Κωνσταντίνος Γρ. Κυριακόπουλος. Νευροχειρουργὸς Ὑποστράστηγος ἐ. ἀ
30/11/1943: Οι ταγματασφαλίτες εκτελούν ανάπηρους του πολέμου της Αλβανίας.
Η ιστορία γράφεται πάντοτε από τους ιστορικούς των νικητών και εκφράζει τις απόψεις τους, οι οποίες δεν επιδέχονται καμμιάς αντιλογίας. Έτσι και στην πατρίδα μας η ιστορία της Κατοχής γραφότανε και εξέφραζε τις απόψεις των πατριδοκαπήλων.
Ἔργο τοῦ ἱστορικοῦ εἶναι ἡ ἔρευνα γιὰ τὴ ἐξακρίβωση τῆς ἀλήθειας τῶν πράξεων καὶ τῶν λόγων καθενὸς ἱστορικοῦ προσώπου, ἢ γεγονότος, ἡ ἀκριβὴς δὲ γνώση αὐτῶν, ἀποτελεῖ τὸν σοφὸ κριτὴ καὶ δικαστή, ὅσο τοῦτο εἶναι κατορθωτὸ στὸν ἀνθρώπινο νοῦ. Μ’ αὐτὴ τὴν θέση σὰν ὁδηγὸ πρέπει ὁ ἱστορικὸς νὰ γράψει, ὅσα εἶναι ἀληθινὰ καὶ ὄχι ἐκεῖνα, ποὺ πιστεύει καὶ στὰ ὁποῖα ἀποσκοπεῖ, ἀλλὰ ἀντίκεινται στὴν ἀλήθεια. Καὶ ἡ Ἑλληνικὴ ἱστορία, δυστυχῶς, εἶναι γεμάτη ἀπὸ παραχαράξεις καὶ διαστροφὲς τῆς πραγματικότητας.
Το φαινόμενο του «δωσιλογισμού», όπως επικράτησε να αποκαλείται στη χώρα μας η συνεργασία δηλαδή Ελλήνων με τις κατοχικές αρχές την περίοδο 1941-1944, υπήρξε για πολλές δεκαετίες θέμα λίγο-πολύ ταμπού, αντικείμενο απλουστευτικής καρικατούρας, αποσπασματικής αναφοράς, τις περισσότερες φορές σιωπής, ή πολιτικής εκμετάλλευσης. Διαλέξτε ό,τι θέλετε.
Το φαινόμενο έδωσε ώθηση σε μια σειρά στερεότυπα: ο δωσίλογος – μαυραγορίτης, κλασική φιγούρα του ελληνικού κινηματογράφου της δεκαετίας του ’60· ο δωσίλογος – χαφιές, με σημείο αναφοράς το «Μπλόκο της Κοκκινιάς»· ή ο δωσίλογος – «Γερμανοτσολιάς» στην πολυδημοσιευμένη φωτογραφία Ταγματασφαλίτη εύζωνα δίπλα σε απαγχονισμένο σώμα αντιστασιακού. Οπως όλα τα στερεότυπα, έτσι και αυτά έχουν πάντα κάποια βάση.
Ας έλθουμε στο θέμα μας της επίθεσης κατά των αναπήρων.
Από την 28η Οκτωβρίου 1940 μέχρι τον Απρίλιο του 1941, για περίπου έξι μήνες, πάνω στα βουνά της Ηπείρου και της Αλβανίας, ο ελληνικός στρατός ταπείνωνε τις Ιταλικές στρατιές. Η αδύναμη Ελλάδα αντιστεκόταν και νικούσε. Τον Απρίλιο του 1941, οι Γερμανοί ανέλαβαν να βγάλουν από τη δύσκολη θέση τους συμμάχους τους. Επετέθησαν στην ελληνική μεθόριο από τη Γιουγκοσλαβία και ρη Βουλγαρία στις 6 Απριλίουκαι εφαρμόζοντας την τακτική του κεραυνοβόλου πολέμου προήλασαν ταχύτατα προς την Αθήνα.
Το μέτωπο στην Αλβανία κατέρρευσε, ο στρατός άρχισε να υποχωρεί και αμέσως ο στρατηγός Τσολάκογλου, παρά την αντίθετη άποψη του στρατηγού Πιτσίκα, διοικητού της Στρατιάς, έτοιμος από καιρό, υπέγραψε τη συνθηκολόγηση. Στις 27 Απριλίου ο Γερμανικός στρατός εισερχόταν στην Αθήνα. Πέρασε από τους έρημους δρόμους της και ύψωσε στην Ακρόπολη τη γερμανική σημαία με τα ναζιστικά σύμβολα. Ο κόσμος αμήχανος, είδε Κυβέρνηση και Βασιλιά να αναχωρούν και να τον αφήνουν έρμαιο στις διαθέσεις των κατακτητών. Για άλλη μια φορά ένιωσε απογοητευμένος και προδομένος.
Εδώ έχει θέση ο στίχος του Σολωμού:
Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ κι ηγαπημένε,
πάντοτ᾿ ευκολοπίστευτε και πάντα προδομένε.
Η νικημένη Ελλάδα ήταν μια φτωχή, αγροτική χώρα, με αναιμική βιομηχανία, ανεπαρκείς και προβληματικές υποδομές (δρόμους, λιμάνια, σιδηρόδρομο κλπ). Δεν είχε για τον Άξονα κάποιο ιδιαίτερο οικονομικό ή παραγωγικό ενδιαφέρον. Ο πόλεμος αυτός εκτός των άλλων δημιούργησε τεράστιο αριθμό τραυματιών, που με την κατάρρευση του Μετώπου και τη συνθηκολόγηση του Ελληνικού Στρατού, μαζεύτηκαν στο μεγαλύτερο ποσοστό τους στα νοσοκομεία της Αθήνας.
1.500 ήρωες πολέμου υπό δίωξη.
Η θηριωδία των ταγματασφαλιτών κατά των αναπήρων μας δεν έχει αναδειχθή καθόλου, επειδή πιστεύω δεν ήταν θέμα προς εκμετάλλευση, ενώ αντίθετα έχουν αναδειχθεί τα μπλόκα της Κοκκινιάς και οι εκτελέσεις στο Χαϊδάρι και την Καισαριανή. Ως εκ τούτου κρίνουμε σκόπιμο να προυσιάσουμε το εναντίον των αναπήρων έγκλημα των πατριδοκάπηλων.
Ποιοί ήταν αυτοί οι άνθρωποι και πώς έφτασαν από ήρωες της πατρίδας να εκδιωχθούν και αρκετοί να εκτελεστούν ως εχθροί της;
Οι περισσότεροι ανάπηροι δημιουργήθηκαν και πρέπει να πούμε ότι πάρα πολλοί ακρωτηριασμοί έγιναν αναγκαστικά μετά από κρυοπαγήματα, γεγονός που μαρτυρεί τον ελλειπέστατο εξοπλισμό των στρατιωτών, αντίθετα με το επίσημο αφήγημα που παρουσιάζει τον «κυβερνήτη» Μεταξά και τον αρχιστράτηγο Παπάγο να έχουν προετοιμάσει επαρκώς το στράτευμα πριν την Ιταλική επίθεση. Το εγκληματικὀ ήταν ότι οι στρατιώτες μας φορούσαν τις λεγόμενες γκαίτες που σφίγγανε τα πόδια και που παρά την προειδοποίηση της Υγειονομικης Υπηρεσίας του Στρατού, δεν εισακούστηκε από την ηγεσία. Έτσι μειώνονταν η κυκλοφορία του αίματος στα κάτω άκρα, με αποτέλεσμα 28.000 κρυοπαγηματίες.
