Category: ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

Categories
ΑΡΘΡΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΒΗΜΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΑΣ …

Παραθέτουμε τις τελευταίες σελίδες (56-60) του πολύ παλιού Βιβλίου, του Μιχαήλ Ροδά (1884 – 1948), «Πώς η Γερμανία Κατέστρεψε τον Ελληνισμόν της Τουρκίας», Το βιβλίο εκδόθηκε το 1916 στη Μυτιλήνη, δηλαδή 6 χρόνια πρίν την Μικρασιατική Καταστροφή. Στην χρονολογία πρώτης έκδοσης έγκειται και η αξία του βιβλίου, μια που χρόνος και τα γεγονότα που ακολούθησαν (μέχρι σήμερα) επιβεβαιώνουν τον Συγγραφέα.

Ολόκληρο το Βιβλίο, στην αρχική του μορφή είναι προσβάσιμο στην Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη της ΕΕΥΕΔ, εδώ.

Σελίδες 56-60

«Σκοπός της παρούσας μελέτης μου δεν ήταν να επεκταθώ στην πολιτική της Γερμανίας στα Βαλκάνια. Σε γενικές γραμμές όμως, θέλησα να τονίσω πόσο ολέθρια υπήρξε η γερμανική πολιτική για το ελεύθερο Ελληνικό Βασίλειο και πόσο κακή υπηρεσία του προσέφερε η συνεργασία της Γερμανίας με τους εχθρούς μας. Η καταστροφή του ελεύθερου Βασιλείου προετοιμάζεται από τους Βουλγάρους με τρόπο τραγικό, ενώ η καταστροφή του υπόδουλου Ελληνισμού ολοκληρώθηκε από τους ίδιους τους Γερμανούς.

Τετρακόσιες χιλιάδες Έλληνες κατέφυγαν στο ελεύθερο έδαφος και οι περισσότεροι ζουν από τον ιδρώτα και το αίμα του φτωχού φορολογούμενου λαού. Όσοι απέμειναν πίσω υποκύπτουν στη βία, ατιμάζονται, ληστεύονται και εξαναγκάζονται σε εξισλαμισμό κατά εκατοντάδες κάθε μέρα. Το Πατριαρχείο έγινε άσυλο για τους απειλούμενους Μητροπολίτες, όμως όλες οι έγγραφες διαμαρτυρίες και οι καταγγελίες του ρίχνονται στον κάλαθο των αχρήστων χωρίς καν να ανοιχτούν οι φάκελοι.

Σε όλη αυτή την αιματηρή και ληστρική περίοδο της νεοτουρκικής θηριωδίας, επενέβη έστω και μία φορά ο Γερμανός πρεσβευτής για να σταματήσει τις αγριότητές τους; Μήπως στις παρακλήσεις της ελληνικής κυβέρνησης να προστατευθούν οι απειλούμενοι πληθυσμοί μας δόθηκε έστω και μια τυπική ενθαρρυντική απάντηση ή συστήθηκαν ηπιότερα μέτρα στους Νεότουρκους; Ολόκληρη η παραλία, από τη θάλασσα του Μαρμαρά μέχρι την Αττάλεια, βάφτηκε με χριστιανικό, ελληνικό αίμα ανδρών και γυναικών. Οι Γερμανοί όχι μόνο δεν συνέστησαν ηπιότερα μέτρα και λιγότερη βία, αλλά αντίθετα επέπληξαν τους Τούρκους, επειδή σε κάποια σημεία —όπως για παράδειγμα στα Βρύουλλα και τα Μοσχονήσια— παρέμειναν Έλληνες χωρίς να τους πετάξουν στη θάλασσα ή να τους στείλουν να συναντήσουν τους υπόλοιπους εκδιωγμένους συμπατριώτες τους.

Μια ολόκληρη φυλή καταριέται και αναθεματίζει Γερμανούς και Τούρκους. Μέσα στην ψυχή μας έχει ριζώσει το μίσος για τη Γερμανία, ο πόθος για εκδίκηση πλημμυρίζει τα στήθη μας και τα παιδιά μας διδάσκονται ότι ένας υπήρξε ο εχθρός τους, περισσότερο και από τον Τούρκο: ο Γερμανός. Εναντίον του ακούγονται κατάρες και αναθέματα πρωί και βράδυ, την ώρα της προσευχής, από τετρακόσιες χιλιάδες ξεριζωμένους Έλληνες.

Για να επιβεβαιωθούν οι ισχυρισμοί μας περί καταστροφής του Ελληνισμού από τη Γερμανία, ο πρώην Υπουργός Εσωτερικών, Εμμανουήλ Ρέπουλης, αποκάλυψε στην Πάτρα στις 17 Απριλίου 1916 όλες τις γερμανικές ραδιουργίες. Όσα διακήρυξε προς τον λαό της Πάτρας ο βενιζελικός πρώην υπουργός, τα θεωρούμε σπουδαία ντοκουμέντα και τα δημοσιεύουμε σε αυτή τη μελέτη με την ελπίδα ότι μια μέρα —τη μεγάλη μέρα της κρίσεως— θα χρησιμεύσουν στον ιστορικό του Έθνους. Εκείνος θα κρίνει με αμεροληψία και θα παραδώσει στην αιώνια καταδίκη όλους εκείνους που εργάστηκαν με όλες τους τις δυνάμεις για να μας εκδιώξουν από τα εδάφη μας στη Μικρά Ασία και τη Θράκη.

«Είπα προηγουμένως», λέει ο κ. Ρέπουλης στη διάλεξή του στην Πάτρα, «ότι η διαβεβαίωση που δόθηκε στην Κυβέρνηση των Φιλελευθέρων από τον Άγγλο Υπουργό Εξωτερικών —ότι η Αγγλία δεν θα επέτρεπε στον τουρκικό στόλο να βγει από τα Δαρδανέλια για να επιτεθεί στην Ελλάδα— δεν είναι το μόνο δείγμα των καλών διαθέσεων της Αγγλίας προς εμάς. Το ζήτημα των νησιών πέρασε από πολλούς κινδύνους, από τους οποίους το έσωσε η μεγάλη πρόνοια και η διπλωματικότητα του Ελευθερίου Βενιζέλου, χάρη στη συνδρομή της Αγγλίας. Όταν συζητιόταν το ζήτημα των συνόρων της Ηπείρου στη Φλωρεντία, όπου και περικόπηκαν με το γνωστό πρωτόκολλο, ο κ. Βενιζέλος κατέφυγε στην αγγλική κυβέρνηση και ζήτησε να συνδυαστεί αυτό το θέμα με το εκκρεμές ζήτημα των νησιών. Διότι το πρωτόκολλο της Φλωρεντίας ήταν δυσμενές για εμάς, καθώς εκεί επικρατούσαν οι επιθυμίες των δυνάμεων της τότε Τριπλής Συμμαχίας (Γερμανία, Αυστροουγγαρία, Ιταλία). Αν το ζήτημα της Ηπείρου κανονιζόταν μόνο του και η λύση για τα νησιά ακολουθούσε μετά, κινδυνεύαμε να αντιμετωπίσουμε την αντίδραση της Τριπλής Συμμαχίας και στα νησιά. Η αγγλική κυβέρνηση ευτυχώς δέχθηκε την παράκληση του Πρωθυπουργού μας, ανέλαβε την πρωτοβουλία και πέτυχε τον συνδυασμό των δύο ζητημάτων. Έτσι, ζημιωθήκαμε μόνο στην Ήπειρο αλλά σώσαμε τα νησιά. (Χειροκροτήματα και ζητωκραυγές υπέρ της Αγγλίας).

Αλλά και αργότερα ζητήθηκε πάλι η βοήθεια της Αγγλίας για τα νησιά. Διότι, αν και μας παραχωρήθηκαν, η Τουρκία παρέμενε ανένδοτη. Η αγγλική κυβέρνηση δήλωσε τότε πρόθυμη να κάνει ακόμα και ναυτική επίδειξη εναντίον της Τουρκίας, υπό τον όρο όμως να συμμετάσχει και η Γερμανία. Η Γερμανία όμως αρνήθηκε. Και όταν συναντήθηκαν ο τότε Πρωθυπουργός της Γερμανίας και ο τότε Πρωθυπουργός της Ελλάδας στην Κέρκυρα, ο πρώτος δήλωσε ότι η Γερμανία μπορεί να κάνει μόνο “απλές συστάσεις” στην Τουρκία. Την ίδια στιγμή, ο Γερμανός πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη, ο περιβόητος Βαγενχάιμ που βρισκόταν επίσης στην Κέρκυρα, έδωσε μια ακόμα πιο κυνική απάντηση: είπε ότι η τωρινή ρύθμιση για τα νησιά δεν είναι οριστική, “διότι”, είπε, “τα νησιά πρέπει να ανήκουν σε εκείνον στον οποίο ανήκει και η απέναντι ακτή της Μικράς Ασίας“.

Δεν γνωρίζω αν ο Γερμανός πρεσβευτής, λέγοντας αυτά, είχε στο μυαλό του τον σημερινό κυρίαρχο της Μικράς Ασίας ή κάποιον άλλον για το μέλλον. Όλα αυτά όμως μας διαφωτίζουν για την πολιτική που οφείλει να ακολουθήσει η Ελλάδα. Αν επέμεινα στην ιστορική αφήγηση των γεγονότων, το έκανα για να μπορέσει η Κοινή Γνώμη να κρίνει τον δρόμο που πρέπει να πάρει η χώρα, καθώς πρέπει να γνωρίζουμε τις διαθέσεις των Δυνάμεων απέναντι στην Ελλάδα και τη θέση μας ανάμεσα στους δύο συνασπισμούς. Τα γεγονότα καθορίζουν αυτή τη θέση.

Ο Γερμανισμός, επιδιώκοντας τα μεγάλα του σχέδια, ποτέ δεν υπολόγισε την Ελλάδα ως σύμμαχο, ούτε θέλησε να στηριχθεί σε αυτήν, ούτε βρήκε κοινά συμφέροντα. Η εξωτερική πολιτική των κρατών δεν αλλάζει ξαφνικά, αλλά είναι αποτέλεσμα μακροχρόνιας καλλιέργειας κοινών συμφερόντων. Τα συμφέροντα της Ελλάδας ήταν πάντα ταυτισμένα με εκείνα των Προστατίδων Δυνάμεων (Αγγλία, Γαλλία), ενώ η γερμανική πολιτική στρεφόταν πάντα υπέρ άλλων κρατών στα Βαλκάνια. Δεν έχουμε δικαίωμα, λοιπόν, να κατηγορήσουμε τη γερμανική πολιτική, γιατί και αυτή τα δικά της συμφέροντα υπολογίζει. Όμως ο κύκλος των γερμανικών συμφερόντων συναντούσε πάντα την Ελλάδα ως εχθρό, και αυτό πρέπει να το ξέρουμε για να προστατεύσουμε τα δικά μας εθνικά συμφέροντα. Δικαίωμα να επικρίνουμε αυτή την πολιτική έχουμε μόνο όταν η δράση της ξεπερνά τα όρια του πολιτισμού, του χριστιανισμού και του ανθρωπισμού.

Δυστυχώς, υπήρξαν τέτοιες συμπεριφορές από Γερμανούς. Ο ίδιος ο αρχηγός της γερμανικής αποστολής στην Τουρκία, ο Λίμαν φον Σάντερς, περιοδεύοντας στη Μικρά Ασία και βλέποντας τη δύναμη του ελληνικού στοιχείου, δεν δίστασε να πει στις τουρκικές αρχές παρουσία Έλληνα Επισκόπου: “Αυτούς εδώ, γιατί τους φυλάτε;”. Βλέποντας μάλιστα τους ελληνικούς ναούς και τα σχολεία, είπε δείχνοντάς τα στους Τούρκους: “Όσο αφήνετε αυτά εδώ, εσείς θα είστε οι δούλοι των Ελλήνων!”. Αυτά είναι επίσημα επιβεβαιωμένα γεγονότα.

Ενώ έχουμε τέτοιες ενδείξεις για τις γερμανικές προθέσεις στη Μικρά Ασία, ο γερμανικός τύπος και οι συγγραφείς τους διακηρύσσουν ότι το Βαλκανικό ζήτημα δεν λύθηκε με τους πολέμους, αλλά θα λυθεί μετά από νέους αγώνες, όπου η Βουλγαρία θα έχει σύμμαχο την Τουρκία. Και αυτές οι ιδέες δεν εκφράζονταν ανεύθυνα. Ο ίδιος ο Γερμανός πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη είχε πει σε ξένους διπλωμάτες ότι “η συνθήκη του Βουκουρεστίου πρέπει να αναθεωρηθεί ως άδικη, γιατί επιβλήθηκε από την απληστία των συμμάχων Βαλκανικών κρατών εις βάρος της Βουλγαρίας”.

Αυτές ήταν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες ο Ευρωπαϊκός Πόλεμος βρήκε την Ελλάδα ανάμεσα στους δύο συνασπισμούς. Είδατε ποιες ήταν οι διαθέσεις και οι πράξεις των δυνάμεων της Συνεννοήσεως (Αντάντ) στο ζήτημα των νησιών και του Μακεδονικού, και ποιες οι διαθέσεις του Αυστρο-Γερμανικού συνδέσμου. Ποια δύναμη θα μπορέσει πια να διορθώσει τα μεγάλα σφάλματα;

Το απέραντο νεκροταφείο του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας και της Θράκης μας προκαλεί θλίψη και μας κάνει να απελπιζόμαστε για το μέλλον της φυλής μας. Κι όμως, τα απογεύματα, όταν κουρασμένοι επιστρέφουμε από τη δουλειά και αντικρίζουμε τα κόκκινα βουνά της Ανατολής λουσμένα στο ηλιοβασίλεμα, ο νους μας πετάει εκεί. Η καρδιά μας σκιρτά, η ελπίδα της επιστροφής γεμίζει τα μάτια μας δάκρυα και σιγοτραγουδάμε:

Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι…

Μυτιλήνη 1916.»

ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ

  1. ΜΙχαήλ Ροδάς

Γεννήθηκε το 1884 στην Αράχωβα Αιγίου, ήταν τυπογράφος, δημοσιογράφος, αρθρογράφος, κριτικός θεάτρικων έργων αλλά και ιστορικός Συγγραφέας.

Ο Ροδάς λόγω της δημοσιογραφικής του ιδιότητας αλλά και λόγω της τοποθέτησής του ως Διευθυντής στο Γραφείο Τύπου και Λογοκρισίας της Ύπατης Αρμοστείας Σμύρνης έζησε από κοντά τα γεγονότα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, τα οποία και κατέγραφε στις ανταποκρίσεις του στον Τύπο της εποχής. Πολύτιμος αρωγός στη μελέτη της προσωπικότητας του Μιχαήλ Ροδά αποτελεί η συγγραφική του παρακαταθήκη, όπως αυτή αποτυπώνεται κυρίως στα βιβλία του: «Η Ελλάδα στην Μικρά Ασία 1918 – 1922», «Πώς η Γερμανία κατέστρεψε τον Ελληνισμό της Μικράς Ασίας» και «Πώς βλέπω την Ελλάδα».

Πώς χαρακτηρίζεται σαν Ιστορικός Συγγραφέας :

Αμερόληπτος, αντικειμενικός, άκραία απόλυτος, ξέρει να εκτιμά, να αποτιμά και να επιτιμά, όχι αντιπάλους, “αλλά πρόσωπα φιλικά προς αυτόν, ακόμη και τον Ελληνικό Στρατό, όταν παρεκτρεπόταν από την γραμμή του ηθικού χρέους. Να επιτιμά και κάποιους Μικρασιάτες χρυσοκανθάρους, που ενώ ο Ελληνικός Στρατός έχυνε το αίμα του, αυτοί γέμιζαν κρουνηδόν τα χρηματοκιβώτιά τους. Εξετάζει με ακρίβεια και με σπάνια για την εποχή του ντοκουμέντα, όχι μόνο το “τί πταίει”, αλλά και το “τίς πταίει”. Δεν χαρίζεται σε κανένα ‘σύμμαχο’: πρώτος αυτός αποκάλυψε ότι ο συντελεστής ήττας ήταν “η προβοκατορική πολιτική των Ιταλών”.

Μας λέγει ο ίδιος  : ………… Αν είμαι ευχάριστος ή πικρός και δυσάρεστος σε πρόσωπα και πράγματα, μού είναι αδιάφορο. Τα δίκαια θα ιστορήσω…”

2. Εμμανουήλ Ρέπουλης

Ο Εμμανουήλ Ρέπουλης (1863–1924) ήταν μια από τις σημαντικότερες πολιτικές προσωπικότητες της εποχής και ο εξ απορρήτων συνεργάτης του Ελευθερίου Βενιζέλου. Η αναφορά του στο κείμενο δεν είναι τυχαία, καθώς θεωρούνταν η «φωνή» και ο «εγκέφαλος» της βενιζελικής παράταξης. Ο Ρέπουλης ήταν ο στενότερος σύμβουλος του Βενιζέλου. Λέγεται ότι ο Βενιζέλος δεν έπαιρνε σοβαρή απόφαση χωρίς να τον συμβουλευτεί. Υπηρέτησε ως Υπουργός Εσωτερικών και αργότερα ως Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης. Ήταν αυτός που οργάνωσε τη δημόσια διοίκηση στα νέα εδάφη (Μακεδονία, Ήπειρος, Νησιά) μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους.

Η Διάλεξη στην Πάτρα (17 Απριλίου 1916)

Η ομιλία που αναφέρει το κείμενό είναι ιστορική. Έγινε μέσα στην καρδιά του Εθνικού Διχασμού. Ο Ρέπουλης πήγε στην Πάτρα για να εξηγήσει στον λαό γιατί η Ελλάδα έπρεπε να εγκαταλείψει την ουδετερότητα και να πολεμήσει στο πλευρό των Άγγλων και των Γάλλων. Σε αυτή την ομιλία αποκάλυψε τα παρασκήνια των διπλωματικών πιέσεων, όπως αυτά που συνέβησαν στην Κέρκυρα με τον Βαγενχάιμ. Στόχος του ήταν να αποδείξει ότι η «φιλία» του Κάιζερ προς τον Βασιλιά Κωνσταντίνο ήταν προσχηματική και ότι η Γερμανία είχε ήδη «πουλήσει» την Ελλάδα στους Τούρκους και τους Βουλγάρους.

Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος (αριστερά) μαζί με τον κάιζερ Γουλιέλμο Β΄ (δεξιά) σε γυμνάσια του γερμανικού στρατού το 1913. Πηγή εικόνας: gettyimages.ca, Δικαιώματα χρήσης: Haeckel collection/ullstein bild via Getty Images

Ο Ρέπουλης ήταν δεινός ρήτορας και δημοσιογράφος. Το κείμενο που διαβάσατε χρησιμοποιεί το κύρος του για να δώσει βαρύτητα στις καταγγελίες. Όταν ο Ρέπουλης έλεγε ότι «οι Γερμανοί μας θεωρούν εμπόδιο στην Ανατολή», ο κόσμος της εποχής τον πίστευε γιατί ήξερε ότι είχε πρόσβαση στα απόρρητα τηλεγραφήματα του Υπουργείου Εξωτερικών.

Ως Υπουργός Εσωτερικών, ο Ρέπουλης διαχειρίστηκε το τεράστιο κύμα των 400.000 προσφύγων του «Πρώτου Διωγμού» (1914). Είχε ιδία άποψη για τις θηριωδίες των Νεοτούρκων και τη γερμανική ανοχή, γεγονός που εξηγεί το πάθος με το οποίο περιγράφονται αυτά τα γεγονότα στο βιβλίο σας.

3. Ο «Πρώτος Διωγμός» (1914)

Αποτελεί το προοίμιο της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής. Συχνά επισκιάζεται από τη μεγάλη καταστροφή του 1922, όμως ήταν μια οργανωμένη και συστηματική επιχείρηση εθνοκάθαρσης που ξεκίνησε πριν καν την επίσημη έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Μετά την ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913), οι Νεότουρκοι (Κομιτάτο «Ένωση και Πρόοδος») κυριεύτηκαν από τον φόβο ότι θα έχαναν και τη Μικρά Ασία, όπως έχασαν τη Μακεδονία. Θεωρούσαν τους Έλληνες (και τους Αρμένιους) ως «εσωτερικό εχθρό» και «πέμπτη φάλαγγα» της Ελλάδας και της Αντάντ.

Οι Γερμανοί σύμβουλοι, με επικεφαλής τον στρατηγό Λίμαν φον Σάντερς, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο. Ο Σάντερς υποστήριζε ότι η παραλιακή ζώνη της Μικράς Ασίας (απέναντι από τα ελληνικά νησιά) έπρεπε να «εκκαθαριστεί» από το ελληνικό στοιχείο για λόγους στρατιωτικής ασφαλείας, ώστε να μην μπορούν οι Έλληνες να βοηθήσουν μια πιθανή απόβαση των Συμμάχων.

Η «Λευκή Γενοκτονία» Ο διωγμός δεν ξεκίνησε με γενικευμένες σφαγές, αλλά με μεθόδους που αποσκοπούσαν στον οικονομικό και ψυχολογικό εκμηδενισμό:

Ο Σάντερς υποστήριζε ότι η παραλιακή ζώνη της Μικράς Ασίας (απέναντι από τα ελληνικά νησιά) έπρεπε να «εκκαθαριστεί» από το ελληνικό στοιχείο για λόγους στρατιωτικής ασφαλείας, ώστε να μην μπορούν οι Έλληνες να βοηθήσουν μια πιθανή απόβαση των Συμμάχων.

Ο διωγμός δεν ξεκίνησε με γενικευμένες σφαγές, αλλά με μεθόδους που αποσκοπούσαν στον οικονομικό και ψυχολογικό εκμηδενισμό:

  • Εμπορικό Μποϊκοτάζ: Οι Μουσουλμάνοι διατάχθηκαν να μην ψωνίζουν από ελληνικά μαγαζιά.
  • Βίαιος Εκτοπισμός: Ολόκληρα χωριά έπαιρναν διαταγή να φύγουν μέσα σε λίγες ώρες.
  • Τάγματα Εργασίας (Amele Taburları): Οι άνδρες άνω των 18 ετών στρατολογούνταν βίαια, όχι για να πολεμήσουν, αλλά για να εργαστούν σε καταναγκαστικά έργα (λατομεία, δρόμους) στο εσωτερικό της Ανατολίας, όπου οι περισσότεροι πέθαιναν από τις κακουχίες και την πείνα.
  • Εγκατάσταση Μουχατζίρηδων: Στα σπίτια των Ελλήνων που εκδιώκονταν, οι τουρκικές αρχές εγκαθιστούσαν αμέσως Μουσουλμάνους πρόσφυγες από τα Βαλκάνια.
  • Αλλά δεν μπορούσαν να λείπουν και οι ακρώτητες με ηθικούς αυτουργούς τους Γερμανούς όπως η Σφαγή της Φώκαιας.

Η πιο άγρια στιγμή του Πρώτου Διωγμού ήταν η Σφαγή της Φώκαιας τον Ιούνιο 1914. Άτακτες ομάδες (Τσέτες) επιτέθηκαν στην πόλη, λεηλάτησαν, σκότωσαν και ανάγκασαν χιλιάδες ανθρώπους να επιβιβαστούν σε βάρκες για να σωθούν προς τη Χίο και τη Μυτιλήνη. Ο Γάλλος αρχαιολόγος Φελίξ Σαρτιώ, που βρισκόταν εκεί, κατέγραψε τα γεγονότα και έσωσε πολλούς Έλληνες υψώνοντας τη γαλλική σημαία.Το Αποτέλεσμα, Περίπου 150.000 έως 200.000 ή 400.000 κατ’ άλλους, Έλληνες από την Ανατολική Θράκη και τα δυτικά παράλια της Μικράς Ασίας αναγκάστηκαν να καταφύγουν στην Ελλάδα το 1914. Πολλοί από αυτούς κατέληξαν στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου (Μυτιλήνη, Χίο, Σάμο), ζώντας σε άθλιες συνθήκες,

Categories
2025 ΒΙΒΛΙΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

TA ΒΕΤΕΡΑΝΙΚΑ !

«Το σπαθί μου. Ειρήνη!»  

«Ο ελληνικός βετερανικός εικοστός αιώνας».

  • 2025.11.28
  • ΕΕΥΕΔ

Στην Θεσσαλονίκη, στις 8 Νοεμβρίου, στην Λέσχη Αξιωματικών Φρουράς Θεσσαλονίκης, πραγματοποιήθηκε από τις εκδόσεις Παπαζήση η παρουσίαση του βιβλίου του συναδέλφου Αρχιάτρου Γεωργίου Λ. Σακαγιάννη με τον παραπάνω τίτλο. Μεταξύ άλλων το Βιβλίο προλόγησε το Μέλος μας Αναστάσιος Μάνθος, Ταξίαρχος Π.Α. ε.α. ιατρός, Ομότιμος καθηγητής Ιατρικής, πρώην Πρύτανης Α.Π.Θ. Ήδη αναρτήσαμε την παρουσίαση του κ. Μάνθου, μπορείτε να την διαβάσετε εδώ.

Στην Αθήνα το Βιβλίο παρουσιάστηκε στις 22 Νοεμβρίου στο χώρο του Πολεμικού Μουσείου Αθηνών, με συντονιστή τον Δημοσιογράφο κ. Πάρι Καρβουνόπουλο, Χαιρετισμό απηύθυναν οι :

  • Δημήτριος Αλευρομάγειρος, Αντιστράτηγος ε.α., Επίτιμος Γενικός Επιθεωρητής Στρατού
  • Λάμπρος Βαζαίος, Ταξίαρχος (ΥΙ) ε.α., επικουρος Καθηγητής Ουρολογίας.
  • Ομιλητές οι κ.κ:
    • Ιωάννης Μπαλτζώης Αντιστράτηγος ε.α., Πρόεδρος Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών
    • Τάσος Σακελλαρόπουλος, Ιστορικός, Υπεύθυνος Ιστορικών Αρχείων Μουσείου Μπενάκη
    • Νικόλαος Τόμπρας, Εκδότης, Μαθηματικός – Αναλυτής, Διαχειριστής Ιστοσελίδας Newbanking
    • και ο συγγραφέας Γεώργιος Σακαγιάννης.

Η εκδήλωση είχε πολλή επιτυχία. Οι συμμετέχοντες έδειξαν ζωηρό ενδιαφέρον στην συζήτηση που επακολούθησε.

Σας παρουσιάζουμε τον “χαιρετισμό” του Ταξιάρχου ε.α και Μέλους της ΕΕΥΕΔ, κ. Λάμπρου Βαζαίου.

Καλημέρα …Νομίζω όμως πως πρέπει να συστηθώ!

Είμαι ο Λάμπρος Βαζαίος απόστρατος Στρ. Γιατρός, αυθεντικός Βετεράνος όπως ο αγαπητός Στρατηγός και καλός φίλος ο Δημ.Αλευρομάγειρος. Λέγοντας αυθεντικός θα ήθελα να διευκρινiσω πως ο Στρατηγός και εγώ έχουμε διανύσει όλη την διαδρομή του μονίμου αξιωματικού, από τα χρόνια της Σχολής την υπηρεσία στους διάφορους βαθμούς, την συμμετοχή, ή αν θέλετε την εμπλοκή μας, σε όλες τις περιπέτειες της χώρας πολιτικές και πολεμικές! Ανήκω στην παλαιότερη γενιά των Στρ.Γιατρών και έχω σήμερα την χαρά αλλά και την τιμή να μιλήσω για τον Συνάδελφο Γιώργο Σακαγιάννη και το βιβλίο του.

Ο Αρχίατρος Γιώργος Σακαγιάννης, ανήκει στην νέα γενιά των Στρ. Γιατρών. ‘Εχει την ειδικότητα του Πυρηνικού Ιατρού. Αποτελεί όμως και επίλεκτο μέλος της συνέχειας της Παράδοσης των Λογοτεχνών Στρ.Ιατρών! Δεν ξέρετε πόσο θετικό είναι να συνεχίζεται με επιτυχία Παράδοση που κοσμεί τον χώρο των εν ενεργεία και των Αποστράτων. Από τον Παύλο Νιρβάνα, τον Ανδρέα Καρκαβίτσα, τον Άγγελο Τανάγρα μέχρι τον αγαπημένο μας Ηλία Παπαδημητρακόπουλο, που πρόσφατα έφυγε από κοντά μας, 55 τουλάχιστον συνάδελφοι, συγγραφείς, ποιητές, εικαστικοί, έχουν καταχωρηθεί ως «άλκιμοι υπηρέτες των Μουσών», όπως θα λέγανε οι παλιότεροι! Αν συνυπολογήσουμε τους μέχρι σήμερα 600 περίπου Συναδέλφους που έχουν διδακτορικό τίτλο και τους περίπου 100 εκλεγμένους Πανεπιστημιακούς, όλων των βαθμίδων, τότε έχουμε το ιδιαίτερα σημαντικό φάσμα της Οικογένειας των Στρ. Ιατρών. Ο συγγραφέας λοιπόν, με το μέχρι σήμερα έργο του συνεχίζει με δυναμισμό τον δρόμο που χαράξαμε οι παλαιότεροι.

Θα πρέπει να συμφωνήσουμε, από την πρώτη κιόλας ανάγνωση, ότι το βιβλίο παρουσιάζει με πετυχημένο τρόπο την δουλειά του συγγραφέα. Είναι σπάνια πραγματικά αυτή η ψύχραιμη και κατά το δυνατόν αντικειμενική έρευνα και ανάλυση της πολιτικής και κοινωνικής τοποθέτησης του Βετερανισμού. Υπάρχουν πάντα τα μη διαπραγματεύσιμα στοιχεία που αναδύονται από την παράδοση. Η στράτευση είναι δικαίωμα και όχι υποχρέωση! Ο Αξιωματικός, ο αυθεντικός Στρατιωτικός ασκεί λειτούργημα σε αντίθεση με τον αντίστοιχο που ως επαγγελματίας ασκεί επάγγελμα.

Στην πρώτη περίπτωση η παιδεία είναι εκ ων ουκ άνευ και για τον λόγο αυτό ακριβώς προωθήσανε την «μη παιδεία» στο στράτευμα όσοι οργανώσανε την εκτροπή, την Δικτατορία της 21 Απριλίου!

Η ταξινόμηση σε 4 κύκλους, μόνιμα στελέχη, έφεδροι, αυθορμήτως εξοπλισθέντες, άμαχοι πιστεύω ότι είναι ιδιαίτερα επιτυχημένη. Μπορούμε έτσι να παρακολουθήσουμε την αναλυτική περιγραφή που κάνει ο συγγραφέας. Καταδύεται θαρρετά και γι’αυτό αποτελεσματικά, στο χάος των αρχείων, των διαφόρων απομνημονευμάτων, των ντοκουμέντων, των προσωπικών αφηγήσεων. Οι τελευταίες αυτές έχουν πολύ μεγάλη σημασία και χρειάζονται προσεκτική εκτίμηση της πραγματικότητας και αποφυγή συγκινησιακών υπερβολών και ιδίως των φανταστικών
αφηγήσεων, που συχνά υποδύονται αληθοφάνεια η ακόμη είναι καθαρά παγίδες.

Αναδύονται οι απόστρατοι ως ευδιάκριτη κοινωνική ομάδα και είναι έξοχη η αναφορά του βιβλίου, στην διαδικασία διεκδίκησης της αξιοπρέπειας των βετεράνων, που συχνά απειλείται και τραυματίζεται. Η περιγραφή της πραγματικής κοινωνικής επιρροής των βετεράνων, εμποδίζεται συχνά από την ανυπαρξία ιστορικά καταγεγραμμένης ισορροπίας της επίσημης και γνωστής Ιστορίας με τις βιογραφικές αφηγήσεις, τα προσωπικά αρχεία και την αποδελτίωση του Τύπου. Τον σκόπελο αυτό καταφέρνει να αποφεύγει ο συγγραφέας, βοηθούμενος από την σχέση εμπιστοσύνης που απέκτησε με πρωταγωνιστές των διάφορων γεγονότων.

Έχουμε μπροστά μας βιβλίο δύσκολο, με πολιτικά αγκάθια(!), αγκάθια δεξιάς ιδεολογικής προέλευσης και αγκάθια αριστερής! Η επιτυχία του συγγραφέα είναι ότι δεν μένει απόλυτα ικανοποιημένος ούτε ο δεξιός, ούτε ο αριστερός αναγνώστης! Σημαίνει πολλά αυτό!

Η εκτενής αναφορά στην κρατική αρωγή κάθε είδους για τους απομάχους, φωτίζει αρκετά μισοσκότεινα κεφάλαια της πολιτικής των διαφόρων Κυβερνήσεων.

Ο Στρατός και η πολιτική, είναι ένα από τα κεφάλαια που δοκιμάζεται με επιτυχία η ερευνητική και ιδίως η αναλυτική ικανότητα του συγγραφέα.

Για το Σώμα των Αξιωματικών και την θέση του στην κοινωνία μίλησε πριν χρόνια, ο παλιός φίλος Τριαντάφυλλος Γεροζήσης, χαλκέντερος διανοητής, αρχικά με την έξοχη εργασία του στο Παρίσι. Συνέχισε στην Ελλάδα προσφέροντας πολύ σοβαρό έργο. Η συνεργασία του με τον συγγραφέα απέδωσε ιδιαίτερα αποτελέσματα. Κρίμα που δεν είναι πια μαζί μας να χαρεί την σημερινή εκδήλωση. Ο Γιώργος Σακαγιάννης πήρε την σκυτάλη και με περισσό δυναμισμό, θέληση και ερευνητικό μόχθο καταθέτει σήμερα τις θέσεις του για το Βετερανικό ζήτημα στον 20 ο αιώνα!

Δεν γεννήθηκε όμως στον 20 ο αιώνα το Βετερανικό Ζήτημα. Ερευνώντας και αναδιφώντας την Ιστορία του προγόνου μου Παντελή-Παντελή Ανεξάρτητου βρέθηκα μπροστά στην δημιουργία του προβλήματος τον 19 ο Αιώνα, στην Πατρίδα μας. Η «Ανεξάρτητος Εφημερίς της Ελλάδος» άρχισε τον βίοτης στην Ύδρα το 1827, από τον αγωνιστή του ναυτικού Αγώνα Παντελή Παντελή. Ήταν η πρώτη από ιδιώτη εκδοθείσα εφημερίδα αλλά και η πρώτη διωχθείσα από την διεφθαρμένη εξουσία της χώρας, την ώρα που η Επανάσταση ψυχορραγούσε κάτω από τα πλήγματα του Ιμπραήμ! Η εξουσία μετά την δημιουργία του πρώτου Κρατικού Μορφώματος, όποια και αν ήταν, δεν παρέλειψε να φέρεται με τον πιο σκαιό τρόπο στους πρώτους Βετεράνους, τους Αγωνιστές! Ο «Ανεξάρτητος» για 32 χρόνια στάθηκε απέναντι αψηφώντας διώξεις, φυλακίσεις και κατατρεγμούς από την Βαυβαροκρατία! Ήτανε τότε που δώσανε στον Νικηταρά τον βαθμό του Στρατηγού και την άδεια, στον τυφλό πια Αγωνιστή, να επαιτεί έξω από την εκκλησία της Ευαγγελίστριας στον Πειραιά! Ήτανε ακόμη τότε που το ποίημα του Παν. Σούτσου που παραθέτει το βιβλίο εκτυπωνότανε στο Τυπογραφείο του Ανεξάρτητου κρυφά και μοιραζότανε νύχτα στις γειτονιές. Ήτανε ακόμη οι διωκόμενοι Αγωνιστές που ανεβήκανε στο βουνό. Τότε άρχισε η ληστοκρατία που βασάνισε την χώρα μέχρι την δεκαετία του 1930!

Οι βετεράνοι, οι παλιοί Βετεράνοι διακονήσανε την ουτοπική «Εθνική Ιδέα» με αγνό πατριωτισμό. Στο τέλος του 19 ου Αιώνα από αυτήν γεννήθηκε η μονάκριβη κόρη της, ή «Μεγάλη Ιδέα»! Δεν κάνανε μόνο «κακό» αυτές, όπως διατείνονται πολλοί. Επιτρέψτε μου να πω πως ντύσανε με γιορτινά ρούχα την ρακένδυτη Πατρίδα και χτίσανε για τον Λαό την «Καταγωγική Άνεση» που τόσο είχε ανάγκη έστω και αν το πληρώσαμε ακριβά! Είναι η ουτοπία μας, το «Λούσο» της Ιστορίας μας!

Δεν θα ξορκίσουμε το “Esprit Militaire” ούτε το “Esprit de Corps” γιατί η πικρή εμπειρία του χρόνου δεν μας το επιτρέπει!

Ζούμε σε εποχή ανατροπών και συντροφιά με τον Συγγραφέα προτείνω να προβληματιστούμε!

Τι Στρατό θέλουμε, τι Στρατό και τι Αξιωματικούς χρειαζόμαστε σήμερα; Τον Στρατό που μπορεί να γίνει «ηρωϊκός», τον επιτυχημένο Τεχνοκρατικό η κάτι άλλο!

Ευχαριστώ για την υπομονή σας!

Ας επιτρέψουμε και τον κ. Σακαγιάννη να μας πει δύο λόγια, μετά την ολοκλήρωση των δύο Παρουσιάσεων του Βιβλίου του σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα.

Πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 22 Νοε 25 στο Πολεμικό Μουσείο της Αθήνας, η παρουσίαση και στην πρωτεύουσα του βιβλίου μου για τον ελληνικό βετερανισμό του εικοστού αιώνα, κομμάτι της διατριβής μου στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Πλήρωσα αυτές τις παρουσιάσεις (Θεσσαλονίκη-Αθήνα) με ιδιαίτερο άγχος. Γιατί δεν είχα συνεννοηθεί με κανέναν από τους ομιλητές. Δεν ήξερα τη γνώμη τους και δεν δέχθηκα να την ακούσω μέχρι τη στιγμή που θα την άκουγε και το κοινό μας και θα βιντεοσκοπείτο.

Ήταν αμέριστη η συμπαράσταση των αξιόλογων ανθρώπων, που μου έκαναν την τιμή να διαβάσουν την εργασία μου, ανάμεσα στους οποίους ο Στρατηγός Αλευρομάγειρος και ο Αν.Γεν.Αρτρος Βαζαίος, που είχαν ιδιαίτερη αξία επειδή φέρουν μια προσωπική ιστορία, τους υπολήπτομαι και μάλιστα, αποτελούν και το αντικείμενό μου, στη βετερανική τους εκδοχή.

Το ακροατήριό μας, από διάφορα σημεία του πολιτικού χάρτη, εντός και εκτός στρατού, άντεξε, προβληματίστηκε, ρώτησε, επέμεινε. 

Με έπεισε ότι δεν μιλούσαμε για κάτι θεωρητικό. Ότι η βετερανική ιστορία οφείλει να μπει στη στρατιωτική ιστορία και στην Ελλάδα, όπως πραγματοποιείται σταδιακά εδώ και χρόνια στις ΗΠΑ. Ότι βετερανική κουλτούρα κουβαλούμε υποσυνείδητα όλοι οι Έλληνες. Ότι καλό θα ήταν να το κάνουμε με επιστημονική γνώση κι όχι προσαρμοζόμενοι σε απλουστευτικά μοντέλα της εποχής. Γιατί τον ελληνικό βτερανισμό πρέπει να τον ανακαλύψουμε, με τις ιδιαιτερότητές του, μεταξύ μας. Και να τον αξιοποιήσουμε και να τον προβάλουμε σε εχθρούς και φίλους.

Ιδιαίτερη χαρά η παρουσία φίλων-αδελφών από τη Σχολή. Δυο κουβέντες μόνο ας πω: “Καλύτερα από όλους τα είπε ο δικός μας”, για τον κύριο Βαζαίο και “Μπράβο που έκανες αυτό το πράγμα που δεν το έκαναν επαγγελματίες ιστορικοί και πανεπιστημιακοί. Είναι σπουδαίο ότι βγήκε και αυτό από τη Σχολή μας”, για την αφεντιά μου.

Αυτός ο κύκλος έκλεισε, τα βιβλία μένουν ευτυχώς, ας ασχοληθούμε με νέα βιβλία και τους ασθενείς μας.

Σας ευχαριστώ για πολλοστή φορά, να είμαστε γεροί. 

Επιμέλεια Ανάρτησης : Αργύρης Τασιόπουλος

Categories
2025 ΒΙΒΛΙΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

ΤΟ ΣΠΑΘΙ ΜΟΥ, ΕΙΡΗΝΗ!

  • 2025.11.27
  • Αναστάσιος Μάνθος, Ταξίαρχος Π.Α. ε.α. ιατρός, Ομότιμος καθηγητής Ιατρικής, πρώην Πρύτανης Α.Π.Θ.

Στις 8 Νοεμβρίου, ημέρα Σάββατο και ώρα 11:00, στην Λέσχη Αξιωματικών Φρουράς Θεσσαλονίκης, έγινε από τις εκδόσεις Παπαζήση η παρουσίαση του βιβλίου του συναδέλφου Αρχιάτρου Γεωργίου Λ. Σακαγιάννη, με τον πολυδύναμο τίτλο:

  • «Το σπαθί μου. Ειρήνη!»
  • «Ο ελληνικός βετερανικός εικοστός αιώνας».
    • Έλλην απόστρατος αξιωματικός.
    • Κοινωνική και πολιτική τοποθέτηση από τον Μεσοπόλεμο στη Μεταπολίτευση.
    • Ομόκεντροι και παράκεντροι βετερανικοί κύκλοι

Την εκδήλωση προήδρευε ο δημοσιογράφος Παντελής Σαββίδης και ομιλητές ήταν αλφαβητικά οι :

  • Βλασίδης Βλάσης Ιστορικός Καθηγητής Πανεπιστημίου Μακεδονίας,
  • Δορδανάς Στράτος Ιστορικός Αναπληρωτής Καθηγητής Α.Π.Θ.,
  • Κωστάκογλου Σωτήρης Αντιστράτηγος ε.α.,
  • Μάνθος Αναστάσιος Ταξίαρχος ε.α. ιατρός, πρώην Πρύτανης ΑΠΘ, και ο
  • Μηταφίδης Τριαντάφυλλος Γραμματέας του ΣΦΕΑ.

Διαχρονικά, η προσωπικότητα και η πνευματική διαδρομή του συγγραφέα, αφενός μεν υπηρετεί με πλήρη επάρκεια την στρατιωτική ιατρική, η οποία αποτελεί και τον κύριο άξονα της εργασιακής του άσκησης, αλλά ταυτόχρονα υπηρετεί και την ακαδημαϊκή συμμετοχική του δράση στον επιστημονικό τομέα της Πολιτικής Ιστορίας, την οποία διακονεί με αφοσίωση και επιτυχία, όντας διδάκτορας του επιστημονικού αυτού γνωστικού αντικειμένου.

Παραθέτω το προσωπικό του σχόλιο σε μένα για το μέγεθος του βιβλίου, ότι δηλαδή, εάν χρησιμοποιούσε ολόκληρο το υλικό που συνέλεξε, τότε το ήδη ογκώδες περί ού ο λόγος βιβλίο που παρουσιάζουμε, θα ήταν τουλάχιστον διπλάσιο σε μέγεθος, αλλά υποθέτω ότι κατίσχυσε «το ουκ εν τω πολλώ το ευ». Όμως, το γεγονός αυτό τεκμηριώνει το αντίστοιχα ογκώδες έργο που κατέβαλε ο συγγραφέας για την συλλογή των ιστορικών στοιχείων, την αξιολόγησή τους, την συσχετιστική κριτική τους ανάλυση, το κύριο συμπερασματικό απόσταγμά τους, και τελικά την παρουσίασή τους.

       Ακαδημαϊκότητα

Μια λεπτομέρεια εντυπωσιακή, η οποία προσδίδει στο βιβλίο ιδιαίτερη ακαδημαϊκή αξία, είναι ότι πρόκειται για την συγγραφική επέκταση του διδακτορικού του έργου, το οποίο κρίθηκε με απόλυτη επιτυχία από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, με βάση τα ακαδημαϊκά δεδομένα της κριτικής αποδοχής ενός πρωτότυπου και καινοτόμου πνευματικού ακαδημαϊκού έργου.

Συγγραφικός λόγος & γραφή

Ο συγγραφικός του λόγος έχει στοιχεία που αιφνιδιάζουν και τα οποία δεν τα συναντά κανείς συχνά στην τρέχουσα καθημερινότητα. Τα πιο εμφανή χαρακτηριστικά του λόγου του είναι:

  1. Η απροϋπόθετη παρρησία, η οποία κατά την γνώμη μου αποτελεί ταυτοτικό χαρακτηριστικό.
  2. Η αυτοδύναμη έκφραση, βασιζόμενη σε διαμορφωμένες θέσεις, οι οποίες εμφορούνται από ανεπιφύλακτη και ισχυρή αυτοπεποίθηση, σε συνδυασμό με έντονο και εμφανές βάθος παιδευτικής υποδομής.
  3. Η θεωρητική και η πρακτική κατάρτιση του συγγραφέα σε αρχές, αξίες, πολιτισμό, και αντιλήψεις ζωής.

      Κριτική του τίτλου του βιβλίου

Δεν μπορώ να μην αναφερθώ σχετικώς αναλυτικά στον τίτλο του βιβλίου, ο οποίος είναι καινοτόμος, ευρηματικός, θεματικά ταιριαστός και με σαρκαστικό χιούμορ. Μου φάνηκε ιδιαίτερα πρωτότυπη και εύστοχη η επιλογή της ατάκας «Το σπαθί μου, Ειρήνη» του κλασικού κινηματογραφικού έργου «Ένας ήρωας με παντόφλες». Όπως θα θυμάστε, ιδίως οι παλαιότεροι, πρωταγωνιστής ήταν ο αθάνατος ηθοποιός Βασίλης Λογοθετίδης, στον ρόλο ενός αποστράτου στρατηγού, με σενάριο και σκηνοθεσία του αξεπέραστου Αλέκου Σακελάριου και μουσική του μοναδικού Μάνου Χατζιδάκη.

         Στόχος του κινηματογραφικού έργου

Στόχος της ταινίας, που ισχύει και σήμερα, είναι η διακωμώδηση ενός βετεράνου στρατηγού, για τον οποίον ετοιμάζεται η τιμητική κατασκευή του ανδριάντα του. Όμως ο πραγματικός σκοπός των επισπευδόντων ήταν να λειτουργήσει ως εργαλείο κατάχρησης και τελικά οικειοποίησης ενός μεγάλου χρηματικού ποσού, από άτομα του περιβάλλοντός του, εν αγνοία του.

Το σενάριο

Εύλογα υποθέτω ότι οι περισσότεροι από μας έχουμε απολαύσει την εκπληκτική ερμηνεία του Λογοθετίδη, με βάση ένα σενάριο, το οποίο αναδείκνυε την περιφρόνηση του κράτους και την αδιαφορία του για την αξιοπρεπή διαβίωση ενός αποστράτου, η οποία φθάνει στο σημείο να απαιτεί ακόμη και το ξεπούλημα του κατά τον ίδιο «ηρωϊκού» του ξίφους και των παρασήμων του, ώστε να βρει τα χρήματα για την επιβίωση της οικογένειάς του, η ένδεια της οποίας έφθασε στο να μην μπορεί να αγοράσει ακόμη και φάρμακα για την θυγατέρα του.

Η τραγικότητα κορυφώνεται όταν γίνεται σαφές ότι η δημιουργία του «ανδριάντα», είχε αποκλειστικά και μόνο παράνομα και ανήθικα οικονομικά κίνητρα, τα οποία δεν είχαν καμιά σχέση με το υποτιθέμενο ένδοξο παρελθόν του απόστρατου στρατηγού, αλλά ήταν απλά ένα κακοποιητικό εφεύρημα για την υφαρπαγή μεγάλου χρηματικού ποσού από τον κρατικό κορβανά.

Τα δύο πρώτα μέρη του τίτλου

Είναι σαφές ότι η περίπτωση αυτή δεν αποτελεί γενικότητα με κάποιες εξαιρέσεις, αλλά αποτελεί μια σαφή εξαιρεσιακή σεναριογραφική επικέντρωση, που αφορά έναν απόστρατο. Βέβαια, ο σαρκασμός και η αντίφαση είναι εμφανή. Υπονοούν την μεγάλη αβελτηρία του κράτους απέναντι στους αποστράτους.

Επί της ουσίας το περιεχόμενο του βιβλίου εκπροσωπείται με πληρότητα από τον υπότιτλο του βιβλίου, δηλαδή «Ο ελληνικός βετερανικός εικοστός αιώνας», ευρισκόμενος όμως πάντα υπό την απειλή της αναξιοπρεπούς και καταθλιπτικής ένδειας.

Το τρίτο μέρος του τίτλου

Το τρίτο μέρος του τίτλου φανερώνει και την βαθιά πολυπλοκότητα του εγχειρήματος του συγγραφέα, ο οποίος έπρεπε να υλοποιήσει τις τρεις δεσμεύσεις του τίτλου του βιβλίου, από το τεράστιο χαοτικό τεκμηριωτικό υλικό, το οποίο κατά κανόνα ανθίσταται σθεναρά στην αποχαοτικοποίηση και δυσκολεύει εξαιρετικά την εντόπιση μοτίβων, τα οποία καταρχήν καταγράφονται και εν συνεχεία μελετούνται, συγκρίνονται και κωδικοποιούνται, ώστε να δημιουργούν αποτελέσματα και συμπεράσματα.

Αξιολογικές θέσεις

Είναι γεγονός ότι ο συγγραφέας τοποθετείται με αυτοπεποίθηση απέναντι στην χαοτικότητα του υπό επεξεργασία τεκμηριωτικού υλικού του. Το γεγονός αυτό, το εκφράζει χωρίς αμφισημίες και απογωνιοποιήσεις, δείχνοντας ότι εννοεί αυτό που πιστεύει και ότι πιστεύει αυτό που εννοεί. Αυτό δεν αποτελεί συνήθη πρακτική του καθημερινού, αλλά κυρίως, του γραπτού και μάλιστα συγγραφικού λόγου.

Σε μια τέτοια διαδικασία βιβλιοκριτικής, με τα παραπάνω χαρακτηριστικά, οφείλει να είναι κανείς εξελεγκτικά νηφάλιος και ισόρροπος αποτιμητής, αποδίδοντας από την μια πλευρά εύσημα, αλλά και από την άλλη όλες τις πιθανόν συμπαρομαρτούσες αβελτηρίες.

Γενική θεώρηση του βιβλίου

Βλέποντας κανείς τα εμφανή σημειολογικά στοιχεία στην πρώτη επαφή με το βιβλίο, καταγράφει τον μεγάλο, αλλά ευανάγνωστο όγκο του (σχεδόν 650 σελίδες), έναν, όπως ειπώθηκε προηγουμένως, πολλά σημαίνοντα τίτλο («Το σπαθί μου Ειρήνη!») και ακόμη έναν υποσημαίνοντα υπότιτλο («Ο ελληνικός βετερανικός εικοστός αιώνας»), καθώς και ένα αναλυτικό επεξηγηματικό αρθρωτό δεύτερο υπότιτλο που περιλαμβάνει,

  1. «Έλλην απόστρατος αξιωματικός.
  2.  Κοινωνική και πολιτική τοποθέτηση, από τον Μεσοπόλεμο στη Μεταπολίτευση.
  3.  Ομόκεντροι και παράκεντροι βετερανικοί κύκλοι». Όλα αυτά δημιουργούν ένα εμφανές αναπεπταμένο συναφές ποικιλόμορφο θεματολόγιο.

Συνδεσιμότητα πρωτογενούς υλικού

 Το αρχικό ερώτημα είναι το πώς συνδέονται όλα αυτά, και ποια είναι η ποσοτική συμμετοχή τους στο τελικό διά ταύτα. Η απορία αυτή μπορεί να λειτουργεί κριτικά και προβληματικά, που θα μπορούσε σε κάποιον επιπολής κριτικίζοντα να ξιφουλκήσει πρόωρα και χωρίς μέτρο. Όμως στην ουσία λειτουργεί μόνο θετικά, ως πειστική πρόκληση ανάγνωσης, για να διαπιστώσει κανείς πώς όλη αυτή η ποσότητα και η εκ πρώτης όψεως χαοτική ποικιλότητα, καταλήγει αναλογικά, καταλογικά, διαλογικά και συλλογικά στο διά ταύτα, δηλαδή στην αλληλεπίδραση, αλλά και στην ετεροεπίδραση, με την εξαιρετικά χρήσιμη κριτική ανάλυση και συσχετιστική συμπερασματολογία.

Κριτική των εργαλείων λόγου

Καταρχήν, εννοιακά και συντακτικά το βιβλίο διαθέτει συνθετική πολυθεματικότητα, αντίστοιχη της κοινωνικής πολυπλοκότητας και αλληλεπίδρασης, την οποία και προσμέτρησε.

Υπάρχουν ετερογενή θέματα, τα οποία όμως, στην ροή του βιβλίου, τελικώς απαρτιώνονται, εννοιολογικά, αιτιολογικά, ερμηνευτικά και τελεολογικά. Τελικώς πράγματι εντυπωσιάζει και ξενίζει η θεματική ετερογένεια, αλλά όμως ξεπληρώνει καταλυτικά η αποκάλυψη της «διαπλοκής» της. Όλα μέσα σε όλα.

Εργαλεία λόγου 1

Ρέουσες έως και χειμαρρώδεις σκέψεις, παρορμητικά άτακτες έως και ανάκατες, με τελικά γοητευτική έως και αποκαλυπτική ισορροπία, αλληλεπίδραση και διαδραστική κατάλυση.

Φιλοσοφικός καταιγισμός, ο οποίος όμως προκαλεί την κάθαρση και την πρακτική ένταξη στην καθημερινότητα, αλλά και στη διαχρονική υπόσταση.

Συνδυασμός ασυνδύαστων, με πολύ εύστοχες επιλογές και πρακτικό, λογικό, αλλά και επαγωγικό ακόμη αντίκρισμα, που αιφνιδιάζει.

Άριστη προσέγγιση πολιτικής ιστορίας και πολιτικής κριτικής, απροδιάθετη, νηφάλια, παρρησιακή, ισόρροπη, επαγωγική, και τελικώς διά λόγου πειστική.

Εργαλεία λόγου 2

Τα λεκτικά εργαλεία είναι άριστης τεχνικής και πολύ υψηλού επιπέδου. Η γλώσσα λαμπυρίζουσα, η δομή άρτια, η σύνταξη εναργής, η ετυμολογία καταλυτική, η ροή γοητευτική, η σαφήνεια αδιασάλευτη, οι έννοιες απαρτιωμένες, η λογική επαγωγική, η ανάλυση-σύνθεση πρακτική τόσο στη μικροανάπτυξη όσο και στη ολική δομή, γραφή με ροή αιτίου-αιτιατού όπου απαιτείται, απροκατάληπτη αυτο- και ετερο- συλλογική κριτική, ιστορική γνώση γεγονότων, φαινομένων, αλλά και επιφαινομένων όσο και υποφαινομένων ως ιστορικά ανάλεκτα, εντελέχεια στον καθορισμένο ορίζοντα, επαγωγική άρθρωση με τεκμηρίωση στα επί μέρους «διά ταύτα», αλλά και αναπάντεχη εμπλοκή όλης της ετερογένειας στο θέμα, με προσέγγιση παράλληλη, ασύμμετρη, αναλογική, αντιδιασταλτική, ιστορική ή και ανιστορική, συμβιωτική ή αβιωτική.

Εργαλεία λόγου 3

Το βιβλίο αποτελεί μια ανατομία αρθρωτή, κεντημένη επάνω σε μια τεράστια τοιχογραφία, με την οποία ανατέμνονται οι επιδραστικές σχέσεις προσώπων, θεσμών, κοινωνίας, αποστράτων, ενώσεων, πολιτικής, πολιτικών και κομμάτων. Εντυπωσιακή είναι η αναλυτική ψυχολογία των αποστράτων και απομάχων, η αναζήτηση της σκοτεινής πλευράς του μέσου ιστορικού προσώπου, η ιδιότητα του βιβλίου ως ένα εξαιρετικό ημερολόγιο γεγονότων. Αιφνιδιάζει η έντεχνη πολιτική συγκριτική καταγραφή, με αφορμή τα των βετεράνων, και ότι η προσέγγιση του βιβλίου γενικότερα, αφορά περισσότερο τις σχέσεις με την κοινωνία και τα κοινά, παρά τις μεταξύ των ενώσεων διαφορές. Από την άλλη πλευρά, περισσότερο τονίζεται το περιβάλλον ποιοτικό κλίμα και οι σχέσεις με τις ενώσεις αποστράτων. Πάντως η αίσθηση του ομιλούντος είναι ότι η εντόπιση μοτίβων συγκλίσεων και αποκλίσεων από την χαοτική κατάσταση των ενώσεων αποτελεί συγγραφικό επίτευγμα.

Εργαλεία λόγου

Με έναν ολιγολεκτικό προσδιορισμό, το βιβλίο είναι έως και συναρπαστικό στη γραφή και στο αποτέλεσμα.

Ως επιμύθιο θα έπρεπε να καταγράψω την απροκατάληπτη προσέγγιση του συγγραφέα στο ιστορικό αντικείμενο, την κριτική συσχέτιση και τέλος την ακόλουθη παρρησιακή παρουσίαση. Θεωρώ όμως ότι η ανακάλυψή τους είναι η κύρια ανταμοιβή του αναγνώστη, ο οποίος μπορεί μετά την εντόπισή τους να ενδιατρίψει σ’ αυτήν, όχι μόνο άμεσα, αλλά και με έμμεσο τρόπο.

Επιμύθιο

Ως επιμύθιο μπορώ να πω ότι εκφράζω την ελπίδα πως κατέγραψα ικανά στοιχεία ώστε να λειτουργήσουν ως κίνητρο ανάγνωσης και συμμετοχής σ’ ένα πραγματικά γοητευτικό και αποκαλυπτικό ταξίδι που προσφέρει το βιβλίο αυτό.

Ομιλητής: Αναστάσιος Μάνθος, Ταξίαρχος Π.Α. ε.α. ιατρός, Ομότιμος καθηγητής Ιατρικής, πρώην Πρύτανης Α.Π.Θ.

Επιμέλεια Ανάρτησης : Αργύρης Τασιόπουλος

Categories
2024 ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΤΑΞΗ 1957

  • – 2024.11.14
  • – ΕΕΥΕΔ

Η ΕΕΥΕΔ σε παλαιότερο άρθρο της έχει αναφερθεί στην Τάξη 1957, δείτε το εδώ

Categories
2024 ΒΙΒΛΙΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

ΕΠΕΤΗΡΙΔΑ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ 1916-2024

  • – 2024/09/05
  • – Αργύρης Τασιόπουλος

Ο Συνάδελφος και Μέλος της ΕΕΥΕΔ Ευριπίδης Παπαθανασίου μας απέστειλε για την Βιβλιοθήκη μας την τέταρτη έκδοση της Επετηρίδας Υγειονομικών Αξιωματικών της Πολεμικής Αεροπορίας 1916-2024.

Στην επετηρίδα περιλαμβάνονται τα παρακάτω στοιχεία για του Υγειονομικούς Αξιωματικούς της ΠΑ

  • Ονοματεπώνυμο
  • Αριθμός Μητρώου Αεροπορίας
  • Προέλευση
  • Ημερομηνία ορκωμοσίας Ανθσγου
  • Σειρά αποφοίτησης στη Σχολή
  • Ειδικότητα
  • Πανεπιστημιακός Τίτλος
  • Σχολεία
  • Εξέλιξη

Στον πρόλογο, ο ο Συγγραφέας μας ενημερώνει

Η έκδοση αυτής της Επετηρίδας είναι η τέταρτη κατά σειρά μετά από αυτές των ετών 2017, 2018 και 2022.

Είναι επικαιροποιημένη μέχρι και τον Ιούλιο του 2024 και προσδοκά, όπως και οι προηγούμενες, εκτός του να ενημερώσει, “να ξυπνήσει” μνήμες που έχουν σχέση με συμμαθητές, φίλους, συνεργασίες, αντιπαραθέσεις, περιστατικά, ξενύχτια, αγωνίες, χαρές, λύπες, συμπάθειες, αντιπάθειες.

Για τους λάτρεις των στατιστικών, σημειώνονται με κόκκινο οι γυναίκες στους ΥΙ, ΥΦ, ΥΟ, ΥΚ, ΥΨ και με μπλέ οι άνδρες στους Υ Με κίτρινο χρώμα σημειώνονται πατέρας και γιός που υπήρξαν αρχηγοί της ΣΙΣ/ΣΣΑΣ.

Με κόκκινη οριζόντια γραμμή ξεχωρίζουν οι απόστρατοι από τους εν ενεργεία. Η σειρά με την οποία παρατίθενται οι ειδικότητες, είναι ανάλογη με την σειρά που εντάχθηκαν στη ΠΑ. Τέλος, αναγράφεται ως Αρχηγός ο/η πρώτος/η από κάθε Τάξη από τους καταταγέντες/γείσες στην ΠΑ.

Από την σειρά του ΔΥΓ/ΓΕΑ και κάτω, σημειώνονται και εκείνοι που δεν είναι πλέον κοντά μας. Για τους παλαιότερους ήταν σχετικά δύσκολη η ανεύρεση στοιχείων και εκτός αυτού, για λόγους συναισθηματικούς και εγώ δεν το “πολυέψαξα”. Λάθη και παραλήψεις και εδώ θα υπάρχουν. Ελπίζω ότι ο επόμενος, θα τα ανακαλύψει και θα τα διορθώσει.

Ενδεικτικά η σελίδα 14 με τα πρώτα ονόματα

Σχόλιο της ΕΕΥΕΔ

Ευχαριστούμε τον κ. Παπαθανασίου για την αποστολή της Επετηρίδας, μέσα από την παράθεση των ονομάτων ανακαλούνται μνήμες – εικόνες για όσους Συναδέλφους γνωρίσαμε. Ο μελλοντικός ερευνητής θα βρει χρήσιμα στοιχεία. Ευχόμαστε υγειά και δύναμη στον Συνάδελφο να συνεχίσει το έργο αυτό.

ΔΣ/ΕΕΥΕΔ

Επειδή στην Επετηρίδα περιλαμβάνονται στοιχεία μέχρι το 2024, το όλο πόνημα θεωρείται διαβαθμισμένο και δεν θα το αναρτήσει στην Ηλεκτρονική της Βιβλιοθήκη. Όποιος Συνάδελφος επιθυμεί πρόσβαση σε στοιχεία της Επετηρίδας, να απευθυνθεί στον κ. Ευριπίδη Παπαθανασίου στο email papae47@gmail.com

ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Ο Ευριπίδης Παπαθανασίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1947. Φοίτησε στο Ιατρικό της ΣΙΣ/ΣΣΑΣ στην Τάξη 1965-1971 με αριθμό μητρώου 864.

Εντάχθηκε στην Πολεμική Αεροπορία. Έλαβε τους τίτλους της Παθολογίας και της Νεφρολογίας ειδικευθείς στην Θεραπευτική Κλινική του Νοσοκομείου Αλεξάνδρα. Μετεκπαιδευθηκε στο Royal .Free Hospital στο Λονδίνο. Είναι διδάκτωρ του ΕΚΠΑ.

Διετέλεσε Υποδιευθυντής του 251ΓΝΑ και Διοικητής του Κέντρου Αεροπορικής  Ιατρικής.

Αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του Αντιπτεράρχου εα.

Categories
2024 ΒΙΒΛΙΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΩΝ Ι. ΚΟΥΦΑΚΗ

Γεν. Αρχιάτρου ε.α – Οφθαλμιάτρου.

Τον Γιάννη Κουφάκη δεν τον πρόλαβα στη Στρατιωτική Ιατρική Σχολή, όμως στη μικρή κοινωνία τών Στρατιωτικών Γιατρών κυκλοφορούσε η φήμη ότι είναι “καλό παιδί” και “καλός Συνάδελφος” και η κοινή γνώμη δεν πέφτει έξω!

Όταν το έφερε η τύχη και συνυπηρετήσαμε στο 404 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο στη Λάρισα, τότε γνώρισα τον Γιάννη Κουφάκη και με εξέπληξε! Φιλικός και ευγενής, σοβαρός και μετρημένος, δυνατός στη σκέψη και στην ιατρική, αλλά και σεμνός. ‘Ενας εκπληκτικός συνδυασμός ισχυρών προσόντων με ταπεινοφροσύνη. Γίναμε φίλοι (ποιος δεν θα ήθελε να γίνει φίλος με τον Γιάννη Κουφάκη). Μετά χαθήκαμε για αρκετά χρόνια και μας ξαναένωσε η ΕΕΥΕΔ. Ο Γιάννης ιδρυτικό Μέλος και πιστός στο κοινό όραμα, όταν έμαθε ότι προσπαθούμε να εμπλουτίσουμε την βιβλιοθήκη της ΕΕΥΕΔ με πνευματικά πονήματα των Συναδέλφων, με ρώτησε με τη γνωστή του λεπτότητα, αν θα μπορούσε να στείλει και τα δικά του βιβλία. Έτσι βρέθηκαν στα χέρια μου τα εξαιρετικά πονήματα “Δρόμος μετ’ εμποδίων” (πέμπτη έκδοση) και “Σταγόνες” (δεύτερη έκδοση).

Διάβασα τα βιβλία του Γιάννη Κουφάκη πριν μπουν στα ράφια της βιβλιοθήκης της ΕΕΥΕΔ και δηλώνω ευθαρσώς ότι γνώρισα πλέον και την σοφία τού ανδρός!

Στο “Δρόμο μετ’ εμποδίων” προβάλει το αφήγημα της ζωής του, για τα εγγόνια του. Κι όμως το πόνημα αποτελεί τεκμήριο ιστορίας ενός τόπου της ελληνικής επαρχίας, με περιγραφές που ζωντανεύουν τα γεγονότα τής εποχής του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, τής Κατοχής, τού Αντάρτικου και τού εγκληματικού Εμφυλίου, που μας επέβαλαν…

Εδώ υπογραμμίζω τον ωραίο λόγο τού Συγγραφέα, τα πλούσια ελληνικά του και την τιμιότητα να περιγράφει τα γεγονότα χωρίς προσπάθεια να κατευθύνει την κρίση τού αναγνώστη. Ο αγώνας τής ζωής για ένα ελληνόπουλο από χωριό, από μια πτωχή οικογένεια, οι κατακτήσεις του σε πνευματικό και πρακτικό επίπεδο και η αντιξοότητες τής ζωής, που ακολουθούν ακόμα και τη διακεκριμένη πορεία ενός Στρατιωτικού Γιατρού, είναι θέματα που κεντρίζουν το ενδιαφέρον τού αναγνώστη, που ταυτίζεται με τον ήρωα και ζει τις αγωνίες του. Άλλωστε ο Κουφάκης αφήνει πάντα χώρο δίπλα του για νέους προβληματισμούς και συζητήσεις. Θα ήθελα να προσθέσω και την καταγραφή με έντονη την παρουσία της επιστημονικής μεθοδολογίας και ηθικής . Ο αναγνώστης κατανοεί ότι τα γραφόμενα είναι απολύτως ειλικρινή, υπεύθυνα, ζυγισμένα και διπλοελεγμένα από τον Συγγραφέα. Δεν υπάρχει ίχνος υστεροβουλίας και ωραιοποίησης. Η ό,ποια υποκειμενικότητα εκφράζεται με μοναδική σεμνότητα.

Με αυτές τις σκέψεις φτάνουμε στο δεύτερο πόνημα του Γιάννη Κουφάκη τις “Σταγόνες”. Εδώ αποκαλύπτεται όλο το πνεύμα και την παιδεία του ανδρός! Ο Συγγραφέας επί σειρά ετών κατέγραφε τις σκέψεις του για τα θέματα της επικαιρότητας τής Πατρίδας μας και με το θάρρος τής γνώμης του, που τόν χαρακτηρίζει, έστελνε τα κείμενα προς δημοσίευση σε έγκριτες εφημερίδες, υπογράφοντας άλλοτε με το όνομά του κι άλλοτε με ψευδώνυμο. Δεν έχει σημασία “ποιός το λέει”, αλλά το “τί λέει”. Αυτά τα μικρά σε έκταση κείμενα, τα ανθολογεί και τα παρουσιάζει στο πρώτο μέρος του βιβλίου “Σταγόνες”, προσφέροντάς τα στον αναγνώστη υπό μορφή μιας τεκμηριωμένης άποψης, που προκαλεί τις σκέψεις καθώς και τον προβληματισμό για αποδοχή ή αντίλογο. Πάντα με την ίδια γλαφυρή πένα, με λόγο ρέοντα, με τίμια τοποθέτηση χωρίς βαρύγδουπες εκφράσεις, με ευγένεια και σεμνότητα, χωρίς υπερεγώ.

Τα κείμενα είναι απολύτως πολιτικά, με ένα πολιτικό λόγο… από άλλο πλανήτη! Ιδεατή δημοκρατική επικοινωνία ανθρώπου, που σέβεται τον συνομιλητή του, αφήνοντας χώρο και για αντίλογο ή παραγωγική συζήτηση, όλα όσα λείπουν από την πολιτική ζωή στην Πατρίδα μας σήμερα.

Το δεύτερο μέρος του έργου “Σταγόνες” με υπότιτλο “σταγόνες σοφίας και εμπειρίας” καταγράφει εκκλησιαστικά ρητά και φράσεις από αρχαία ελληνικά γνωμικά , παροιμίες, Κρητικές μαντινάδες, λόγια μεγάλων προσώπων διεθνώς, ιατροφιλοσοφικά, ωραία λήμματα που ο ίδιος ξεχώρισε στα διαβάσματά του και τα προβάλλει ως πνευματικό συμπύκνωμα γνώσης και σοφίας. Μεγάλο δώρο σε όσους δεν είχαν το χρόνο ή την άνεση να μελετήσουν τα πρωτότυπα και βρίσκουν εύκολα σταγόνες από το απόσταγμα της σοφίας του κειμένου μέσα στο έργο “Σταγόνες” του Γιάννη Κουφάκη .

Εν κατακλείδι , το βιβλίο “Δρόμος μετ εμποδίων” διαβάζεται εύκολα, ευχάριστα και γρήγορα. Το βιβλίο “Σταγόνες” το τοποθέτησα επάνω στο γραφείο μου και κάθε μέρα διαβάζω μια δύο επιστολές και 5-6 ρητά. Μετά άγω την ψυχή μου (ψυχαγωγούμαι) με το έναυσμα που έλαβα για να βρω τις δικές μου σκέψεις και να προβληματιστώ!

Αγαπητέ Συνάδελφε, φίλε και συναγωνιστή στην ΕΕΥΕΔ, Γιάννη Κουφάκη, παρακαλώ να δεχτείς τα ειλικρινή μου συγχαρητήρια για το έργο σου και τη στάση ζωής σου. Ως Πρόεδρος της Επιστημονικής Ένωσης Υγειονομικών Ενόπλων Δυνάμεων σε ευχαριστώ που στόλισες στη βιβλιοθήκη της με τα έργα σου.

Αιτούμαι την άδειά σου για την περιοδική δημοσίευση – ανάρτηση αποσπασμάτων από τα βιβλία σου στην Ιστοσελίδα της ΕΕΥΕΔ.

Νίκος Παπαγιαννόπουλος

Categories
2024 ΒΙΒΛΙΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ 2024 – ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

  • – 2024.03.24
  • – Κ. Κυριακόπουλος

Ο Κωνσταντίνος Κυριακόπουλος, εισήλθε στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή (ΣΙΣ) το 1958 και αποφοίτησε το 1964. Ειδικεύτηκε και μετεκπαιδεύτηκε στην Νευροχειρουργική. Υπηρέτησε μεταξύ άλλων επί σειρά ετών ως νευροχειρουργός, επιμελητής και Διεθυντής της Νευροχειρουργικής Κλινικής του 401 ΓΣΝΑ. Απεστρατεύτηκε με τον Βαθμό του Υποστρατήγου (ΥΙ) ε.α

Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν άσκηση τῆς Νευροχειρουργικής ασχόλειται με την Ιστορία της Στρατιωτικής Ἰατρικής καὶ την νεώτερη Ἑλληνικὴ Ἱστορία γενικώτερα. Συμετείχε στην Συγγραφική ομάδα των παρακάτω βιβλίων, (εκδόσεις ΕΕΥΕΔ)

  • Η ιστορία τοῦ 424 ΓΣΝΕ
  • Η Ιστορία της ΣΙΣ
  • Μυθική Πραγματικότητα

Ο κ. Κυριακόπουλος πρόσφατα παρέδωσε στην ΕΕΥΕΔ για να “εκδόσει ηλεκτρονικά” την Βιογραφία του Γεωργίου Καραϊσκάκη, ένα πόνημα 952 σελίδων βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα μετά από έρευνα ιστορικών αρχείων. Δεν είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα αλλά μια ιστορική μελέτη.

Ο Συγγραφέας ζήτησε από την ΕΕΥΕΔ η πρόσβαση στο Βιβλίο του να είναι ελεύθερη, χωρίς περιορισμούς, όχι μόνο για τα Μέλη της ΕΕΥΕΔ, αλλά ευρύτερα σε όσους αναζητούν ιστορικά στοιχεία για τον Γεώργιο Καραϊασκάκη.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ.

Μέσα στὸ ἱστορικὸ πλαίσιο τῆς ἐποχῆς του.

Βιογραφία στηριζόμενη σὲ ἔγγραφα καὶ πηγές.

Παρουσίαση Βιβλίου

“Βιογραφίες τοῦ Γεωργίου Καραϊσκάκη ἔχουν γραφεῖ ἀπὸ πολλοὺς καὶ μερικὲς εἶναι πραγματικὰ ἀξιόλογες. Ὅμως οἱ περισσότερες ἔχουν μυθιστορηματικὸ χαρακτῆρα καὶ σὲ αὐτὲς οἱ συγγραφεῖς τους ἐκφράζουν πολλὲς φορὲς τὶς ἀπόψεις τους, χωρὶς αὐτὲς νὰ στηρίζονται σὲ πραγματικὰ γεγονότα. Δὲν παρατίθενται ἱστορικὰ ντοκουμέντα σύγχρονα μὲ τὴν ἐποχή, ποὺ διαδραματίστηκαν, ἀλλὰ μόνο ἀναφέρονται χωρὶς πολλὲς φορὲς νὰ ἀποδεικνύονται ἀπὸ τὴν πραγματικότητα. Στὴν δημοσιευομένη ἐκτεταμμένη βιογραφία τοῦ Καραϊσκάκη, ὁ συγγραφέας τοῦ παρόντος ἔκρινε σκόπιμο νὰ παραθέτει κυρίως τὰ ἔγγραφα καὶ τμήματα βιβλίων, ἀφήνοντας τὸν ἀναγνώστη νὰ βγάλει τὰ συμπεράσματά του, παρὰ νὰ τοῦ παρουσιάζονται πολλὲς φορὲς τὰ παραμορφωμένα γεγονότα. Ἐλπίζοντας ὅτι ὁ ἀναγνώστης θὰ βρεῖ πολλὰ στοιχεῖα, ποὺ ὁ συγγραφέας ἀναζήτησε καὶ βρῆκε σὲ διάστημα πολλῶν ἐτῶν ἀναζητήσεις, βρίσκοντας τοιουτοτρόπως ἕτοιμα τὰ στοιχεῖα, ποὺ παρατίθενται. “

Το ΔΣ/ΕΥΕΔ ευχαριστεί τον Συγγραφέα και Μέλος της που τής εμπιστεύτηκε το έργο του, ένα έργο ζωής. Με αφορμή την παρουσίαση του Βιβλίου το ΔΣ/ΕΕΥΕΔ τού ζήτησε να γράψει τον “Πανηγυρικό της Εθνικής Εορτής της 25ης Μαρτίου” με θέμα τον Γεώργιο Καραισκάκη”, ένα πανηγύρικό βασισμένο σε στοιχεία του Βιβλίου του που εντυπωσιάζει και καθηλώνει τον αναγνώστη.

ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ 2024

Ὁ Ρόλος τοῦ Γεωργίου Καραϊσκάκη στὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821.

Ἐδῶ σίγα· κοιμῶνται

τῶν ἀγίων τὰ λείψανα·

σίγα ἐδῶ μὴν ταράξῃς

τὴν ἱερὰν ἀνάπαυσιν

τῶν τεθνημένων.

Ὁ Κάλβος ὑμνώντας τὶς χιλάδες νεκροὺς τῆς Παλιγγενεσίας ζητάει νὰ θυμόμαστε ὄχι μόνο τοὺς ἐπώνυμους, ἀλλὰ κυρίως τοὺς ἀνώνυμους, γιατὶ τιμώντας καὶ δοξάζοντας τὴ μνήμη τους, ὄχι μόνο ἀποτίουμε τὸν ὀφειλόμενο φόρο εὐγνωμοσύνης, μὰ κρατᾶμε ἄσβεστη τὴ φλόγα τῆς φιλοπατρίας καὶ ἑτοιμάζουμε ἀντάξιους μιμητὲς τῶν ἀνδρείων ἀγωνιστῶν. Στὸν Ἀγῶνα ἀγωνίσθηκαν ὅλοι γιὰ τὶς πνευματικὲς καὶ ἠθικὲς ἀξίες καὶ ἐγκατέλειψαν τὶς ἐργασίες τους, τὰ σπίτια τους κι’ ἀντιμετώπισαν τὴν σκληρὴ κι’ ὀδυνηρὴ πραγματικότητα τοῦ πολέμου. Δουλευτάδες τῆς γῆς, κοσμογυρισμένοι ναυτικοί, καλοζωϊσμένοι ἔμποροι, κυρίως τοῦ ἐξωτερικοῦ, φαναριῶτες, κοτσαμπάσηδες, ἡ κλεφτουριὰ καὶ τὸ ἱερατεῖο, εἶναι τὸ σύνολο τῆς κοινωνικῆς πραγματικότητας τοῦ Ἀγῶνα, ποὺ ἀπέβλεπε σὲ ἕνα καὶ μόνο σκοπό, τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ ραγιᾶ. Ἡ ἐπανάσταση ἦταν ἀπελευθερωτικὴ καὶ ὄχι κοινωνική.

Τὶ σημαίνει γιὰ τὸν Ἕλληνα σήμερα ἡ 25η Μαρτίου 1821; Εἶναι ἁπλῶς μιὰ γιορτή, ἢ μιὰ βαθειὰ ἀνάμνηση καὶ συναίσθηση τοῦ μεγάλου νοήματος καὶ σκοποῦ γιὰ τὸν ὁποῖο οἱ φτωχοὶ Ἕλληνες πήρανε τὰ ὅπλα καὶ κήρυξαν τὸν ἀγῶνα γιὰ τὴ λευτεριά τους; Τὰ τετρακόσια χρόνια σκλαβιᾶς τοὺς εἶχαν καταστήσει δούλους καὶ κανένας ἀπό τοὺς λεγόμενους πολιτισμένους λαοὺς δὲν πίστευε στὸ θαῦμα τῆς ἀναγέννησης τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Οἱ διάφοροι περιηγητὲς μυκτιρίζανε τοὺς Ἕλληνες γιὰ τὴν κατάντια τους καὶ τοὺς κατακρίνανε. Δὲν ἀναφέρανε ὅμως ὅτι, τοὺς ἔλειπαν ἐκεῖνοι οἱ ἀρχηγοί, ποὺ θά τοὺς κατευθύνανε στὴν ἀπόσειση τοῦ δεσμοῦ τῆς σκλαβιᾶς.

Στὴν παγκόσμια ἱστορία ὑπῆρξαν πολλὰ ἔθνη, ποὺ ἀρχικὰ ἀφοῦ ἀνυψώθηκαν στὸν ὑπέρτατο βαθμὸ παιδείας καὶ πολιτισμοῦ, μετὰ πέσανε σὲ κατάσταση ἀμάθειας καὶ ἀνυποληψίας, ἄλλα ἀκμάσανε γιὰ μικρὸ χρονικὸ διάστημα, ἀλλὰ ἐξαφανίστηκαν ἀπὸ τὴ χορεία τῶν λοιπῶν ἐθνῶν, ἐνῶ ἄλλα συγχωνεύθηκαν μὲ τοὺς κατακτητές τους. Μεταξὺ τῶν ἱστορικῶν λεγομένων ἐθνῶν, ποὺ συνεργήσανε στὴν καθολικὴ ἀνάπτυξη τοῦ πολιτισμοῦ τῆς ἀρχαιότητας ἀξιοῦται νὰ ὀνομάζεται κατ’ ἐξοχὴν τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος, τὸ ὁποῖο λίγες γνώσεις ἔλαβε ἀπὸ τὰ ἄλλα ἔθνη τῆς ἀρχαιότητας, ἀλλὰ πρόσφερε πολὺ περισσότερα σπέρματα σοφίας σὲ ὅλο τὸν κόσμο.

Οἱ Ἕλληνες βρέθηκαν στὴν ἀνάγκη νὰ κάνουν κάτι τὸ σημαντικὸ γιὰ τὴν ἀποτίναξη τοῦ ζυγοῦ τῆς σκλαβιᾶς. Ἡ πνευματικὴ ἀναγέννηση τοῦ Γένους ἦταν ἀναγκαία γιὰ τὴν ἐθνικὴ ἐξύψωση. Κάτω ἀπ’ αὐτὲς τὶς συνθῆκες δημιουργήθηκε ἡ «Φιλικὴ Ἑταιρεία», ποὺ τὴν ἵδρυσαν ἄσημοι γραμματεῖς ἐμπόρων στὴ Ρωσία καὶ ἔβαλε τὰ θεμέλια τοῦ ξεσηκωμοῦ. Καὶ ἐδῶ ἔγινε ἐκεῖνο, ποὺ συμβαίνει πάντα στὴν Ἑλλάδα. Οἱ προδότες νὰ κατηγοροῦν τοὺς πατριῶτες καὶ νὰ τοὺς καταδικάζουν χωρὶς αἰσχύνη καὶ αἰδώ.

«Ὧ γενναῖοι τοῦ Λεωνίδα σηκωθῆτε καὶ ξανάλθετε σὲ μᾶς, τὰ παιδιὰ σας θέλ’ ἰδῆτε πόσο μοιάζουνε μὲ σᾶς!» Καὶ μὴ νομίσει κάποιος, ὅτι ἐπιδοθήκανε στὸν ἀγῶνα τους ἀπὸ ἀπελπισία, ἢ παραφροσύνη, ἔστω κι’ ἂν ἡ λογικὴ ἀπέκλειε κάθε πιθανότητα νίκης. Ὄχι! οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, εἶχαν μίαν πρωτοφανῆ κι’ ἀκαταμάχητη αὐτοπεποίθηση, ποὺ ξεχυνότανε αὐθόρμητα καὶ ἀνεξάντλητα ἀπὸ τὰ βάθη τῆς Ἑλληνικῆς ψυχῆς. Σ’ αὐτὴ τὴν ἀκαταμάχητη ἐπιδίωξη τῆς λευτεριᾶς τους σημαντικὸ ρόλο εἶχαν παίξει οἱ κλέφτες καὶ οἱ ἁρματωλοί. Ὅπως λέει στὰ ἀπομνημονεύματά του ὁ Κολοκοτρώνης, «Τὸ «κλέφτης» ἦταν καύχημα. Ἔλεγε κάποιος «εἶμαι κλέφτης» καὶ ἡ εὐχὴ τῶν πατέρων ἑνὸς παιδιοῦ ἦτον νὰ γίνει κλέφτης.

Ἡ ἐπανάσταση, ὅπως συμβαίνει σὲ παρόμοιες περιστάσεις ἔδωσε τὴν εὐκαιρία σὲ ἀνθρώπους μὲ πολλὲς ἱκανότητες καὶ δυνατότητες νὰ δείξουν τὴν ἀξία τους, νὰ ἀναδειχθοῦν σὲ πολέμαρχους ἱκανοὺς καὶ νὰ ἐπιτύχουν πράγματα, ποὺ σὲ ἄλλες περιπτώσεις φαινόντουσαν ἀκατόρθωτα.

Ἕνας ἀπ’ αὐτοὺς ἦταν κι’ ὁ Καραϊσκάκης.

Τί ἦταν ὁ Καραϊσκάκης; «Ἂν μὲ βρίσκεις ἄξιο γι’ ἀφέντη κάμε μὲ ἀφέντη· ἂν μὲ βρίσκεις ἄξιο γιὰ δοῦλο, κάμε μὲ δοῦλο. Ἂν δὲν μὲ βρίσκεις ἄξιο γιὰ τίποτε ρίξε με στῆς λίμνης τὸ γιαλό», εἶπε ἀτάραχος στὸν Ἀλῆ πασᾶ, ὅταν τὸν ἔφεραν ἁλισσόδετο μπροστά του. Ὅλη ἡ ἱστορία τοῦ Καραϊσκάκη τρανολαλεῖ καὶ τὰ κατορθώματά του, μικρὰ καὶ μεγάλα, ἀπὸ τὸ 1798 ἕως τὸ 1827 τὸ λόγο του αὐτὸν ἐπικυρώνουν. Γίνονταν ὄχι νὰ ὠφελήσουν τοὺς κλέφτες, εἴτε τὸν Ἀλῆ πασᾶ, τὸν Πασβάντογλου, εἴτε τὴν Ἑλληνικὴ ἐπανάσταση. Γίνονταν γιὰ νὰ μαρτυρήσουν ἀπὸ κάθε ἄλλο δυνατώτερα πὼς ἄνθρωπος, ποὺ ἐξεστόμισε ἕνα τέτοιο λόγο, ἦταν ἄξιος νὰ τὸν ξεστομίσει κι’ ἴσως γιαυτὸ καὶ μόνον γεννήθηκε στὸν κόσμο. Ἔπρεπε νὰ θέλει κἄτι κ’ ἦταν ἄξιος νὰ τὸ κάμει. Καὶ τὸ κυριώτερο αὐτὸ τὸ ἤξερε πολὺ καλὰ καὶ τὸν εἶπε ἀτάραχος γιατὶ εἶχε μέσα του ριζωμένη τὴν πεποίθηση, πὼς ἦταν ἄξιος νὰ γίνει καλύτερος καὶ ἀπὸ ἀφέντης. Κι’ ὅπως γράφει ὁ Καρκαβίτσας: «Καμμιὰ βιογραφία του, κανένα τραγοῦδι, εἴτε γραφὴ κι’ ἔκθεσή του πολεμική, κανένας λόγος του ἄλλος ἀπὸ τόσους, ποὺ ἐξεστόμισε τὸ ἀπήλωτο ἐκεῖνο στόμα, δὲν ἀντιπροσωπεύει τόσο πιστά, ὅσο μόνος αὐτὸς ὁ λόγος του. Καὶ λέγοντάς τους, βέβαια μὲ τὴ συνηθισμένη του αὐθάδεια καὶ σαρκαστικὴ τόλμη ὁ Καραϊσκάκης, ἔκλεινε μέσα σὲ ἀθάμπωτη διαμαντόπετρα κι’ ἐπαράδινε στοὺς ἀπέραντους αἰῶνες ὁλοζώντανη, αὐτὴ τὴ γιγαντιαία καὶ χιλιοπρόσωπη ψυχή του».

Ἦταν ἄνθρωπος μὲ ὅλα τὰ ἐλαττώματά του. Ὄχι ὅμως μὲ ὅσα τοῦ ἀποδίδουν. Δὲν ἦταν μόνο ὁ «βωμολόχος», εἶχε χαραχτῆρα ἐκκρηκτικό, θυελλώδη, παράφορο πολλὲς φορὲς καὶ μέσα στὴν κυκλοθυμία, ποὺ τὸν διέκρινε, ἔκανε πράξεις ὑπερβολικές, ποὺ πολλὲς φορὲς τὸν βλάψανε καὶ τοῦ δημιουργήσανε σημαντικοὺς ἐχθρούς. Καὶ ἐκεῖνοι μπόρεσαν μὲ τὴν προστασία μερικῶν «μεγαλοσχημόνων» τῆς ἐποχῆς νὰ δημιουργήσουν τὶς ἐναντίον του κακὲς φῆμες. Στὶς διάφορες ἐναντίον του συκοφαντίες θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ στοὺς συκοφάντες του: «Σᾶς ἐξορκίζω, νὰ μὴν ἀφαιρέσετε ἀπὸ τὴν τιμὴ τῆς μνήμης μου τὸ μόνο ἀσφαλὲς μνημεῖο τοῦ χαραχτῆρα μου, ποὺ δὲν ἔχει παραμορφωθεῖ ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μου. Ἂν δὲν ἀξίζω κάτι, τουλάχιστον νὰ μὴν φαίνομαι ἀλλοιώτικος, ἀπὸ ὅ,τι εἶμαι». Σὰν ἄνθρωπος εἶχε ἐφευρετικὸ καὶ γεννητικὸ μυαλὸ καὶ φυσικὴ εὐγλωττία, μὲ τὴν ὁποία μποροῦσε νὰ συναρπάσει τοὺς συντρόφους του. Ἡ προσωπική του ἀνδρεία, ἡ τόλμη, ἡ γενναιοδωρία καὶ πάνω ἀπὸ ὅλα ἡ συμμετοχή του στοὺς κόπους καὶ τὶς στερήσεις τῶν συντρόφων του τὸν κάνανε ἀγαπητότατο ἀνάμεσά τους. Εἶχε γεννηθεῖ μὲ στόφα μεγάλου ἀρχηγοῦ.

Ἂν ὁ Ὅμηρος ἔπλασε τὸν Ἀχιλλέα καὶ τὸν Ὀδυσσέα, στὴν Ἐπανάσταση τοῦ ’21 δημιουργήθηκαν ὁ Καραϊσκάκης κι’ὁ Κολοκοτρώνης. Ὁ Κολοκοτρώνης ἦταν ὁ Ὀδυσσέας καὶ ὁ Καραϊσκάκης ὁ Ἀχιλλέας τῆς Ρωμιοσύνης. Ἀλλὰ ἡ Ἐπανάσταση δὲν εἶχε τὸν Ὅμηρό της γιὰ νὰ δοξάσει τὰ κατορθώματα ὅλων τῶν ἡρώων της. Ὁ ἥρωας τῆς Ἐπανάστασης γεννιέται σὲ ἀντίξοες συνθῆκες: στὴν ἐρημιὰ καὶ κάτω ἀπὸ ἕνα δέντρο ὁ ἕνας, σὲ μιὰ σπηλιὰ ὁ ἄλλος, μὲ ἔλλειψη τοῦ πατέρα ἀπὸ τὴν παιδικὴ ἡλικία, στὰ δέκα του χρόνια ὁ πρῶτος, μὲ ἄγνωστο πατέρα ὁ δεύτερος. Ἡ γέννηση τοῦ Καραϊσκάκη παρουσιάζεται σὰν γεγονὸς ἐξαιρετικῆς σημασίας, καθὼς συμβαίνει μακριὰ ἀπὸ τὴν ὀργανωμένη κοινωνία καὶ τὶς κανονικότητές της. Ἡ ζωὴ ἔπλασε τὸν Καραϊσκάκη. Ἡ ἀντοχή του στὰ δεινά, ποὺ τὸν συνοδεύουν ἀπὸ τὴ γέννησή του, ἡ συνεχὴς προσπάθειά του γιὰ ἐπιβίωση, ἡ ἐξοικείωση στὶς συνθῆκες κινδύνου καὶ θανάτου εἶναι οἱ ἀρετὲς μὲ τὶς ὁποῖες προικίζεται ὁ ἥρωας στὰ παιδικά του χρόνια, ποὺ τέλειωσαν γρήγορα μὲ τὴν ἔνταξή του στὰ περιβάλλοντα τῶν ὁπλαρχηγῶν τῆς Ρούμελης καὶ τῆς Ἠπείρου. Αὐτὸς ὁ ἀδικημένος, ὁ κατατρεγμένος ἀπὸ γεννησιμιοῦ του, ἐκμεταλλεύτηκε τὶς δυνατότητές του καὶ ἐγινε ὁ ἥρωας τοῦ ’21, ποὺ δὲν δίστασε μπροστὰ στὸν κατατρεγμό του, νὰ ἀντιμετωπίζει τὶς ἀδικίες, ποὺ τοῦ γίνονταν.

Πάντα σὲ ὅλη του τὴ ζωὴ δὲν ἔκαμε τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ πολεμάει. Τίποτα δὲν τοῦ χάρισε ἡ ζωή, ἀλλὰ ὅ,τι πέτυχε τὸ πέτυχε μὲ αἷμα, δάκρυα καὶ θυσίες. Δὲν εἶχε σφαῖρα στὸ ντουφέκι του; Χρησιμοποιοῦσε τὸν ὑποκόπανό του σὰν ὅπλο καὶ μὲ αὐτὸν πολέμαγε τοὺς ἐχθρούς του. Ὅσο ὑπάρχει Ἑλλάδα καὶ ζωή, ὁ Καραϊσκάκης δὲν πρόκειται νὰ πεθάνει, γιατὶ συμβολίζει τὴ ζωή, τὸν ἀγῶνα, τὴν ἐπιτυχία. Σ’ ὅλη του τὴ ζωὴ ἀνασασμὸ δὲν εἶχε. Πέρασε ἀπὸ δύσκολους καὶ σκολιοὺς δρόμους, μακρινοὺς κι’ ἀτέλειωτους καὶ ποτέ του δὲν φοβήθηκε. Ἀπόκληρος τῆς μοίρας, τὸ ἀποπαῖδι, ποὺ προσπαθοῦσε νὰ βρεῖ κάποια ἀγκαλιὰ νὰ τὸν σκεπάσει καὶ ἕνα μητρικὸ χάδι νὰ τοῦ ἁπαλύνει τὸν πόνο, ἀλλὰ δὲν τὄβρισκε. Ἦταν ὁ ἀμόρφωτος, ὁ χτικιάρης, μὰ «τόσο βαρὺς κι’ ἀσήκωτος» γιὰ τὸν κάθε ἀλλόφρονα καὶ τιποτένιο. Ἦταν ἀδάμαστος καὶ ταπεινός, μὰ πάνω ἀπ’ ὅλα ἄνθρωπος. Ὅπως καὶ ὁ Κολοκοτρώνης, πολὺ περισσότερο, ὁ Καραϊσκάκης γνώριζε πολὺ καλὰ τὴν ψυχολογία τοῦ ἄτακτου στρατιώτη καὶ γι’ αὐτὸ τοῦ συμπαράστεκε καὶ τὸν καταλάβαινε στὶς δύσκολες στιγμὲς καὶ μοιραζότανε μαζί του τὶς θυσίες στὶς ὁποῖες ὑποβάλλοταν. Ἤξερε, ὅτι οἱ ἄταχτοι τρέχανε ἐκεῖ ὅπου ὑπῆρχε μόνο τὸ ψωμὶ σὰν μισθός, ἀλλὰ καὶ τὰ χρήματα ἀπὸ τὶς ἐμφύλιες ταραχὲς καὶ τὴ κατασπατάληση τοῦ δανείου. Ἤξερε, ὅτι ἡ πηγὴ τῶν αὐθαιρεσιῶν τοῦ στρατιώτη ἦταν ἡ πεῖνα. Καὶ γιὰ τοῦτο ἦταν πολλὲς φορὲς ἀπέναντί τους ἀνεχτικός.

Τοῦ Καραϊσκάκη τὸ μεγαλεῖο εἶναι διπλό· πρῶτα γιατὶ ἀντιστάθηκε, δὲν ἔσκυψε τὸ κεφάλι του μπροστὰ στὴν ἄδικη καταδρομὴ καὶ νίκησε. Στὶς ἐναντίον του συνωμοσίες ἀπάντησε μὲ ἀδιαφορία. Δὲν ξεσυνερίστηκε τὶς διάφορες ἀλχημεῖες τῶν ἀντιπάλων του. Καταδιώχθηκε τόσο ἀπὸ τὸν κακὸ δαίμονα τῆς Ἑλλάδας τὸν Μαυροκορδᾶτο καὶ τοὺς ὑποταχτικούς του καπεταναίους τῆς Δυτικῆς Ἑλλάδας καθὼς καὶ τὸν δολοπλόκο δεσπότη τῆς Ἄρτας τὸν Πορφύριο, γνήσιο ἐκφραστὴ τῆς φαναριώτικης νοοτροπίας τῶν δεσποτάδων τοῦ Πατριαρχείου, ποὺ θύμιζαν τὸ Βυζαντινισμό. Ἐν τούτοις προσπερνώντας τὰ μισητὰ προσκόμματα, προχωρώντας τὸν ἴσιο δρόμο του ἔδειξε, ὅτι δὲν ἤξερε μοναχὰ νὰ νικάει τὸν Ἑλληνικὸ φθόνο, τὴν κρυφοδάγκωτη Ἑλληνικὴ παλιανθρωπιά, τὴ διαβολή, τὴν ἀνδιαντροπιὰ τῆς πολιτικῆς καταδομῆς, χάρες καὶ τοῦτες ἀσκημοθώρητες, Ἑλληνικὲς χάρες μιᾶς κοινωνίας, ποὺ τροφή της ἔχει τὸν ἀκοίμητο φθόνο ἐνάντια στοὺς διαλεχτούς της. Μιᾶς κοινωνίας, ποὺ ζεῖ σκάβοντας ὕπουλα κι’ ἀνοίγοντας τὸν λάκκο κάθε διαλεχτοῦ παιδιοῦ της, σὰν νὰ ’φταιξε γι’ αὐτό, σὰν νὰ ’ναι ἔνοχο, ποὺ δὲν εἶναι ἴσιο, ἢ κατώτερο ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς του. Νίκησε καὶ τὶς δυσκολίες, ποὺ δημιουργοῦσε ἡ ἀρρώστειά του ἡ Φυματίωση, ποὺ τὸν κατάτρωγε ὅλα τὰ χρόνια τοῦ ξεσηκωμοῦ, ἐποχή, ποὺ ἡ πατρίδα τὸν εἶχε ἀνάγκη. Δὲν ἔχει τονισθεῖ ἀπὸ τοὺς βιογράφους του, ὅσο πρέπει αὐτὴ ἡ σωματικὴ ἀδυναμία του, τὴν ὁποία κατανικοῦσε μὲ τὴ μεγάλη του ψυχικὴ δύναμη, ποὺ προερχότανε ἀπὸ μιὰ μεγάλη καρδιά, ἀποφασισμένη νὰ ξεπεράσει ὅλες τὶς δυσκολίες καὶ νὰ φθάσει στὸ τέρμα. Σὲ πολλὲς φάσεις τῆς ζωῆς του αὐτῆς, οἱ πιστοὶ μέχρι θανάτου σύντροφοί του τὸν μεταφέρνανε πάνω σὲ ἕνα ξυλοκρέβατο, τόσο κατὰ τὴ διάρκεια τῆς καταδρομῆς του ἀπὸ τὸν Στορνάρη, Ράγκο καὶ Τσόγκα – παρακινημένους ἀπὸ τὸν πάτρωνά τους Μαυροκορδᾶτο – μετὰ τὴν ἄδικη καὶ «στημένη»δίκη του, καθὼς καὶ κατὰ τῶν Τούρκων πάνω στὰ κορφοβούνια, τὶς κοιλάδες καὶ τὰ κατσάβραχα. Καὶ κατόρθωσε νὰ βγεῖ νικητής.

Ὁ Μαυροκορδᾶτος συστηματοποίησε τὴν καταδρομὴ τῶν πιὸ δύσκολων ἀντιπάλων του ἔχοντας ἐξ ἀρχῆς σκοπὸ νὰ «ἡγεμονεύσει» στὴν Ἑλλάδα. Καὶ ὅπως συνέβαινε μὲ ὅλους τοὺς Φαναριῶτες, σὲ αὐτὴ τὴν ἐνέργειά του λειτούργησε εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς γιὰ τὴν ἐκπληρωση αὐτῶν τῶν ἐπιδιώξεών του.

Κυνήγησε τὸν Δημήτριο Ὑψηλάντη, τὸν Βαρνακιώτη καὶ τὸν Καραϊσκάκη. Ὁ Μαυροκορδᾶτος μὲ τὴ στημένη δίκη τοῦ Καραϊσκάκη θέλησε νὰ δείξει τὴν ἀνωτερότητά του, τὴν ἐπιβολή του στοὺς Ἕλληνες. Ἡ ἀπόλυτη ἐξουσία ὅμως εἶναι κακὸς πειρασμὸς καὶ δὲν συμβιβάζεται εὔκολα μὲ τὴν ἀγαθότητα καὶ τὴ δικαιοσύνη. Πῶς ὅμως μποροῦσε κάποιος νὰ περιμένει τέτοια συμπεριφορὰ ἀπὸ τὸν Μαυροκορδᾶτο; Σὲ ὅλες τὶς ἀντιθέσεις του ὁ Μαυροκορδᾶτος μὲ τοὺς «ἀντιπάλους» του χρησιμοποιοῦσε ἀνέντιμα καὶ φαναριωτικὰ μέσα. Ὁ Κασομούλης, πιστὸς ἀκόλουθος τοῦ Ν. Στορνάρη καὶ φανατικὸς πολέμιος τότε τοῦ Καραϊσκάκη περιγράφοντας τὴν καταδρομή του γράφει: «Ὁ Καραϊσκάκης συρόμενος [ἕως τότε] εἰς τοὺς ὤμους, εἰς ὅλην τὴν ὁδοιπορίαν, ἀπὸ τὸν πιστὸν στρατόν του, δὲν ἐδειλίασεν». «Ἡ κακοτοπιὰ δὲν ἄφηνε νὰ τονὲ φέρουν εἰς κανένα πρόχειρο ξύλινο κάθισμα σηκωτό, ἀλλὰ «στοὺς ὤμους», ὅπως κουβαλάει κανεὶς ἕνα σακί», γράφει ὁ Γιάννης Βλαχογιάννης

Δὲν νίκησε λοιπὸν ὁ Καραϊσκάκης μονάχα τὸν Ἑλληνικὸ φθόνο, ἀλλὰ ἔδειξε πὼς ἤξερε νὰ νικάει στὸν πόλεμο καὶ τὸν ἐχθρὸ τῆς πατρίδας. Τοῦτο τὸ ἀποδεικνύουν τὰ πολεμικά του κατορθώματα, ὅμοια μὲ τὰ ὁποῖα κανένας ἄλλος πολεμικὸς ἀρχηγὸς τοῦ Ἀγῶνα δὲν ἔχει νὰ ἐπιδείξει. Γιὰ αὐτὰ μιλᾶνε τὸ Κομπότι, τὸ Σοβολάκο, τὰ Πέντε Ὄρνια, ἡ Φοντάνα καὶ τὸ Τουρκοχώρι, τὸ Κρεμμύδι, ἡ μάχες ἔξω ἀπὸ τὸ Μεσολόγγι, ἐναντίον τοῦ Κιουταχῆ, τὸ Χαϊδάρι, ἡ Δομβραίνα, τὸ Δίστομο, τὴν Ἀράχωβα, ποὺ ἀποτελεῖ τὴ μεγαλύτερη νίκη κατὰ τῶν Τούρκων τῆς Ἐπανάστάσης καὶ τόσες ἄλλες, ποὺ εἶχαν σὰν συνέπεια τὴν ἀπελευθέρωση τῆς «προσκυνημένης» Ρούμελης, μετὰ τὴν πτώση τοῦ Μεολογγιοῦ. Νίκες, ποὺ ἡ κούφια ἀντίδραση τῶν ἐχθρῶν του ἀπέναντι στὸ μεγαλεῖο του σκόπιμα παράλειψαν, γιὰ νὰ προβληθοῦνε μερικὲς ξεθωριασμένες «ἀναμετρήσεις» ἄλλων, ποὺ ἀπὸ ἧττες μεταβλήθηκαν σὲ «νίκες». Ἀντιμετωπίσθηκε ἀπὸ τὴ Διοίκηση, σχεδὸν ἐχθρικά.. Γιὰ τὶς ἐναντίον τοῦ Καραϊσκάκη δολοπλοκίες τοῦ Ἐκτελεστικοῦ Σώματος κατὰ τὴν πολιορκία τοῦ Μεσολογγίου γράφει ὁ Βλαχογιάννης: «Πάλι ἀρχίζει ν’ ἀγριεύει ὁ Καραϊσκάκης μὲ τὸ προκομένο Ἑλληνικὸ κουβέρνο. Ὅ,τι ἔκαμε στὰ 1826 ὁ Καραϊσκάκης μὲ τὸν Κιουταχῆ στὴν Ἀθήνα, κόβοντας τὶς συγκοινωνίες του μὲ τὴν ἐκστρατεία τῆς Ρούμελης, αὐτὸ καὶ τώρα ἔκανε στὸ Μεσολόγγι πιάνοντας τοὺς δρόμους, ποὺ φέρναν ἀπὸ τὴν Ἄρτα στὸ στρατόπεδο τοῦ Κιουταχῆ τὶς τροφές του καὶ πολεμοφόδια. Πῶς ἡ φρουρὰ τοῦ Μεσολογγίου ἀποφάσισε νὰ τον ὲσηκώσῃ ἀπὸ τὰ θαυμαστά του ἐπιχειρήματα καὶ ν’ ἀφήσει ἔτσι λεύτερους τοῦ Κιουταχῆ τοὺς πόρους νὰ τρέχουνε πρὸς τὸ στρατόπεδό τους; Ἔλπιζε νὰ γίνει μεγάλη δύναμη μὲ τὴν ἕνωσή του μὲ τοὺς ἀπὸ τὰ Σάλωνα γιὰ νὰ λύσει τὴν πολιορκία; Ἀπὸ τὴν ἀναφορὰ 17 Σεπτεμβρίου 1825 φαίνεται πὼς οἱ δύο καπεταναῖοι Τσόγκας καὶ Ράγκος κατάφεραν τοῦτο τὸ κακό, σὰν ἀφοσιωμένοι τοῦ Μαυροκορδάτου, ποὺ ἤτανε καὶ βγάλαν τὸν Καραϊσκάκη μὲ τὸ μέσο τῆς Κυβέρνησης. Αὐτὴ πάλι δὲν τολμοῦσε νὰ γράψει ἴσια κατὰ πρόσωπο τοῦ ἴδιου τοῦ Καραϊσκάκη, παρὰ ἔβαλε τὴν ἀθώα ἐπιτροπὴ τοῦ Μεσολογγιοῦ νὰ τὸν καλέσει μὲ τὴν πρόφαση νὰ ἑνωθῇ μὲ τῶν Σαλώνων τὰ στρατεύματα, γιὰ νὰ χτυπήσουν ἔτσι δυνατώτεροι τὸν Κιουταχῆ… Ἡ δόξα τοῦ Καραϊσκάκη μεγάλωνε πολύ, ὁ φθόνος ὁ πολιτικὸς ἔπρεπε νὰ τὴν περιμαζέψει. Σηκώσανε λοιπὸν ἔτσι τοῦ Ἀναπλιοῦ οἱ πολιτικοὶ τὸν Καραϊσκάκη ἀπ’ τὴν Ἀκαρνανία καὶ τονὲ στέλνανε νὰ ἑνωθεῖ μὲ τὸν παλιὸ ἐχτρό του Κώστα Μπότζαρη, ὄχι ἱκανὸ μήτε γενναῖο, σταλμένον ἀπὸ τ’ Ἀνάπλι μὲ στρατεύματα καλοπληρωμένα, ποὺ θὰ σμίγανε μὲ τὰ λιμασμένα παλληκάρια τοῦ Καραϊσκάκη. Καὶ ποιός ἀπὸ τοὺς δυὸ θὰ ἦταν ὁ ἀρχηγός; Ὄχι ὁ Καραϊσκάκης. Ἔτσι ἀγριεύει πάλι ὁ ἁψὺς καὶ ἀνέγγιχτος αὐτὸς ἥρωας καὶ δὲν ἄργησε ἀλήθεια νἀρθεῖ ὁ ἐπίσημος διορισμὸς κρυφὰ στὸν Κώστα Μπότζαρη καὶ δὲν τὸν ἔμαθε μήτε τοῦ Μεσολογγιοῦ ἡ φρουρά, ποὺ κρεμοῦσε τὶς ἐλπίδες της στὸν Καραϊσκάκη. Φακέλλωσε λοιπὸν ὁ ἄνθρωπος αὐτὴν τὴν ἀτιμία τῶν πολιτικῶν, πῆρε τὰ μάτια του καὶ χάθηκε κι’ ἄφησε στὸν Κώστα Μπότζαρη τὸ ἔργο, ποὺ δὲν τὸ σήκωνε ἡ πλάτη του, νὰ σώσει τὸ Μεσολόγγι. Κι’ ὅταν ἦλθε ἡ ὥρα καὶ κανένας δὲν εἶχε ἀνάστημα ἴσιος νὰ σταθεῖ μπροστά του, τότε ἅρπαξε μὲ τὸ χέρι του τὴν ἀρχηγία κι’ ἔστησε τὴ δόξα τὴν Ἑλληνικὴ στοῦ Παρνασσοῦ τοὺς βράχους καὶ στοὺς βάλτους τοῦ Πειραιᾶ».

Στὴν Ἑλλάδα, ποὺ πάντα τρώει τὰ παιδιά της οἱ μεγάλες μορφὲς δημιουργοὶ καὶ πλάστες μαζὶ ἀποτελοῦν σπάνιο φαινόμενο· ἂν αὐτοὺς τοὺς ἄφηναν ἐλεύθερους νὰ δράσουν, χωρὶς νὰ προκαλοῦν ἀντιδράσεις καὶ νὰ τοὺς βάζουν ἐμπόδια στὸ δρόμο τους, θὰ γίνονταν θαύματα. Ὅμως ἀκολουθεῖ πάντοτε σὲ λίγο ὁ χαλασμός, σὰν νόμος φυσικός, ἀλύπητος κι’ ἀναπόφευκτος ὁ νόμος τῆς φθορᾶς, ὁ νόμος του κατεδαφιστῆ, ὅπως γράφει ὁ Γιάννης Βλαχογιάννης, «ποῦ δουλεύει συνεχῶς καὶ ἀδιάκοπα στὴν καρδιὰ τοῦ γιγαντόδεντρου καὶ βρίσκει ἕτοιμο τὸν καρπό, ὥσπου νὰ τὸ ἀπονεκρώσει».

Τὸ ἔργο τοῦ Καραϊσκάκη κόπηκε ξαφνικά, ἡ ἴδια ἡ κακὴ μοῖρα τῆς Ἑλλάδος καταβάσκανε καὶ δὲν ἦταν παρὰ ἡ φθονερὴ τῶν παλαιῶν ἐχθρῶν ὑπόνοια στὸ σκοτάδι. Ἦταν ἐπιβουλὴ τῶν Ἄγγλων καὶ τυφλὴ ἀντιλογία, ποὺ καλάρεσε χωρὶς ἄλλο στὴν παλαιὰ κυβέρνηση ΚουντουριώτηΜαυροκορδάτου, μάλιστα τοῦ τελευταίου. Ἡ ἄρνηση τῆς Ὕδρας νὰ δώσει φτυάρια καὶ ἀξίνες, ὑπακούοντας στὴν ἐπιμονὴ τοῦ Κόχραν, ἡ κρυφὴ ἀντίδραση τῶν βουλευτῶν, ποὺ συγχύζανε τὸν γενικὸ ἀρχηγὸ γιὰ νὰ τὸν κάμουν νὰ χάσει τὴν ψυχρὴ κρίση κι’ ὁ διορισμὸς ἔπειτα τοῦ Κώστα Μπότζαρη ἀρχηγοῦ τῆς ἐκστρατείας τῶν Ἀθηνῶν εἶναι καίριο ἀκλόνητο σημάδι, ὅτι ἀμέσως μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Καραϊσκάκη οἱ ἐπιγενόμενοι θὰ ἦσαν ἀνίκανοι.

Ὁ Καραϊσκάκης πέθανε, ἀφοῦ τ’ ἀνήσυχο πέλαγος τῆς ζωῆς του τὸ πέρασε παλεύοντας μὲ τοῦ κακοῦ τ’ ἀνήμερα θεριά. Καὶ κεῖ ποὺ τὸ περίλαμπρο πνεῦμα του, ἡ καθάρια ψυχὴ κι’ ἡ ἡρωικὴ καρδιά του, ἀνάμεσα στὶς πιὸ φλογισμένες καρδιές, ἐλαυνότανε ἀπὸ τὴ θεία πνοὴ τοῦ ἡρωισμοῦ ὁδηγώντας τοὺς Ἕλληνες στὰ οὐράνια ἦλθε ἡ κακοτυχία. Ἂς εἶναι ἀχάλαστος ὁ ὕπνος του μές’ στὴν ἀμάραντη γαλήνη, ποὺ τὰ ἔργα του τὰ ἴδια τὴν ψηλώσανε. Θεμελιώσανε στὸν αἰθέρα ναό, κάστρα δόξας ἄπαρτα ἀπὸ τὸν φθόνο τὸν μικρόψυχο. Κατέστησε τὸ μῖσος τους ἄναντρο, τὸν δόλο τὸν ἀνήμερο ἀδύνατο, τοὺς ἐχθροὺς νὰ γίνονται στάχτη μπροστὰ στὸ θάνατο τὸ δυνατό. Ἂς εἶναι ἀχάλαστος ὁ ὕπνος τοῦ ἀδικοχαμένου, κατατρεγμένου, καταδιωγμένου Ἥρωα. Ἡ Ἱστορία φυλάει τὸν τάφο του, παραστάτης ἄγρυπνος, ἀλάθευτος κριτής.

Κι’ αὐτὴ τὴ δόξα τοῦ τὴν στερήσανε οἱ πατροκτόνοι Ἕλληνες, μὰ οὐσιαστικὰ ἐχθροὶ τῆς Ἑλλάδας, ποὺ ὀρφανὴ ἀπὸ τὸ διαλεχτὸ παιδί της, ἔπεσε πάλι στὴν ἄθλια τὴν παλιὰ μοῖρα της, τὴ μοῖρα, ποὺ πάντα τὴν παραμονεύει. Μέσα ἀπὸ τὴ νύχτα, ὅπου ρίχνουν πάντα τὰ τυφλὰ παιδιὰ νέας, ὥσπου καὶ πάλι ἀργά, ἢ γρήγορα νὰ σηκωθεῖ καὶ νὰ βγεῖ θαμπωμένη ἀπὸ τὸ φῶς τῆς μέρας καὶ νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὶς παλιές τους συμφορές, ὄχι ὅμως γνωστικότερη κι’ ἀπαλλαγμένη ἀπὸ τὰ περασμένα πάθη, ποὺ δὲν τῆς γίνανε μαθήματα. Καὶ ἡ ἴδια ἱστορία θὰ ἐπαναλαμβάνεται μέχρι νὰ φανεῖ πάλι στὴν σκηνὴ κάποιο ἄλλο μεγάλο πνεῦμα, ποὺ θὰ προσπαθήσει νὰ τὴν βγάλει ἀπὸ τὴν ἀφάνεια στὸ ξέφωτο καὶ νὰ τὴν ὁδηγήσει σὲ νέες δόξες καὶ θριάμβους. Ὁ Καραϊσκάκης τιμωρήθηκε, μὲ τὴν ἐξαφάνιση τοῦ μεγαλειώδους ἔργου του.

Ὁ Ἀχιλλέας Παράσχος τὸν ἀναπολεῖ νἄρχεται ἀπὸ τὸν ἄλλο κόσμο μὲ τ’ ἅρματά του, σὰν ἀστροπελέκι, ἀητὸς καὶ λιοντάρι καὶ ν’ ἀκολουθεῖ ξοπίσω του ἀσκέρι μὲ παλληκάρια, ἀπὸ τὴ Ρούμελη, τὸ Μοριά, τὸν Ψηλορείτη καὶ τὴν Πίνδο κι ὅλοι νὰ τὸν κοιτάζουν μὲ σέβας, «τὸν Ἀρχηγὸ τῶν Ἀρχηγῶν». Γιὰ μιὰ στιγμὴ ἐτοῦτο. Κ’ ὕστερα, ἀφοῦ μιλήσει γιὰ παλληκαριὲς καὶ θυσίες, γιὰ καινούρια δεινὰ τῆς πατρίδας, τοῦ λέει νὰ προσμένει τὸ νέο κάλεσμα γιὰ νἄρθει νὰ ὁδηγήσει τὸ Γένος σὲ μιὰ ἀναγεννητικὴ πορεία.

«Κ’ εἶν’ αὐτός!» ἀκόμα κράζουν οἱ Πασάδες τῆς Τουρκίας,

«Ἔρχεται νὰ μᾶς ἁρπάσῃ νέας πάλιν ἐπαρχίας».

Τὸ γιγάντιο ἔργο τοῦ Καραϊσκάκη θὰ παραμένει σὰν φωτεινὸς φάρος, ποὺ θὰ κατευθύνει τοὺς πραγματικοὺς Ἕλληνες στὴ σωστὴ κατεύθυνση, μακρυὰ ἀπὸ διαιρέσεις καὶ ἀλληλοσπαραγμούς.

ΚΚ

Categories
2024 ΒΙΒΛΙΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

ΣΤΙΧΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΖΕΙΔΩΡΑ

ΜΕ ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

  • 2023.01.11
  • Παρουσίαση Βιβλίου Αργύρης Τασιόπουλος

Οι Στρατιωτικοί Υγειονομικοί κατέχουν υψηλή θέση στην εκτίμηση της Ελληνικής κοινωνίας που αναγνωρίζει την κατάρτιση τους και την πολυετή προσφορά τους στον Ελληνικό πληθυσμό ιδίως της επαρχίας. Αυτό που δεν είναι ευρέως γνωστό είναι ότι πολλοί Στρατιωτικοί Υγειονομικοί έχουν να επιδείξουν σπουδαίο έργο και σε άλλους τομείς όπως τα γράμματα και τις τέχνες. Στα πλαισια της ανάδειξης του παραπάνω έργου η Επιστημονική Ένωση Υγειονομικών Ενόπλων Δυνάμεων, δημιούργησε «χώρο» στην Ιστοσελίδα της, με τον τίτλο «Τέχνες και Γράμματα»  όπου παρουσιάζει το έργο αυτό.

Σήμερα παρουσιάζουμε το βιβλίο του Αντιπτεράρχου (ΥΙ) ε.α Μιχάλη Σοϊλεμεζίδη με τον Τίτλο «Στιχουργήματα Ζείδωρα, Με το Μέτρο της Ψυχής»

Ο Αντιπτεράρχος (ΥΙ) ε.α Μιχάλης Σοϊλεμεζίδης εισήλθε στην ΣΙΣ το 1965. Είναι Ιατρός Παθολόγος – Πνευμονολόγος. Υπηρέτησε στην Πολεμική Αεροπορία. Αποστρατεύτηκε το 2011. Έχει ιδιαίτερη κλίση στη μελέτη της Ελληνικής και Παγκόσμιας Ιστορίας και Γλωσσολογίας. Πλήρες βιογραφικό εδώ.

Το Βιβλίο του είναι ιδιαίτερο, κάθε σελίδα και ένα στιχούργημα, πολλές φορές με ελάχιστους στίχους που όμως έρχεται να αντιστρέψει το γνωστό μας «Μια εικόνα Χίλιες λέξεις» σε  «Λίγοι στίχοι χιλιάδες εικόνες ψυχής». Στίχοι βγαλμένοι από ψυχή του συγγραφέα, όπως μας λέγει στο «ΠΡΟΜΥΘΙΟ»

Στη Θάλασσα της ψυχής

των λογισμών τα κύματα

από τους ανέμους της ζωής

έγιναν της καρδιάς ποιήματα

Ας κάνουμε ένα ταξίδι με τα ποιήματα της καρδιάς του και θα αισθανθούμε ότι το κάθε στιχούργημα του βγαίνει πλέον και από την δική μας καρδιά.

Το Ταξίδι μας

Πόσες φορές σταθήκαμε κοιτάζοντας παλιές φωτογραφίες, όταν ήμασταν νέοι και ωραίοι και δεν το ξέραμε δεν το εκτιμούσαμε………

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Νύχτα προχωρημένη, αργά

κι Αυτός κρατά ξανά,

εκείνη τη φωτογραφία,

της νιότης του, την παλιά,

που αίφνης μέσ’ τη σιγαλιά

ακούει Αυτή, να του μιλά.

Ποιος είσαι Εσύ;

που κι απόψε με κοιτάς,

με ματιά ξεχωριστή,

χωρίς κάτι να λες, κάτι να ζητάς.

Τότε Αυτός απάντησε

με τρεμάμενη φωνή,

ΕΓΩ είμαι… ΕΣΥ,

που αλλοίμονο, με άλλαξε

ο χρόνος κι η ζωή…

και ω του θαύματος,

Αυτή κι Αυτός

τότε, δακρύσανε μαζί!

Πόσες φορές διαβαίνοντας είδαμε χωριά, σπίτια έρημα χωρίς ζωή πλέον, με κλειστά παραθυρόφυλλα. Με θλίψη αισθανθήκαμε ότι εκεί που βασίλευε η ζωή τώρα βασιλεύει η σιωπή.

ΣΠΙΤΙ ΕΡΗΜΟ ΚΛΕΙΣΤΟ

Χορταριασμένη Αυλή,

Σπίτι έρημο κλειστό,

χωρίς Σταυρό, χωρίς καπνό,

χωρίς ψυχή, χωρίς φωνή,

με ατέλειωτο καημό…

Στέλνει μηνύματα στον Ουρανό απλά,

για όσα έζησε και δεν ξεχνά

και με προσευχή κάθε νυχτιά,

ζητά καντήλι στη γωνιά,

τραπέζι, σκεύος και φωτιά,

μα πάνω απ’ όλα, δύο καρδιές και αγκαλιά,

ανάσες από χαρούμενα παιδιά

και ανθοστόλιστη αυλή παντοτινά!

Πόσες φορές δεν μας επισκέφτηκαν στα ονειρά μας τα αγαπημένα πρόσωπα που δεν είναι πια κοντά μας.

ΟΙ ΑΘΕΑΤΟΙ

Ανάμεσά μας τριγυρνούν,

αθέατοι, αυτοί του παραδείσου,

εκείνοι που αγαπήσαμε

και δεν τους λησμονούμε.

Είναι αυτοί που μας μιλούν,

μονάχα στα όνειρά μας,

για τις αξίες της ζωής,

την ομολογία της ψυχής

και την αθανασία, στο πέρασμά μας.

Όταν αδυσώπητα ο χρόνος περνά, οι μέρες λιγοστεύουν, τότε με κόπο και πόνο γυρνάμε τη σκέψη πίσω και ………..  

ΤΑ ΟΜΟΛΟΓΗΜΕΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΟΜΟΛΟΓΗΤΑ

Αυτά που ομολόγησα

και δεν τα παίρνω πίσω

είναι δεμένα με όνειρα

που αιώνια θα κρατήσω.

Εκείνα που δεν θέλω να τα ειπώ,

είναι τα λάθη της ζωής,

που σαν τα σκέφτομαι πονώ,

γιατί ποτέ δεν τα άλλαξε κανείς.

Για τους τυχερούς που έζησαν την αγάπη ή όσους την ονειρεύτηκαν.

ΣΤΗ ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ ΑΓΚΑΛΙΑΣ

Μέσα στη σιωπή

της αγκαλιάς,

κρύβονται,

όλα τα λόγια,

της Αγάπης.

Για να μην ξεχνάμε τις πανάρχαιες ρίζες μας, ένα από τα στιχουργήματα του, αναφέρεται στα Εφέσια Γράμματα. Τα Εφέσια γράμματα είναι κάποιες λέξεις που οι περισσότερες εξ αυτών αν και κρίνονται ακατανόητες εντούτοις στην αρχαιότητα θεωρούνταν ιερές. Οι λέξεις βρέθηκαν χαραγμένες στο βάθρο του μεγάλου αγάλματος της Αρτέμιδος της Εφεσίας που φυλασσόταν εντός του ομώνυμου ναού στην Έφεσο εξ ου και η ονομασία τους. Χαράσσονταν σε ξύλινες πινακίδες ή σε τεμάχια δέρματος τα οποία οι ιερείς τα κρεμούσαν στα πολυπληθή στήθη της Αρτέμιδος απ΄ όπου οι πιστοί στη συνέχεια παραλάμβαναν ως φυλαχτά όπως και σήμερα. Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση τα εφέσια γράμματα παρείχαν προστασία στους φέροντες αυτά κυρίως από νόσους ή άλλα κακά. Ο ποιητής στην πρώτη σειρά λέξεων «Άσκι (Σκοτάδι) , Κατάσκι (Φως), Λιξ (γη), Τετράξ, Δαμναμενεύς (ήλιος), Αίσιον (αληθής φωνή) μας την μεταφέρει σαν «ευχή» στο στιχουργημά του. (Για τις λέξεις στους τελευταίους στιχους δεν υπάρχει αξιόπιστη ερμηνεία.)

ΤΑ ΕΦΕΣΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

Στον καιρό των αρχόντων, της ένοχης σιωπής,

για το εμπόριο των ονείρων της ζωής,

το δίκαιο των αδικημένων της προσμονής

και την ερημοποίηση της ανθρώπινης ψυχής,

ένας Έλληνας απαγγέλλει,

τα Εφέσια Γράμματα της κάθαρσης,

της πανάρχαιας, καθ’ ημάς Ανατολής,

Άσκι, Κατάσκι, Λιξ, Τετράξ, Δαμναμενεύς, Αίσιον,

Ω ουράνιο Θείο φως,

εξάλειψε των δολερών το σκότος,

φεγγοβόλησε την Ύπαρξιν ημών,

ίνα γενώμεθα μετά της αληθείας, δι’ ευχών,

ιεροφάνται του λαμπρού κόσμου των αξιών.

Βέδυ, Ζαμψ, Χθων, Πλήκτρον,

Σφιγξ, Κνάξβι, Χθύπτης, Φλέγμων, Δρωψ.

Αισθάνθηκα την ανάγκη να σας μεταφέρω περισσότερα στιχουργήματα από το βιβλίο του Μιχάλη Σοϊλεμεζίδη, δεν είναι δυνατόν όμως στα πλαίσια μιας παρουσίασης. Κλείνοντας την παρουσίαση, ευχαριστώ τον συγγραφέα για την δωρεά του Βιβλίου του στην Βιβλιοθήκη της ΕΕΥΕΔ.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

Ζείδωρα – Ετυμολογία: ΖΑΧΑΡΗ ΣΟΦΙΑ – ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ

  • που παράγει ζέα/ζειά* (για εδάφη)
  • γόνιμος, εύφορος, καρποφόρος (για εδάφη)
  • που προσφέρει ζωή, ζωογόνος.

* Η ζειά ήταν ένα είδος σιτηρού (άσπρο σιτάρι), που χρησιμοποιούνταν για τροφή των ζώων. Επομένως, ο ζείδωρος και η ζείδωρος δώριζαν σιτηρά, προσέφεραν γονιμότητα. Χρησιμοποιούταν και στη φράση: ζείδωρος γη, όπως άρουρα γη, δηλαδή γόνιμη, παραγωγική, αναγεννητική. Η σημασία της συνδέθηκε ετυμολογικά εσφαλμένα με τα ρήμα ζήω —ζῶ. π.χ.: ζείδωρο φως | ζείδωρο πνεύμα | ζείδωρο νερό | ζείδωρο όραμα, κτλ.

ΕΦΕΣΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, ΔΗΜ.Σ.ΜΑΣΟΥΡΗ (Σύνδεσμος)

Τα ανωτέρω εις όλην την ενότητα εκφράζουν μίαν πάλαιαν δοξασίαν, την οποίαν είχον οι αρχαίοι περί τίνων αίνιγματωδών φράσεων ή συλλαβών. Αύται αϊ φράσεις ή συλλαβαί δυσπρόφερτοι ως επί το πλείστον ακατανόητοι έθεωρήθησαν ίεραί δήλον ότι μαγικαί και εκλήθησαν «Έφέσια γράμματα». Ή προέλευσις και ή χρήσις τών Έφεσίων γραμμάτων απετέλεσε μέγα πρόβλημα δια τους αρχαίους και νεωτέρους έρμηνευτάς. ………………………………

ΠΡΟΣ ΤΟΝ κ. Σοϊλεμεζίδη

Με βάση την αγάπη μας για το Υγειονομικό, την Σχολή από όπου όλοι μας ξεκινήσαμε  και γνώμονα τις κοινές μας αξίες, με χαρά το ΔΣ/ΕΕΥΕΔ σας υποδέχεται στην Επιστημονική Ένωση Υγειονομικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Προσβλέπουμε στην συνεργασία σας και την συμμετοχή σας.

Categories
2023 ΒΙΒΛΙΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

Η Ιλιάδα ενός γιατρού – καταδρομέα

  • 2023.05.16
  • Αργύρης Τσιόπουλος, Γ. Γραμματέας ΕΕΥΕΔ
  • –

Στην “Καθημερινή” της 14-15 Μαίου 2023, στην κατηγορία “Τέχνες & γράμματα” δημοσιεύτηκε άρθρο του Δημήτρη Καραϊσκου με τίτλο “Η Ιλιάδα ενός γιατρού – καταδρομέα”. Είναι μια όμορφη παρουσίαση της “Ιλιάδας” του Συναδέλφου και Μέλους της ΕΕΥΕΔ Θεόδωρου Τσοχαλή. Αποδελτιώσαμε την δημοσίευση και σας την παρουσιάζουμε.

του Δημήτρη Καραϊσκου

Ο Θεόδωρος Τσοχαλής -ο «γιατρός που εξετάζει την Ιλιάδα», όπως τον είχε περιγράψει ο Βασίλης Βασιλικός σε ένα κείμενό του στα «Νέα», είκοσι τρία χρόνια πριν– είναι ένας αφανής στυλοβάτης του ελληνικού πολιτισμού. 

Μπορεί το αποτύπωμά του στη δημόσια ζωή να είναι ελαφρύ, το πολιτιστικό του έργο, όμως, είναι πολύτιμο και βαρύ. Στρατιωτικός ιατρός με μακρά θητεία στις Ειδικές Δυνάμεις, η περιπέτειά του στον εκδοτικό χώρο ξεκίνησε τριάντα ένα χρόνια πριν, όταν εξέδωσε μια μεγαλόσχημη, πολυτελή έκδοση της «Ιλιάδας» του Ομήρου. Τυπωμένη σε μέγεθος 34 επί 25 εκατοστά και φιλοτεχνημένη με παλιές γκραβούρες, δεν ήταν εντυπωσιακή μόνο στη μορφή της, αλλά και στο περιεχόμενό της, αφού έφερε μια νέα απόδοση του ομηρικού κειμένου με την υπογραφή του ιατρού-λόγιου. 

Η συνέχεια ήταν εντυπωσιακή: το 1999 ακολούθησε η «Οδύσσεια», επίσης σε δική του μετά- φράση και φιλοτεχνημένη με σπάνια χαρακτικά, ενώ το 2001 ήρθαν τα «Ανακρεόντεια» με γκραβούρες του Γάλλου ζωγράφου Ζιροντέ και το 2006 οι «Μεταμορφώσεις» του Οβιδίου, ένας εικονογραφημένος γίγας 900 σελίδων. Το 2014 εκδόθηκαν τα «Αργοναυτικά», το 2017, το «Ερως και Ψυχή» του Απουλήιου και, τέλος, τα τελευταία τέσσερα χρόνια τυπώθηκαν δύο μικρότερες σε μέγεθος εκδόσεις της «Οδύσσειας» και της «Ιλιάδας». Κρατώντας σήμερα στα χέρια μας μία από αυτές, τη δίτομη έκδοση της «Ιλιάδας» του 2021, ξεφυλλίζουμε ένα σύνολο 1.296 σελίδων όπου βρίσκουμε όχι μόνο το πρωτότυπο κείμενο σε έμμετρη, στίχο προς στίχο απόδοση στη νέα ελληνική, αλλά και μια κιβωτό εικόνων από σπάνιες εκδόσεις και γκραβούρες από τον 17ο έως και τον 20ό αιώνα. 

Μιλώντας με τον στρατιωτικό ιατρό μια εικοσαετία μετά την αποστράτευσή του, έχουμε μπροστά μας έναν ογδοντάρη που έχει ακόμη το ανήσυχο πνεύμα του τριαντάρη, όπως τότε που υπηρετώντας στους καταδρομείς είχε υπό μάλης την «Ιλιάδα» του Πάλλη, στην οποία όμως υπήρχε κάτι που δεν τον ικανοποιούσε. Του μπήκε λοιπόν η ιδέα να ξεκινήσει μια δική του μετάφραση.

 «Δειλά δειλά, άρχισα να μεταφέρω το αρχαίο κείμενο στα νεοελληνικά, προσπαθώντας να κρατήσω όσο περισσότερες ομηρικές λέξεις μπορούσα αυτούσιες, αφού έβλεπα πως ήταν οι ίδιες που χρησιμοποιούσαμε και σήμερα», θα μας πει, ενώ θα τονίσει έναν από τους κεντρικούς στόχους του εγχειρήματός του: «Ήθελα να δείξω η πως η γλώσσα μας, από τον Όμηρο μέχρι σήμερα, είναι συνεχής, διαχρονική και αδιαίρετη». 

Στο υπόγειο του Νασιώτη 

Εκείνη την εποχή –στα μέσα του ’70 διάβασε στον ημερήσιο Τύπο και ένα άρθρο που σχολίαζε διθυραμβικά κάποια εικονογραφημένη γαλλική έκδοση της «Ιλιάδας», κάτι που του θύμισε πως κάτι τέτοιο έλειπε από την ελληνική βιβλιογραφία. «Συνειδητοποίησα πως μισή χιλιετία μετά την εφεύρεση της τυπογραφίας, πέραν της πεντάτομης έκδοσης του Ρουσιάδη του 1816, δεν εἰχαμε κάποια άλλη παρόμοια ελληνική έκδοση. Γι’ αυτό άρχισα να ψάχνω εικονογραφημένες εκδόσεις του Ομήρου στα παλαιοβιβλιοπωλεία. Στο υπόγειο του Νασιώτη στο Μοναστηράκι έβρισκα έντυπους θησαυρούς και θέλησα, μέσω των εκδόσεών μου, αυτοί να γίνουν κτήμα των πολλών», θα μας εξηγήσει. Ένα γενναίο δείγμα εκείνων των ευρημάτων απολαμβάνουμε σήμερα στη δίτομη «Ιλιάδα» του.

«Γεννήθηκα στην καρδιά της Κατοχής μέσα στην ανέχεια, σε μια εποχή που πέραν του σχολικού αναγνωστικού του Γραμματόπουλου δεν είχαμε εικονογραφημένα βιβλία. Και τώρα, με αυτές μου τις εκδόσεις, με τις τόσες εικόνες, βγάζω τα απωθημένα μου!» συμπληρώνει χαμογελώντας. Ταυτόχρονα, όμως, κατανοεί και την επικουρική λειτουργία των εικόνων πάνω στο κείμενο: «Με τη βοήθειά τους, το κοινό αποκτά ένα δέλεαρ για να γυρίσει στην επόμενη σελίδα», θα μας τονίσει, φανερώνοντας πως θέλει να δώσει στο εκδοτικό του προϊόν και μια ποιότητα θεάματος. 

Ο εικονοκεντρικός χαρακτήρας της εν λόγω έκδοσης προδίδεται και από ένα ακόμη στοιχείο: οι περισσότερες από τις εικονογραφήσεις συνοδεύονται από στίxoυs από την αντίστοιχη σκηνή του κειμένου στο οποίο αναφέρονται, λειτουργώντας έτσι και ως αυτόνομες λεζάντες. «Αυτό έγινε με στόχο να δει το κοινό πόση αξία έχει αυτό το κείμενο», μας λέει ο Θεόδωρος Τσοχαλής, φανερώνοντας πόσο τον απασχολεί να κερδίσει το κοινό του με ελκυστικά ευρήματα και προσοχή στη λεπτομέρεια, κάτι που φαίνεται και από το ότι πολλές από τις αρχικά ασπρόμαυρες γκραβούρες παρουσιάζονται δεξιοτεχνικά επιχρωματισμένες και αποκτούν έτσι μια μοντέρνα ποιότητα, λες και είναι έργα των γραφικών τεχνών του 20ού αιώνα. Ούτως ή άλλως, ανάμεσα σε σπουδαίους ζωγράφους και χαράκτες από την Ευρώπη του 17ου, 18ου και 19ου αιώνα, που παρελαύνουν στις σελίδες (όπως ο Γερμανός Χάινριχ Γκέτε Τισμπάιν, ο Ιταλός Αντόνι Βιβιάνι ή ο Βρετανός Τζον Φλάξμαν), βρίσκονται και αυτοί οι δημιουργοί που, πράγματι, «πατούν» στον 20ό αιώνα και επηρεάζονται από τις μοντέρνες τάσεις του. Ανάμεσα τους ξεχωρίζουν ο Γερμανός ιμπρεσιονιστής Μαξ Σλέφογκτ (1868-1932) με τα αγριεμένα του κάρβουνα και ο Ισπανός εικονογράφος Εντουάρντο Μπενίτο (1891-1981) με τις κομψές, ψηλόλιγνες μορφές του, ζωγραφισμένες σε στυλ αρ ντεκό. 

Και άλλες εκπλήξεις 

Τα «δώρα» αυτής της δίτομης «Ιλιάδας», όμως, δεν σταματούν: πέραν των διαφόρων χαρτών που περιέχουν λεπτομερή καταγραφή ομηρικών τοπωνυμίων, στο τέλος των τόμων βρίσκει κανείς ένθετα δύο διπλωμένα «αφισάκια» μεγάλων διαστάσεων: στο ένα μπορεί να θαυμάσει ένα μοναδικό στο είδος του δαιδαλώδες γενεαλογικό δέντρο όλων των ομηρικών χαρακτήρων και στο άλλο την «ηφαιστότευκτη» ασπίδα του Αχιλλέα, εικονογραφημένη εντυπωσιακά από τον Φλωρεντινό χαράκτη Γκιουζέπε Κούζι στα μέσα του 19ου αιώνα.

 Ποια είναι άραγε η επόμενη έκδοση που ετοιμάζει σήμερα ο τόσο παραγωγικός Θεόδωρος Τσοχαλής, ο «γιατρός που εξετάζει τον Όμηρο»; Όταν τον ρωτάμε, απαντά σαν καταδρομέας: «Θα το κοινοποιήσω όταν ολοκληρωθεί. Στις Ειδικές Δυνάμεις, ξέρετε, πρώτα πετυχαίναμε τον στόχο, και μετά ανακοινώναμε την αποστολή», μας λέει, ενώ συμπληρώνει με ενθουσιασμό: «Μια φοβερή υγρά- καταδρομική αποστολή μπορείτε να απολαύσετε και στην Ιλιάδα, στη ραψωδία Κ!».

  • Επιμέλεια ανάρτησης : Αργύρης Τασιόπουλος
  • Σε μορφή pdf : εδώ

Άδεια αναδημοσίευσης (email “Καθημερινής” Δευ 15 Μαΐ, 5:32 μ.μ.)

Σας ενημερώνουμε ότι μπορείτε να προχωρήσετε στην αναδημοσίευση του κειμένου του κ. Καραϊσκου,  υπό τον όρο-στον οποίο κι εσείς αναφέρεστε-της αναφοράς στην πηγή.

Με εκτίμηση

Ζάννα Λυκογιάννη, Γραμματεία Σύνταξης–“Kathimerini”

Tel: 00302104808050, Fax: 00302104808055

Ethnarhou Makariou & Falireos 2, Neo Faliro, 18547

Categories
2023 ΑΡΘΡΑ ΒΙΒΛΙΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

ΟΜΗΡΟΥ ΙΛΙΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΤΣΟΧΑΛΗ

  • – 2023.04.12
  • – Παρουσίαση Βιβλίου
  • – Ομήρου Ιλιάς, Θ. Τσοχαλή
  • – Dr. Ν. Παπαγιαννόπουλος

Τον απεριόριστο θαυμασμό μου για το έργο του αντιστράτηγου ΥΙ, εα  θεοδώρου Τσοχαλή εξέφρασα πριν 2 χρόνια όταν είχε την ευγενή καλοσύνη να προσφέρει στη βιβλιοθήκη της ΕΕΥΕΔ τα έργα του Ομήρου Οδύσσεια,  Απολλωνίου του Ροδίου Αργοναυτικά,  Οβιδίου Μεταμορφώσεις και Απουλιού Έρως και Ψυχή.

Σήμερα ο εκλεκτός μας φίλος και μέλος της ΕΕΥΕΔ  κ. Τσοχάλης επανέρχεται προσφέροντας το δίτομο έργο του ομήρου Ιλιάς. Πρόκειται για τη δεύτερη έκδοση 2021 του ομώνυμου έργου που ο συγγραφέας είχε εκδώσει το 1992 σε ένα λαμπρό τόμο 571 σελίδων διαστάσεων 25×35 εκ. που εξαντλήθηκε και επανεκδόθηκε σε 2 τόμους πιο εύχρηστους 17x 24 εκ,  624 σελίδων ο πρώτος και 671 σελίδων ο δεύτερος.

Στη δομή της έκδοσης ακολουθείται η ίδια μοναδική αρχιτεκτονική της πρώτης έκδοσης, όπου στις σελίδες αριστερά εμφανίζεται το πρωτότυπο κείμενο με ένα στίχο σε κάθε σειρά να καταλαμβάνει το αριστερό κάθετο ήμισυ της σελίδας ενώ δίπλα, στο δεξιό κάθετο ήμισυ  παρατίθεται έμμετρη μετάφραση στίχο στίχο στην νεοελληνική γλώσσα. Στις δεξιές σελίδες εμφανίζονται ζωγραφικοί πίνακες ή χαρακτικά ή ταπισερί ή γλυπτά από τα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου, αναπαριστώντας τη σκηνή που αναφέρεται στην αριστερή σελίδα. Μια πανδαισία Ομήρου δοσμένη με έμμετρο λόγο και καλλιτεχνική απεικόνιση που συναρπάζει τον αναγνώστη και τον ταξιδεύει στην απεραντοσύνη της Ελληνικής παιδείας!.

Ο θόδωρος Τσοχαλής κατήγαγε έναν άθλο με το έργο του, που θα μείνει στην ιστορία! Εμείς οι Συνάδελφοι του αισθανόμαστε υπερήφανοι για αυτόν, του προσφέρουμε την αγάπη μας, τον θαυμασμό μας και την ευγνωμοσύνη μας, που με τη γενναιοδωρία του να προσφέρει όλο του το έργο στη βιβλιοθήκη της ΕΕΥΕΔ, προσέδωσε σε αυτήν μοναδική ποιότητα.

Dr Νίκος Παπαγιαννόπουλος 

Yποστράτηγος ε.α

Πρόεδρος ΕΕΥΕΔ

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΣΥΓΡΑΦΕΑ

“Ελληνες έσμεν το γένος

ως ή τε φωνή και η πάτριος παιδεία μαρτυρεί”

Πλήθων

“…έσσεται αθάνατος και αγήραος ήματα πάντα” είπε ο Κύπριος χρησμολόγος Εύκλους προφητεύοντας τη γέννηση του Ομήρου. Ο χρησμός εκπληρώνεται. Ο θείος ποιητής παραμένει αθάνατος. Η ποίησή του ενέπνευσε και εμπνέει τους θεράποντες των γραμμάτων και των τεχνών, και για τον σχολιασμό της αναλώθηκε περισσότερο μελάνι από όσον αίμα κελαινόν κραταιών κορυστών κοτυλήρυτον κελάρυσε στο Τρωικό πεδίο για τους φλογερούς οφθαλμούς της καλλίκομης καλλονής της Λακεδαίμονος.
Στα Ομηρικά κείμενα παρεμβάλλεται και περιγράφεται με τρόπο αριστοτεχνικό η αρχαία Ελληνική παράδοση. Οι πρόγονοί μας με τη γόνιμη φαντασία τους θεοποίησαν τις δυνάμεις της φύσεως. Ο καλλιρήμων ποιητής με άφθαστη παραστατικότητα εξανθρώπισε τους αθανάτους και τους κατέβασε στη γη απαθανάτισε τους ήρωες και τους εξύψωσε στον ουρανό. Σ’ αυτόν τον υπέροχο τόπο θνητοί και αθάνατοι έσμιξαν, χάρηκαν και υπέφεραν, μίσησαν και ερωτεύθηκαν. Για να κατανοήσει ο αναγνώστης τον κόσμο των θεών του Ομήρου θα πρέπει να τον κρίνει ως πνευματικό καλλιτεχνικό δημιούργημα αστείρευτης εμπνεύσεως. […]

Θ.Τ

ΜΙΑ ΣΕΛΙΔΑ

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΕΣ ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΕΙΣ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΑΙ ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ (τμήμα από το κειμένου)

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

  • ΡΑΨΩΔΙΕΣ
  • Λοιμός. Μήνις
  • Όνειρος. Βοιωτία ή κατάλογος νέων
  • Όρκοι. Τειχοσκοπία. Αλεξάνδρου και Μενελάου μονομαχία
  • Ορκίων σύγχρυσις. Αγαμέμνονος επιπώλησις
  • Διομήδους αριστεία
  • Έκτορος και Ανδρομάχης ομιλία
  • Έκτορος και Αίαντος μονομαχία. Νεκρών αναίρεσις
  • Θεών αγορά
  • Πρεσβεία προς Αχιλλέα. Λιταί
  • Νυκτεγερσία και Δολωνοφονία
  • Αγαμέμνονος αριστεία
  • Τειχομαχία
  • Μάχη επί ταις ναυσίν
  • Διός απάτη
  • Παλίωξις παρά των νεών
  • Πατρόκλεια
  • Μενελάου αριστεία
  • Οπλοποιΐα
  • Μήνιδος απόρρησις
  • Θεομαχία
  • Μάχη παραποτάμιος
  • Έκτορος αναίρεσις
  • Άθλα επί Πατρόκλω
  • Έκτορος λύτρα
  • Copyright 2021
  • Θεόδωρος Χ. . Τσοχαλής
  • Κ. Βερσή 23, Αθήνα, 15669
  • τηλ. 2106510622
  • ISBN 978-960-8431-85-0 (set)
  • ISBN 978-960-8431-85-7 (τ.1)

2η Κριτική από την Εφημερίδα Δημοκρατία 13 Μαρτίου 2022, «Ιλιάδα»: Οι ήχοι του Ομήρου μέσα από λέξεις και εικόνες Νίκος Παπουτσόπουλος εδώ


Επιμέλεια Ανάρτησης : Τασιόπουλος Αργύρης

Categories
2023 ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΟΒΙΔΙΟΥ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ

  • – ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ
  • – ΟΒΙΔΙΟΥ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ, Θ. ΤΣΟΧΑΛΗ
  • – ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ : ΤΑΣΙΟΠΟΥΛΟΣ ΑΡΓΥΡΗΣ
  • Οβιδίου Μεταμορφώσεις
  • Εμετρη απόδοση στη Νέα Ελληνική από τον Θ. Τσοχαλή
  • Σελίδες 1310 (35×25)
  • ISDN13 : 9789609125734
  • Εκδοση 2005
  • Οβιδίου Μεταμορφώσεις
  • Εμετρη απόδοση στη Νέα Ελληνική από τον Θ. Τσοχαλή
  • Σελίδες 802 (24×17)
  • ISDN13 : 9789609125741
  • Εκδοση 2009

Ο Λατίνος ποιητής Πόπλιος Οβίδιος Νάσων (Publius Ovidius Naso) γεννήθηκε στην πόλη Σούλμο (Sulmo) της κεντρικής Ιταλίας το έτος 43 π.Χ. Το άριστο έργο του, το οποίο αναδεικνύει το ποιητικό του ταλέντο και τον κατέστησε διάσημο επαληθεύοντας τις προβλέψεις του, είναι οι «Μεταμορφώσεις». Το έργο αποθησαυρίζει περίπου 250 μύθους και θρύλους, γράφτηκε μετά το 1 μ.X. σε δεκαπέντε βιβλία και 12.000 εξάμετρους στίχους.

Publis Ovidius Naso

Το πλήθος των ποιημάτων του επιβεβαιώνει τη γονιμότητα του στοχασμού του και την ευχέρεια που είχε στον έμμετρο λόγο. Το άριστο έργο του, το οποίο αναδεικνύει το ποιητικό του ταλέντο και τον κατέστησε διάσημο (…) είναι οι Μεταμορφώσεις. Το πολύτιμο αυτό πνευματικό δημιούργημα ευτυχώς διεσώθη από αντίγραφα τα οποία είχαν φίλοι του, αφού ο ίδιος παρέδωσε το πρωτότυπο στη φωτιά θεωρώντας το πλημμελές. Το έργο αποθησαυρίζει περίπου 250 μύθους και θρύλους, οι οποίοι αναπτύσσονται με θαυμαστή μεθοδικότητα και λογοτεχνική δεξιοτεχνία. Ο ποιητής άντλησε τα θέματά του κυρίως από αρχαίες Ελληνικές και Λατινικές παραδόσεις, μύθους και θρύλους θαυμάσιους. Η κομψότης του ύφους, η παραστατικότης και η ποικιλία των εικόνων, (…) η πλοκή και η αλληλουχία των γεγονότων, η σαφήνεια της περιγραφής, η φυσικότης και η απλότης της αφηγήσεως, καθιστούν τις Μεταμορφώσεις έργο πρωτότυπο και ελκυστικό, πραγματικό ποίημα. (Από την παρουσίαση της έκδοσης)

Μεταμορφώσεις του Οβιδίου έμελλε να συντηρήσουν τη μεγάλη του φήμη στους αιώνες, ξεπερνώντας σε σημασία το υπόλοιπο έργο του, ενισχύοντας την επίδρασή του τόσο στην Αναγέννηση όσο και στους αιώνες που ακολούθησαν, φτάνοντας μέχρι σήμερα. Ένα είδος εγκυκλοπαίδειας της ελληνικής μυθολογίας για την Ευρώπη αλλά και για τη νεότερη Ελλάδα, καθώς ήταν η κύρια πηγή πληροφοριών για περίπου 250 μύθους, αξιομνημόνευτες ιστορίες μυθικών προσώπων, το πανόραμα μιας ολόκληρης παγανιστικής εποχής. Γιατί όταν ο Οβίδιος τους έγραφε, αποτελούσαν ήδη «μυθολογία», κανείς δεν είχε την ψευδαίσθηση ότι όλα αυτά είχαν συμβεί στην πραγματικότητα. Διάσημοι μύθοι, όπως αυτοί του Νάρκισσου, του Ορφέα και του Πυγμαλίωνα, που έφτασαν μέχρι τις μέρες μας χάρη στον Οβίδιο, συμπληρώνουν μια σειρά άλλοτε πιο σκοτεινών και βλοσυρών και άλλοτε φωτεινών και περιπαικτικών μύθων που επηρέασαν τη δυτική λογοτεχνία και τέχνη ανά τους αιώνες. 

Με τις μεταμορφώσεις του ο Οβίδιος προσπάθησε να ξεπεράσει τον τότε εθνικό ποιητή της Ρώμης Βιργίλιο με την περίφημη Αινειάδα του, αλλά και τον Όμηρο. Για τη διαμόρφωση του έργου του χρησιμοποίησε κυρίως ελληνικούς μύθους και ως βάση του ήταν τα έργα : Ετεροιούμενα του Νίκανδρου, Ορνιθογονία του Βοίου και οι Μεταμορφώσεις του Παρθενίου από τη Νίκαια. Εξάλλου οι Μεταμορφώσεις του Οβιδίου αποτέλεσαν και αποτελούν μία γέφυρα ανάμεσα στην Ελλάδα της αρχαιότητας και στην Ευρώπη, στον χριστιανισμό και το ρωμαϊκό και ελληνικό πάνθεο δημιουργώντας έναν θρησκευτικό συγκρητισμό. (απόσπασμα από Wikipedia)

Ενα μικρό ταξίδι σε μερικούς από μύθους – παραμύθια ……..

Ο Μύθος της Αράχνης

Η Αράχνη ήταν μια εργατική κοπέλα, μια ακαταπόνητη υφάντρα, που προσβάλλει τη θεά Αθηνά κι εκείνη τη μετατρέπει σε έντομο, η Δάφνη ήταν μια νύμφη που αντιστάθηκε στον Απόλλωνα, ο Κυπάρισσος, ένα ωραίο αγόρι πριν γίνει πένθιμο δέντρο, ο Αχελώος νικήθηκε σε μονομαχία από τον Ηρακλή, ο Ακταίων, από κυνηγός ελαφιών, μεταμορφώνεται σε ελάφι ο ίδιος, επειδή είχε την ατυχία να αντικρίσει τη θεά Άρτεμη γυμνή, και κατασπαράσσεται από τα σκυλιά του. (Εικόνα, Ο μύθος της αράχνης από τον Ντιέγκο Βελάσκεθ 1644-1648)

Ο Μύθος της Ιούς

Η Ιό ήταν θυγατέρα του Ίασου, βασιλέα του Άργους και απογόνου του Ίναχου ή κατά άλλη εκδοχή του ιδίου του βασιλέα Ίναχου ή κατά τρίτη εκδοχή του Κορίνθιου Πειρήνα, θείου του ήρωα Βελλεροφόντη. Μητέρα της ήταν η Μελία ή η Λευκάνη. Ήταν ιέρεια της Ήρας και έγινε ερωμένη του Δία.

Σύμφωνα με τις διάφορες πηγές, η περιπέτειά της άρχισε όταν η Ήρα αντιλήφθηκε την παράνομη σχέση. Τότε ο Ζευς, για να την προστατεύσει από το μένος της συζύγου του, τη μεταμόρφωσε σε αγελάδα. Κατά μία εκδοχή η ίδια η Ήρα μεταμόρφωσε την Ιώ σε αγελάδα και το σώμα της είχε τρία χρώματα: λευκό, ρόδινο και μαύρο. Κατά μία εκδοχή το σώμα της άλλαζε χρώμα. Άλλοτε γινόταν λευκό, άλλοτε μαύρο και άλλοτε ρόδινο.….. Μεταμορφώσεις που είχαν αστείρευτη γοητεία, αφού περιέγραφαν έρωτες και πάθη θεών, ηρώων και απλών θνητών, γεγονότα και αξιοπερίεργα συμβάντα, μεταμορφώσεις σωμάτων που άλλαζαν όψη. Άνθρωποι μετατρέπονταν σε ζώα, πτηνά, έντομα, φυτά και άψυχες πέτρες, ενίοτε άλλαζαν φύλο, κυρίως όσοι είχαν την ατυχία να περιπέσουν σε σφάλματα ή να μπουν στο μάτι κάποιας πανίσχυρης θεότητας. Είναι σαν η Ρώμη να υποδέχεται την παγανιστική Ελλάδα, εντάσσοντάς τη στην κλασική παιδεία.

Εμπνευσμένο από το Μύθο που σχετίζεται με το Κάδμο, Ο Κάδμος κατέληξε στη Βοιωτία, όπου ίδρυσε την πόλη της Θήβας, αφού πρώτα ακολούθησε μία ξεχωριστή αγελάδα με μια ημισέληνο στα πλευρά της (έπειτα από χρησμό του μαντείου των Δελφών) και στη συνέχεια σκότωσε ένα δράκοντα κι έσπειρε τα δόντια του, με αποτέλεσμα να ξεφυτρώσουν οι πρώτοι κάτοικοι (Σπαρτοί)

Eδώ έρχεται ο Θεόδωρος Τσοχαλής να συμπληρώσει ένα κενό στις εκδόσεις του έργου στην Ελλάδα μια που σήμερα στα βιβλιοπωλεία κυκλοφορεί μόνο μία ολοκληρωμένη μετάφραση του συνολικού έργου – αυτή του Τσοχαλή (την ώρα που στα αγγλικά κυκλοφορούν περί τις 280 μεταφράσεις).

Έχει μεταφράσει το έργο, παραθέτει το λατινικό κείμενο και την μετάφραση στα νέα Ελληνικά. Το κείμενο συνοδεύουν εικόνες με έργα εμπνευσμένα από τους μύθους. Δεν μπορούμε να κρίνουμε  το έργο του, μόνο απλά  να πούμε πως ανοίγοντας το βιβλίο μας μεταφέρει στον παραμυθένιο κόσμο των μύθων που με αυτούς μεγαλώσαμε.

ISBN139789609125741
ΕκδότηςΙΔΙΩΤΙΚΗ
Χρονολογία ΈκδοσηςΑπρίλιος 2009
Αριθμός σελίδων802
Διαστάσεις24×17
ΜετάφρασηΤΣΟΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ
ΕπιμέλειαΤΣΟΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ
Συγγραφέας/Δημιουργός (Ελληνικά)ΟΒΙΔΙΟΣ
Κωδικός Πολιτείας1985-2480
ΘέμαΚΛΑΣΣΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ – ΦΙΛΟΛΟΓΙΑarrow
Θέση στο κατάστημαΕίσοδος Γ

Σχετικοί Συνδεσμοι – Πηγές

  1. ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ: Μεταμορφώσεις
  2. Οι «Μεταμορφώσεις» του Οβίδιου στο ελληνικό βιβλιοπωλείο (Χρήστος Παρίδης)
  3. Βιβλοπωλείο Πολιτεία, Μεταμορφώσεις του Οβιδίου, Εκδοση 2009
  4. Βιβλοπωλείο Πολιτεία, Μεταμορφώσεις του Οβιδίου, Εκδοση 2005 
Categories
2023 ΒΙΒΛΙΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΑΠΟΥΛΗΙΟΥ ΕΡΩΣ ΚΑΙ ΨΥΧΗ

  • 2023.03.21
  • ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ
  • ΑΠΟΥΛΗΙΟΥ, ΕΡΩΣ ΚΑΙ ΨΥΧΗ – Θ. ΤΣΟΧΑΛΗ
  • ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ : ΤΑΣΙΟΠΟΥΛΟΣ ΑΡΓΥΡΗΣ

Ο Θεόδωρος Τσοχαλής, Αντιστράτηγος ΥΙ (εα) δώρισε στην βιβλιοθήκη της ΕΕΥΕΔ μια σειρά βιβλίων του. Μεταξύ αυτών το “Έρως και Ψυχή”, ένα κλασσικό έργο του Apuleius που υπήρξε φιλόσοφος, ποιητής και ρήτορας, έργο που γράφτηκε τον 2ο αιώνα μ.Χ (123-170). Η ιστορία αυτή στις μέρες μας ξαναζωντανεύει μέσα από την μετάφραση του Θεόδωρου Τσοχαλή.  σε μία πολυτελή έκδοση 250 σελίδων περιλαμβάνονται το λατινικό κείμενο του «Έρωτα και της Ψυχής», με έμμετρη μετάφραση στην νέα ελληνική, εικόνες χαρακτικών του 17ου έως 19ου αιώνα, σχόλια και ευρετήριο κύριο ονομάτων. (Real.gr)

  • APULEIUS : Έρως και Ψυχή
  • Έμμετρη απόδοση στην Νέα Ελληνική από τον ΤΣΟΧΑΛΗ ΘΕΟΔΩΡΟ.

Η έμμετρη απόδοση του Λατινικού κειμένου στην Νέα Ελληνική είναι εκπληκτική, μαγεύει από την πρωτη στιγμή τον αναγνώστη.

ΘΕΜΑ 

Η ιστορία αγάπης του Θεού Έρωτα και της Ψυχής αποτελεί ίσως το ωραιότερο παραμύθι της μυθολογίας. Πολλοί ήταν αυτοί που καταπιάστηκαν με το μύθο αυτό Αρχαίοι Έλληνες αλλά και Λατίνοι συγγραφείς-, με κυριότερο το Ρωμαίο συγγραφέα, Λούκιο Απουλήιο. Άξιο αναφοράς αποτελεί το γεγονός, πως το Έρως και Ψυχή είναι μια διήγηση μέσα σε μια άλλη. Αυτή η μεγαλύτερη διήγηση, αποτελεί το λεγόμενο «μυθιστόρημα», Ο Χρυσός Γάιδαρος ή Οι Μεταμορφώσεις, που γράφτηκε περί το 161 μ.Χ.

