Ο Δημήτρης Αλειφερόπουλος ήταν πάντα ένας ξεχωριστός Συνάδελφος ! Αρχηγός τάξεως στην ΣΙΣ από την εισαγωγή του, Αρχηγός Σχολής και στην αποφοίτηση του! Με ένα μοναδικό παράστημα και απολλώνια ομορφιά, φάνταζε σαν “μοντέλο” στη Θεσσαλονίκη ! Η φωτογραφία του με τη θερινή στολή εξόδου ήταν το κεντρικό θέμα στη βιτρίνα του μεγαλύτερου φωτογραφείου της πόλης εκείνη την εποχή, τέλη της δεκαετίας του 60. ‘Ηταν σοβαρός, τυπικός, άψογος, αυστηρός, απαιτητικός πρωτίστως από τον εαυτό του και ύστερα από όλους τους άλλους, ήταν Αρχηγός! Ήταν πρότυπο, ήταν άπιαστος ! Την ίδια εποχή, η αδερφή του Μαρία Αλιφέρη μεσουρανούσε στα Media της Ελλάδας. Ήταν η εθνική Superstar και έμοιαζαν τόσο πολύ……
Ο “απόμακρος” Αρχηγός της Σχολής ήταν πολύ προσηνής και φιλικός Συνάδελφος μετέπειτα ως γιατρός στο 401 ΓΣΝΑ. Τότε τον γνώρισα καλά και απόλαυσα την συνυπηρέτηση μας στο ίδιο Νοσοκομείο. Όμως πάλι, νόμιζα ότι τον γνώρισα ……….. Όταν πήρα στα χέρια μου το βιβλίο του “Σε ευχαριστώ καρκίνε” τότε τον γνώρισα πραγματικά !
Το βιβλίο είναι μία αυτοβιογραφία με μοναδική ειλικρίνεια με απολογητική διάθεση και με την ίδια πάντα αυστηρότητα προς τον εαυτό του. Προσεγγίζει τα γεγονότα της ζωής του με επιστημονική κριτική και ψυχαναλυτική μεθοδολογία. Οι ιδιαίτερες γνώσεις του στην κλασική ιατρική αλλά και στην παραψυχολογία μετατρέπουν το γραπτό του σε επιστημονικό δοκίμιο. Ο λόγος του είναι απλός αλλά και πλούσιος. Οι συμβολισμοί πολύ και βαθείς, ξεκινούν από το εξώφυλλο, όπου πάνω από μία γαλάζια ακρογιαλιά φαίνονται άχνα τα γαλάζια του μάτια………. κάτω στην αμμουδιά μία κλεψύδρα μετράει το χρόνο και μια πυξίδα, δίπλα, το δρόμο τού πεπρωμένου. Στο οπισθόφυλλο έχει μία πολύ ζυγισμένη περίληψη του έργου που την καταθέτω αυτούσια στο τέλος.
Το μυθιστόρημα του Δημήτρη Αλειφερόπουλου είναι προσιτό και οικείο σε όλους τους αναγνώστες. Όλοι έχουν μία ανάλογη ιστορία στη ζωή τους ή στη ζωή των δικών τους ανθρώπων. Ο πόνος της νόσου, οι εσωτερικές συγκρούσεις που επιφέρει και η αγωνία θανάτου είναι κοινή υπόθεση όλων μας. Για αυτό ο αναγνώστης ανακουφίζεται βλέποντας ότι στο θέμα της βαριάς νόσου δεν είναι μόνος του. Διαβάζοντας το έργο του Δημήτρη Αλειφερόπουλου με τον αιχμηρό τίτλο “Σε ευχαριστώ καρκίνε” βλέπει πώς από μία τέτοια περιπέτεια μπορεί να βγει στο τέλος νικητής και καλύτερος άνθρωπος. Ο συγγραφέας δεν κρατάει τίποτα για τον εαυτό του. Ξεγυμνώνει την ψυχή του, εκφράζει τις αγωνίες του, αναλαμβάνει τις ευθύνες του, γίνεται αυτόματα ένας δικός σου άνθρωπος ένας κολλητός σου φίλος. Και προπάντων ένας ειλικρινής φίλος χωρίς καμία απολύτως σκοπιμότητα ή υστεροβουλία. Αυτά τα κατώτερα στοιχεία της ανθρώπινης συμπεριφοράς δεν έχουν καμία ισχύ μπροστά στην αγωνία θανάτου και την νομοτελειακή κάθαρση.
Προσωπικά διαβάζοντας το βιβλίο του Δημήτρη Αλειφερόπουλου, παρακινήθηκα να τον προσεγγίσω και με την ιατρική μου σκέψη. Έβαλα πολλές φορές τον εαυτό μου στη θέση του κεντρικού ήρωα και σήκωσα τα διλήμματά του. Δεν είναι εύκολο, ούτε οι απαντήσεις είναι δεδομένες. Χρειάζεται μεγάλη εσωτερική μάχη για να επιλέξεις τη μία ή την άλλη αντίδραση. Από αυτήν την πρισματική γωνία το “Σε ευχαριστώ καρκίνε” είναι ένα βιβλίο για δύσκολους προβληματισμούς, τόσο σε ανθρώπινο επίπεδο όσο και σε επιστημονικό. Η εμπειρία που βίωσε ο συγγραφέας προσφέρεται στους αναγνώστες σαν μία πρόκληση προβληματισμού και ίσως ευκαιρία για ένα καλό μάθημα ζωής
Ευχαριστώ.
Δρ. Παπαγιαννόπουλος Νικόλαος
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου
Μια ιστορία παρμένη από την πραγματική ζωή, άλλοτε τρυφερή, ρομαντική και ονειροπόλα και άλλοτε σκληρή, αμείλικτη και αδυσώπητη.Μια ιστορία όπου αληθινά γεγονότα και προσωπικά βιώματα αναμιγνύονται γλυκά με μυθοπλασία και μεταφυσικές αναζητήσεις.
Ο κεντρικός ήρωας, ο επιτυχημένος γιατρός Οδυσσέας Ευόρας, χτυπημένος ξαφνικά από τον καρκίνο στην κορύφωση της καριέρας του, μετεωρίζεται ανάμεσα στο σκληρό παρόν με πολύ πιθανό έναν επικείμενο θάνατο, και στο μακρινό παρελθόν, στους υπέροχους γονείς του, στα όμορφα παιδικά χρόνια της ξεγνοιασιάς, στα ρομαντικά εφηβικά και νεανικά χρόνια του έρωτα. Σε αυτό το γοητευτικό οδοιπορικό μέσα στο χρόνο, ο Οδυσσέας νιώθει την ανίκητη ανάγκη να κάνει χωρίς να κρύβεται, από τη μία μεριά σκληρές ενδοσκοπήσεις και καταδύσεις στα κατάβαθα της ψυχής του εκεί που ποτέ μέχρι τότε δεν είχε φτάσει, και από την άλλη να κάνει ειλικρινείς απολογισμούς των πεπραγμένων του. Όμως συγχρόνως, το οδοιπορικό γίνεται και μια υπέροχη πτήση όπου ο Οδυσσέας θυμάται με ευγνωμοσύνη πόσο τυχερός και ευλογημένος υπηρξε στη ζωή του γιατί είχε ζήσει μια πολύ ενδιαφέρουσα ζωή με πολλές διακρίσεις και καταξιώσεις, αλλά και πολλές περιπέτειες και εμπειρίες που δεν τον άφησαν ποτέ να πλήξει. Και κυρίως είχε αγαπήσει πολύ και είχε αγαπηθεί πολύ περισσότερα Και τέλος, μένοντας στο «Καθαρτήριο» για τουλάχιστον πέντε χρόνια όπου σχεδόν «στοίχειωσε», και αφού ανακάλεσε και αξιολόγησε τις ανθρώπινες αξίες και απαξίες και τις θρησκευτικές και κοινωνικές συμβάσεις στέκεται ξανά στα πόδια του, μαζεύει τα κομμάτια της ζωής του, «αυτομαστιγώνεται» αλύπητα και μετά εξηγεί de profundis γιατί νιώθει την ανάγκη να πει ξεκάθαρα και χωρίς φόβο: «Σ’ ευχαριστώ καρκίνε»
Από το βιβλίο του κ. Αλειφερόπουλου επιλέξαμε δύο ιστορίες, αφού εξασφαλίσαμε την άδειά του, τις αναρτήσαμε στις “Βιωματικές Ιστορίες” της Ιστοσελίδας μας. Τίτλοι τους :
Ο Ηρακλής . Ενας μικρός γίγαντας (σελ. 237)
Ο Αντωνίου (σελ. 248)
Ευχαριστούμε τον Συνάδελφο κ. Αλειφερόπουλο Δημήτρη για την δωρεά του Βιβλίου του στην Βιβλιοθήκη της ΕΕΥΕΔ.
Με θλίψη σας ανακοινώνουμε ότι εφυγε από την ζωή, ο Συνάδελφος Κεχαγιαδάκης Λευτέρης.
Ο Λευτέρης εισήλθε στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή στις 14.Οκτ. 1968 με ΑΜ 1013.
Υπηρέτησε με στην Πολεμική Αεροπορία με την ειδικότητα του ΩΡΛ.
Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια σε όλους τους συγγενείς , φίλους και Συναδέλφους του, που τον γνώρισαν και συνεργάστηκαν μαζί του. Ο Θεός ας τον αναπαύσει
Σήμερα 29.03.2022 πραγματοποιήθηκαν τα αποκαλυπτήρια της προτομής του Λοχαγού Ιατρού Φωκά Φωκά. Το στρατόπεδο της ΣΣΑΣ φέρει το όνομά του από το 1980. Τα αποκαλυπτήρια έγιναν από τον Υπαρχηγό του ΓΓΕΘΑ, Αντιναύαρχο Ιωάννη Δρυμούση ο οποίος κατέθεσε στεφάνι.
Παρόντα ήταν μέλη της οικογένειας του Φωκά Φωκά. Στεφάνι κατέθεσε και ο εγγονός, Φωκάς Φωκάς ο οποίος δώρισε στην ΣΣΑΣ το σπαθί του παππού του.
Την προτομή φιλοτέχνησε ο Άρης Κατσιλάκης, Επίκουρος Καθηγητής Σχολής Καλών Τεχνών ΑΠΘ και τοποθετήθηκε απέναντι από το Διοικητήριο της ΣΣΑΣ.
Το Βιογραφικό του Λοχαγού Ιατρού διαβάστηκε από τον Διοικητή της Σχολής Υποστρατήγο Μπολομύτη Δ. (Το Βιογραφικό μπορείτε να το δείτε στην Ιστοσελίδα της ΣΣΑΣ https://ssas.army.gr/el/content/ypiatros-fokas)
Βιογραφικό Φωκά Φωκά.
Ο Φωκάς γεννήθηκε στις Σέρρες το 1886. Η οικογένεια του ήταν επιφανής στις Σέρρες με συμμετοχή στον Μακεδονικό Αγώνα και με βαρύ τίμημα την απαγωγή από τους Βούλγαρους και την δολοφονία του αδελφού του Νέστορα το 1913.
Έλαβε πτυχίο του Διδάκτωρος της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1916 και το ίδιο έτος ονομάστηκε έφεδρος Ανθυπίατρος. Το 1916 νυμφέυθηκε την Ελένη το γένος Εμ. Σχοινά με την οποία απέκτησε τον μοναδικό του γιο Νέστορα.
Ο Λοχαγός Φωκάς μετείχε για μεγάλο χρονικό διάστημα στη Μικρασιατική εκστρατεία. Την 5 Ιουλίου του 1921 στα πλαίσια των επιχειρήσεων της Στρατιάς, για κύκλωση και συντριβή του κεμαλικού στρατού, ο Φωκάς υπηρετούσε σε μικτό απόσπασμα αποτελούμενο από το 14 Σύνταγμα Πεζικού και την Ταξιαρχία Ιππικού, και ειδικότερα στο 2 τάγμα του Συντάγματος. Το απόσπασμα έλαβε διαταγή να κινηθεί προς το χωριό Ουτς Σεράι περιοχή Κιουτάχειας μη γνωρίζοντας όμως ότι στην τοποθεσία αυτή βρίσκονταν ισχυρές τουρκικές δυνάμεις μεγέθους δύο Μεραρχιών Πεζικού και μιας Ταξιαρχίας Ιππικού.
Η εκδηλωθείσα από μέρους των Τούρκων αιφνιδιαστική και σφοδρότατη επίθεση ενέσπειρε αρχικά την σύγχυση στις τάξεις του αποσπάσματος. Όμως γρήγορα η ηρωική άμυνα των στρατιωτών μας αναχαίτισε την ορμή των Τούρκων. Παρόλα αυτά, μόνο όταν ενεπλάκη στη μάχη το σύνολο των τουρκικών δυνάμεων και ήταν ορατός ο κίνδυνος υπερφαλάγγισης και αποκοπής της οδού διαφυγής των τμημάτων μας, διατάχθηκε υποχώρηση. Αυτή άρχισε από το 2 Τάγμα το οποίο και δέχθηκε την μεγαλύτερη πίεση. Ο Φωκάς Φωκάς την στιγμή εκείνη βρισκόταν στο χειρουργείο οπότε διατάχθηκε να εγκαταλείψει την θέση του. Ο ίδιος όμως, σύμφωνα με μαρτυρίες των συμπολεμιστών του, απέκλεισε κατηγορηματικά το ενδεχόμενο τούτο, λέγοντας ότι δεν αφήνει τους τραυματίες του αβοήθητους και μόνους. Σημειωτέον ότι μεταξύ των τραυματιών υπήρχαν και πολλοί τούρκοι, των οποίων τα τραύματα επέδενε.
Πίστευε ότι οι αντίπαλοι του θα σέβονταν τον ανθρωπισμό του και το λειτούργημα του. Στις ψυχές όμως των Τούρκων δεν υπήρχε παρά μόνο το μίσος εναντίον των Ελλήνων που είχε εμφυσήσει ο Κεμάλ. Ιδιαιτέρως συνηθισμένοι σε αυτού του είδους τις πράξεις , είχε προηγηθεί η σφαγή των Αρμενίων στα χρόνια του μεγάλου πολέμου, δεν δίστασαν να εξοντώσουν έναν προς έναν τους αβοήθητους τραυματίες ενώ ο ίδιος ο Φωκάς κατακρεουργήθηκε.
Επίσημα ο Φωκάς Φωκάς φέρεται ως εξαφανισθείς εν Μικρά Ασία κατά την μάχη της 05/07/21.
Μετά τον θάνατό του προήχθη στον βαθμό του λοχαγού.
Σήμερα 29 Μαρτίου 2022 πραγματοποιήθηκε στην ΣΣΑΣ ορκωμοσία οκτώ νέων Αξιωματικών του Κτηνιατρικού, Οδοντιατρικού, Φαρμακευτικού, Δικαστικού Τμήματος και ενός Αξιωματικού από την Αλβανία.
Στην τελετή παρέστη ο Υπαρχηγός του ΓΓΕΘΑ, Αντιναύαρχος Ιωάννης Δρυμούσης, ο οποίος παρέδωσε τα ξίφη στους ορκισθέντες Αξιωματικούς. Σας παραθέτουμε δύο χαρακτηριστικά Βίντεο από την τελετή της ορκωμοσίας.
Με θλίψη σας ανακοινώνουμε ότι έφυγε από την ζωή, στις 27/3/2022 ο Συνάδελφος Ιωαννάκης Δημήτριος.
Ο Δημήτρης Ιωαννάκης εισήλθε στην Στρατιωτική Σχολή Αξιωματικών Σωμάτων το 1984 με ΑΜ 2843. Υπηρέτησε με στον Στρατό Ξηράς με την ειδικότητα του Οφθαλμιάτρου.
Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια σε όλους τους συγγενείς , φίλους και Συναδέλφους του, που τον γνώρισαν και συνεργάστηκαν μαζί του. Ο Θεός ας τον αναπαύσει.
Αναρτήθηκε στην ηλεκτρονική βιβλιοθήκη της ΕΕΥΕΔ έργο του Συναδέλφου Κωνσταντίνου Κυριακόπουλου, Ὑποστρατήγου (εα), Νευροχειρουργού. Αναφέρεται στην Ελληνικὴ Ἐπανάσταση, στον Ρόλο του Αλέξανδρου Υψηλάντη, στην διαμάχη Καποδίστρια – Μέττερνιχ και στην πολιτικὴ των Μεγάλων Δυνάμεων την εποχή της Επανάστασης.
Ένα από τα συνήθη λάθη των ιστορικών είναι να κρίνουν ένα γεγονός εκ του αποτελέσματος, ή εκ της έκβασής του με την πολυτέλεια που τους παρέχει ο διαρρεύσας χρόνος. Εδώ ο Συγγραφέας μας αφήνει μέσα από το υλικό που μας παραθέτει, να αντιληφθούμε τις συνθήκες που ίσχυαν κατά την έναρξη της Επανάστασης και τις δυνατότητες που προσφέρονταν εξ αρχής στους πρωταγωνιστές για επιλογή δράσης.
Το πολιτικό παρασκήνιο που αφορά την Επανάσταση εμφανίζεται μέσα από τα παρατιθέμενα στοιχεία και δημιουργεί στον αναγνώστη το ερώτημα πως κατάφερε το Ελληνικό Έθνος στην απόλυτη αρνητική πολιτική συγκυρία της εποχής, στην οποία δέσποζε στην Ευρώπη η Ιερά Συμμαχία, τελικά να επικρατήσει και να ανακτήσει την ελευθερία του.
Διαβάζοντας το έργο του κ. Κυριακόπουλου, από τις πρώτες σελίδες, γίνεται αντιληπτό ότι δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη ιστορική μελέτη του παραπάνω θέματος.
Από αριστερά : Τσάρος Αλέξανδρος Α, Υψηλάντης Αλέξανδος, Μέττερνιχ και Καποδίστριας.
Διαφέρει διότι ο συγγραφέας αφήνει τον πρώτο λόγο στους πρωταγωνιστές, να μας μιλήσουν για τα γεγονότα, τις σκέψεις τους, τις εκτιμήσεις τους και να μας εξηγήσουν τις ενεργειές τους. Μέσα από τις επιστολές τους, τα ημερολόγια τους και άλλα ιστορικά έγγραφα μερικά των οποίων εμφανίζονται για πρώτη φορά, ο Υψηλάντης, ο Καποδίστριας, ο Μέττερνιχ, ο Τσάρος της Ρωσίας Αλέξανδρος, οι Πρέσβεις των Μεγάλων δυνάμεων στην Κωνσταντινούπολη, παύουν να είναι πρόσωπα χαμένα πίσω στο χρόνο. Ο αναγνώστης έχει την αίσθηση ότι ζει στα χρόνια εκείνα ή ότι βιώνει τα γεγονότα. Μένει έκπληκτος με τις ομοιότητες της πολιτικής των Τούρκων, τότε και σήμερα, την θρασύτατη καταπάτηση Διεθνών Συνθηκών με την ανοχή των Μεγάλων Δυνάμεων ή και την διαχρονική ανθελληνική συμπεριφορά μερικών από αυτές.
Ευχαριστούμε για ακομη μια φορά τον Συνάδελφο κ. Κυριακόπουλο για την αποστολή του πονηματός του στην ΕΕΥΕΔ
Το έργο του κ. Κ. Κυριακόπουλου έχει αναρτηθεί στην Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη της ΕΕΥΕΔ εδώ
Εορτάζουμε φέτος την 201η Επέτειο της Εθνεγερσίας της 25ης Μαρτίου 1821 με υψηλό Εθνικό φρόνημα αλλά και μεγάλη περισυλλογή. Καμαρώνουμε για την Πατρίδα μας που είναι ελεύθερη και προκομένη, ανάμεσα στις πιο αναπτυγμένες χώρες του κόσμου. Ο Ελληνικός λαός ζει καλά σε συνθήκες Δημοκρατίας και Ευρωπαϊκού κεκτημένου. Η πρόοδος – αν και έχει πολύ δρόμο ακόμα να διανύσει – είναι σαφέστατη σε σχέση με το παρελθόν. Όμως τα διεθνή προβλήματα δεν επιτρέπουν εφησυχασμούς. Πόλεμος στη γειτονιά μας, απειλές της Εθνικής μας ακεραιότητας δίπλα μας. Μεθοδευμένη ή αντιδραστική , ανεξέλεγκτη μετανάστευση σε συνδυασμό με την αλλαγή των δεδομένων στην Παιδεία, την Εθνική συνείδηση, τον υπερκαταναλωτισμό που προώθησε το διαδίκτυο και η παγκοσμιοποίηση, είναι μεγάλα θέματα που δεν μας αφήνουν αδιάφορους. Η μισή Κύπρος παραμένει σκλαβωμένη, ο Ελληνισμός της Βορείου Ηπείρου δεν τυγχάνει της νόμιμης μεταχείρισης, ενώ ο ξεχασμένος Ελληνισμός της Κριμαίας και της Αζοφικής βιώνει τραγικές στιγμές επιβίωσης. Και η πανδημία του κορωνοιού καλά κρατεί……..
Εύχομαι χρόνια πολλά σε όλους, υγεία χαρές και πρόοδο αλλά και περισυλλογή και ανασύνταξη δυνάμεων.
Εύχομαι στην Πατρίδα μας ειρήνη και πρόοδο με αναβάπτιση στις αιώνιες αξίες του Ελληνισμού, που αποτελούν τη μεγάλη μας παρακαταθήκη.
Και του χρόνου καλύτερα.!
Αγαπητοί Συνάδελφοι, με ιδιαίτερη χαρά και τιμή σας παρουσιάζω τον επίσημο ομιλητή του Πανηγυρικού της Ημέρας για την επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821.
Είναι ο Ταξίαρχος (εα) κ Μηνόπουλος Γεώργιος, Ομότιμος Καθηγητής Χειρουργικής Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, τέως Κοσμήτωρ Ιατρικής Σχολής ΔΠΘ, τέως αιρετός Υπερνομάρχης Ροδόπης – Έβρου.
Ο κ Μηνόπουλος είναι Μέλος της ΕΕΥΕΔ και μας τιμά με τη συμμετοχή του, τη φιλία του και την αγάπη του. Θα αναπτύξει το θέμα “Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης – Από το Ελληνικό Εθνος στο Ελληνικό Κράτος”. Τον ευχαριστούμε θερμά.
Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης – Από το Ελληνικό Έθνος στο Ελληνικό Κράτος
Το Ελληνικό Έθνος έχει ιστορία μερικών χιλιάδων χρόνων με πολλούς και μεγάλους ιστορικούς σταθμούς και μεγάλη προσφορά στην Παγκόσμια ιστορία. Η Ελληνική Επανάσταση όμως, αγώνας των Ελλήνων, επικός και απελευθερωτικός συγχρόνως, είναι το μεγαλύτερο γεγονός της νεότερης Ελληνικής Ιστορίας, καθώς πέτυχε την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους και συνεπώς την παρουσία της Ελλάδας στον πολιτικό χάρτη του κόσμου, ύστερα από έκλειψη αιώνων. Εξάλλου είναι σπουδαίο πολιτικό γεγονός για τα Βαλκάνια και την Ευρώπη, καθώς η τελική της επικράτηση ήταν περιφανής νίκη της ελευθερίας αλλά και της « αρχής των Εθνοτήτων », ενάντια μάλιστα στη θέληση της Ιεράς Συμμαχίας των πέντε Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής εκείνης.
Η περιφανής αυτή νίκη απ’ όλους αναγνωρίζεται σαν μια συνολική προσπάθεια όλων των Ελλήνων, των ραγιάδων της οθωμανικής αυτοκρατορίας και των Ελλήνων της διασποράς στις πολιτισμένες χώρες της Ευρώπης. Τα κύρια πολεμικά γεγονότα έγιναν στη Νότια Ελλάδα που τελικά απελευθερώθηκε και απετέλεσε τον πυρήνα του Ελληνικού Κράτους, η έναρξη όμως της Επανάστασης έγινε στην άλλη άκρη της βαλκανικής, στη Μολδαβία και τη Βλαχία.
Στον αμύητο που δεν γνωρίζει τις γεωφυσικές και κυρίως τις κοινωνικές, στρατιωτικές και πολιτικές καταστάσεις της εποχής εκείνης γεννώνται πολλά ερωτήματα, όχι μόνον αν ήταν σωστός ο τόπος έναρξης της επανάστασης, αλλά μήπως ήταν απλά ένα ρομαντικό ή και τελείως εξωπραγματικό σχέδιο, καταδικασμένο εξαρχής σε αποτυχία. Και ακόμη, ποιος ήταν ο ρόλος του Αλέξανδρου Υψηλάντη στην εξέγερση του Έθνους; Ήταν αρχηγικός, δηλαδή πολιτικός, στρατιωτικός και εν τέλει επαναστατικός ή απλά ήταν μια ουτοπία;
Τα παραπάνω ερωτήματα δεν είναι καινούρια. Στο παρελθόν απασχόλησαν πολλούς σήμερα όμως, ύστερα από την απόσταση των πολλών χρόνων που μας χωρίζουν από τα γεγονότα εκείνης της εποχής, κυρίως ύστερα από τη νέα κατάσταση πραγμάτων που υπάρχει στη βαλκανική και την εγγύς Ανατολή, ίσως είναι ευκαιρία να προβούμε σε νέα αποτίμησή τους.
Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ
Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης ήταν γόνος της μεγάλης φαναριώτικης οικογένειας των Υψηλάντηδων της οποίας οι ρίζες χάνονται στην αυτοκρατορία της Τραπεζούντος. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ανατράφηκε μέσα σε ένα οικογενειακό περιβάλλον έντονα πατριωτικό και υψηλά καλλιεργημένο, το οποίο πρωταγωνίστησε στα πολιτικά πράγματα της εποχής, αφού τόσο ο πατέρας του Κωνσταντίνος όσο και ο παππούς του Αλέξανδρος διετέλεσαν δραγουμάνοι (διερμηνείς) της Υψηλής Πύλης και ηγεμόνες τόσο της Μολδαβίας όσο και της Βλαχίας, με πολλές και μεγάλες υπηρεσίες στο υπόδουλο ελληνικό γένος. Ο ίδιος, νέος, έγινε δεκτός στο σώμα των Βασιλικών ακολούθων στην Πετρούπολη και διακρίθηκε τόσο στην κοινωνία της πρωτεύουσας της Ρωσίας όσο και στις μάχες εναντίον του Μεγάλου Ναπολέοντα, σε μια από τις οποίες απώλεσε το δεξί του άνω άκρο. Όπως πάλι χαρακτηριστικά γράφει ο ιστορικός Φιλήμων για τον Υψηλάντη “έκτοτε διέκρινον τούτον χαρακτήρ σοβαρός, βλέμμα ηρωικόν και πειστική ευγλωττία”. Τα προσόντα του κέρδισαν την εκτίμηση του Τσάρου Αλεξάνδρου και το 1817, σε ηλικία μόλις 25 ετών, έγινε υποστράτηγος και έλαβε την εμπιστευτική θέση του υπασπιστή του αυτοκράτορα.
Όλοι όμως οι τίτλοι και η εκτίμηση των αρχόντων και του κόσμου προς το πρόσωπό του καθόλου δεν τον απέτρεψαν από την αφοσίωσή του προς την πατρίδα και το υψηλό αίσθημα χρέους που έτρεφε προς αυτήν. Θεωρούσε τον εαυτό του στρατευμένο στην υπηρεσία της υψηλής αποστολής – την απελευθέρωση των Ελλήνων, με την πρώτη κατάλληλη ευκαιρία.
Η ευκαιρία του δόθηκε όταν του προσφέρθηκε η αρχηγία της φιλικής Εταιρείας το Μάρτιο του 1820. Δείχνοντας πολιτική ωριμότητα συμβουλεύθηκε πρώτα τον Καποδίστρια, υπουργό Εξωτερικών του Τσάρου από τον οποίο ενθαρρύνθηκε στην ανάληψη των καθηκόντων του, αφού πρώτα έγιναν δεκτοί οι όροι τους οποίους έθεσε. Ζήτησε ουσιαστικές και πλήρεις αρμοδιότητες ως ανώτατος αρχηγός, δείχνοντας έτσι ηγετικά προσόντα.
Πράγματι ο Αλέξανδρος Υψηλάντης παρουσιάζεται να είναι το πιο κατάλληλο πρόσωπο για την ανάληψη της Αρχηγίας της Επανάστασης. Γόνος μεγάλης ελληνικής οικογένειας, πρίγκιπας, με οικογενειακές ρίζες που χάνονται μέσα στη μακραίωνη ιστορία του ελληνικού έθνους, με ηγετικά προσόντα, πολιτική ευελιξία, στρατιωτική εμπειρία, αίσθημα χρέους και υψηλό φρόνημα ήταν ο πλέον κατάλληλος για Αρχηγός στον αγώνα του Γένους.
Με την ανάληψη της Αρχηγίας ξεπεράστηκε γρήγορα η κρίση εμπιστοσύνης για την άγνωστη “Αρχή” της Φιλικής Εταιρείας. Ξεπεράστηκαν οι αμφιβολίες, σταμάτησαν οι έριδες και οι τάσεις απειθαρχίας, αυξήθηκε το ηθικό και ο ενθουσιασμός των στελεχών και μυήθηκαν μέσα σε ένα χρόνο πολλά και σημαντικά στελέχη που μέχρι τότε τηρούσαν επιφυλακτική στάση.
Η γρήγορη αυτή εξέλιξη της Φιλικής Εταιρείας, η άνδρωση και η γιγάντωσή της, ήταν η πρώτη και πολλή σπουδαία υπηρεσία του Υψηλάντη στην προσπάθεια του έθνους για την απελευθέρωσή του.
Στην συνέχεια ο Υψηλάντης επεξεργάσθηκε εξαρχής και τελικά ενέκρινε το αποκαλούμενο “Σχέδιον Γενικόν” της Επανάστασης που είχαν συντάξει το Μάιο το 1820 στο Βουκουρέστι ο Παπαφλέσσας και ο Λεβέντης. Το σχέδιο αυτό στα κυριότερα σημεία του προέβλεπε:
α) να επιδιωχθεί η ταυτόχρονη εξέγερση των Σέρβων και Μαυροβουνίων, οι οποίοι ήδη από το 1815 είχαν δείξει τις επαναστατικές τους διαθέσεις,
β) να εκδηλωθεί επανάσταση στη Μολδοβλαχία με τον εμπειροπόλεμο Γεωργάκη Ολύμπιο, από τη συμμετοχή του, τα προηγούμενα χρόνια, στην Επανάσταση της Σερβίας. Συγχρόνως αυτός να συνεργασθεί με τον Θεόδωρο Βλαδιμηρέσκου και το Σάββα Φωκιανό,
γ) να γίνει στάση στην Κωνσταντινούπολη και να εμπρησθεί ο τουρκικός στόλος στο Nαύσταθμο και
δ) να αρχίσει η επανάσταση στην Ελλάδα, από την Πελοπόννησο, αφού προηγουμένως φτάσει σ’αυτήν ο ίδιος ο Υψηλάντης.
Επειδή υπήρχαν πληροφορίες ότι είχε προδοθεί η ύπαρξη της Φιλικής Εταιρείας ο Υψηλάντης επέσπευσε την έναρξη της Επανάστασης στη Μολδοβλαχία συμμετέχοντας ο ίδιος προσωπικά, με απώτερο σκοπό την κάθοδο του στη Νότια Ελλάδα.
Η απόφαση για την έναρξη της Επανάστασης και η υλοποίηση της ήταν η δεύτερη και μεγάλη υπηρεσία του Υψηλάντη προς το Έθνος για την απελευθέρωση του.
Ο Υψηλάντης διαθέτοντας πολιτικό αισθητήριο, πολύ έξυπνα, διάλεξε να αρχίσει η Επανάσταση από τη Μολδοβλαχία. Οι δύο χώρες, Μολδαβία και Βλαχία, από πολλά χρόνια ήταν αυτόνομες ηγεμονίες, ανάμεσα στη Ρωσία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι ηγεμόνες, που πολλές φορές ήταν Έλληνες Φαναριώτες, είχαν δικαίωμα να διατηρούν μικρές στρατιωτικές φρουρές για προσωπική ασφάλεια. Δεν υπήρχε όμως μεγάλος τακτικός Στρατός και εγγυήτριες Δυνάμεις για την αυτονομία ήταν η Ρωσία και η Οθωμανική αυτοκρατορία.
Ο Υψηλάντης γνώριζε πολύ καλά ότι μια επανάσταση στην περιοχή θα οδηγούσε στη σύγκρουση των δύο εγγυητριών Δυνάμεων είτε γιατί οι Οθωμανοί θα εισέβαλαν για να την καταπνίξουν είτε γιατί οι Ρώσοι θα επενέβαιναν ως προστάτες των ομοθρήσκων τους ορθοδόξων λαών.
Τελικά βέβαια η σύγκρουση αυτή δεν έγινε το 1821, οι Τούρκοι όμως, πιστεύοντας ότι θα εκδηλωθεί Ρωσική επίθεση, απασχόλησαν μεγάλο αριθμό τακτικών στρατευμάτων στην περιοχή αφήνοντας έτσι την επανάσταση στην Πελοπόννησο να εδραιωθεί και να επικρατήσει.
Οι επιχειρήσεις κράτησαν μέχρι το Σεπτέμβριο του 1821 και σ’αυτές ο Υψηλάντης έδειξε τις στρατιωτικές του ικανότητες και εμπειρία.
Στις 22 Φεβρουάριου 1821 ο Αλέξανδρος Υψηλάντης διαβαίνει τον ποταμό Προύθο, στην περιοχή της Μολδαβίας, και με τη συνοδεία 200 ιππέων εγκαθίσταται στη Μονή του Γαλατά, σε μικρή απόσταση από το Ιάσιο. (https://tomanifesto.gr/)
“Προέλασε αρχικά από το Ιάσιο μέχρι το Βουκουρέστι, στρατολογώντας εθελοντές. Όταν οι Τούρκοι πέρασαν το Δούναβη και εισέβαλαν με 30.000 τακτικού Στρατού έκανε « τακτική υποχώρηση » και οργάνωσε την άμυνα του σε ημιορεινή περιοχή έχοντας στα νώτα του την Αυστρία και με απώτερο σκοπό την κάθοδο του στην Ελλάδα. Η μάχη που δόθηκε στην περιοχή έγινε παρά τις δικές του διαταγές και η αυτοθυσία του Ιερού Λόχου έγινε από εμπλοκή των Ιερολοχιτών παρά τα στρατιωτικά του σχέδια.
Τελικά οι Τούρκοι επικράτησαν στην περιοχή και ο Τσάρος αποκήρυξε τον Υψηλάντη. Αυτό όμως που δεν έγινε στην αρχή έγινε επτά χρόνια αργότερα, το 1828, οπότε οι Ρώσοι έφτασαν έξω από την Κωνσταντινούπολη. Έτσι, έστω και αργά, η εμπλοκή των Ρώσων οδήγησε τις Μεγάλες Δυνάμεις και το Σουλτάνο στην αναγνώριση του ελεύθερου Ελληνικού Κράτους.
Μπορεί η Επανάσταση στη Μολδοβλαχία, όταν εξετάζεται σαν μεμονωμένο γεγονός να απέτυχε. Όμως η όλη επιχείρηση ήταν, όπως και προβλεπόταν στο ” Σχέδιον Γενικόν “, μια κίνηση αντιπερισπασμού που έδωσε όλο το χρόνο στην επανάσταση της Πελοποννήσου, όσο ακόμη ήταν ανίσχυρη, να εμπεδωθεί.
Η παραπλάνηση του Σουλτάνου να θεωρήσει τη Μολδοβλαχία σαν κύριο μέτωπο, ενώ ήταν δευτερεύον και την Πελοπόννησο σαν δευτερεύον ενώ ήταν κύριο, αποτελεί την τρίτη και μεγάλη υπηρεσία του Υψηλάντη προς το Ελληνικό Έθνος.
Υπάρχει όμως και τέταρτη μεγάλη υπηρεσία του Υψηλάντη Υπηρεσία προς το Έθνος. Αυτή είναι η εξασφάλιση της ουδετερότητας της Πενταπλής Συμμαχίας έναντι της επανάστασης του, την οποία επέτυχε με έξυπνους διπλωματικούς χειρισμούς, με τη συμβολή βέβαια και του Ιωάννη Καποδίστρια. Καταδικάστηκε ο Υψηλάντης από την Πενταπλή Συμμαχία όχι όμως και η Επανάσταση του, έτσι οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν επενέβησαν ενεργά για να την καταπνίξουν. Την ουδετερότητα αυτή επικαλέσθηκε αργότερα ο Τσάρος και ζήτησε και επέτυχε από τις άλλες Μεγάλες Δυνάμεις την ουδέτερη στάση τους και για την Επανάσταση της Πελοποννήσου, σαν ίσο μέτρο για ότι είχε προηγηθεί στη Μολδοβλαχία, περιοχή των ιδιαίτερων συμφερόντων του. Οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν επενέβησαν στρατιωτικά στην Πελοπόννησο για να καταπνίξουν την Επανάσταση που μόνο φραστικά καταδίκασαν.
Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης μόνο για ένα χρόνο ηγήθηκε των Ελλήνων. Στο χρόνο αυτό, από το Μάιο του 1820 μέχρι τις 15 Ιουνίου του 1821, κατάφερε να οργανώσει τους Έλληνες της Φιλικής Εταιρείας, να κυρήξει την Επανάσταση, να παραπλανήσει του Τούρκους και να κρατήσει σε απόσταση της Μεγάλες Δυνάμεις της Πενταπλής Συμμαχίας.
Το ταφικό μνημείο του Αλέξανδρου Υψηλάντη στο Πεδίο του Αρεως
Ο θάνατος του το 1828, ύστερα από επτά χρόνια φυλακής, μόνο σαν επισφράγισμα της μεγάλης του προσφοράς στη δημιουργία του σύγχρονου Ελληνικού Κράτους μπορεί να λογίζεται. Ευτύχησε μόνο, πριν ξεψυχήσει, να μάθει ότι ο Καποδίστριας πήρε το δρόμο προς την Ελλάδα, ως ο πρώτος Κυβερνήτης της.
ΑΠΟ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ
Και έτσι από το Ελληνικό Έθνος φθάνουμε στο Ελληνικό Κράτος. Ένα κράτος μικρό, αδύναμο, δύσκολα βιώσιμο, με πολλά και ανεκπλήρωτα όνειρα. Τίποτα όμως στον κόσμο δεν είναι πια το ίδιο. Όλα άλλαξαν για τους Έλληνες, για τα Βαλκάνια, για την Τουρκία, για την Ευρώπη. Έναντι των πολυεθνικών αυτοκρατοριών που κυριάρχησαν για χιλιετίες στον τότε γνωστό κόσμο, δημιουργήθηκε το πρώτο εθνικό κράτος. Μέσα στα επόμενα 100 χρόνια, μέχρι το 1922, όλα θα αλλάξουν στην περιοχή. Από την απέραντη οθωμανική αυτοκρατορία που καταρρέει, η Ελλάδα θα ολοκληρώσει σχεδόν τα σημερινά της σύνορα (τα Δωδεκάνησα προσαρτίστηκαν από την Ιταλία μόλις το 1947, σαν επισφράγισμα της συμβολής μας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο), θα δημιουργηθούν όμως πολλά άλλα εθνικά κράτη στη Βαλκανική, στην Αφρική, στη Μέση Ανατολή. Τελικά από την εξαφάνιση της οθωμανικής αυτοκρατορίας από τον χάρτη του κόσμου θα προκύψει, από τον κεντρικό της πυρήνα, και το εθνικό κράτος της Τουρκίας.
Έτσι φθάσαμε από το ελληνικό έθνος στο σημερινό ελληνικό κράτος. Αυτό όμως έγινε, θα λέγαμε, μέσα από πολλά ιστορικά παράδοξα.
Άλλαξε μια αντίληψη και μια αρχή διακυβέρνησης των λαών, η αρχή δηλαδή των πολυεθνικών αυτοκρατοριών ( του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των διαδόχων του, της ρωμαϊκής, της βυζαντινής, της οθωμανικής, του Καρλομάγνου, της Πολωνίας, της Σουηδίας, της Αυστροουγγαρίας, της Ρωσίας, του Μεγάλου Ναπολέοντα.). Προέβαλε μια άλλη αντίληψη, αυτή των εθνικών κρατών, των απαλλαγμένων από άλλες εθνότητες και άλλες μειονότητες.
Πρώτη πρακτική εφαρμογή το ανεξάρτητο ελληνικό κράτος του 1830. Μικρό και αδύναμο που μέχρι τη σημερινή του ολοκλήρωση βρίσκεται πάντα στην πρωτοπορία των γεγονότων και όσο θα μεταλλάσεται από το αλύτρωτο έθνος στο ελεύθερο κράτος θα περάσει μέσα από συμληγάδες πέτρες.
Το έθνος έχει την πρωτεύουσα του, την Κωνσταντινούπολη. Το κράτος όμως αναζητά τη δική του. Ύστερα από έκλειψη χιλιετιών θα αναγεννηθεί η Αθήνα. Η οποία όσο θα μεγαλώνει και θα ολοκληρώνεται σαν μητρόπολη του ελληνισμού θα δρα ανταγωνιστικά προς την άλλη πρωτεύουσα, την Κωνσταντινούπολη. Όλα κρίνονται το 1922 όταν η Κωνσταντινούπολη θα χάσει τα μεγάλα ερείσματα της του ελληνισμού στη Μ. Ασία, στον Πόντο, στην ίδια τη Θράκη. Η χαριστική βολή θα δοθεί το Σεπτέμβριο του 1995, Θα μείνει ο καημός στους Έλληνες ότι μόνοι αυτοί, από όλους τους βαλκανικούς λαούς δεν απελευθέρωσαν την πρωτεύουσα τους, τη Βασιλεύουσα, που τόσα χρόνια κυριάρχησε στην Ελληνική και Παγκόσμια Ιστορία.
Άλλο πρόβλημα που θα προκύψει με τη δημιουργία του νέου ελληνικού κράτους είναι η ονομασία, Εμείς, οι Έλληνες, διατηρούμε το όνομα Ελλάδα. Οι ξένοι όμως, οι Μεγάλες Δυνάμεις έχουν άλλα σχέδια. Για να περιορίσουν τα “επεκτατικά” μας, κατ’ αυτούς, σχέδια, τα απελευθερωτικά για μας όνειρα έναντι των υποδούλων αδελφών, μας αντιδιαστέλλουν από τους Ρωμιούς της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και μας βαπτίζουν “Γραικούς”. Εμείς μπορεί τα ονόματα Έλληνες και Γραικοί να τα θεωρούμε ισοδύναμα, για τις Μεγάλες Δυνάμεις, όμως και για την πολιτική τους είχαν άλλη έννοια και άλλη σημασία, θέλοντας έτσι να περιορίσουν τις φιλοδοξίες μας για την απελευθέρωση των Ρωμιών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας ως εάν επρόκειτο για άλλο φυλετικά λαό. Το παράδοξο συμπληρώνεται με την ονομασία που μας επέδωσαν οι Τούρκοι. Γιουνάνοι και Γιουνανιστάν, δηλαδή Ίωνες και Ιωνία.
Έτσι σήμερα, στη διεθνή κοινότητα φέρουμε τρία ονόματα, Έλληνες για εσωτερική κατανάλωση, Γραικοί (Greece, Greque, Crihenland, κ.λ.π.) για τις πρεσβείες μας στο εξωτερικό και Ίωνες (Γιουνάνι ) για όλο τον μουσουλμανικό κόσμο.
Η όποια σύγχυση και προσπάθεια αντιδιαστολής των Γραικών της κυρίως Ελλάδας προς τους Ρωμιούς της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, δηλαδή τους ορθοδόξους υπό τον Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης, θα επιδεινωθεί με την Βαυαρικής έμπνευσης ανακήρυξη της «Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ελλάδος ».
Έτσι οι Έλληνες, μάλλον χωρίς να το αντιληφθούμε, χωριστήκαμε στους Ρωμιούς, δηλαδή τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, που υπάγονται εκκλησιαστικά απ’ ευθείας στον Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης και στους αυτοδιοικούμενους Έλληνες Ορθοδόξους της Ελεύθερης Ελλάδας. Στην ελληνική συνείδηση και τη θρησκευτικότητα μας αυτό δεν είχε καμία συνέπεια, ίσως όμως ήταν αφορμή, κακό παράδειγμα, για τη δημιουργία αργότερα της Εξαρχίας της Βουλγαρίας, που οδήγησε στην αφύπνιση της εθνικής συνείδησης των Βουλγάρων. Βέβαια το πολιτικό παιχνίδι γίνεται πολύ πιο σύνθετο όταν η Ρωσία απομακρύνεται από το ρόλο του προστάτη των Ορθοδόξων και γίνεται προστάτιδα δύναμη των Σλάβων, διαβλέποντας στους Έλληνες αντίπαλο δέος στα σχέδια της για την κάθοδο στο Αιγαίο Πέλαγος.
Το πιο σοβαρό όμως πρόβλημα, για τα νέα εθνικά κράτη που γεννώνται, είναι η ομοιογένεια του πληθυσμού τους. Οι Έλληνες αυτό το επεδίωξαν με απελευθερωτικούς πολέμους προσπαθώντας να συμπεριλάβουν σε ένα ενιαίο κράτος όλους τους υπόδουλους αδελφούς. Δεν συνέβη όμως το ίδιο και με άλλα κράτη ή αυτοκρατορίες, πολυεθνικές στη δομή τους. Οι γενοκτονίες ήταν το μέσον αφανισμού των μειονοτήτων, οι ανταλλαγές πληθυσμών ακολούθησαν κυρίως μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Σε ότι μας αφορά από τα κράτη της περιοχής μας, η Οθωμανική αυτοκρατορία αφού θα χάσει όλες τις κτήσεις της θα μεταμορφωθεί και αυτή σε εθνικό κράτος. Επιχειρεί την εθνική της κάθαρση με γενοκτονίες, των Αρμενίων πρώτα, των Ελλήνων αργότερα που πραγματοποιούνται λίγο πριν ή κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η εποχή το επέτρεπε, αν δεν το επέβαλε, αφού θεωρείται ότι, η αρχική ιδέα τουλάχιστον, ήταν ξενοκίνητη (κάπου από την Κεντρική Ευρώπη).
Αργότερα, μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου αλλάζουν οι αντιλήψεις και οι ενέργειες. Δημιουργούνται πολλά νέα μικρά κράτη. Με την προτροπή των Μεγάλων Δυνάμεων και με το πνεύμα υποτίθεται της “Κοινωνίας των Εθνών” η ομοιογεννοποίηση των πληθυσμών των κρατών αυτών επιχειρείται με ανταλλαγές των πληθυσμών των μειονοτήτων. Είναι φαινόμενο πανευρωπαϊκό, και όχι μόνο, και αφορά βέβαια και Έλληνες, Τούρκους και Βουλγάρους στη δική μας επικράτεια. Φεύγουν από την Ελλάδα πολλές χιλιάδες Τούρκων, λιγότερες Βουλγάρων, και έρχονται σ’αυτήν 1,5 εκατομμύριο Έλληνες.
Το προσφυγικό πρόβλημα είναι τεράστιο, οι πατρίδες χιλιετιών γίνονται αλησμόνητες, το πλήγμα της φυλής μεγάλο. Μέσα όμως από αντίξοες συνθήκες, δείχνοντας οι Έλληνες μια καταπληκτική δεξιότητα για προσαρμογή σε νέες καταστάσεις και συνθήκες, μέσα από πολέμους Παγκόσμιους ή και χειρότερα εμφύλιους, θα φθάσουν στο σημερινό κράτος με σχεδόν ανύπαρκτες πλυθυσμιακές μειονότητες μέσα σ’ αυτό. Μειονότητες που όμως είναι υπαρκτές και μεγάλες στη γείτονα Τουρκία.
Οι καιροί όμως αλλάζουν. Αφού περάσαμε από τις γενοκτονίες και τις ανταλλαγές των πληθυσμών, η σύγχρονη κοινότητα, τουλάχιστον τα σύγχρονα δημοκρατικά κράτη, εστιάζουν πλέον το ενδιαφέρον τους στα ανθρώπινα δικαιώματα των μειονοτήτων.
Και αν στην Ελλάδα μιλάμε για πρόβλημα μειονότητων στη Θράκη, τι πρέπει να λέμε για τη γείτονα Τουρκία; Η οποία δείχνει ότι ενδιαφέρεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα σε μειονότητες γειτονικών κρατών, όπως στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και στο Κοσσυφοπέδιο, καταπιέζει όμως σκληρά τους δικούς της πολίτες κάτω από το πνεύμα του Κεμαλισμού, του Κεμαλισμού ο οποίος διακηρύσσει την ενιαία φυλετική σύνθεση του λαού της Τουρκίας ως εάν τα προβλήματα των εθνοτήτων να λύνονται με στρατιωτικές εντολές”.
Κυρίες και κύριοι, αγαπητοί Συνάδελφοι
Όταν ο Υψηλάντης άρχιζε την Επανάσταση από τη Μολδοβλαχία είχε κατά νούν τον ελληνισμό, ολόκληρο το Έθνος, όπως άλλωστε όλοι οι σύγχρονοι του και όσοι προηγήθηκαν απ’ αυτόν όπως για παράδειγμα ο Ρήγας Φεραίος.
Μετά από την Επανάσταση όμως του 1821 προέκυψε το Ελληνικό Κράτος. Μικρό και αδύναμο αρχικά, με εκατομμύρια αλύτρωτους αδελφούς. Μέσα από αγώνες, θυσίες, συμφορές αλλά και επικά κατορθώματα φθάσαμε στο σύγχρονο Ελληνικό Κράτος.
Μέσα στην Παγκόσμια Κοινότητα αυτό το κράτος μας φαίνεται πολλές φορές μικρό και αδύναμο. Από μια άποψη ίσως και να είναι έτσι, δεν μπορούμε όμως να αρνηθούμε το γεγονός ότι βρίσκεται και πάλι στην πρωτοπορία των κρατών της περιοχής.
Με την κατοχυρωμένη δημοκρατία μας λειτουργούμε και διεκδικούμε ισότιμη θέση στις χώρες της Ευρώπης μέσα στα πλαίσια της ONE. Είναι πλέον η σύγχρονη αντίληψη της στενής συνεργασίας των Εθνικών Κρατών που με δεσμούς οικονομικούς, κοινωνικούς, πολιτικούς και πολιτισμικούς τείνει να οδηγήσει στην Ομοσπονδοποίηση της Ευρώπης.
Η Ελλάδα καλείται και εδώ να παίξει το σύγχρονο της ρόλο.
Ο Συνάδελφος Αλεξίου Γεώργιος, παλαιότεροι τον γνωρίσαν και ως Καράπιρε. Εισήλθε στην Στρατιωτική Ιατρική Θεσσαλονίκης το 1964 με ΑΜ 830. Μετά την αποφοίτησή του υπηρέτησε στην Πολεμική Αεροπορία.
Έλαβε την ειδικότητα Χειρουργικής στην Β’ Χειρουργική Κλινική του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Εξειδικεύτηκε στη Χειρουργική Ογκολογία και στη λαπαροσκοπική Χειρουργική στην Αμερική. Επί σειρά ετών διετέλεσε Διευθυντής της Χειρουργικής Κλινικής του «Γενικού Νοσοκομείου Αεροπορίας». Διετέλεσε περίπου 10 χρόνια Διευθυντής Χειρουργικής Κλινικής του Νοσοκομείου «Ερρίκος Ντυνάν». Το 1995 εξέδωσε ένα πρωτοποριακό για την εποχή του βιβλίο μαζί με video για την λαπαροσκοπική αντιμετώπιση των σύνθετων προβλημάτων της χολολιθίασης. Το video αυτό κυκλοφόρησε σε περίπου 20 χώρες διεθνώς με πολύ μεγάλη επιτυχία.
Διετέλεσε Επιστημονικός Σύμβουλος στο Ιατρικό κέντρο, το Νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν», την Ευρωκλινική και την Βιοκλινική.
Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια του και σε όλους τους συγγενείς, φίλους και Συναδέλφους του που τον γνώρισαν και συνεργάστηκαν μαζί του. Ο Θεός ας τον αναπαύσει.
Ολοκληρώθηκε με επιτυχία η 6η Ημερίδα του Ρευματολογικού Τμήματος του 424 ΓΣΝΕ με θέμα “Δερματικές εκδηλώσεις Ρευματικών Νοσημάτων”. Συνδιοργανωτής τηςΗμερίδας ήταν η Επιστημονική Ένωση Υγειονομικων Ενόπλων Δυνάμεων (ΕΕΥΕΔ).
Η ημερίδα πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 12 Μαρτίου 2022 στο Πολεμικό Μουσείο Θεσσαλονίκης.
Η οργανωτική επιτροπή της ημερίδας αποτελείτο από τους
Βουνοτρυπίδη Περικλή, Γεν. Αρχίατρο, Πρόεδρος και
Σακελαρίου Γρηγόριος, Αρχίατρος
Ζησόπουλος Δημήτριος, Αρχίατρος και
Κατσιγιάννη Ιωάννα, Μέλη
Την ημερίδα χαιρέτισαν οι :
Ο Δρ. Παπαγιαννόπουλος Νικ. Πρόεδρος της ΕΕΥΕΔ, Υποστράτηγος ε.α.
Ο Μπερμπερίδης Χαράλαμπος τ. Διευθυντής Ρευματολογικού Τμήματος 424 ΓΣΝΕ Υποστράτηγος ε.α. – Ρευματολόγος τ. Πρόεδρος Ελληνικής Ρευματολογικής Εταιρείας.
Την έναρξη της ημερίδας κήρυξε ο Γεν. Αρχίατρος Μιχαηλίδης Απόστολος, Υποδιευθυντης του 424 ΓΣΝΕ.
Τα θέματα που παρουσιάστηκαν αρχικά απευθυνόταν και στον μη ειδικευμένο ιατρό ώστε να καταστεί δυνατή η παρακολούθηση και των θεμάτων, που ακολούθεισαν, και απευθυνόταν στους Ειδικούς Ιατρούς. Παραθέτουμε τους τίτλους των παρουσιάσεων που είτε ήταν ενταγμένες στις Στρογγυλές Τράπεζες ή ήταν ανεξάρτητες.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ
Κλινική ταξινόμηση δερματικών βλαβών, Ε. Γάτσιου
Δερματικά νοσήματα που συνυπάρχουν με νόσους συνδετικού ιστού, Β. Πελιτάρη
Παράδοξη ψωρίαση από ανοσοτροποποιητικά φάρμακα, Γ. Σακελλαρίου
Ρευματοειδής αρθρίτιδα και οροαρνητικές σπονδυλαρθρίτιδες, Δ. Ζησόπουλος
Ψωριασική νόσος – δερματικοί υπότυποι για τον κλινικό Ρευματολόγο, Δ. Λέκκας
Μη μελανωματικός καρκίνος δέρματος και χρήση αντιρευματικών φαρμάκων, Φ. Βράνη
Το φάσμα των δερματικών εκδηλώσεων του Ερυθηματώδους Λύκου, Ε. Πάσχου
Κλινική προσέγγιση και θεραπεία σε διάφορες μορφές ερυθηματώδους λύκου, Ε. Σπυροπούλου.
Αλωπεκία: Ταξινόμηση και θεραπεία, Α. Παπαδόπουλος
Δερματικές εκδηλώσεις στη δερματομυοσίτιδα και το σύνδρομο Sjogren, Αικ. Πατσατσή
Δερματικές εκδηλώσεις στη σκληροδερμία, Θ, Δημητρούλας.
Λοιμώδη νοσήματα με εκδηλώσεις από το δέρμα και τις αρθρώσεις Ν. Παπαδόπουλος.
Δερματικές εκδηλώσεις στις αγγειίτιδες, Ε. Δεβετζή.
Γαγγραινώδες πυόδερμα, Π. Σιάκα.
Οζώδες ερύθημα, Ι. Κατσιγιάννη.
Η συμμετοχή ήταν μεγάλη, τόσο με φυσική παρουσία1 στο Πολεμικό Μουσείο όσο και διαδικτυακά. Παρόντες Mαθητές της ΣΣΑΣ, Eιδικευόμενοι Iατροί, Eιδικοί Iατροί, Διευθυντες Κλινικών και Καθηγητές Πανεπιστημίου. Οι πολλές ερωτήσεις και η επιστημονική αντιπαράθεση που ακολούθησε είναι ενδεικτική της επιτυχίας της Ημερίδας.
Ήδη μηνύματα από ιατρούς διαφόρων ειδικότήτων που την παρακολούθεισαν διαδικτυκά αναφέρονται στο ενδιαφέρον και την ποιότητα των παρουσιάσεων.
1. Σύμφωνα με τα ισχύοντα υγειονομικά πρωτόκολλα, ο επιτρεπόμενος αριθμός εμβολιασμένων μόνο συνέδρων περιορίσθηκε στο 80% της δυναμικότητας του χώρου διεξαγωγής)
Δρ. Παπαγιανόπουλος Νικόλαος, Πρόεδρος της ΕΕΥΕΔ χαιρετίζει την Ημερίδα Γεν. Αρχίατρος Βουνοτρυπίδης Περικλής, Διευθυντής του Ρευματολογικού Τμήματος 424 ΓΣΝΕ, Π΄ρόεδρος της Οργανωτικ΄ής ΕπιτροπήςΑρχίατρος Λέκκας Διονύσιος, Δερματολόγος Διάλειμμά για καφέ στην αίθουσα του Πολεμικού Μουσείο που είχε παραχωρηθεί για την δημιουργία εκθετηρίου χώρου με θέματα αποκλειστικά Υγειονομικού.
Μηνάς Αρίστιππος Διετέλεσε Διευθυντής 424 ΓΣΝΕ & Εξελέγη καθηγητής δερματολογίας της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ – Εξελέγη Πρόεδρος της Ιατρικής Σχολής ΑΠΘ.
Τσότσος Αθανάσιος Διετέλεσε Διευθυντής 424 ΓΣΝΕ & Εξελέγη υφηγητής Ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΜΑΘΗΤΩΝ
ΑΜ
ΕΠΩΝΥΜΟ
ΟΝΟΜΑ
444
ΕΞΗΝΤΑΒΕΛΩΝΗΣ – ΓΑΛΑΝΗΣ
ΙΩΑΝΝΗΣ
445
ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ
ΙΩΑΝΝΗΣ-ΝΑΠΟΛΕΩΝ
446
ΜΑΚΡΗΣ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
447
ΜΟΣΧΟΣ
ΜΟΣΧΟΣ
448
ΦΡΑΓΚΕΔΑΚΗΣ
ΙΩΑΝΝΗΣ
449
ΓΙΟΝΑΝΛΗΣ
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
450
ΛΙΑΡΙΚΟΣ
ΣΩΤΗΡΙΟΣ
451
ΧΑΡΔΑΣ
ΝΙΚΟΛΑΟΣ
452
ΤΑΜΠΑΚΗΣ
ΙΩΑΝΝΗΣ
453
ΓΡΑΜΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ
ΚΥΡΙΑΚΟΣ-ΗΛΙΑΣ
454
ΤΣΟΤΣΟΣ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
455
ΝΤΟΥΝΗΣ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
456
ΘΕΟΔΩΡΟΥ
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
457
ΤΣΙΡΚΙΝΙΔΗΣ
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
458
ΣΑΒΒΙΔΗΣ
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
459
ΣΙΜΙΤΣΗΣ
ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ
460
ΗΛΙΑΔΗΣ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
461
ΚΥΡΚΑΝΙΔΗΣ
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
462
ΒΑΛΙΑΝΝΑΤΟΣ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ
463
ΚΑΡΑΜΠΑΛΗΣ
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ
465
ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΗΣ
ΠΑΥΛΟΣ
466
ΘΕΟΦΙΛΙΔΗΣ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
467
ΚΑΜΜΑΣ
ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ
468
ΜΗΝΑΣ
ΑΡΙΣΤΙΠΠΟΣ
469
ΜΠΟΥΖΑΚΗΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
470
ΚΟΥΤΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
471
ΣΑΡΑΝΤΙΔΗΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
472
ΘΩΜΟΣ
ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ
473
ΤΣΑΝΤΑΛΗΣ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
474
ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ
ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ
475
ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ
476
ΖΩΤΟΣ
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ
477
ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
478
ΤΑΚΕΤΖΙΔΗΣ
ΜΙΧΑΗΛ
479
ΛΑΓΑΝΑΣ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ
480
ΛΑΔΗΣ
ΑΝΔΡΕΑΣ
481
ΚΑΡΟΓΙΑΝΝΗΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
482
ΠΑΠΑΔΟΜΙΧΕΛΑΚΗΣ
ΙΩΑΝΝΗΣ
483
ΧΑΡΑΛΑΜΠΗΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
484
ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ
ΣΤΕΦΑΝΟΣ
485
ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ
ΙΩΑΝΝΗΣ
486
ΔΟΥΦΕΞΗΣ
ΣΠΥΡΙΔΩΝ
487
ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ
488
ΤΣΟΥΚΑΣ
ΣΩΤΗΡΙΟΣ
489
ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
490
ΚΟΝΤΟΓΕΩΡΓΟΣ
ΛΕΩΝΙΔΑΣ
491
ΛΑΛΟΣ
ΙΩΑΝΝΗΣ
492
ΣΤΕΡΓΙΟΥΛΗΣ
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
493
ΠΛΑΚΟΝΟΥΡΗΣ
ΙΩΑΝΝΗΣ
494
ΣΤΑΜΑΤΗΣ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ
495
ΚΟΛΙΑΚΟΣ
ΑΝΔΡΕΑΣ
496
ΜΑΝΟΥΣΕΛΗΣ
ΣΠΥΡΙΔΩΝ
497
ΠΑΠΑΖΑΦΕΙΡΙΟΥ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ
498
ΑΔΑΜΑΚΗΣ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ
499
ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ
ΝΙΚΟΛΑΟΣ
500
ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ
ΘΕΟΦΑΝΗΣ
501
ΚΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΣ
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
502
ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ
ΕΠΑΜΕΙΝΩΝΔΑΣ
503
ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ
ΑΧΙΛΛΕΑΣ
504
ΚΑΛΟΕΙΔΑΣ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ
505
ΧΑΧΟΛΟΣ
ΜΙΧΑΗΛ
506
ΚΟΦΦΑΣ
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
507
ΜΟΣΧΟΣ
ΜΟΣΧΟΣ
508
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
509
ΜΑΡΑΓΚΟΣ
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
510
ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
ΙΩΑΝΝΗΣ
510Α
ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
510Β
ΑΛΜΠΑΛΑΣ
ΒΕΝΙΑΜΙΝ
510Γ
ΚΑΡΑΤΖΑΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
Παρουσιάσεις Τάξεων ΣΙΣ, ΣΣΑΣ, ΣΑΝ στο “Αρχείο Φωτογραφιών” εδώ
Τα στοιχεία προέρχονται από το αρχείο της Στρατιωτικής Σχολής Αξιωματικών Σωμάτων και από το Βιβλίο “Η Ιστορία της Στρατιωτικής Ιατρικής Σχολής (Σ.Ι.Σ) Θεσσαλονίκης (1947-1970)”.
Ανάμεσα στους υγειονομικούς αξιωματικούς, που διέπρεψαν και διαπρέπουν στον επιστημονικό τομέα, υπάρχουν πολλοί Συνάδελφοι που ξεχωρίζουν και σε άλλους τομείς. Μεταξύ αυτών και ο Γιώργος Δαλαμάγκας με αξιόλογο συγγραφικό έργο.
Είναι απόφοιτος στης Στρατιωτικής Ιατρικής Σχολής – Τάξη 1958 (ΑΜ 610). Μετά την αποφοιτησή του κατατάχθηκε στην Ελληνική Αστυνομία. Ειδικεύτηκε στην Καρδιολογία και είναι διδάκτωρ του Α.Π.Θ. Έχει μετεκπαιδευτεί στις αναίμακτες μεθόδους της Καρδιολογίας στην Αμερική και έχει δημοσιεύσει σε ιατρικά περιοδικά άρθρα σχετικά με την ειδικότητά του.
Παράλληλα με την πετυχημένη διαδρομή στην ιατρική, δοκίμασε τα φτερά του στην λογοτεχνία με το πρώτο του βιβλίο που είχε τον τίτλο « Η Επιστροφή» (Εκδ. Κώδικας) (1998). Συνέχισε με την «Απροσδόκητη Ομολογία» το 2003 (εκδ. Ερωδιός), την «Κατεδάφιση» το 2006 (εκδ. Μαλιάρης-Παιδεία) το 2009, το «Και πέρα απ’ τη Μαύρη γραμμή» (εκδ. University Studio Press), το 2011.
Την 26 Φεβ.2022 δώρισε πέντε βιβλία του στην βιβλιοθήκη της ΕΕΥΕΔ:
«H Πατρίδα μου η Κασσάνδρα» το 2011 (εκδ. Θερμαϊκός),
«Ο φίλος κύριος Χ» το 2016 (εκδ. Ερωδιός),
«Στις ώρες της Σιωπής μου» το 2019 την ποιητική συλλογή, (εκ. Ερωδιός),
“Τότε…στο Πολύχρονο» το 2020 (εκδ. Ερωδιός) και
«Όπως τότε, στον καιρό της Πανούκλας», το 2021 (εκδ. Ερωδιός).
Σήμερα η πατρίδα μου, η Κασσάνδρα, το πρώτο πόδι της Χαλκιδικής, έχει γίνει πασίγνωστη για τις πανέμορφες παραλίες της, τις πεντακάθαρες θάλασσες και το ευχάριστο κλίμα της… Ελάχιστοι όμως γνωρίζουν ποια ήταν η πραγματική κατάσταση και η ζωή των κατοίκων της προτού “ενσκήψει” ο τουρισμός. Είμαι επίσης βέβαιος ότι ελάχιστοι γνωρίζουν κάτι για την ιστορία της και συγκεκριμένα για το μεγάλο Χαλασμό της Κασσάνδρας, που έγινε από τους Τούρκους το 1821. Ύστερα απ’ το Χαλασμό ολόκληρη η χερσόνησος έμεινε έρημη για κάποια χρόνια και όταν με σουλτανικό φιρμάνι επιτράπηκε να επιστρέψουν οι πρώην μόνιμοι κάτοικοι, (όσοι είχαν επιζήσει), ήρθαν συγχρόνως μ’ αυτούς και πολλοί Έλληνες από άλλα μέρη της Πατρίδας μας, οι αποκαλούμενοι “ξωμερίτες”.
Έχω πολλές ενδείξεις ότι ανάμεσα στους τελευταίους ήρθε στην Κασσάνδρα και ο πρώτος άνθρωπος που είχε το επίθετό μου. Ήταν ο προ-προπάππος μου. Με αφετηρία εκείνη την εποχή, χρησιμοποιώντας τη φαντασία μου, αλλά και τις γνώσεις ιστορικών πηγών, περιέγραψα στο βιβλίο τη δεινή κατάσταση στην οποία εκείνος βρήκε τότε την νέα πατρίδα του. Από τότε η πρόοδος εκείνου συμβαδίζει με την ανάπτυξη του τόπου, η οποία στηρίχθηκε αποκλειστικά στην εργατικότητα και την αφοσίωση όλων των κατοίκων στη γη τους. Από τότε δημιουργήθηκαν τα μεγάλα χωράφια, οι ελαιώνες και τα αμπέλια τους. Ο προ-προπάππος μου ανδρώθηκε, πρόκοψε, ρίζωσε και δημιούργησε μεγάλη οικογένεια, τα μέλη της οποίας έπαιξαν κάποιο ρόλο σε όλη τη πορεία της Κασσάνδρας ως σήμερα. Με δυο λόγια, στο βιβλίο μου “Η πατρίδα μου η Κασσάνδρα”, περιγράφω όσα φαντάστηκα, άκουσα και έμαθα γι’ αυτήν και όσα είδα και έζησα σ’ αυτήν.
Όσοι με γνώριζαν από παλιά, δε μ’ αναγνωρίζουν πια. Άγνωστος είμαι και για όσους με γνωρίζουν για πρώτη φορά τώρα, αφού το παρελθόν μου είναι άγνωστο σ’ αυτούς. Παραμένω, λοιπόν, άγνωστος για πολλούς κι αν θέλεις είμαι ο κύριος X. Με βολεύει να κρύβομαι πίσω από την ανωνυμία μου. Κι εγώ ο ίδιος δε θέλω να θυμάμαι τα περασμένα. Ήταν τόσο λαμπερά, που ακόμα με τυφλώνουν και δε μ’ αρέσει να τα αντικρίζω ούτε στις αναμνήσεις. Ήταν τόσο επώδυνα που ακόμα με πληγώνουν και θέλω να τα ξεχάσω. Τώρα, που επανήλθα στην κανονική ζωή με τη βοήθεια των φίλων μου και τη φροντίδα της νέας γυναίκας μου, με ενδιαφέρει μόνο το μέλλον, και μάλιστα το μέλλον του αγαπητού μου γιου Αλέξανδρου.
Αυτά σκεπτόταν ο Ντίνος, όταν ένα απόγευμα, ύστερα από την αναχώρηση του γιου του για το εξωτερικό, καθόταν στο μικρό μπαλκονάκι του διαμερίσματος της γυναίκας του και ρέμβαζε απολαμβάνοντας τον καφέ του. Εκείνο το απόγευμα είχε τη διάθεση να φιλοσοφήσει και είχε θέσει στον εαυτό του την ερώτηση: Ποιος ήμουν τέλος πάντων;
Στα τελευταία εβδομήντα περίπου χρόνια έλαβαν χώρα πολλές αλλαγές στο χωριό μου, το Πολύχρονο. Το χωριό μεγάλωσε, επεκτάθηκε με δύο σχέδια επέκτασης, πυκνοκατοικήθηκε, έγινε αγνώριστο για κάποιον που το ήξερε από παλιά. Η μεταμόρφωσή του αυτή προέκυψε πρώτιστα από την έλευση του Τουρισμού, που άρχισε από τη δεκαετία του εξήντα και κορυφώθηκε έως τις μέρες μας. Ο Τουρισμός ήταν αυτός που επέβαλε να κτιστούν περισσότερα, μεγαλύτερα και εξοπλισμένα με σύγχρονα μέσα σπίτια. Η ανάπτυξη αυτή «τράβηξε», προσήλκυσε και πολλούς ανθρώπους από άλλες περιοχές της χώρας μας να έρθουν, να δουλέψουν και να εγκατασταθούν μόνιμα στο χωριό μου. Η εσωτερική αυτή μετανάστευση και ο Τουρισμός έφεραν θεαματική αλλαγή της ζωής του χωριού, η οποία μεταβλήθηκε ακόμα περισσότερο από την έλευση και των οικονομικών μεταναστών από τα όμορα Βαλκανικά κράτη.
Οι αλλαγές αυτές ήταν φυσιολογικό όχι μόνο να αλλάξουν τη ζωή, αλλά να επηρεάσουν και να μεταβάλουν τη νοοτροπία, τον χαρακτήρα και τον τρόπο σκέψης των μονίμων κατοίκων. Σε τέτοιες κοσμογονικές αλλαγές που φέρνουν ευμάρεια σε έναν τόπο και προμηνύουν ευχάριστη μελλοντική ζωή, είναι φυσιολογικό οι άνθρωποι να λησμονούν ή και να απεχθάνονται τα γεμάτα βάσανα περασμένα χρόνια. Η γνώση όμως του παρελθόντος ενός τόπου φωτίζει το παρόν και το μέλλον του. Για τους λόγους αυτούς στο βιβλίο αυτό, που το ονόμασα Τότε…, στο Πολύχρονο, προσπάθησα να αποτυπώσω τη ζωή των παλιότερων μόνιμων κατοίκων του χωριού με τη μορφή μικρών διηγημάτων, που το περιεχόμενό τους το βρήκα αποθηκευμένο στη μνήμη μου. Είναι δηλαδή περιστατικά που έζησα ο ίδιος ή άκουσα να έχουν συμβεί τότε και τα οποία αποθησαυρίστηκαν στη μνήμη μου. Άλλα διηγήματα, βέβαια, όπως και τα ποιήματα, είναι αποτέλεσμα της φαντασίας μου και της έμπνευσής μου και προέκυψαν πάλι από τον διαφαινόμενο ερχομό του Τουρισμού, από γεγονότα της απότομης εισβολής του σε έναν τόπο ανέτοιμο να τον δεχτεί ή από την αναστάτωση του αυτός θα έφερνε η έφερε στη νοοτροπία και στη συνεισφορά των κατοίκων του χωριού. (Βλέπε «Η παραθερίστρια», «Η αντιπαροχή», «Το παραλιακό προικώο της Παναγιώτας»). Η πυρκαγιά του 2006, με οδήγησε να αφιερώσω και σ’ αυτήν κάποια ποιήματα.
Η ανάγνωση του βιβλίου Τότε…, στο Πολύχρονο, θα δώσει την ευκαιρία στους νέους ανθρώπους, στους πολλούς νεοφερμένους ξένους, στους παραθεριστές, σ’ αυτούς που θα έρθουν στο άμεσο και στο απώτερο μέλλον ή και σ’ αυτούς που δεν έχουν ακόμα γεννηθεί, να πληροφορηθούν την ιστορία του χωριού.
Αποτόλμησα να γράψω το πόνημα αυτό, επειδή παρακολουθούσα πάντοτε την εξέλιξη του χωριού από κοντά, αφού δεν έλειψα ποτέ για μεγάλο χρονικό διάστημα απ’ αυτό και αφού, λόγω της ηλικίας μου, έζησα στο «τότε» και ζω και στο σήμερα. Το σήμερα είναι θαυμάσιο και φανερό σε όλους. Εγώ όμως επιστρέφω στο «τότε» από μια εσωτερική ανάγκη, που με υποχρεώνει να ζω νοερά λίγες στιγμές του. Αυτό μου συμβαίνει, παρότι γνωρίζω πως όλα έχουν αλλάξει και πως, επιστρέφοντας εκεί, δεν θα βρω κανένα από εκείνα που θυμάμαι και λαχταρώ να ξαναζήσω. Αυτό το δυνατό συναίσθημα της νοσταλγίας μου ήταν το κύριο κίνητρο για τη συγγραφή των στιγμιότυπων από την παλιότερη ζωή του χωριού μου, με τη διαφορά πως δεν ήταν νοσταλγία επιστροφής στον χώρο και στον χρόνο, αλλά κατάντησε μια ερωτική νοσταλγία που μεγάλωνε και ενισχυόταν συνεχώς από τη μεγάλη αγάπη που διαχρονικά ένιωθα και νιώθω για το χωριό μου. Γι’ αυτό η συγγραφή αυτού του βιβλίου, παρότι κουραστική, μου ήταν ευχάριστη.
Oι άνθρωποι αρρώσταιναν και πέθαιναν κατά χιλιάδες σε πόλεις και σε χωριά, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Ο κορονοϊός δεν αστειευόταν. Σκότωνε χωρίς διακρίσεις πλούσιους και φτωχούς, μορφωμένους και αμόρφωτους. Και όμως υπήρχαν άνθρωποι που αμφέβαλλαν για την ύπαρξή του, που δεν εφάρμοζαν αλλά αντιμάχονταν τα προληπτικά μέτρα εναντίον του, που αρνιόνταν να εμβολιαστούν και απέτρεπαν και άλλους να το κάνουν, ενώ διαδήλωναν στους δρόμους για άσχετα θέματα. Κάποιοι συνέχισαν να ζουν με την εγωιστική τους αλαζονεία, τη ζηλότυπη νοοτροπία τους και με μοναδική επιδίωξη τον εύκολο πλουτισμό τους. Η αδιαφορία και η αναλγησία στον πόνο βασίλευε παντού κι ας θέριζε η αρρώστια κι ας πλάκωνε τις ψυχές ο φόβος της. Όταν εμφανίσθηκαν άνθρωποι φιλεύσπλαχνοι, έντιμοι, ικανοί και πρόθυμοι να βοηθήσουν, θεωρήθηκαν επικίνδυνοι και έπρεπε να εκτεθούν, να εξοντωθούν και να διωχθούν. Έτσι εύκολα ήρθε πάλι στην επιφάνεια η διχόνοια.
Η αντικοινωνική, παρανοϊκή και ανεύθυνη αντίδραση των ανθρώπων στη διάρκεια της πανδημίας του κορονοϊού εκδηλώθηκε σε ολόκληρο το μεγαλείο της. Κατά τα άλλα, η προηγμένη ανθρωπότητα βρέθηκε απροετοίμαστη και ανίκανη να αντιπαρατάξει οποιοδήποτε αποτελεσματικό μέτρο εναντίον του αόρατου θανατηφόρου ιού. Έτσι οι σύγχρονοι άνθρωποι αντιδράσαμε, φερθήκαμε και ζήσαμε περίπου όπως και οι συνάνθρωποί μας στον καιρό των μεγάλων επιδημιών της πανούκλας.
Ένα προφητικό κείμενο, που λίγο πριν την έκδοσή του, έχει ήδη επαληθευθεί στις περισσότερες προβλέψεις του.
Στις ώρες της Σιωπής μου.