Περίπου 15.000 από τους αναπήρους βρήκαν το πρώτο καταφύγιό τους, σε άθλιες συνθήκες, στα νοσοκομεία της Αθήνας και από την πρώτη στιγμή, άρχισαν τους αγώνες για την επιβίωσή τους και την υγειονομική περίθαλψή τους. Οι απλοί στρατιώτες τραυματίες έβλεπαν με λύπη τους τους ανώτερους κυρίως αξιωματικούς – εγκάθετους της δοσίλογης κυβέρνησης να λυμαίνονται την πατρίδα.
Και πράγματι σε αντίθεση με τους ηρωικούς στρατιώτες μας, μεγαλη μερίδα της ηγεσίας του ελληνικού στρατού ανέλαβε κρατικές θέσεις και επέλεξε τη συνεργασία με τις δυνάμεις κατοχής. Όμως η παρουσία των ανάπηρων αντιστασιακών υποδήλωνε τη συνέχεια του αγώνα που ξεκίνησε στην Αλβανία και μείωνε το κύρος των δοσιλογικών κυβερνήσεων στη κοινή γνώμη.
Πλησίαζε ο χειμώνας 1941 – 42 με το φάσμα της πείνας να είναι ορατό. Οι προδότες με το πρόσχημα της ύπαρξης ευνομούμενης πολιτείας και αποφυγής αναταραχών, διαδίδανε ότι υπερασπίζονται τα συμφέροντα του λαού.
Τα νοσοκομεία στα οποία νοσηλεύονταν οι ανάπηροι ήταν το πρώτο και δεύτερο Στρατιωτικό Νοσοκομείο στην περιοχή που σήμερα βρίσκεται το ΝΙΜΤΣ και ο χώρος της Μονής Πετράκη, το τρίτο που χρησίμευε για τη θεραπεία ατόμων με κρυοπαγήματα βρίσκοταν εκεί που είναι σήμερα το νοσοκομείο Ελπίς, το νοσοκομείο Έλενα. Για νοσοκομεία χρησίμευαν η Διπλάρειος Σχολή στη οδό Θεάτρου, το Νοσοκομείο Ευαγγελισμός, η Πολυκλινική, το νοσοκομείο Αναπήρων που στεγάστηκε στη Φοιτητική Εστία Ακαδημίας και Ιπποκράτους, το Γαλλικό Νοσοκομείο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, το Ναυτικό Νοσοκομείο αναπήρων στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας 69. Σημαντικός αριθμός αναπήρων ήσαν οι πάσχοντες από Φυματίωση που νοσηλευόντουσαν στη Σωτηρία, το νοσοκομείο αναπήρων στον Καρέα όπου είναι σήμερα η ΣΑΝ και το ΕΚΕΜΣ, και το στρατιωτικό νοσοκομείο της Πεντέλης το οποίο μάλιστα ήταν νεόδμητο (κατασκευάστηκε την περίοδο 1936-1939), για τους νοσηλευομένους του οποίου δεν μπόρεσα να βρώ στοιχεία.
Μετα την δημιουργηθείσα κατάσταση αρχίζει στα νοσοκομεία εν τούτοις οργασμός οργανωτικής δουλειάς εκ μέρους των αναπήρων. Πολύ πριν από τη δημιουργία του ΕΑΜ οι ανάπηροι διακατέχονται από το πνεύμα της ανεξαρτησίας και δεν μπορούν επ’ ουδενί να ανέχονται να τους επιβάλλονται εκείνοι που τους είχαν νικήσει στα βουνά της Αλβανίας. Ο θυμός τους μεγεθύνεται σημαντικά, όταν βλέπουν τους αξιωματικούς τους να τους προτρέπουν να συμβιβαστούν με τον κατακτητή, όπως εκείνοι.
Συγκροτούνται σε όλα τα νοσοκομεία Επιτροπές, καθώς και παννοσοκομειακή Επιτροπή. Στα νοσοκομεία οι εγκατασταθείσες διοικήσεις που διόρισαν οι κυβερνήσεις των δοσιλόγων αντιμετώπισαν τις αντιδράσεις τους. Το κίνημα των αναπήρων συντονίζεται με το φοιτητικό κίνημα, με τους δημόσιους υπάλληλους, τους επαγγελματίες, τους εργαζόμενους.
Το Σεπτέμβριο του 1941, ιδρύθηκε το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ). Τα μηνύματά του βρίσκουν ευοίωνα ώτα στους αναπήρους, που βρίσκονταν σε αναβρασμό. Δόθηκε η ευκαιρία και άρχισε η ένταξη των αναπήρων των νοσοκομείων στο ΕΑΜ. Την 28η Οκτωβρίου 1941 πραγματοποιείται η πρώτη οργανωμένη αγωνιστική εκδήλωση. Οι ανάπηροι μαζί με τους φοιτητές καταθέτουν στεφάνια στον Άγνωστο Στρατιώτη κάτω από τα έκπληκτα μάτια των αρχών κατοχής. Έτσι ευθύς εξ αυτοί οι ήρωες του πολέμου του μετώπου της Αλβανίας βρέθηκαν πρώτοι από όλους στο στόχαστρο και στο έλεος των δοσιλόγων.
Η «Ακρόπολη» υποταγμένη στους ξἐνους δεν γράφει τίποτε για αυτή την πράξη των αναπήρων, αλλά την εμετική πληροφορία για κατάθεση στεφάνων το απόγευμα της 28ης Οκτωβρίου στον μνημείο του Αγνώστου Συτατιώτου από τους Γερμανόφιλους Τσολάκογλου και τους «υπουργούς» στρατηγούς Μπάκο, Μουτούση και τον Πλοίαρχο Παπαδόπουλο, που φορούσαν τις στολές των ανωτάτων Ελλήνων Αξιωμτικών, τις οποίες όμως κατεξευτέλιζαν. Και η εφημερίδα περηφανεύοταν. Οι άλλες εφημερίδες δεν αναφέρανε τίποτα για την εκδήλωση αυτή. Λες και δεν έγινε.
Η εφημερίδα «Ελληνικόν Αίμα», δημοσίευσε την 1η Δεκεμβρίου 1942 «ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟς ΤΟΥΣ «ΕΞΥΠΝΟΥΣ» ΠΟΥ ΣΥΝΕΡΓΑΣΘΗΚΑΝ ΜΕ ΤΟΝ ΕΧΘΡΟΝ. Στο επόμενο φύλλο της «ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΥΣ ΑΝΤΑΡΤΑΣ». Άσχετα αν αργότερα άλλαξε στάση.
Άλλωστε, οι ανάπηροι πολέμου ήταν αρκετά δραστήριοι, συμμετέχοντας και σε όλες τις λαϊκές κινητοποιήσεις της Αθήνας για ψωμί και συσσίτια, στις εθνικές επετείους της 25ης Μαρτίου και 28ης Οκτωβρίου. Στις εθνικές διαδηλώσεις στις 24 Φεβρουαρίου, 5 και 25 Μαρτίου, 25 Ιουνίου και 22 Ιουλίου 1943, προπορεύονταν οι ανάπηροι και τραυματίες με τα αναπηρικά τους καροτσάκια -«μηχανοκίνητες φάλαγγες» τα είχε ονομάσει τότε ο λαός – με τις πατερίτσες ή τα μπαστούνια τους, με τους επιδέσμους ακόμα στα κεφάλια τους, στα μάτια τους και τις νοσοκόμες να σπρώχνουν τα καροτσάκια, να υποβαστάζουν τους κουτσούς ή να οδηγούν τους τυφλούς.
Στις 4 Ιανουαρίου 1942 ιδρύθηκε ο Εθνικός Σύνδεσμος Αναπήρων Πολέμου 1940-1941 που αποτελούσε το κέντρο της οργάνωσης των αναπήρων στα νοσοκομεία της Αθήνας.
Αργότερα οι ανάπηροι συμμετείχαν στις μεγάλες διαδηλώσεις του Μαρτίου του 1943 κατά της γενικής επιστράτευσης, με τίμημα 46 νεκρούς διαδηλωτές.
Προς τούτο συντονίζουν και συντάσσουν τις δυνάμεις τους. Καθορίζουν τρία κέντρα δράσης και συμπαράστασης στον αναπτυσσόμενο αγώνα. Λυκαβηττός – Τουρκοβούνια – Κέντρο Αθήνας, προς τα οποία συγκλίνει η δράση τριών γειτονικών ομάδων νοσοκομείων. Πυρήνας και ραχοκοκαλιά του αγώνα σε όλα τα νοσοκομεία γίνεται το ΕΑΜ, που έχει βρεί πρόσφορο έδαφος αλλά μεταξύ τους επικρατούσε η σύμπνοια. Η Ελλάδα ήταν το έμβλημά τους.
Την 21 Φεβρουαρίου 1943 όλα τά κατοχικά όργανα προπαγάνδας μετάδιναν ραδιοφωνικό λόγο τού Χίτλερ, πού ειδοποιούσε τούς κατεχόμενους λαούς πώς: «οί Γερμανοί δίνουν τό αίμα τους, κι’ αυτοί θά πρέπει νά δώσουν τον ιδρώτα τους για τη «Νέα Τάξη Πραγμάτων».
Στις 22 Φεβρουάριου, επίσημες δηλώσεις τού κουίσλιγκς Λογοθετόπουλου και τού έργατοκάπηλου ύπουργού Εργασίας Καλύβα, διαβεβαίωναν τό λαό, πως δέν πρόκειται νά γίνει πολιτική έπιστράτευση καί δέ θά σταλούν έργάτες στή Γερμανία…
Γερμανική άνακοίνωση της 23 Φεβρουαρίου, ώστόσο, πληροφορούσε ότι επιστρατεύονται Ελληνες πολίτες γιά βοηθητικές ύπηρεσίες στήν Ελλάδα καί έξω άπ’ αύτήν. Τό άπόγευμα της ίδιας μέρας δημοσιεύτηκε στήν «Εφημερίδα τής Κυβέρνησης» διάταγμα τών κουίσλιγκς: «Περί ύποχρεωτικής έργασίας του αστικού πληθυσμού της Ελλάδος»…
Την 24η Φεβρουρίου νεκρώνεται ή Αθήνα άπό άπεργία, γιά νά βουίξει, κατά τό μεσημέρι, τό κέντρο της. άπό τις έκδηλώσεις πάνω από εκατό χιλιάδες λαού. Πλημμύρισε ό χώρος έξω άπό τό Γραφείο τού Λογοθετόπουλου, ένώ χιλιάδες διαδηλωτές άπό τήν Ομόνοια μέχρι τα Πατήσια, κατευθύνονται στό Υπουργείο έργασίας. Συγκρούονται μέ καραμπινιέρους καί αστυνομικούς, σπάνε κλοιούς, ορμούν μέσα στό ‘Υπουργείο, βάζουν φωτιά σέ ένα μέρος τών άρχείων καί καίνε τμήμα του κτιρίου…
Την 25η Φεβρουαρίου απεργεί τό προσωπικό τής Τηλεφωνικής, που έξυπηρετούσε κυρίως τους κατακτητές και τους κουίσλιγκς. Ακολουθεί μαθητική απεργία διαρκείας, με διαδήλωση στο κέντρο τής πόλης. Ξαναρίχνονται στον αγώνα οί ανάπηροι καί τραυματίες. Η πρωτεύουσα βρίσκεται πάλι σέ αναβρασμό.
Το Σεπτέμβρη του 1943, συνθηκολόγησε η Ιταλία. Στα νοσοκομεία μαζεύονται όπλα των Ιταλών που πηγαίνουν στην Αντίσταση.
Η Τρίτη κυβέρνηση των δοσιλόγων εκείνη του Ράλλη θέλοντας να ανατρέψει τη συγκεκριμένη κατάσταση, ξεκίνησε να καταγγέλλει την δράση των αναπήρων ως αντεθνική. Και μπορεί ο Ράλλης στην αρχική του τοποθέτηση να είπε ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι ανάπηροι του πολέμου θα αποτελούσαν το κύριο μέλημα της «Κυβέρνησής του», άλλα όμως έπραξε.
Τα τάγματα Ασφαλείας δημιουργήθηκαν από την κατοχική κυβέρνηση του Ιωάννη Ράλλη την 18η Ιουνίου 1943, μετά από εισήγηση των Πάγκαλου και Γονατά, με εντολή των Γερμανών, με σαφή αντικομμουνιστική αποστολή και οπλίστηκαν από τη Βέρμαχτ. Γενικός προϊστάμενός τους ήταν ήταν ο Γερμανός στρατηγός των Waffen SS Γιούργκεν Στρόοπ, ο οποίος αντικαταστάθηκε την 28η Οκτωβρίου του 1943 από τον υποστράτηγο Βάλτερ Σιμάνα.
Οι άνδρες τους ορκίζονταν υπακοή στον Χίτλερ. Κι η πρώτη, η σκληρότερη κι αδιανόητη δημόσια επίδειξή τους, ήταν η επίθεση ενάντια στους ανάπηρους πολέμου στα νοσοκομεία της Αθήνας, στα οποία νοσηλευόντουσαν οι ανάπηροι. Ήθελαν να δώσουν στους αφέντες τους Γερμανούς, εξετάσεις ναζιστικής δράσης και πίστης στην ιδεολογία του Χίτλερ.
Για τους κατακτητές και τη δοσίλογη κυβέρνηση, το ποτήρι είχε ξεχειλίσει. Το αντιστασιακό κίνημα φουντώνει. Η μόνη αντιμετώπισή του από τις φασιστικές αρχές είναι η τρομοκρατία, οι εκτελέσεις, γιατί τα νοσοκομεία μπαίνουν εμπόδιο στα αντεθνικά σχέδιά τους. Πρέπει να τα διαλύσουν και να παραδώσουν τους ανάπηρους στους Γερμανούς, γιατί η στάση τους ενέπνεε ευρύτερα λαϊκά στρώματα στο να πάρουν την απόφαση της αντίστασης, της αντιπαράθεσης, της σύγκρουσης.
Στόχος τους η διάλυση των νοσοκομείων. Έγινε η σκέψη να μαζέψουν όλους τους ανάπηρους στα Μέθανα, δήθεν για λουτροθεραπεία. Αλλά οι ανάπηροι ματαίωσαν την πονηρή αυτή «λύση». Στις 3 Μαρτίου 1943 πήραν μέρος στον ξεσηκωμό για ματαίωση της επιστράτευσης, μαζί με τους εργαζόμενους της Αθήνας και του Πειραιά, τους δημόσιους υπάλληλους, τους φοιτητές, τους επαγγελματίες και βιοτέχνες. Πλήρωσαν με ακριβό τίμημα: 46 νεκρούς. Όμως, ούτε ένας Έλληνας δεν πήγε στο Ανατολικό Μέτωπο.
Οι ανάπηροι πολέμου ήταν δραστήριοι, αφού συμμετείχαν εκτός παό τις επετείους της 25ης Μαρτίου και της 28ης Οκτωβρίου μαζί με φοιτητές και εργαζόμενους και στις διαδηλώσεις κατά της τριπλής στρατιωτικής κατοχής και του λιμού. Επίσης έλαβαν μέρος στη Γενική απεργία και διαδήλωση της 22ας Ιουλίου 1943, νέα διαδήλωση με εθνικά και άλλα αιτήματα. Οι κατακτητές σκόπευαν να κατεβάσουν στην Αθήνα τους Βούλγαρους φασίστες. Μπροστάρηδες πάλι οι ανάπηροι με τα καροτσάκια τους και οι όρθιοι με τις πατερίτσες τους και ενάντια στην προοπτική επέκτασης της βουλγαρικής κατοχής στο μεγαλύτερο τμήμα της Κεντρικής Μακεδονίας.
