- 2026.01.27
- Παναγιώτης Τεπάνδρου .
Είμαστε μάρτυρες – ή, ως Έλληνες, ίσως και θύματα – μιας σταδιακής αλλοίωσης της γλώσσας μας· μιας αλλοίωσης που συμπορεύεται με τη στρέβλωση της ιστορικής μνήμης, την αποδόμηση της έννοιας του Έθνους και, τελικά, την ισοπέδωση της διαφορετικότητας των λαών.
Αλιεύσαμε μια ανάρτηση του Παναγιώτη Τεπάνδρου, ο οποίος, μέσα από ένα σκωπτικό ποίημα, καυτηριάζει τη σύγχρονη κακοποίηση της γλώσσας μας, εστιάζοντας ιδίως στο λεξιλόγιο που κυριαρχεί σήμερα στους νέους.
Ας μην αποδώσουμε, όμως, το ανάθεμα μονο στους νέους. Οι προηγούμενες γενιές – γονείς και δάσκαλοι, αλλά και τα πολιτικά κόμματα σε όλο το φάσμα – συνέργησαν, είτε με την ενεργό συμμετοχή τους είτε με την ένοχη σιωπή τους, στη διαμόρφωση της σημερινής κατάστασης της γλώσσας μας.
Αργύρης Τασιόπουλος
Εάν αβίαστα αθρώνεις το «Γουάο» και το «σόρι»,
και μπορείς να πεις «είμαι σε μουντ» για το «σαξές σου στόρι»,
Εάν αυτό που παίζει ζωντανά εσυ το βλέπεις «λάιβ»
Και δεν νοιώθεις κραδασμούς, μα προτιμάς τα «βάιμπ»
Εάν πρέπει εγώ να μπω στον κόπο να σου εξηγήσω
και με επιχειρήματα να πρέπει να σε πείσω
ότι αντί για «νόουχαου» μπορείς να πεις «τροπογνωσία»,
κι ας μην υπάρχει εν λεξικώ μια τέτοια ιστορία…
(Τον γνήσιο Έλληνα διακρίνεις απ´ την λεξιπλασία!)
Εάν νοιώθεις «σούπερ» κι όχι «υπέροχα», αμνήμονον
υβρίδιον,
και κουνάς την κεφαλή ωσάν τον «Εμενέμ» τον ίδιον…,
Εάν δεν αφουγκράζεσαι την έκκληση σε βάρβαρους μη
μοιάζεις,
ως πίθηξ ανελλήνιστος την γλώσσα μη βιάζεις,
Εάν δεν σου στρίβουν τ’ έντερο οι λέξεις «λόκνταουν»,
«κλικαγουέι»,
Και μου γυρνάς την «τατουαζόμορφή» σου πλάτη με ένα
«ένιγουέι»…,
τότε είσαι άξιος/άξια αυτών εδώ των στίχων
ων πολύ συχνά θε’ αναρτώ εις τον ενθάδε τοίχον,
–
Λέγοντάς σοι:
Ανάθεμά σε δίποδον απολεσθείσας μνήμης,
Εν φύσει σου τα τρέχοντα εισίν να υπομείνης.
Λυγρόν εν παραστήματι και άψυχον τῇ όψει,
Ανήμπορον το είδος σου εν κάλλει να προκόψη!
Ανάθεμά σε δίποδον, πως κόπτεσαι να μοιάσεις
Με θεατρίνους κίβδηλους στον βίον να ταιριάξεις!
Τερατισμόν βαρβάρων και την γλώσσαν αδελφώνεις,
Σκιών σπηλαίου έρμαιον, ταγέ τηλεοθόνης…
–
Ω άγονον υβρίδιον, φυγόπονον ευθύνης,
Τί μέλλει υποστήσεσθαι; Τί μένει σου να δίνεις;
Το πρόσωπόν σου ἐν κρυπτῷ, ο λόγος εφιμώθη!
Και άνευ λόγου κι όψεως, εν δίποδον τι νοιώθει;
Ελληνοπρέπειας δήμιε, ασελγητή της γλώσσης,
Ο «άνθρωπος» ορθώνεται δια κάλλους και με γνώσεις.
Αυτών αποποιούμενων, η «ανθρωπιά» χωλαίνει,
Το πέρασμά σου, άθλιον, τον τόπον μου ρυπαίνει!
–
Τραβελοχειραγώγηση και μάτια τρομαγμένα,
Κεφάλια δίχως όραμα, φιμωτροφορεμένα…
Τί όνειδος τοις άστεσιν υλάγματα βαρβάρων!
Μεταλλαγμένες γειτονιές και άντρα γενιτσάρων!
–
Ανάθεμά σε δίποδον απολεσθείσας μνήμης,
Εν φύσει σου τα τρέχοντα εισίν να υπομείνης.
Στις φλέβες σου η Νέμεσις δικαίως θε’ κυλήση.
Προγεγραμμένη μοίρα σου, το είδος σου να σβήση!
Η ΕΕΥΕΔ έχει λάβει την άδεια από τον κ. Τεπάνδρου να αναδημοσιεύει κειμενά του και τον ευχαριστεί για αυτό. Η παρούσα ανάρτηση βασίζεται σε αναρτησή του (2021), στο “Αρχείο Πολιτσμού”, εδώ
Επιμέλεια Ανάρτησης : Τασιόπουλος Αργύρης