- 2025.11.03
- Δ. Σακελλαρίου .
ΒΙΩΜΑΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
ΕΕ Βρυξέλλες 2006
Τον Νοέμβριο του 2006 είχα την τύχη να ταξιδέψω στο Βέλγιο και να επισκεφθώ το Ευρωκοινοβούλιο.
Συνόδεψα έναν μαθητή της Α’ Λυκείου του σχολείου, στο οποίο εργαζόμουν ως διευθυντικό στέλεχος, που είχε κερδίσει το Α’ Βραβείο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Αφίσας με θέμα τα παιδιά της Αφρικής. Στον διαγωνισμό πήραν μέρος όλοι οι μαθητές της Α΄ Λυκείου από όλες τις χώρες- μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η αφίσα του μαθητή μας απεικόνιζε ένα νεγράκι με μεγάλα βαθουλωτά από την πείνα μάτια και στο σημείο, που έπρεπε να υπάρχει το στόμα του δεν υπήρχε τίποτε.
Η εικόνα ήταν σοκαριστική, γιατί όπως μάθαμε αργότερα τα ανήλικα παιδιά δεν έχουν το δικαίωμα να μιλάνε για τις συνθήκες, που ζουν και τις αδικίες, που βιώνουν από τους ενήλικες συγγενείς ή γείτονες τους και όχι μόνον, όταν έχουν μείνει ορφανά, εκτός αν υπάρχει κάποιος ενήλικας, που μπορεί και θέλει να τα υπερασπιστεί απέναντι στις αρχές του τόπου. .Αυτοί οι εθελοντές ονομάζονται “γκουνταμπάνας”, είναι ευυπόληπτοι πολίτες/ οικογενειάρχες, που τα ίδια τα ορφανά, επιλέγουν..
Οι συμμετέχοντες βραβευμένοι μαθητές της ίδιας ηλικιακής ομάδας, ένας από κάθε χώρα της ΕΕ μαζί και οι συνοδοί καθηγητές/καθηγήτριες του σχολείου τους ταξιδέψαμε αεροπορικώς στις Βρυξέλλες για ένα τριήμερο (Παρασκευή, Σαββατο και Κυριακή) τέλος Νοεμβρίου. Τα έξοδα (αεροπορικά εισιτήρια, ξενοδοχεία, φαγητά, δεξιώσεις, ξεναγήσεις) ήταν όλα πληρωμένα από την ΕΕ.
Στην άφιξη μας στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών μάς περίμενε ένας εκπρόσωπος της οργανωτικής επιτροπής, ο οποίος μας συνόδεψε και μας τακτοποίησε στο ξενοδοχείο, όπου είχαν κλείσει δωμάτια για μαθητές και συνοδούς. Το βραδάκι, όπως μας ενημέρωσαν, θα υπήρχε μια μικρή δεξίωση, για να γνωριστούμε μεταξύ μας. Η απονομή των βραβείων θα γινόταν την επομένη το πρωί παρουσία του Louis Michel, που ήταν ο υπεύθυνος για τα προγράμματα της ΕΕ, που προορίζονταν για τα παιδιά της Αφρικής ..
Το Σάββατο το πρωί στη μεγάλη αίθουσα του ξενοδοχείου μάς περίμενε ένα συγκρότημα με νέγρους μουσικούς, που μας έπαιξαν σκοπούς από διάφορες χώρες της Αφρικής. Στη συνέχεια τον λόγο πήρε ο Louis Michel, ο οποίος απένειμε τα βραβεία στους μαθητές, έβγαλε ένα μικρό λόγο για τα πεπραγμένα της ΕΕ και τα δικά του προγράμματα, που στόχο είχαν να βελτιώσουν τις συνθήκες διαβίωσης των παιδιών της Μαύρης Ηπείρου και στο τέλος ανακοίνωσε, ότι αυτή η μικρή τελετή και η φιλοξενία στις Βρυξέλλες ήταν μόνο για την απονομή των βραβείων/μεταλλίων, ενώ τελειώνοντας πρόσθεσε, ότι το κανονικό βραβείο τους θα ήταν την Άνοιξη και μίλησε για ένα ταξίδι διαρκείας μιας εβδομάδας σε μια χώρα της Αφρικής, συγκεκριμένα στη Ρουάντα, υπό την αιγίδα της ΕΕ και με όλα τα έξοδα πληρωμένα για όλους τους συμμετέχοντες,
Νωρίς το απόγευμα της ίδιας μέρας επισκεφτήκαμε την Ευρωβουλή, όπου είχε ξενάγηση κι ενημέρωση για τον τρόπο λειτουργείας της. Εννοείται, ότι στην επίσκεψη στην Ευρωβουλή δεν ήταν παρόντες οι Ευρωβουλευτές. Μόνον ο ξεναγός και όλοι εμείς, οι συνοδοί και οι μαθητές.