Ή νέα κυβέρνηση, μέ μεγαλύτερη έπιμονή θά έπαναλάβει τίς προσπάθειες τών Τσολάκογλου, Μπάκου, Λογοθετόπουλου καί Γκοτζαμάνη, νά έξοπλίσει ελληνες, νά τούς συγκροτήσει σέ τάγματα άσφαλείας καί νά τούς στρέψει ένάντια στό ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Δίπλα του, αύτή τή φορά, δέ θά είναι μονάχα οί δυό φασίστες στρατηγοί – ό Πάγκαλος καί δ Γονατάς -, άλλά τό σύνολο τής πλουτοκρατικής όλιγαρχίας καί οί πολιτικοί καί στρατιωτικοί έκπρόσωποί της. Ή κυβέρνηση, λοιπόν, Ράλλη, είναι και κυβέρνηση τής ενωμένης αντιλαϊκής άντίδρασης, που συγκροτεί τό μέτωπο τής αντεπανάστασης και της υποτέλειας στους ξένους. Ο μοναρχικός Ράλλης θά έπιδιώξει νά εξασφαλίσει τή τάξη μέχρι την έπιστροφή τού βασιλιά καί τής κυβέρνησής του. Κρύβει όμως μέ έπιμέλεια τίς βλέψεις του γιά νά πετύχει ένωση όλων τών άστικών δυνάμεων κατά τού «κομμουνιστικού κινδύνου», πού θά σταθεί καί τό κύριο σύνθημά του.
Για τους κατακτητές όμως και τη δοσίλογη κυβέρνηση, το ποτήρι ξεχείλισε. Το αντιστασιακό κίνημα φουντώνει. Η μόνη αντιμετώπισή του από τις φασιστικές αρχές είναι η τρομοκρατία, οι εκτελέσεις. Με το πρόσχημα και από τους «αναμορφώσουν» ήθελαν καταπώς είπε ο Καζαντζάκης:
«Σκοτώστε τους, θέλαν να ναι λεύτεροι».
Πρέπει να τα διαλύσουν τα νοσοκομεία και να παραδώσουν τους ανάπηρους στους Γερμανούς. Αφού η στάση των αναπήρων του πολέμου ενέπνεε ευρύτερα λαϊκά στρώματα στο να πάρουν την απόφαση της αντίστασης, της αντιπαράθεσης, της σύγκρουσης. Και οι κυβερνώντες αποφασίζουν τη διάλυση του Συνδέσμου των Αναπήρων Πολέμου.
Διαπιστώθηκε ότι σε έγγραφο του Ελληνικού Κράτους χαρακτηρίζονται ανάπηροι του Αλβανικού μετώπου, που νοσηλεύονταν στο Β΄ στρατιωτικό νοσοκομείο ως «άτομα πλέοντα μέσα εις τον βούρκον, απάτριδες και προδότες των εθνικών μας πεπρωμένων», Και συνεχίζεται στο έγγραφο ότι ήσαν αυτοί που είχαν μετατρέψει τους χώρους του νοσοκομείου σε γιάφκες απόκρυψης οπλισμού και χώρους αντεθνικών συγκετρώσεων, Ήσαν αυτοί που εξεβίαζαν τους γιατρούς για να χορηγήσουν πιστοποιητικά αναπηρίας σε μη πάσχοντες για να τύχουν αναπηρικής σύνταξης.
Αυτή τήν περίοδο έγινε ή πιό βρώμικη έκκαθαριστική έπιχείρηση. Κατά τα τέλη Οκτωβρίου, δυό γερμανικά συντάγματα καί δυό τάγματα άσφαλείας τού Ράλλη, κύκλωσαν τά νοσοκομεία πού νοσηλεύονταν οί τραυματίες καί ανάπηροι πολέμου. Έπρεπε νά αδειάσουν αύτά τά φρούρια τού έθνικοαπελευθερωτικού άγώνα, έστω κι άν καταδικάζονταν σέ θάνατο οί έθνικοί ήρωες. Οί ανάπηροι καί τραυματίες άρνήθηκαν νά φύγουν. Άρχισε μιά άνιση μάχη πού βάσταξε όλη τη μέρα. Στους πυροβολισμούς τών κατακτητών καί προδοτών οί πολιορκημένοι απαντούσαν μέ πέτρες, καρέκλες, δοχεία καί δτι βρίσκαν μέσα στό οίκημα. Τέλος ύπόκυψαν. Γερμανικά αύτοκίνητα τούς μετάφεραν καί τούς πέταξαν γυμνούς στό στρατόπεδο Χατζηκώστα
Η απαρχή του στυγερού εγκλήματος κατά των αναπήρων είχε ξεκινήσει τρεις μέρες νωρίτερα, την 26η Νοεμβρίου. Εκείνη την ημέρα εκτελέστηκαν στο Γουδί 19 αντιστασιακοί και ανάμεσά τους, από την ηγεσία του Εθνικού Συνδέσμου Αναπήρων Πολέμου (ΕΣΑΠ) 1940-41, ο αντιπρόεδρος Διονύσης Γονατάς, ο Γεν. Γραμματέας Ηλίας Τζαμουράνης, τα μέλη Κώστας Κουκουβίνος, Στέφανος Συλιβός και Μελέτης Ανυφαντής. Ας πούμε μερικά για αυτούς.
Την 26η Νοεμβρίου πιάνουν τους επικεφαλής των αναπηρικών οργανώσεων Γονατά και Τζαμουράνη. Τον Διονύση Γονατά, που είχε και τα δυο του πόδια παράλυτα από τραύμα στην σπονδυλική στήλη, και τον Ηλία Τζαμουράνη, με γενική παράλυση. Αυτοί οι δύο ήταν και οι δυό τους ήρωες του αλβανικού πολέμου.
Μαζί με άλλους 17 αγωνιστές της Αθήνας οδηγούνται μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Για πρώτη φορά στον καιρό της σκλαβιάς, το απόσπασμα είναι «ελληνικό». Και οι «Έλληνες» που το αποτελούν, οι νεοντυμένοι τσολιάδες. Τρεις αξιωματικοί. «Έλληνες» και αυτοί διευθύνουν το απόσπασμα. Υπάρχει και ο Γερμανός επόπτης.
Οι μελλοθάνατοι τραγουδάνε τον Εθνικό Ύμνο. Οι δολοφόνοι εκστομίζουν χυδαίες βρισιές. Πώς όμως θα τουφεκιστούν οι δυο ανάπηροι που δεν μπορούν να σταθούν όρθιοι; Ο ένας από τους αξιωματικούς βρίσκει τη λύση: Διατάσσει και φέρνουν δυο καρέκλες και ο Γονατάς με τον Τζαμουράνη τοποθετούνται πάνω. Αλλά ούτε και στην καρέκλα μπορούν να σταθούν. Δυο καθάρματα που φέρουν το τιμημένο όνομα του Έλληνα Τσολιά, μα προσκυνημένοι τσολιάδες βγάζουν τους ζωστήρες τους και με αυτούς δένουν τα κορμιά των τραγικών θυμάτων τους πάνω στις καρέκλες. Πυρ! διατάσσει ο επικεφαλής και οι 19 αγωνιστές είναι νεκροί.
. Συγκίνηση καί άγανάχτηση είχε προκαλέσει η άνανδρη έπίθεση ένάντια στούς έθνικούς ήρωες. Οι Αθηναίοι παρακολούθησαν μέ σφιγμένα τα δόντια αύτή τήν τραγωδία. Θά περίμενε κανείς πως οί πρώτοι πού θά αγανακτούσαν θά ήσαν οι άξιωματικοί και μάλιστα οι ανώτατοι πού κάτω άπό τίς διαταγές τους τά θύματα τής θηριωδίας χάσανε χέρια καί ποδάρια ή φτύναν τά πνεμόνια τους. Κι όμως, οί στρατηγοί χαίρονταν καί πανηγύριζαν.
Σ’ ένα γράμμα του πρός τόν Άγγλο συνταγματάρχη Στήβενς, ό στρατηγός Π. Ζερβέας τής «Στρατιωτικής Ιεραρχίας» έγραφε: «… Είς μίαν έπιστολήν μου σάς έγραφον τήν συνεργασίαν Κυβερνσεως Ράλλη καί Γερμανών πού άρχισε διά τόν άντικσμμουνιστικόν άγώνα. Οί Γερμανοί έδωσαν όπλα καί ώπλίσθηκε ή χωροφυλακή καί δύο τάγματα ευζώνων καί μέ τήν δύναμιν αύτήν ξεκαθάρισαν περίπου 3,5 χιλιάδες τραυματίες του πολέμου καί οί περισσότεροι δέν ήσαν κάν τραυματίες καί οί όποιοι είχαν καταλάβει τά νοσοκομεία καί σάν κομμουνιστές έκαναν ότι ήθελαν. Ό κόσμος όλος χαίρεται πολύ γιατί έπιτέλους τώρα θά μπορούνε στά νοσοκομεία νά περιθάλπουν τους ασθενεϊς, πού δεν εύρισκαν θέση και έπρεπε νά έχουν άδεια από τούς κομμουνιστάς διά νά είσέλθουν στό νοσοκομείο…».
Τις νυχτερινές με πρώτες πρωινές ώρες της 30ής Νοέμβρη του 1943 τα ελληνόφωνα στρατεύματα κατοχής, οι γερμανοτσολιάδες του Ράλλη, πάνω από χίλιοι, οπλισμένοι σαν αστακοί με γερμανικά όπλα, μεταφέρθηκαν με γερμανικά καμιόνια κάτω από την προσωπική καθοδήγηση του αρχιγκεσταπίτη Φον Στρόουπ που στεκόταν αδυσώπητος και κτηνώδης πάνω σ’ ένα αυτοκίνητο. Έτσι ξεκίνησαν την επίθεσή τους στα 19 νοσοκομεία όπου έμεναν οι ανάπηροι και τραυματίες της Αλβανίας. Πριν ακόμη ξημερώσει μπήκαν μέσα ουρλιάζοντας και με βρισιές, χτυπήματα με τους υποκόπανους και πολλές φορές με λογχισμούς και πυροβολισμούς, έπεσαν πάνω στους ανάπηρους και τραυματίες. Το πογκρόμ ενάντια στους 15.000 ανάπηρους είχε ξεκινήσει.
Τους παρέδωσαν στους Γερμανούς, στις φυλακές Χαϊδαρίου και Χατζηκώνστα.
Η αγριότητα των γερμανοτσολιάδων ξεπέρασε κάθε όριο. Έσερναν ανάπηρους με κομμένα και τα δυο πόδια στο χώμα μέχρι που μάτωναν. Δεν άφηναν τις νοσοκόμες να τους βοηθήσουν. Άρπαζαν από τα χέρια τους ή από τα χέρια των αναπήρων τα τεχνητά μέλη και τα έσπαζαν για να μην τα χρησιμοποιήσουν και τους χτύπαγαν με αυτά στο κεφάλι. Μεγαλύτερη αγριότητα και μίσος έδειχναν στα μέλη των νοσοκομειακών επιτροπών, τα οποία υποδείκνυαν οι πράκτορές τους μέσα σε κάθε νοσοκομείο. Το σκοτάδι της νύχτας και η παγωνιά της βραδιάς μεγάλωνε τη φρίκη. Η βαναυσότητα και το μένος των ταγματασφαλιτών ήταν πρωτόγνωρο ακόμη και για τα δικά τους, απάνθρωπα, δεδομένα.
Έσυραν από τα κρεβάτια ανάπηρους με κομμένα χέρια, πόδια, τυφλούς, παράλυτους με ανοιχτές πληγές. Τους τράβηξαν γυμνούς χτυπώντας τους αλύπητα. Σε άλλους έδιναν κλωτσιές και τους κατρακυλούσαν στο δρόμο και άλλους τους πετούσαν σαν σακιά μέσα στα αυτοκίνητα. Το προσωπικό δεν έτυχε καλύτερης μεταχείρισης. Στοιβαγμένοι στις κλούβες, πενήντα – πενήντα ανάπηροι, νοσοκόμοι, αδελφές, γιατροί και καθαρίστριες, όλοι τραυματισμένοι ή νεκροί οδηγήθηκαν και κλείστηκαν στις φυλακές. Επακολούθησε πρωτοφανής λεηλασία. Τα «παιδιά» δεν κουράστηκαν τζάμπα. Έγιναν 283 εκτελέσεις.
Η εφημερίδα «Ελληνικόν Αίμα» ήταν δεξιάς ιδεολογίας, που ξεκίνησαν αρχικά, τον Ιούνιο του 1942, οι δημοσιογράφοι Λάζαρος Πηνιάτογλου, Κωνσταντίνος Βοβολίνης και Ιωάννης Μήλιος που το κυκλοφορούσαν μυστικά χέρι με χέρι. Από τις στήλες του εντύπου αυτού, που διακρινόταν για την ζωηρή εθνική αρθρογραφία του, διεξαγόταν αργότερα ένας συστηματικός αγώνας και κατά των κομμουνιστών και της αριστερής παράταξης γενικότερα.
Επειδή ο Ράλλης αμέσως μετά την επίθεση κατά των αναπήρων απέδωσε τις ενέργειές τους στο κομμουνιστικὀ κόμμα παραθέτουμε την έκθεση της επίθεσης αυτής, που κάνει η εφημερίδα «Ελληνικόν Αίμα»
Η επικεφαλίδα της δημοσίευσης είναι:
«ΟΙ ΜΙΣΘΟΦΟΡΟΙ ΤΩΝ ΠΡΟΔΟΤΩΝ ΡΑΛΛΗ-ΤΑΒΟΥΛΑΡΗ, ΑΤΙΜΑΣΑΝ ΤΗΝ ΘΡΥΛΙΚΗ ΦΟΥΣΤΑΝΕΛΛΑ ΤΟΥ ΤΣΟΛΙΑ».
«Ότι δεν είχαν κατορθώσει να επιτύχουν οι Ιταλοί το επέτυχεν η προδοτική Κυβέρνησις Ράλλη.
Η Ιταλική Κυβέρνησις από της πρώτης ημέρας της εγκαταστάσεώς της εις τας Αθήνας επεδίωξε την δια παντός τρόπου διάλυσιν των στρατιωτικών νοσοκομείων εις τα οποία ενοσηλεύονταο οι τραυματίαι και ανάπηροι του Αλβανικού Μετώπου.
Οι Ιταλοί επεκαλούντο εις την προσπάθειάν τους αυτήν την καλυτέρευσιν της ζωής των αναπήρων εις τας πατρίδας των δια της παροχής ευρυτέρων μέσων συντηρήσεως. Ο πραγματικός όμως λόγος ο οποίος επίεζε τους Ιταλούς να επιτύχον την απομάκρυνσι και διασκορπισμόν των αναπήρων εις τας επαρχίας των ωφείλετο εις το ότι η τραγική εικών την οποίαν ενεφάνιζον οι ανάπηροι, λόγω της τελείας εγκαταλείψεώς των από την τότε ψευδοκυβέρνησιν των Τσολάκογλου – Λογοθετοπούλου κατά την περίοδον της πείνης 1941-1942 επέδρα εις το ηθικόν του Ιταλικού στρατού. Ακόμη δε και διότι οι ανάπηροι μετέχοντες όλων των πατριωτικών και απελευθερωτικών εκδηλώσεων του Ελληνικού λαού, προεκάλουν εκάστοτε τας πατριωτικάς εκδηλώσεις του πλήθους εις βάρος των στρατευμάτων κατοχής.
Αν και αι προσπάθειαι εκείναι των Ιταλών παρέμεινον άνευ αποτελέσματος ήδη έρχεται η προδοτική κυβέρνησις του Ράλλη και των καθαρμάτων της, τη υποδείξει των Γερμανών να πραγματοποιήσει το παλαιόν σχέδιον.
Ο Ελληνικός λαός παρίσταται δια μίαν ακόμη φοράν μάρτυς του φρικιαστικωτέρου των εγκλημάτων τα οποία είναι δυνατόν να διαπράξουν άνθρωποι οι οποίοι πάντοτε έζησαν ελεύθεροι για την πατρίδα και για την ελευθερίαν της οποίας εθυσίαναν ό,τι πολύτιμο και προσφιλές.
Ο Ελληνικός λαός παρακολουθεί κατάπληκτος την ανάλγητον αυτήν στάσιν των εμφανζομένων ως «εκπροσώπων του» και διαπιστώνει δια μίαν ακόμη φοράν την έκτασιν του κινδύνου ο οποίος επαπειλεί δια μίαν ακόμη φοράν το έθνος.
Ένας αλκοολικός και μία παρέα από καθάρματα παντός τύπου και μορφής, συνειδητά όργανο των Γερμανών, παριστάνοντες την Κυβέρνησιν χρησιμοποιούν Έλληνες εναντίον Ελλήνων.
Ενώ ο Ελληνικός λαός αγωνίζεται τον υπέρτατον αγώνα της υπάρξεώς του οι προδόται αυτοί συνωμοτούν τὰ φρικιαστικώτερα εγκλήματα, αρνούμενοι να δεχθούν και την ελαχίστην συγκίνησιν την οποίαν το υπόδουλον έθνος αισθάνεται διά τους ενδόξους πολέμους και τους ήρωάς του.
Η ύπαιθρος πυρπολείται από την μία άκρη έως την άλλη από τους Γερμανούς και αμέτρητες οικογένειες είναι καταδικασμένες να περάσουν τον τρομερό χειμώνα μέσα σε φρικιαστικές συνθήκες.
Η Μακεδονία και η Θράκη παραδίδονται στους Βουλγάρους και ο πληθυσμός τους αποδεκατίζεται, ή μεταφέρεται στο εσωτερικό της Βουλγαρίας για καταναγκαστικά έργα. Χωρίς την ελπίδα επιστροφής.
Η αγωνία της πείρας σπαράσσει εκατομμύρια Λαού. Η ζωή τόσων Ελλήνων καταδικάστηκε εις τα χρηματιστηριακά κόλπα των Ράλλη, Τσιρονίκου και της παρέας των Γεώργηδων, η δε απομείνασα εθνική οικονομία καταβάλλεται προσπάθεια να περάση εις την αρριβιστικήν μανία μερικών παληανθρώπων, οι οποίοι βρίσκονται μεταξύ της προδοτικής αυτής Κυβερνήσεως και των κατακτητών μας.
Γι αυτούς που παρουσιάζονται σήμερα ως Κυβέρνησις, όλα αυτά δεν είναι Ελληνικά θέματα. Όλη η έννοια της Ελληνικής Πατρίδος δι’ αυτούς περιορίζεται εις το Εθνικόν Τυπογραφείον και το χρηματιστήριον.
Αυτοί αισθάνονται ό,τι και οι Γερμανοί, επιθυμούν ό,τι και οι κατακτηταί μας.
Η Ελλάς γι’ αυτούς έχει πεθάνει. Ό,τι υπάρχει ακόμη από την Ελλάδα επιθυμούν να καταστραφεί και μαζί μ’ αυτή και η ιστορία και οι ήρωές της.
Δεν παραξενευόμαστε για ό,τι βλέπουμε να γίνεται γύρω μας, ούτε και πιστεύουμε ότι θα σταματήση ςδώ το κακό.
Αν οι προδότες αυτοί υποθάλπουν και καλλιεργούν σήμερον την διαμάχην μεταξύ των Ελλήνων, πολύ γρήγορα θα μας ρίξουν στον εμφύλιο σπαραγμό. Αν σήμερα οι Έλληνες (;) τσολιάδες (;) πολιορκούν τα νοσοκομεία των αναπήρων και δοκιμάζουν τα όπλα των στα κουφάρια των ιερών αυτών Ελλήνων. Αύριο θα έλθη και η σειρά των δικών μας σπιτιών, η σειρά όλων μας είτε μεμονωμένα είτε ομαδικά.
Οι κατάκοιτοι ήρωες των Αλβανικών βουνών, τρία χρόνια τώρα στα στρατιωτικά νοσοκομεία των Αμπελοκήπων, Λεωφόρου Αλεξάνδρας, Ευαγελισμού και Πανεπιστημιακής Λέσχης ξύπνησαν τα χαράματα της 30ης Νοεμβρίου από ομαδικά πυρά των Ταγμάτων Ασφαλείας.
Προ μιας εβδομάδος είχε ληφθεί η απόφασις της εκκενώσεως των νοσοκομείων και της απομακρύνσεως των αναπήρων εξ Αθηνών.
Η δοθείσα από το υπουργείον Εθνκής Αμύνης (;) διαταγή προς τους επικεφαλής των ταγμάτων ασφαλείας αξιωματικούς ήταν ρητή. Έπρεπε εντός της ημέρας εκείνης να πραγματοποιηθεί η εκκένωσις των νοσοκομείων ακόμα και δια της χρησιμοποιήσεως των όπλων.
Όλα τα νοσοκομεία είχαν περικυκλωθεί από της 5ης πρωινής από τμήματα των ταγμάτων ασφαλείας, αναμένοντα να ξημερώσει δια να εισέλθωσιν εις αυτά. Οι ανάπηροι αντιληφθέντες ότι είχαν πολιορκηθεί και χωρίς να γνωρίζουν σε ποιον σκοπό απέβλεπε η πολιορκία αύτη, έλαβον την απόφασιν να απαγορεύσουν την είσοδον στους θαλάμους. Πρός τον σκοπόν αυτόν ενίσχυσαν τας εισόδους δια της τοποθετήσεως όπισθεν αυτών διαφόρων επίπλων και κλινών.
Ευθύς ως εξημέρωσε οι εύζωνοι παραβιάσαντες τας εξωτερικάς εισόδους και φθάσαντες προ των θαλάμων νοσηλείας εζήτησαν από τους αναπήρους το άνοιγμα των θυρών των θαλάμων. Εις άρνησιν των εντός των θαλάμων ευρισκομένων αναπήρων οι εύζωνοι ήρχισαν πυροβολούντες πρός το εσωτερικόν των θαλάμων. Αυτούς εμιμήθησαν αμέσως και οι εκτός των κτιρίων ευρισκόμενοι «συνάδελφοί» τους, οι οποίοι επυροβόλουν προς τα παράθυρα και τους εξώστας. Ούτω η προσπάθεια της εκκενώσεως των νοσοκομείων εξελίχθη εις επίθεσιν καταλήψεως «ωχυρωμένων φρουρίων».
Οι εντός των θαλάμων ευρισκόμενοι ανάπηροι τυφλοί, παράλυτοι, με κομμένα πόδια, χωρίς χέρια, με πληγὲς από χρόνιες γάγγραινες, από τραύματα και κρυοπαγήματα, παρακολουθούσαν με κατάπληξιν την μανίαν των ενόπλων αδελφών Ελλήνων (;) και διερωτώντο, ποιο έγκλημα διέπραξαν ή ποιος ακριβώς τους φοβήθηκε τόσο πολύ κι έστειλε τόσο στρατό πάνοπλο να τους αιχμαλωτίσει.
Στο διάστημα αυτό οι πυροβολισμοί εμαίνοντο, οι δε πρωινοί διαβάται έτρεχον να κρυφτούν εις τα γειτονικά σπίτια.
Μετά δίωρον περίπου τα τάγματα ασφαλείας ενισχυθέντα και από δυνάμεις της χωροφυλακής επέτυχον δια της χρησιμοποιήσεως λοστών και τσεκουριών να σπάσουν τας θύρας των θαλάμων και ούτως εγένοντο κύριοι των «ηρωικών φρουρίων».
