ΜΙΚΡΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ
ΠΟΝΤΙΑΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ
- 2026.05.18
- Λάμπρος Βαζαίος
Ήτανε η Πρωτομαγιά του 1975, που γνώρισα από πολύ κοντά τους Πόντιους! Υπηρετούσα τότε στο Κιλκίς. Η οικογένεια ενός πολύ συμπαθητικού αρρώστου μου ( τον είχα χειρουργήσει στο Νοσοκομείο της πόλης), μας κάλεσε να περάσουμε την Πρωτομαγιά σε περιοχή του δάσους του Μπέλες. Το πολύ όμορφο δάσος ήτανε μέχρι τότε απαγορευμένος τόπος από τις Αρχές και περισσότερο τελευταία με τους Απριλιανούς που μόλις είχαν φύγει(!) από την ζωή μας. Η περίφημη «μπάρα», το ξύλινο καδρόνι που απαγόρευε την πρόσβαση στην πανέμορφη κοιλάδα είχε επί τέλους καταργηθεί. Οι άνθρωποι από το Ν.Πετρίτσι και τα γύρω χωριά πανηγυρίζανε που μπορούσαν να κυκλοφορήσουν ελεύθερα.
Τελευταίο κατόρθωμα των ανθρώπων της 21ης Απριλίου ήταν η κατασκευή κυνηγητικού περίπτερου για τον Παπαδόπουλο! Ήθελε ο αθεόφοβος να κυνηγά ήσυχος ζώα του δάσους
λές και δεν του φθάνανε οι άνθρωποι που κυνηγούσε με τους άλλους απερίγραπτους της «Εθνοσωτηρίου»!
Οι άνθρωποι που μας καλέσανε στην γιορτή ήταν Ποντιακές οικογένειες του Κιλκίς και του Ν.Πετριτσίου. Πρώτη έκπληξη η άφιξη του τραίνου από την Στουτγάρδη με τις οικογένειες των ανθρώπων που ζούσαν εκεί. Οι γιοι, οι θυγατέρες, τα παιδιά, τα εγγόνια, τα ανήψια και όλοι οι φίλοι με τραγούδια και αλαλαγμούς φθάσανε. Σταθμός δεν υπήρχε απλά το τραίνο σταματούσε σε απόσταση 100μ από το χωριό και ξεχυθήκανε από εκεί στην μικρή κοιλάδα. Είχε στηθεί μεγάλο τραπέζι, τα αρνιά στις σούβλες, το κρασί και όλα τα καλούδια της Ποντιακής φιλοξενίας μας περιμένανε. Ο καιρός θαυμάσιος και ο μικρός καταρράκτης με την όμορφη λιμνούλα του μας καλωσορίζανε χαρούμενα.
Η Αύρα με τον Κωστή 5 και 3 ετών αντίστοιχα(!) πρώτη φορά βλέπανε καταρράκτη και μια και δυο γδυθήκανε και βουτήξανε να κολυμπήσουν!
Η παρέα έμεινε έκπληκτη από το θάρρος των παιδιών που γεννηθήκανε και μεγαλώσανε στην πρωτεύουσα και όμως ήτανε σκληραγωγημένα. Οι μεγαλύτεροι τα καμαρώνανε και οι μανάδες μαζί με τις γιαγιάδες τα ψευτομαλώνανε να βγουν γρήγορα για να μην κρυώσουν. Τα τραγούδια και οι χοροί δεν σταματούσαν και οι μεγαλύτεροι δεν παύανε να λένε τις ιστορίες τους. Ήτανε οι αναμνήσεις από την Πατρίδα, οι αναμνήσεις του Ποντιακού Αγώνα, οι ιστορίες της προσφυγιάς.
Μιλάγανε για τότε που αγριεμένοι οι Λαζοί και οι Καρσλίτες με τα τουφέκια τους, τους δημογέροντες και τους παπάδες μπροστά, ξεμπαρκάρανε στην Θρακική Ακτή. Κουβαλούσαν τις εικόνες και όσα σώσανε από τις εκκλησιές και το βιός τους και μερικοί φέραν μαζί τα οστά των προγόνων να μην τα αφήσουν στον Τούρκο! Ριζώσανε με πείσμα στα μέρη που τους έβαλε η νικημένη και αναγκεμένη Πατρίδα. Γίνανε πολλά τότε αλλά το πείσμα και η εργατικότητα των Ποντίων νικήσανε και φτιάξανε καινούργια ζωή σε εκείνα τα χώματα.
Οι καινούργιες γενιές ακολουθούσαν όσο μπορούσαν τις παραδόσεις. Βλέπαμε τον «Γερμανολαζό» με την Μερσεντέ(!) και το τυρολέζικο καπελάκι να έρχεται με την Γερμανίδα γυναίκα και τα παιδιά στις διακοπές να βοηθήσουν στα καπνά! Ακούγαμε την Σουηδέζα που μάθαινε Ποντιακά για να συνεννοείται με την πεθερά της να απορεί γιατί δεν την καταλαβαίναμε!
Ο δακρυσμένος γέροντας πρόσφυγας μας έλεγε για το ταξίδι που έκανε στην Προύσσα για να προσκυνήσει και να αγκαλιάσει την μεγάλη πέτρα, έξω από το πατρικό του, που ανέβαιναν
για καβαλικέψουν τα άλογα τους ο Παππούς και ο Πατέρας του.
Ακούσαμε και μάθαμε πολλά, οι συγκινήσεις περισσέψανε, η φιλοξενία του Ποντιακού χώρου βασίλευε περήφανη και αγαπησιάρα.
Για όλους εμάς που πρώτη φορά βρεθήκαμε σε τέτοια γιορτή, εκείνη την Πρωτομαγιά ήταν μια από τις πολύτιμες θύμησες της ζωής, μάθημα πολιτισμού, παρακαταθήκη ελπίδας πως είμαστε οι Ρωμιοί καλή Γενιά και δεν μας φοβίζουν τα γυρίσματα της Μοίρας στις ζωές μας.
Οι απόψεις που εκφράζονται στα άρθρα της Ιστοσελίδας μας ανήκουν αποκλειστικά στον/στη συγγραφέα και δεν απηχούν κατ’ ανάγκη τις θέσεις ή τις απόψεις της συντακτικής επιτροπής ή της ιστοσελίδας συνολικά, εκτός και αν ρητά αναφέτεται ως συντάκτης η ΕΕΥΕΔ ή ΔΣ/ΕΕΥΕΔ.
Επιμέλεια ανάρτησης : Αργύρης Τασιόπουλος