοικιών που βλέπουν στην Εγνατία!…. Όπως συμβαίνει συνήθως στη ζωή, μπορεί να ξεχάσεις πρόσωπα, ονόματα, λεπτομέρειες, ακόμη και εικόνες, όμως ποτέ δεν ξεχνάς τα δυνατά συναισθήματα που ένιωσες κάποια στιγμή και σε ταρακούνησαν!….
Έτσι ήταν τότε….. Έτσι είναι τα νιάτα…..
Οι Θεσσαλονικείς αγαπούσαν την Σχολή (μετέπειτα ΣΣΑΣ) και ήταν υπερήφανοι γι αυτήν…. Όπου πηγαίναμε, ένστολοι πάντα, είτε με στολή πανεπιστημίου είτε με στολή εξόδου, μας έδειχναν αληθινή εκτίμηση και εμπιστοσύνη. Είμαι σίγουρος ότι το ίδιο ισχύει και σήμερα!
Μετά λοιπόν την απόδοση τιμών στους επισήμους στον Άγιο Δημήτριο και μετά την παρέλαση ενώπιό τους στην Εγνατία, είχαμε επιστρέψει στην Σχολή και ξεκουραζόμασταν υπερήφανοι αλλά και κατάκοποι από την πεζοπορία πολλών χιλιομέτρων.
Επικρατούσε μια ευχάριστη ατμόσφαιρα και ο Ιορδάνης, ο φωτογράφος της σχολής δεν σταμάτησε να βγάζει αναμνηστικές φωτογραφίες ομαδικές και κατά μόνας.
Τότε ζήτησα από τον πρώτο λοχία της Διοικούσας μου να βγάλουμε μια φωτογραφία και αυτός δέχτηκε με ένα πλατύ χαμόγελο….. Πήραμε θέση και ο Ιορδάνης, έπραξε τα δέοντα…Ζήτησα εγώ την συγκεκριμένη φωτογραφία γιατί υπήρχε σπουδαίος λόγος!
Ο Ιωάννης Παπαναστασίου του Στεφάνου και της Σοφίας εκ Ξυλαγανής Κομοτινής ήταν θαλαμάρχης μου στο παλαιό κτίριο με τους θαλάμους των σαράντα ατόμων και τα διπλά σιδερένια κρεβάτια (τα πάνω για τις μεγαλύτερες τάξεις, τα κάτω για τις μικρότερες)
Από την πρώτη ώρα στην Σχολή ήταν το πρώτο όνομα που έμαθα.
Το κρεβάτι μου ήταν απέναντι στο δικό του και από την πρώτη στιγμή ανέλαβε αποκλειστικά να μου δείξει πώς να τακτοποιώ τα πράγματά μου στο μικρό μπαούλο μου, πώς να στρώνω το κρεβάτι μου και άλλα πολλά που είχαν να κάνουν με την νέα μου καθημερινότητα στη Σχολή. Άκουγα δυνατές φωνές απο άλλους θαλάμους καθώς ειχε αρχίσει η εκπαίδευση, αλλά αυτός μου μιλούσε ήρεμα….Ήταν κάτι που έμοιαζε με όαση μέσα στην έρημο…
Κάθε πρωί πριν την επιθεώρηση του λοχαγού, ξεκινούσε την επιθεώρηση του θαλαμάρχη από εμένα μιας και ήμουν ο πιο κοντινός πρωτοετής, πάντα με παρατηρήσεις και υποδείξεις λογικές. Πολύ σύντομα κατάλαβα ότι η ενέργεια αυτή δεν ήταν μια επιθεώρηση με την αυστηρή έννοια της λέξης αλλά είχε σκοπό να με βοηθήσει με ανθρώπινο τρόπο να εμπεδώσω έναν νέο τρόπο ζωής.
Ήταν ο άριστος στην τάξη του και γι αυτό ειχε καθολική αναγνώριση και αποδοχή απο αξιωματικούς και μαθητές.
Θυμάμαι με συγκίνηση ονόματα σπουδαίων εκτοετών σε εκείνη την Διοικούσα τάξη: Βακάλης, Γεωργακής, Τσοχαλής, Δεμέστιχας, Βαρώνος, Μπούκης, Χατζηδακης, Ορφανάκος, Απολλωνάτος, Γούλιος, Πετρουτσόπουλος, Βουγιούκας, Κοσκινάς…..
Ο Ιωάννης Παπαναστασίου που έφτασε στον ανώτατο βαθμό του Στρατηγού στο Υγειονομικό Σώμα ενώ παράλληλα διακρίθηκε ιδιαίτερα στην επαγγελματική και ακαδημαϊκή του καριέρα με τον τίτλο του Καθηγητού Νευρολογίας-Ψυχιατρικής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, ήταν το πρότυπό μου έναν ολόκληρο χρόνο στην Σχολή που ήμουν πρωτοετής.
Ήταν ο άνθρωπος που με τον σπάνιο χαρακτήρα του και την άψογη συμπεριφορά του με βοήθησε να εμπεδώσω τον στρατιωτικό τρόπο ζωής.
Του χρωστώ πολλά γιατί με σοφό τρόπο, χωρίς να υψώσει ούτε μια φορά τον τόνο της φωνής του, πάντα με ευγένεια, με χαμόγελο αλλά και αδιαμφισβήτητο κύρος μου έδωσε στρατιωτική αγωγή με το παράδειγμά του. Παράλληλα ως άριστος φοιτητής στην Ιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου που ανέγνωσε μάλιστα ως πρώτος τον όρκο του πτυχιούχου, μου ενέπνευσε και επιστημονικό πνεύμα. Η ιδιόχειρη αφιέρωσή του πίσω από την φωτογραφία που αναρτώ, είναι για μένα μεγάλη τιμή. Ήμουν ένας τυχερός πρωτοετής!
Θέλω με την ανάρτησή μου αυτή, στον φιλόξενο ιστότοπο της Επιστημονικής μας Ένωσης, να εκφράσω Urbi et orbi τις De profundis ευχαριστίες μου και την ευγνωμοσύνη μου στον Ιατρό, στον Καθηγητή, στον Στρατηγό και πάνω απ’ όλα στον Άνθρωπο ΙΩΑΝΝΗ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ για όσα “εκ του περισσεύματος της καρδίας” μου πρόσφερε τότε….Αλλά και γιατί από τότε μου κάνει την μεγάλη τιμή να με συμπεριλαμβάνει στους φίλους του.
ΝΑΣΑΙ ΚΑΛΑ ΓΙΑΝΝΗ!
Σ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΟΛΑ!