- 2025.05.11
- Δημήτρης Χατζηγεωργίου
- Βιωματική Ιστορία
Ένα μαύρο στυλό Montblanc, με το μικρό λευκό αστέρι στο καπάκι.
Όχι γιατί γράφει καλά — αλλά γιατί μου θυμίζει κάτι που δεν νομίζω πως θα ξεχάσω ποτέ.
Ήταν πριν 30 χρόνια. Μόλις είχα επιστρέψει από την Αμερική, όπου μετεκπαιδεύτηκα στη Λοιμωξιολογία.
Νέος γιατρός, γεμάτος γνώσεις και πίστη στην ιατρική.
Ήταν από τις πρώτες μου μέρες πίσω στην Ελλάδα.
Ο ασθενής ήταν ένας νεαρός, συνοδός σε ταξιδιωτικά γκρουπ που επισκέπτονταν συχνά χώρες με ενδημική την ελονοσία.
Είχε ταξιδέψει αρκετές φορές χωρίς πρόβλημα και πίστευε ότι δεν χρειαζόταν χημειοπροφύλαξη.
Αυτή τη φορά, όμως, δεν ήταν το ίδιο.
Με την επιστροφή του από το ταξίδι είχε ψηλό πυρετό με ρίγος. Ήρθε στο νοσοκομείο και αμέσως έγινε εισαγωγή. Πυρετός με σύγχυση και διέγερση και αργότερα ήρθε το κώμα. Την επόμενη μέρα είχε μπει η διάγνωση της εγκεφαλικής μορφής ελονοσίας — μια από τις πιο βαριές και συχνά θανατηφόρες μορφές της νόσου.
Η ελονοσία, χάρη στις συστηματικές προσπάθειες του κράτους και των στρατιωτικών γιατρών μεταπολεμικά, είχε σχεδόν εξαφανιστεί από την Ελλάδα.
Για τους περισσότερους νέους γιατρούς ήταν πια κάτι σπάνιο — άγνωστο, ίσως και ξεχασμένο.
Ο διευθυντής της κλινικής σήκωσε τα χέρια. “Κάνε ό,τι μπορείς μου είπε. Δεν θα πάει καλά το παιδί.”
Ήμουν ο μόνος που ήξερα πώς να δράσω.
Όσα είχα μάθει στις ΗΠΑ, εκείνες τις κρίσιμες ώρες, έκαναν τη διαφορά.
Ο ασθενής διασωληνώθηκε και έμεινε για μέρες στην Εντατική Μονάδα.
Ήταν ένας δύσκολος, καθημερινός αγώνας. Κι εγώ, στο ξεκίνημά μου, βρέθηκα μπροστά στη δύναμη — αλλά και την ευθραυστότητα — της ανθρώπινης ζωής.
Αλλά τα καταφέραμε.
Λίγο πριν το εξιτήριο, με πλησίασε ο πατέρας του.
Σιωπηλός, με βλέμμα δακρυσμένο και γεμάτο ευγνωμοσύνη.
Μου έδωσε αυτό το στυλό.
«Το είχα αγοράσει πριν κάποια χρόνια σε ένα ταξίδι», μου είπε. «Τώρα θέλω να το έχετε εσείς. Για να γράφετε τις ιστορίες των ανθρώπων που θα σώσετε.»
Τριάντα χρόνια μετά, είμαι ακόμα εδώ. Έχω δει πολλά. Έχω κρατήσει χέρια που πάγωναν ανήμπορος να βοηθήσω, έχω χαρεί γιατρειές που φάνταζαν αδύνατες. Κάθε ασθενής μια ξεχωριστή σελίδα.
Αυτό το στυλό υπέγραψε τις πρώτες μου συνταγές, τα πρώτα εξιτήρια, τις πρώτες ιατρικές σημειώσεις.
Και κάθε φορά που το κοιτάζω, θυμάμαι γιατί έγινα γιατρός.
Δεν είναι απλά ένα αντικείμενο. Είναι σύμβολο.
Της ευθύνης. Της γνώσης. Της εμπιστοσύνης. Της μνήμης.
Της σχέσης που γεννιέται όταν κάποιος σου εμπιστεύεται τη ζωή του ή τη ζωή του παιδιού του.
Το κρατάω ακόμα. Όχι για να γράφω.
Αλλά για να θυμάμαι.