Ποιητική Συλλογή
Γεωργίου Δαλαμάγκα
Εκδόσεις Ερωδιός
Απρίλιος 2019
Σελίδες : 133
ISBN : 978-960-454-216-1
Πως να παρουσιάσω μια Ποιητική Συλλογή, δεν είχα τις γνώσεις και το ταλέντο να την κρίνω. Απλά επέλεξα τυχαία, αντί παρουσίασης, ένα από τα δεκάδες ποιήματα της Συλλογής, το αναρτώ μαζί τις ευχαριστίες της ΕΕΥΕΔ για την δωρεά των βιβλίων του, που κοσμουν πλέον την Βιβλιοθήκη μας :
Η ΑΠΕΛΕΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΙΑΣ
Ήταν ελιά δεκάχρονη, στην άκρη φυτεμένη
κι έμεινε εκεί ακίνητη, «λεύτερη σκλαβωμένη».
Από παντού τη σκέπαζαν, την είχανε ζωσμένη,
βάτοι, κισσοί, αγριοτριανταφυλλιές,
την είχανε πνιγμένη.
Της έσφιγγαν τα κλώνια της, της κόβαν τον αέρα,
βογκούσε αυτή, ανήμπορη να κινηθεί πιο πέρα.
Πονούσε κι αναστέναζε, παρέλυαν τα μέλη,
τα φύλλα ξεραινότανε, ήτανε πια χαμένη.
Λουλούδια δύσοσμα, ανήθικοι ξένοι καρποί
ωρίμασαν πάνω στο δεντρί.
Σίγουρος θάνατος, αργός, θρίαμβος παρασιτικός
ήτανε τούτος ο πνιγμός.
Ξύπνησαν τότε συνειδήσεις κι αντανακλαστικά παλιά.
Έπνιγαν κι εμάς οι τύψεις κι ήλθε η ώρα για δουλειά.
Και αρπάξαμε τις τσάπες, κλαδοκόπους και τσεκούρια
και ματώσαμε τα χέρια.
Και νικήσαμε τα βάτια, διώξαμε κι όλα τ’ αγκάθια,
ξεριζώσαμε ευθύς κάθε σπόρο της ντροπής.
Και ξεχάσαμε τους πόνους, που ‘χαμε στους δύο ώμους
και στα χέρια και στα πόδια και στο σώμα μας παντού.
Ο Ταξίαρχος (ΥΙ) εα κ. Μηνόπουλος Γεώργιος (τάξη εισαγωγής ΣΙΣ 1958),
Ο μετέπειτα Καθηγητής Χειρουργικής Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης,
Ο πρόεδρος της Ιατρικής Σχολής ΔΠΘ,
Ο εκλεγμένος και απόλυτα πετυχημένος Υπερνομάρχης Έβρου-Ροδόπης,
Ο δικός μας συνάδελφος και φίλος, ο Γιώργος μας,
θα είχε πολλά να πει για τη ζωή του, που είναι γεμάτη δράση, πολυπραγμοσύνη, πρόοδο και μεγάλες επιτυχίες!
Οι εμπειρίες αυτής της ζωής αποτελούν χρήσιμα διδάγματα για νέους Στρατιωτικούς Γιατρούς, για Χειρουργούς, για Πανεπιστημιακούς, για Αυτοδιοικητικούς και για κάθε έναν που ξεκινώντας από ένα χωριό της Ελληνικής επαρχίας, ονειρεύεται πώς θα φτάσει στα πιο ψηλά σκαλοπάτια με ό,τι καταπιαστεί στη ζωή του. Μια λαμπρή πορεία ζωής, ένα φωτεινό παράδειγμα!
Ο Γιώργος Μηνόπουλος με το ταλέντο του στη γραφή, τη στρατιωτική μεθοδολογία και την ακαδημαϊκή πληρότητα κατέγραψε τα γεγονότα της ζωής του σε ένα βιβλίο “κόσμημα”, μεγέθους Α4 με 210 σελίδες, ιλουστρασιόν χαρτί και εκατοντάδες έγχρωμες φωτογραφίες, σκληρόδετο και καλαίσθητο, που σου προκαλεί αμέσως τη διάθεση να το ξεφυλλίσεις. Όταν το ξεφυλλίσεις, βρίσκεσαι παρέα με τον Γιώργο Μηνόπουλο, που εξιστορεί τη ζωή του με τόση ειλικρίνεια και φιλικό λόγο, με ζωντανές φωτογραφίες και ενδιαφέρουσες ανέκδοτες ιστορίες, που σε κερδίζει και δεν το παρατάς μέχρι να το τελειώσεις!
Ο τίτλος του είναι “Curriculum Vitae” που παραπέμπει σε Πανεπιστημιακό όρο “βιογραφικού”. Έχει στο εξώφυλλο δύο φωτογραφίες. Μία πρόσφατη του συγγραφέα και μία του Ιπποκράτη σαν βάση. Προδιαθέτει σε βιβλίο με ιατρικό κυρίως πνεύμα.
Ο Γιώργος Μηνόπουλος κατέγραψε τα γεγονότα της ζωής του ως δημόσιο πρόσωπο, τα εξέδωσε σε τόμο και τα προσέφερε δωρεάν σε φίλους, συναδέλφους, μαθητές του, ψηφοφόρους και συμπολίτες του, που ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα γι’ αυτόν και το έργο του. Αποτελεί και προσφορά στον ιστορικό ερευνητή του μέλλοντος ως μία αξιόπιστη προσωπική αναφορά.
Το “Curriculum Vitae” του Γιώργου Μηνόπουλου υπάρχει ήδη στη φυσική Βιβλιοθήκητης ΕΕΥΕΔ με μία θερμή αφιέρωση στην Ενωσή μας και καλά λόγια για το έργο μας καθώς και σε ηλεκτρονική μορφή, στη διάθεση όλων των μελών της Ένωσης. Τον ευχαριστούμε θερμά και συνιστούμε σε όλους σας, αγαπητοί Συνάδελφοι, να το ανοίξετε ηλεκτρονικά και να ταξιδέψετε μαζί του. Πολλοί από εσάς θα δείτε και τον εαυτό σας σε κάποια από τις φωτογραφίες του!
Dr. Νικ. Παπαγιαννόπουλος
Παράθεση μερικών από τις πολλές φωτογραφίες από το βιλίο του, που αφορούν με την σταδιοδρομία του στο υγειονομικό.
1958Η ορκωμοσία στη ΣχολήΜετά την ορκωμοσία οι συμμαθητές της Διμοιρίας με τον 6ετή Επιλοχία μας Ι. ΓερμάνηΜε τους Δασκάλους και τους μαθητές – μαθήτριες του Σχολείου της ΚοτρωνιάςΔιαλείμματα δουλειάς στο 424 ΓΣΝΕ (οι συνάδελφοι Ευ. Βουγιούκας και Θ. Ιωαννίδης) Συνάδελφοι του Χειρουργικού Τομέα (από αρ.: Σπ. Γεωργακής, ορθοπαιδικός . Χρ. Σαρηγιάννης, θωρακοχειρουργός . Αν.Βρεφίδης, Διευθυντής Α’ Χειρουργικής Κλινικής . Γ. Μηνόπουλος, χειρουργός . Αν.Καλτσάς, χειρουργός . Μ. Φρούσιος, νευροχειρουργός . Στην πίσω σειρά : ειδικευόμενοι).Ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό του 424 ΓΣΝΕ με τον Διευθυντή Ταξχο.(ΥΙ) ΧαϊδεμενάκηΜε Διοικητή τον Αρχ. Ι. ΓαλάνηΑποχαιρετώντας την άλλη μου Οικογένεια , το 216 ΚΙΧΝΕΕνθύμια από την Υπηρεσία . Τα συναισθήματα αλλού
Ο Γιώργος Μηνόπουλος δώρισε στην βιβλιοθήκη της ΕΕΥΕΔ και το βιβλίο του με τίτλο ” ΒΑΣΙΚΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ ΟΡΘΟΠΡΩΚΤΙΚΟΥ ΣΩΛΗΝΑ, που σύντομα θα είναι διαθέσιμο και σε ηλεκτρονική μορφή.
Την 26 Φεβ. 2022 συνήλθε η Γενική Συνέλευση της ΕΕΥΕΔ στο αμφιθέατρο του 424 ΓΣΝΕ. H Γενική συνέλευση συνήλθε με φυσική παρουσία, με συμμετοχή μέσω τηλεδιάσκεψης και με αποστολή ψήφου με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο των Μελών της. Στα Μέλη της ΕΕΥΕΔ έχουν αποσταλεί τα Πρακτικά .
Γενική Συνέλευση ήταν στην προβλεπόμενη απαρτία για την Τροποίηση του Καταστατικού (άρθρο 28.1 Ν.4690/2020 και 16.6 Καταστατικού).
Η Γενική Συνέλευση υπερψήφισε συνολικά εξη (6) θέματα. Τα 5 θέματα αφορούσαν τροποποιήσεις του Καταστατικού με σημαντικότερη εξ’ αυτών την 2η που αφορούσε την τροποποίηση του άρθρου 17.2 του καταστατικού της ΕΕΥΕΔ ώστε να μπορούν να εκλέγονται στο ΔΣ και οι εν ενεργεία Συνάδελφοι Μέλη της ΕΕΥΕΔ.
Λοιπά θέματα που συζητήκαν ήταν :
Έκθεση κειμηλίων Στρατιωτικής Ιατρικής να ενεργοποιηθεί.
Κατάργηση της ετήσιας συνδρομής, οι απόψεις που εκφράστηκαν κλίνουν στην διατηρησή της.
Έσοδα από ημερίδες και συνέδρια, καθορισμός ποσοστού υπέρ της ΕΕΥΕΔ . Αποφασίσθηκε ο καθορισμός του ποσού ή του ποσοστού που θα αποδίδεται στην ΕΕΥΕΔ να γίνεται μετά από συνεννόηση με τον Δντη της Κλινικής που συνδιοργανώνει την Επιστημονική Εκδήλωση σε κλίμα συναδελφικότητας και καλής πίστης.
Ανάρτηση στην προμετωπίδα του παλαιού 424 ΓΣΝΕ (διατηρητέου μνημείου) νέας μεγάλης σύγχρονης επιγραφής “ Ξενώνες Γ’ΣΣ/NRDC-GR” στην θέση της προϋπάρχουσας επιγραφής”+ 424 ΓΣΝΕ +”. Εκφράστηκε ο προβληματισμός της Γ.Σ για την παραπάνω ενέργεια που την χαρακτήρισε επιεικώς ατυχή . Εξουσιοδοτήθηκε το ΔΣ για την συνέχιση παρακολούθησης του όλου θέματος.
Καθορισμός – εφαρμογή κινήτρων προς τους νέους αποφοίτους ΣΣΑΣ-ΣΑΝ ώστε να πλαισιώσουν την ΕΕΥΕΔ.
Πρόταση για οργάνωση εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων της ΕΕΥΕΔ υπό την μορφή επιστημονικών, λογοτεχνικών, εκδρομών και συνεργασιών με άλλους φορείς.
Προτάθηκε να δοθεί στα Μέλη ένα αποδεικτικό Μέλους ΕΕΥΕΔ.