Ήρχισεν αμέσως η μεταφορά των αναπήρων δια φορτηγών αυτοκινήτων χωρίς καμμίαν διάκρισιν παθήσεως ή βαθμού αναπηρίας εις το οίκημα του ορφανοτροφείου Χατζηκώστα της οδού Πειραιώς. Οι μεταφερθέντες μέχρι του απογεύματος εκείνης της ημέρας είχον ανέλθει εις 2.000.
Η προδοτική Κυβέρνησις είχεν αποδόσει μεγίστην σημασίαν εις την εκκένωσιν των νοσοκομείων από τους αναπήρους.
Εγνώσθη σχετικώς, ότι καθ’ όλην την νύκτα της 29ης προς την 30ην Νοεμβρίου ο Ράλλης και οι υπουργοί του διενυκτέρευσαν εις το Πολιτικόν γραφείον επεξεργαζόμενοι το σχέδιον της επιδρομής εναντἰον των νοσοκομείων. Κατά την συνεργασίαν αυτήν παρίσταντο και ανώτεροι αξιωματικοί του Ελληνικού στρατού (;) παρέχοντες τας στρατιωτικάς των γνώσεις για το επιτελικό μέρος της επιχειρήσεως.
Η εξέλιξις της επιδρομής εναντίον των στρατιωτικών νοσοκομείων μετεδίδετο δι’ αγγελειαφόρων πρός τους αναμένοντας υπουργούς, οι οποίοι απεχώρησαν του πολιτικού γραφείου μὀνον όταν ανεφέρθη εις αυτούς ότι «η επειχείρησις ετερματίσθη», δια της καταλήψεως των νοσοκομείων και της μεταφοράς των αναπήρων».
Ο Κουΐσλιγκ πρωθυπουργός Ιωάννης Ράλλης δεν έκανε τίποτε άλλο από του να επιρρίψει την ευθύνη στους αναπήρους με τα κομμένα πόδια και χέρια τα τεχνητά μέλη και την φυματίωση να σιγοκαίει μέσα στα πνευμόνια τους. Ναι για τον Ράλλη φταίγανε οι ανάπηροι. Και ενεργήσσανε έτσι εκείνοι που έφεραν τον τίτλο του τιμημένου Έλληνα Τσολιά, που τον κατεξευτελίσανε και δικαίως ο κόσμος τους αποκαλούσε Γερμανοτσολιάδες.
Ο ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΟΣ ΤΥΠΟΣ
Ο Τύπος της εποχής ελέγχεται από τη γερμανική λογοκρισία, χαρακτηριστικό παράδειγμα, η εφημερίδα “Βραδυνή”, γράφει για την υποστολή της “δαφνοστεφανωμένης !!” ναζιστικής σημαίας στην Ακρόπολη…
Ας έλθουμε τώρα και στην προσκυνημένη «Ακρόπολη», ξέρετε την πρώτη Ελληνική Εφημερίδα, που κατεξευτίλιζε έτσι τον Βλάσση Γαβριηλίδη, επί χρόνια αρχισυντάκτη της. Γράφει την επομένη
«Η ΧΘΕΣΙΝΗ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΙΣ ΜΙΑΣ ΑΝΩΜΑΛΙΑΣ.
Η χθεσινή ενέργεια εις τα νοσοκομεία, επιβληθείσα από την ανάγκην ως αναπότρεπτος εγχείρισις, δεν μπορεί παρά να τύχει της γενικής κατανοήσεως και επιδοκιμασίας της κοινής γνώμης.
Αι δημοσιευόμεναι εις άλλην θέσιν τόσον εκτενείς και πυκναί εις πληροφοριακά στοιχεία ανακοινώσεις του κ. Προέδρου της Κυβερνήσεως χύνουν άπλετον φώς εις τας συνθήκας υπό τας οποίας κατέστη απαραίτητος η προσφυγή εις το χθεσινόν μέτρον. Το Κράτος περιέβελε τους αναπήρους με όλη του την στοργήν και εξησφάλισεν εις αυτούς όρους ζωής πράγματι προνομιακούς, εν μέσω της δυστυχίας. Τα νοσοκομεία όμως κατεκλύσθησαν βαθμιαίως από ανθρώπους όχι μόνον ουδέποτε τραυματισθέντας κάν – αλλά και εις πολλάς περιπτώσεις μη στρατευθέντας- πράκτορας αναραχικούς, οι οποίοι σιτιζόμενοι εις τα ευαγῆ ιδρύματα τα μετέβαλον εις εστίας αναρχίας και παντοειδούς κοινωνικής μολύνσεως. Οι πραγματικοί ανάπηροι καταντήσαντες μικρά μειονότης, εν μέσω του πλήθους των εμπορευομένων την αναπηρικήν ιδιότητα, δεν κατώρθωσαν να αποτινάξουν οι ίδιοι την κηδεμονίαν των διαφόρων καθοδηγητών εμπόρων και μαυρεμπόρων. Ηναγκάσθη να επέμβη το Κράτος προς εκκαθάρισιν μίας αληθώς απαραδέκτου καταστάσεως, την οποίαν ηνέχθη επί πάρα πολύ χρόνον και την οποίαν δεν γνωρίζομεν πως επέτρεψε. Η επέμβασις πράγματι εξετελέσθη με όλην την δυνατήν ταχύτητα και χωρίς έκτροπα. Η ασυγχώρητος ανωμαλία ετερματίσθη. Δεν αμφιβάλλομεν επίσης ότι όλοι οι πραγματικοί ανάπηροι οι έχοντες ακόμη ανάγκην νοσοκομειακής περιθάλψεως θα τύχουν εξαιρετικής προσοχής και θα εξασφαλισθούν κατά καλύτερον τρόπον ακόμη και από πρν. Δια τους τελικώς αποθεραπευθέντας θα είναι ορθόν να αποσταλούν εις τας οικογενείας των, λαμβάνοντες την σύνταξιν των καθώς και κάθε πρόσθετον διευκόλυνσιν και κατοχύρωσιν. Όσον αφορά τους πλαστούς τραυματίας τους εκμεταλλευθέντας επί μακρόν τα ανύπαρκτα τραύματά των και εκτρέψαντας και τους συναδέλφους των από τον ευθύν δρόμον θα είναι δίκαιον να επιφυλαχθεί εις αυτούς η αρμόζουσα μεταχείρισις».
Σε τίποτε δεν διαφέρει το σχόλιο αυτό της Ακρόπολης από τα όσα υποστήριζε ο Ράλλης. Είναι γνωστή η θέση της εφημερίδας αυτής που διακρινότανε πάντοτε για τις ακροδεξιές θέσεις της και συνεχίστηκαν με τη Απογευματινή και αργότερα με τον Ελεύθερο Κόσμο. Γιατί ενώ οι περισσότερες εφημερίδες κλείσανε στην κατοχή η εν λόγω εφημερίδα παρέμενε και υποστήριζε αναφανδόν τη Γερμανική θηριωδία ήταν μια μειοδοτική εφημερία. Και οι εκδότες της εκμεταλλεύτηκαν την αναμπουμπούλα και γίνανε οι κήνσορες πατριδοκάπηλοι.
Υπήρξαν και πολιτικοί, όπως ο Θ. Τσάτσος μάρτυρας «κατηγορίας» για τον οποίο τα «Τάγματα Ασφαλείας» δεν συγκροτήθηκαν για να εξυπηρετήσουν τους Γερμανούς. Απεναντίας πρόσφεραν τις υπηρεσίες στην πατρίδα. Η σκόπιμη αυτή διαστρέβλωση της αλήθειας μας φέρνει στη μνήμη τις ζοφερές μέρες της 27,28, 29 και 30 Νοέμβρη 1943, μέρες που άρχισαν τις καριέρες τους οι «εθνικοί ήρωες» του Θ. Τσάτσου, με στόχο τους αναπήρους του αλβανικού πολέμου. Και όμως ο Τσάτσος αυτοχαρακτηρίζοταν φιλελεύθερος!!!