Ο ξεναγός ήταν ένας Σλοβάκος, υπάλληλος της ΕΕ, ο οποίος μας γύρισε στις διάφορες αίθουσες και μας μίλησε για την ΕΕ. Στην αίθουσα της ολομέλειας μας έδειξε τα έδρανα, που ετοιμάζονταν για τους Ευρωβουλευτές της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας, που από την Άνοιξη του 2007 και εξής θα ήταν κι αυτές οι δύο κράτη-μέλη της ΕΕ.
Κάποια στιγμή ο Σλοβάκος ενθουσιασμένος, που μας ξεναγούσε και προερχόμασταν από τις διάφορες χώρες της ΕΕ, απηύθυνε μια ερώτηση στους μαθητές:
“Σε 10 χρόνια από τώρα άλλες δύο ευρωπαϊκές χώρες θα γίνουν μέλη της ΕΕ. Μήπως μπορείτε να μου πείτε ποιες θα είναι αυτές;” Οι μαθητές άρχισαν να αναφέρουν διάφορες χώρες στην τύχη. Ακούστηκαν μεταξύ άλλων η Τουρκία, το Ισραήλ, η Αλβανία κ. α. Στο άκουσμα της Τουρκίας ο Σλοβάκος ενθουσιάστηκε και παρότρυνε τους μαθητές να του αναφέρουν κι άλλες, Οι μαθητές δεν συνέχισαν. Ένιωσαν, ότι δεν μπορούσαν να σκεφτούν κάποιες άλλες. Και τότε ο Σλοβάκος συμπλήρωσε με δυνατή φωνή:
“Η Μακεδονία!”
Ξαφνικά ένιωσα το αίμα ν΄ ανεβαίνει στο κεφάλι μου κι αυθόρμητα έσπρωξα το μπράτσο του μαθητή μου και του είπα, ότι πρέπει άμεσα να σηκωθεί και να διαμαρτυρηθεί: ο Σλοβάκος έπρεπε να πει FYROM, που ήταν η επίσημε θέση της ΕΕ εκείνη την εποχή αναφορικά με τα Σκόπια και όχι Μακεδονία! Ο μαθητής δίσταζε κι όσο κι αν τον πίεσα, εκείνος, ένα παιδί 15 στα 16, ντρεπόταν και δεν σηκώθηκε.
Στο μεταξύ ο Σλοβάκος είχε προχωρήσει την ενημέρωση. Εγώ έβραζα από μέσα μου, αλλά με παρηγορούσε η σκέψη, ότι όπως και να ‘ταν ο Σλοβάκος δεν μπορεί θα επαναλάμβανε το ατόπημα του. Κι εγώ ήμουν έτοιμη!
Πραγματικά σε λίγο ο Σλοβάκος αναφέρθηκε ξανά στα Σκόπια ως Μακεδονία. Σηκώθηκα όρθια τότε και φώναξα δυνατά:
” Objection! (= “Ένσταση!”)
Όλοι οι συνοδοί στράφηκαν προς το μέρος μου με έκπληξη. Ο Σλοβάκος τά ΄χασε προς στιγμήν, αλλά προσπάθησε να είναι ευγενικός: “Τι συμβαίνει;” ρώτησε. Με δυνατή φωνή συνέχισα: ‘Χρησιμοποιήσατε το όνομα Μακεδονία, ενώ θα έπρεπε να πείτε FYROM!”, του απάντησα.
Ο Σλοβάκος κοκκίνισε κι απάντησε: ” Ναι, ξέρετε, έχετε δίκιο, αλλά εγώ νομίζω…” Δεν τον άφησα να συνεχίσει:
” Δεν είστε εδώ να μας πείτε τι νομίζετε! Το καθήκον σας είναι να τηρείτε την επίσημη θέση της ΕΕ κι αυτή είναι να αποκαλείτε τα Σκόπια FYROM και ΟΧΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ!”
Εκείνος κατακόκκινος προσπάθησε να τα μπαλώσει και το γύρισε στο συναίσθημα: ” Ξέρετε εγώ πιστεύω, ότι οι λαοί πρέπει να ζουν ειρηνικά μεταξύ τους…” και πάλι δεν τον άφησα να συνεχίσει! Του απάντησα:
“Μια χαρά ειρηνικά ζούμε μεταξύ μας, Υπάρχουν Σκοπιανοί, που εργάζονται στην Ελλάδα κι Έλληνες, που εργάζονται, στα Σκόπια. Άλλο αυτό κι άλλο να χρησιμοποιούν ένα ξένο όνομα. Το πραγματικό όνομα της χώρας τους είναι Μπαρντάρσκα Μποναβίνα. Ήταν ο Τίτο ,που αυθαίρετα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο θέλησε ν΄ αλλάξει τό όνομα του κρατιδίου αποσκοπώντας σε μελλοντική έξοδο στη θάλασσα. Δεν υπάρχει χώρα Μακεδονία, Η Μακεδονία είναι μια περιοχή της Βόρειας Ελλάδας. και είναι καθαρά Ελληνική…”
Είπα πολλά κι ήμουν έτοιμη να πω κι άλλα. Με το ζόρι κρατήθηκα να μην του πω, ότι πριν μερικά χρόνια, πριν μπει η χώρα τους στην ΕΕ μύριζαν τα χνώτα τους από την πείνα και τώρα ο Σλοβάκος μας έκανε τον καμπόσο; Ως υπάλληλος της ΕΕ όφειλε να είναι προσεκτικός και να μιλάει σύμφωνα με τους κανόνες της ΕΕ και ότι ενώ ως τέτοιος πληρωνόταν και από την Ελλάδα, ήταν σωστό να συμπεριφέρεται έτσι:; Αλλά είπα να μην το χοντρύνω…
Στο μεταξύ οι υπόλοιποι συνοδοί καθηγητές είχαν αρχίσει να μιλάνε μεταξύ τους και να σχολιάζουν τα λεγόμενά μου. Η εκπρόσωπος της Κύπρου από την άλλη άκρη της αίθουσας σήκωσε ενθουσιασμένη τον αντίχειρα του δεξιού της χεριού δείχνοντας, ότι συμφωνούσε απόλυτα μαζί μου.
Στην επόμενη αίθουσα, που μας πήγε για ξενάγηση ο Σλοβάκος, άρχισε και πάλι να μιλάει για τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία κι ότι σε 10 χρόνια οι επόμενες δύο χώρες, που θα γίνονταν κράτη-μέλη της ΕΕ, θα ήταν η Τουρκία και η…και η… και κοίταζε γύρω – γύρω στο ακροατήριο να δει πού στεκόμουν. Όταν με εντόπισε, είπε δυνατά: “FYROM, ε; Το είπα καλά;” πρόσθεσε σκάζοντας ένα πλατύ χαμόγελο, στην προσπάθεια του να διορθώσει το ατόπημα του.
“Πολύ καλά το είπατε! Και την επόμενη φορά, που θα αναφερθείτε σ΄ αυτό, σας παρακαλώ, να μη γελάτε! Είμαστε από τη Μακεδονία και μας πονάει!¨”
Το βράδυ στη δεξίωση γνώρισα και τον εκπρόσωπο της Ελλάδας: ένα γεροντοπαλλήκαρο κοντά στα 60 με κοιλιές και προκοίλια,,, Ήρθε κοντά μου με πλατύ χαμόγελο και με αυταρέσκεια συστήθηκε: “Η@@@@@@λος από Καλαμάτα. Ξέρετε ήρθα εδώ για 30 μέρες κι έμεινα 30 χρόνια! Λοιπόν, πώς σας φάνηκε η ξενάγηση σήμερα:” Δεν άντεξα και του είπα: “Σίγουρα θα τσ μάθετε! Αλλά καλύτερα να σας τα πω εγώ! Ξέρετε εγώ σήμερα εκεί μάλωσα! ” “Αλήθεια; Και γιατί; Τι έγινε;¨ με ρώτησε.
Όταν άκουσε τον λόγο, μου είπε “Και πολύ καλά κάνατε κ. Σακελλαρίου:!” Κι εγώ τότε του απάντησα:
“Εγώ καλά ‘έκανα! Εσείς 30 χρόνια εδώ, τι κάνατε;” Εννοείται, ότι δεν πήρα απάντηση,,,
Επιμέλεια Ανάρτησης : Αργύρης Τασιόπουλος