Το φρικιαστικό αυτό έγκλημα ήταν επινόηση του Ράλλη και σχεδιάστηκε μαζί με το «μαύρο» άνθρωπο, το Στυλιανό Γονατά. Όταν λίγες μέρες πιο πριν παρουσιάστηκε μια επιτροπή αναπήρων, ο Γονατάς δήλωσε κυνικά: «Θα σας εξοντώσουμε όλους γιατί είστε εαμίτες». Ακολούθησαν ξετσίπωτες δηλώσεις του Ράλλη με τις οποίες αποκαλούσε τους ανάπηρους – τη ζωντανή αυτή δόξα της Ελλάδας – «αναρχικούς κηφήνας».
Πολλοί από τους ανάπηρους πέθαναν ή κατά τη μεταφορά τους ή μέσα στις φυλακές, γιατί τα μη επουλωμένα τραύματά τους αιμορραγούσαν. Οι ανάπηροι στοιβάχτηκαν χωρίς τις πατερίτσες τους ή τα ξύλινα προσθετικά μέλη, στα καμιόνια και οδηγήθηκαν στα στρατόπεδα Χατζηκώστα και Χαϊδαρίου. Συνολικά έγιναν 283 εκτελέσεις.
Το μπλόκο κατά των αναπήρων του Αλβανικού Μετώπου, που εκτελέστηκε από τους άνδρες των Ταγμάτων Ασφαλείας ήταν η πρώτη επιχείρηση που εκτελέσανε, αλλά οι άνδρες τους ενήργησαν με βάση το σχέδιο του οργανώθηκε από την λεγόμενη Εθνική Ασφάλεια, όργανο των Γερμανών. Σύμφωνα με το σχέδιο καταρτίστηκε κατάλογος των μελών του ΕΑΜ ανά νοσοκομείο, στον οποίο όμως περιληφθήκανε πολλά άτομα τα περισσότερα που εκφράζανε τις απόψεις τους και διακατέχονταν από εθνικό παραλήρημα. Και πληροφοριοδότες για τις απόψεις των ανθρώπων αυτών ήσαν οι αγράμματοι χωροφύλακες που δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν τη ήρα από το στάρι. Υπήρχαν δυστυχώς εκείνοι οι κομμουνιστομάχοι αξιωματικοί, που ήσαν παραδομένοι στους Γερμανούς που αποδίδανε τα πάντα στους κομμουνιστές. Και όπως είπε αργότερα στη δίκη των βασανιστών της χούντας ο επίτροπος του στρατοδικείου για αυτούς ακόμη και για το σεισμό του 1956 στη Σαντορίνη θα ευθυνόντουσαν οι κομμουνιστές.
Αλλά την καλύτερη μαρτυρία για αυτή την τρομερή νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου και τα όσα έγιναν μετά αποτελεί έγγραφη διαμαρτυρία του αντιπροσώπου του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού προς τον Ράλλη, στην οποία αναφέρονται επιλέξει και τα εξής; «Οι όροι που κρατούνται οι 1700 τραυματίες, ανάπηροι πολέμου και το προσωπικό των νοσοκομείων είναι απάνθρωποι, ζουν γυμνοί με ανοιχτές πληγές… Επικρατεί ακαθαρσία απερίγραπτη… Είναι αναγκασμένοι ν΄αποπατούν εντός των θαλάμων».
Και καταλήγει: «Μου προκάλεσε φρίκη η κατάσταση αυτή, διότι παρομοίαν εικόνα δεν είχα αντικρίσει». Αυτή η «κόλαση» ήταν η αποθήκη του ανθρώπινου υλικού που τροφοδοτούσε τη δίψα του κατακτητή για αίμα. Διακόσιους πενήντα επτά ανάπηρους κλεισμένους μέσα εκεί παράδωσε και εκτελέστηκαν από τους γενίτσαρους ο Ράλλης.
Ισχυρίζονταν οι δωσίλογοι, ότι δεν «σκοτώνανε Έλληνες, αλλά μόνο κομμουνιστές, γιατί άμα δεν τους σκοτώνανε θα επικρατούσε ο κομμουνισμός και θα χανότανε «η Ελλάς και ο Χριστός και η Παναγία». Έτσι σκοτώνανε με καθαρή καρδιά.
Ποιος πατριώτης και ποιος άνθρωπος θα έδερνε και θα σκότωνε ανάπηρους, ακρωτηριασμένους, κατάκοιτους, τυφλούς; Γιατί αυτούς που έχουν μέσα τους το δηλητήριο του ναζισμού και του ρατσισμού ενάντια ακόμα και στους ανάπηρους, δεν τους λες και «ανθρώπους», ούτε βέβαια και «πατριώτες». Τους λες ναζί, ταγματασφαλίτες και δωσίλογους.
Μήπως ό,τι σκέψεις κάνουμε για τα Τάγματα Ασφαλείας, πρέπει να τις κάνουμε και για όλους αυτούς που το παίζουν πατριώτες και συνεχίζουν να τιμούν ακόμα τους δωσίλογους; Τι είδους ιστορικός είναι κάποιος που μοιράζει ακόμα τη διαφορά ανάμεσα στους θύτες και στα θύματα, προκειμένου να υπηρετήσει τον εντεταλμένο σκοπό της εξίσωσης ναζισμού – κομμουνισμού;
Τελικά ποιόν πρέπει να τιμά η πατρίδα; Τους ήρωες της Αλβανίας ανάπηρους που εκτελέστηκαν; Ή τους εκτελεστές τους; Και ποιόν τιμάει σήμερα; Πόσα σχολεία π.χ. έχουν πάει παιδαγωγική επίσκεψη στο μνημείο της θυσίας των αναπήρων, που βρίσκεται στο νοσοκομείο Σωτηρία;
Θα κλείσουμε την ομιλία με τα μηνύματα που έγραψαν στους τοίχους της φυλακής Χατζηκώνστα δυό από τους μελλοθάνατους, που τα παραθέτει στο βιβλίο του ο Μενέλαος Χαραλαμπίδης.
«Να πως καταντήσαν οι ήρωες της Αλβανίας. Από τα κρεββάτια του πόνου, γυμνοί και ξυπόλητοι στα μπουντρούμια της Εθνικής Ασφαλείας. Ένας Ανάπηρος».
Και ένας άλλο γράφει «Η πατρίς ευγνωμονούσα για τις θυσίες μας μας έκλεισε στις φυλακές. Κι’ αυτό θα περάσει».
Όμως είμαστε υποχρεωμένοι να υπενθυμίσουμε ότι ο αγνός Έλληνας της κατοχής καμμιά σχέση δεν είχε με τους αρνησιπάτριδες προδομένους συμφεροντολόγους δοσιλόγους Τσολακογλο – Λογοθετόπουλο Ράλληδες και Μπουραντάδες, που δυστυχώς δεν τιμωρηθήκανε και αφέρθησαν ελεύθεροι να συνεχίζουν το προδοτικό εθνοκαπηλευτικό έργο τους.
Κ.Κ
Επιμέλεια ανάρτησης : Αργύρης Τασιόπουλος
ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΒΗΜΑ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑΣ
Οι απόψεις που εκφράζονται στα άρθρα της Ιστοσελίδας μας ανήκουν αποκλειστικά στον/στη συγγραφέα και δεν απηχούν κατ’ ανάγκη τις θέσεις ή τις απόψεις της συντακτικής επιτροπής ή της ιστοσελίδας συνολικά, εκτός και αν ρητά αναφέτεται ως συντάκτης η ΕΕΥΕΔ ή ΔΣ/ΕΕΥΕΔ.