Ο ΜΥΘΟΣ

Μία ωραία κοπέλα την απήγαγαν ληστές. Καθώς ήταν απελπισμένη και απαρηγόρητη, μία γριά δούλα για να την ενθαρρύνει, της είπε την ακόλουθη ιστορία:
“Κάποιος βασιλιάς είχε τρεις κόρες, από τις οποίες η μικρότερη, η Ψυχή, όντας πανέμορφη εξόργισε την Αφροδίτη, επειδή λατρευόταν από τον κόσμο σαν θεά για την ομορφιά της. Η Αφροδίτη πρόσταξε τον γιο της Έρωτα να εμβάλει στην Ψυχή πόθο για άνθρωπο τιποτένιο, ο οποίος θα την κάνει δυστυχισμένη. Επειδή η Ψυχή έμενε άγαμη, ενώ οι αδελφές της παντρεύθηκαν, οι γονείς της, σύμφωνα με χρησμό, την εξέθεσαν σε βράχο όπου θα εμφανιζόταν ο μνηστήρας. Ο Ζέφυρος τη μετέφερε σε μυστηριώδες έρημο ανάκτορο, όπου τη νύχτα εμφανιζόταν ο άγνωστος μνηστήρας και την ημέρα εξαφανιζόταν. Η Ψυχή τον παρακαλεί να επιτρέψει να την επισκεφθούν οι αδελφές της, για να καθησυχάσουν οι γονείς της. Αυτός αναγκάζεται να υποχωρήσει, αλλά τη συμβουλεύει να μη ζητήσει ποτέ να ιδεί τη μορφή του για να μην πάθει κακό η ίδια.

Ο Ζέφυρος μεταφέρει στο ανάκτορο τις αδελφές της, οι οποίες εντυπωσιάζονται από τον πλούτο που υπάρχει μέσα και προσπαθούν μάταια να μάθουν ποιος είναι ο σύζυγός της. Στην τελευταία τους επίσκεψη την πείθουν ότι ο σύζυγός της είναι τερατώδες φίδι και πρέπει να τον σφάξει. Η Ψυχή την επόμενη νύχτα, καθώς ετοιμάζονταν να τον σφάξει, υπό το φως του λύχνου αναγνωρίζει ότι είναι ο Έρως και μαγεύεται από την ομορφιά του. Όμως θερμή σταγόνα λαδιού του λύχνου έπεσε στον ώμο του παρακοιμωμένου Έρωτος, ο οποίος ξυπνά και πετά στον αιθέρα, ενώ η Ψυχή προσπαθώντας να τον κρατήσει από το πόδι, αιωρείται και τέλος πέφτει στη γη. Απογοητευμένη πασχίζει απεγνωσμένα να πνιγεί σε παρακείμενο ποταμό, ο οποίος με ελιγμούς τη μεταφέρει στην όχθη του. Αναζητώντας τον σύζυγό της περιπλανιέται μάταια, οπότε απελπισμένη προσφεύγει στην Αφροδίτη, η οποία ήδη έχει φυλακίσει τον Έρωτα, επειδή ερωτεύθηκε την Ψυχή. Η θεά προστάζει την ταλαίπωρη κοπέλα να εκτελέσει δυσκολότατα επικίνδυνα έργα, τα οποία φέρνει εις πέρας με τη βοήθεια αναπάντεχων συνεργών (μυρμηγκιών, αετού κ.λ.π.). Ο Έρως δραπετεύει από το δεσμωτήριο και πηγαίνει στον Δία για να τον παρακαλέσει. Ο ύπατος θεός κάνει την Ψυχή αθάνατη και στο συμπόσιο των θεών τελείται ο γάμος του Έρωτος και της Ψυχής, από τους οποίους γεννήθηκε η Ηδονή.” (Από την έκδοση)

ISBN139789608431669
ΕκδότηςΙΔΙΩΤΙΚΗ
Χρονολογία ΈκδοσηςΜάρτιος 2017
Αριθμός σελίδων258
Διαστάσεις24×17
ΜετάφρασηΤΣΟΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ
ΕπιμέλειαΤΣΟΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ
Συγγραφέας/Δημιουργός (Ελληνικά)ΑΠΟΥΛΗΙΟΣ
Κωδικός Πολιτείας1985-3496

ΣΧΕΤΙΚΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ – ΠΗΓΕΣ

  1. Βιβλιοπωλείο “Πολιτεία” – Παρουσίαση Βιβλίου
  2. MaxMag – Μια δυνατή μυθολογία αγάπης
  3. Παραμυθένιος Κόσμος : Ερως και ψυχή ένας έρωτας βγαλμένος από τους μύθους
Categories
2023 ΒΙΒΛΙΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

ΑΝΑΚΡΕΟΝΤΕΙΑ

  • – ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ
  • – ΑΝΑΚΡΕΟΝΤΕΙΑ Θ. ΤΣΟΧΑΛΗ
  • – ΕΕΥΕΔ, 21 Μαρ. 2023
  • – Επιμέλεια Ανάρτησης : Τασιόπουλος Αργ.

Τα “Ανακρεόντεια”, η υπέροχη έμμετρη μετάφραση στην Νέα Ελληνική του Θ. Τσοχαλή διατηρεί στην μετάφραση την μαγεία της αρχαιοελληνικής γλώσσας. Η ποιοτική συλλεκτική έκδοση του, αποτελεί ένα ταξίδι στο μακρινό παρελθόν μας.  Η ανάγνωσή της “ανακρεόντειας ποίησης” είναι μια απόλαυση. Φυσικά ποτέ η μετάφραση δεν αντικαθιστά το πρωτότυπο, αν όμως  ο μεταφραστής είναι ο ίδιος ποιητής, τότε η μετάφραση   μας επιτρέπει να χαρούμε την πορεία της γλώσσας μας που με πολλές αλλαγές συνεχίζει να πορεύεται, να διατηρεί ένα από τα στοιχεία που συνθέτουν την ταυτότητα μας

Ο αργυρότοξος Απόλλων και ο οινοδότης Διόνυσος είναι οι δύο αρμονικά αντίθετοι θεοί που επηρέασαν ανεξίτηλα τον ψυχικό κόσμο των Ελλήνων.

Ο Διόνυσος είναι το σύμβολο του πάθους, του συναισθήματος και της παρορμήσεως, της εξάρσεως, του ενθουσιασμού και της εκστάσεως, της μέθης, της συγκινήσεως, του οίστρου και του οργασμού.

Ο Απόλλων συμβολίζει την τάξη, την ισορροπία και τον ρυθμό, την αρμονία, την ηρεμία και τη γαλήνη.

Η Διονυσιακή συνεχής μεταμόρφωση της φύσεως, η φωτεινότητα και η διαύγεια του Ελληνικού τοπίου, η ποικιλία, η εναλλαγή και το παιχνίδισμα των χρωμάτων του Αιγαιακού χώρου, οι νοεροί Απολλώνειοι υπέροχοι υπερκόσμιοι ήχοι της κινήσεως των ουρανίων σωμάτων, αφύπνισαν και καθοδήγησαν την ψυχή των Ελλήνων.

Στην ιερή γη τους συμφιλιώθηκαν η επανάσταση και η τάξη, ο φρενήρης ενθουσιασμός και η ήρεμη φρόνηση, το φυσικό και το μεταφυσικό, το ψυχικό και το πνευματικό, το αισθητό και το υπεραισθητό, η συναισθηματική ένταση και ο κόσμιος ρυθμός. Εδώ συγκεράστηκαν ο εσωτερικός αυθορμητισμός και η μυστηριακή σιωπή και άνθησαν η φιλοσοφία, οι επιστήμες, οι τέχνες και η ποίηση. Στα ζείδωρα ακρογιάλια του Αιγαίου εναπόθεσε η φιλομμειδής Αφροδίτη τη δική της καλοκεντημένη ζώνη πλουμιστή, που κάθε είδους θέλγητρα επάνω είχε τα ερωτόλογα κει ήσαν και ο έρωτας κι ο πόθος και το πλάνεμα, που κλέβει τον νου και των μυαλωμένων.”

Από τα θέλγητρα τούτα και από τον συγκερασμό του Διονυσιακού πάθους και της Απολλώνιας αρμονίας, επήγασε η έμπνευση των ποιητών, των οποίων η λύρα συνέθεσε αίνους για τον έρωτα, για τη χαρά της ζωής, για το ωραίο, για τη φύση. Μεταξύ των ποιητών αυτών, των λυρικών ποιητών, εξέχουσα θέση κατέχει ο Ανακρέων. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)

Ανακρέων ο Τήιος

Ο Ανακρέων ο Τήιος (περίπου 572 π.Χ. – περίπου 485 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας λυρικός ποιητής, θεωρούμενος ένας από τους εννέα λυρικούς ποιητές της αρχαιότητας.

Ο Ανακρέων, αν και υπερασπιστής του μέτρου, θεωρήθηκε από τους μεταγενέστερούς του λανθασμένα γλεντζές και μέθυσος  θεωρείτο «ο πάντα μεθυσμένος ποιητής», ο τύπος του «αστόχαστου γλεντζέ» και ο «κλασικός εκπρόσωπος του ερωτισμού. Η αλήθεια φαίνεται πως είναι διαφορετική. Ο Ανακρέων έγραψε πράγματι συμποτικά τραγούδια, στα οποία όμως εκτιμούσε τη συντροφιά των καλλιεργημένων ανθρώπων και αποστρεφόταν κάθε υπέρβαση του μέτρου:

Στην περίοδο  (200 πχ – 500 μχ) αναπτύχθηκε μια τάση μίμησης της αυθεντικής ποίησης του Ανακρέοντα, στην οποία οφείλει τη γένεσή της η λεγόμενη «ανακρεόντεια ποίηση”.

Αυτό που σήμερα εννοούμε ως  «ανακρεόντεια ποίηση” είναι όλες οι ποιητικές συνθέσεις σε καταληκτικό ιαμβικό δίμετρο ή ανακλώμενο ιωνικό δίμετρο στίχο που μιμούνται τα ερωτικά και συμποτικά ποιήματα του Ανακρέοντα, αλλά κυρίως μία συλλογή εξήντα ποιημάτων, τα οποία ακριβώς μιμούντα την ποίηση του Ανακρέοντα. Τα ποιήματα αυτά βρέθηκαν στην “Παλατινή Ανθολογία” δηλαδή  συλλογή αρχαίων και βυζαντινών ελληνικών επιγραμμάτων της περιόδου από τον 7ο αιώνα π.Χ. μέχρι το 600 μ.Χ.,   που συντάχθηκε τον 10ο αιώνα στο Βυζάντιο. Βρέθηκε σε χειρόγραφο το 1606 στην Παλατινή Βιβλιοθήκη της Χαϊδελβέργης.

Η ανάγνωσή της “ανακρεόντεια ποίησης” είναι μια απόλαυση. Φυσικά ποτέ η μετάφραση δεν αντικαθιστά το πρωτότυπο, αν όμως  ο μεταφραστής είναι ο ίδιος ποιητής, τότε η μετάφραση   μας επιτρέπει να χαρούμε την πορεία της γλώσσας μας που με πολλές αλλαγές συνεχίζει να πορεύεται, να διατηρεί ένα από τα στοιχεία που συνθέτουν την ταυτότητα μας.

Απόσπασμα από ΑΝΑΚΡΕΟΝΤΕΙΑ
ISBN139789609125727
ΕκδότηςΙΔΙΩΤΙΚΗ
Χρονολογία ΈκδοσηςΔεκέμβριος 2001
Αριθμός σελίδων226
Διαστάσεις36×25
ΜετάφρασηΤΣΟΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ
ΕπιμέλειαΤΣΟΧΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ
Κωδικός Πολιτείας1985-1365
ΘέμαΚΛΑΣΣΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ – ΦΙΛΟΛΟΓΙΑarrow
Categories
ΒΙΒΛΙΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

12 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1965

  • 2023.03.30
  • Τασιόπουλος Αργύρης

Παρουσίαση Βιβλίου του Ευριπίδη Παπαθανασίου “12 Νοεμβρίου 1965“

Κάθε Τάξη της ΣΙΣ-ΣΣΑΣ έχει την δική της ιστορία η οποία όμως κατά κανόνα δεν προβάλλεται ολοκληρωμένα. Οι παρουσιάσεις των Ταξεων στην Ιστοσελίδα της ΕΕΥΕΔ  στερούνται σύγχρονων  φωτογραφιών και άλλων στοιχείων μια που οι Συνάδελφοι δεν μας έχουν αποστείλει το απαιτούμενο υλικό για ανάρτηση.

Μια από τις εξαιρέσεις είναι η  παρουσιάση της Τάξης  ΣΙΣ 1965. Ο Συνάδελφος Ευριπίδης Παπαθανασίου, Αντιπτεραρχος ε.α, με μία αυτοέκδοση με τίτλο “12 Νοεμβρίου 1965” παρουσίασε την Τάξη του. Πρωτοτύπησε διότι περιέλαβε στο Βιβλίο του, τους Μαθητές όλων των Τάξεων που βρήκε η Τάξη 1965 κατά την εισαγωγή της και φωτογραφίες Αξιωματικών της Σχολής. Στο Βιβλίο περιλαμβάνονται και σύγχρονες φωτογραφίες των Μαθητών που παρ’ολο που δείχνουν την επίδραση του  ανελέητου χρόνου πάνω τους, αφήνουν την αίσθηση ότι τα δεσμά που τους  ένωσαν πριν δεκαετίες παραμένουν ακόμη δυνατά. Στο βιβλίο  περιλαμβάνεται επίσης  ένα “Προσκλητήριο Αναμνήσεων” με μικρές βιωματικές ιστορίες, έγγραφα και ντοκουμέντα της εποχής. Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο, νιώθεις ότι αρχίζεις ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο.    

Ας αφήσουμε το συγγραφέα να μας μιλήσει μέσα από τον πρόλογο του Βιβλίου.

Πρόλογος

12 Νοεμβρίου 1965

Σαράντα τρεις από τους σαράντα τέσσερεις (πλην Ζαβιτσιάνου που δεν παρουσιάστηκε) επιτυχόντες και την Στρατιωτική Ιατρική, βρεθήκαμε στις οκτώ το πρωί έξω από την πύλη της Σχολής στην Πλήθωνος Γεμιστού.

Από όλα τα μέρη της Ελλάδος έφηβοι 17-19 χρονών, μετά από δύσκολες εισαγωγικές εξετάσεις, γεμάτοι όνειρα και φιλοδοξίες , θα ξεκινούσαμε σε λίγο το μεγάλο ταξίδι αρχικά των σπουδών μας και στη συνέχεια της επαγγελματικής μας σταδιοδρομίας ενδεδυμένοι την στολή του έλληνα στρατιώτη και την διπλή ιδιότητα του αξιωματικού και του επιστήμονα.

Η “Φωλιά της Γλαύκας”, όπως το ΓΕΕΘΑ σε ένα του podcast τον Ιανουάριο του 20χαρακτήρισε επιτυχημένα την Σχολή, προβαλλόταν στο βάθος, έπαθλο των προσπαθειών μας και τόπος διαμονής μας για τα έξι καθοριστικά επόμενα χρόνια ζωής μας.

Ένας επιλαχών του Ιατρικού και ένας επιλαχών του Οδοντιατρικού που προστέθηστην Τάξη μας στην διάρκεια των εορτών των Χριστουγέννων και οκτώ αλλοδαποί (4 Λίβυοι και 4 Ιορδανοί) συμπλήρωναν το παζλ της Τάξης μας που ξεκινούσε το ταξίδι με αρχηγό τον Γεώργιο Παρανό απο την Θεσσαλονίκη.

Στο Λεύκωμα αυτό αποτυπώνεται όλο το Μαθητικό Δυναμικό που την συγκεκριμένη στιγμή φοιτούσε στην ΣΙΣ , αρχής γενομένης από εκείνους που είχαν εισαχθεί στη Σχολή το 1960 (εκτοετείς τότε), και μέσα από αυτό είναι δυνατόν να θυμηθούμε πρόσωπα οικεία, διπλανούς στα αναγνωστήρια, στους θαλάμους, στα εστιατόρια, στην αναφορά, στο φυλάκιο, στις περιπόλους, στο πειθαρχείο. Παντού. Και αργότερα αγαπητούς συναδέλφους και φίλους στην πλειονότητα.

Ευχαριστώ από καρδιάς την ΕΕΥΕΔ για την άδειά της να μου παραχωρήσει το Μητρώο και τις Φωτογραφίες των Μαθητών και τους συναδέλφους Ι. Πατέλη, Δ. Φλώρο, Σ.Μαραμένο, Θ. Παγκαλίδη, Σ. Γωργακή, Π. Μαυρογένη, Σ. Λιμπέρη, Σ. Μέγκρεχι για την πολύτιμη βοήθειά τους στην συλλογή στοιχείων και τους συμμαθητές που μοιράστηκαν μαζί μου τις εντυπώσεις τους από τις 12/11/1965.

Ευριπίδης Παπαθανασίου

Συμμέτοχος στο ταξίδι επί 41 χρόνια στις Ένοπλες Δυνάμεις στο οποίο πέρασα πολύ καλά.

Στοιχεία Συγγραφέα και έκδοσης

  • Ευριπίδης Αθ. Παπαθανασίου
  • Αυτοέκδοση 2023
  • Ναϊάδων 15, 17561, Π. Φάληρο
  • Email: papae47@gmail.com
  • _______________________
  • Εκτύπωση Μουγιακάκος Γραφικές Τέχνες
  • Λεωφόρος Βουλιαγμένης 329 και Τριζονιών 11
  • 16346 Ηλιούπολη
  • τηλ. 210.9704300 email: info@mougiakakos.gρ
Categories
2022 ΑΡΘΡΑ ΒΙΒΛΙΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Η ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

  • – 2022.11.17
  • – Παρουσίαση Βιβλίων Λάμπρου Βαζαίου
  • – ΕΕΥΕΔ

Στρατιωτικοί Ιατροί πέρα από τα στενά όρια της επιστήμης διακρίνονται και με την παρουσία τους στα πολιτιστικά δρώμενα της χώρας. Ο Λάμπρος Βαζαίος, Χειρούργος – Ουρολόγος, Επίκουρος Καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και Μέλος της Επιστημονικής Ένωσης Υγειονομικών Ενόπλων Δυνάμεων (ΕΕΥΕΔ), έκλεισε την Τριλογία του Χρόνου και της Ζωής, με τις «Ασυνήθιστες μέρες…»,

Οπως μας γραφει ο Συγγραφέας ” Η Τριλογία του Χρόνου και της Ζωής, είναι προσπάθεια που ξεκίνησε πριν χρόνια ως αρχειακή έρευνα οικογενειακών δεδομένων και στον δρόμο δέχθηκε και προσπάθησε να διαχειριστεί όλες τις προκλήσεις της Ιστορίας και της ζωής.

Ο «Ανεξάρτητος» ζωντάνεψε και μας θύμισε πως δεν είχε καθίσει ποτέ άπραγος μπροστά στις προκλήσεις! Ταξιδέψαμε μαζί όσοι βρεθήκαμε δίπλα του και κοντά μας ήρθαν όσοι τον συναντήσανε ως αναγνώστες. 200 χρόνια από τότε που ο Παντελής Παντελή τύπωνε στην Ύδρα την πρώτη «από ιδιώτη» εφημερίδα δεν είναι λίγα! Η μακρόχρονη και ασυνθηκολόγητη Δημοκρατική πορεία όλων των «Ανεξάρτητων»  δεν έμεινε έτσι, μαζί με αυτούς, στο κατώφλι της λησμονιάς, που τόσο άδικα είχαν βρεθεί.

Ο «Οδυσσέας», με την παράξενη συμμαχία που έκανε με το Ιανό, συνέχισε με το δεύτερο βιβλίο, που ακολουθώντας τα οδόσημα του Ετρούσκου Θεού δεν άφησε  να ξεχαστεί ό,τι πρέπει να μένει ζωντανό. Έπρεπε όμως να κλείσει ο κύκλος, (η ότι έμοιαζε με κύκλο) και ζητούσε επίμονα να μην το πλησιάσει η λησμοσύνη.

Οι «Ασυνήθιστες μέρες» και από κοντά τα «Απόκρημνα χρόνια» που σημάδεψαν την εποχή και τους ανθρώπους μας παίρνουν τώρα θέση επιχειρώντας να  κλείσουν  τους λογαριασμούς της Τριλογίας.*

*(όσο μπορεί να κλείσουν οι λογαριασμοί της Ιστορίας που μέχρι σήμερα μένουν πεισματικά ανοιχτοί!)“

Η ΤΡΙΛΟΓΙΑ

1

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ

Η Δημοκρατική Εφημερίδα της Επανάστασης του 1821.

  • Συγγραφέας: Λ. Βαζαίος
  • Εκδόσεις : Μένανδρος
  • Έτος έκδοσης 2020
  • Διάστ.: 17 × 24
  • Σελίδες: 408
  • Βιβλιοδεσία: Χαρτόδετο
  • Τιμή: 25€
  • ISBN: 978-618-5033-80-4

Μία έκδοση-ντοκουμέντο, με τίτλο «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ – Η Δημοκρατική Εφημερίδα της Επανάστασης του 1821».

Ο  συγγραφέας παρουσιάζει μέσα από το έργο του όλη την πορεία και τη δράση της εφημερίδας «Ανεξάρτητος Εφημερίς της Ελλάδος», η οποία ξεκίνησε τη δραστηριότητά της στην Ύδρα το 1827, την ώρα που η Επανάσταση ψυχορραγούσε.

 Ήταν η πρώτη εφημερίδα στη νεότερη Ελλάδα που εκδόθηκε από ιδιώτη δημοσιογράφο και η μόνη που κυκλοφορούσε τη συγκεκριμένη εποχή, εκτός από το επίσημο όργανο της προσωρινής διοίκησης, τη «Γενική Εφημερίδα».

Εκδότης  -και ταυτόχρονα τυπογράφος, κειμενογράφος, μεταφραστής, σχολιαστής και πολιτικός αναλυτής- ήταν ο Παντελής Κ. Παντελή, πρόγονος του Καθηγητή Λ. Βαζαίου. Υδραίος ναυτικός, με αξιοπρόσεκτη μόρφωση και Αγωνιστής του Ιερού Αγώνα, υπήρξε ο πρώτος δημοσιογράφος που κατηγορήθηκε από την εξουσία για την κριτική που ασκούσε και η εφημερίδα του η πρώτη που διώχθηκε για «αδίκημα Τύπου». Μάλιστα, αυτό συνεχίστηκε σε όλη την πορεία του εκδότη και της εφημερίδας, από την Ύδρα στην Αίγινα με τον Ι. Καποδίστρια και μετά στην Αθήνα, την «Οθωνική Αθήνα»!

Ο εκδότης και η εφημερίδα του διακρίθηκαν για την οξύτατη αρθρογραφία τους ενάντια στους Κοτζαμπάσηδες, τους Φαναριώτες και τους Βαυαρούς. Στάθηκαν απέναντι στα κομματικά πάθη της εποχής, την Εθνική Διχόνοια και τα οικονομικά σκάνδαλα. Πρωταγωνίστησαν σε όλους τους Αγώνες για την Ελευθερία του λόγου και την ανεξαρτησία του Τύπου, τη Συνταγματική τάξη και τη Δημοκρατία, μέχρι το 1859 που έπαψε, μετά από 32 χρόνια, να κυκλοφορεί ο «Ανεξάρτητος».

Ο συγγραφέας καταθέτει μία σπάνια μελέτη, μέσα από την αποδελτίωση και τον σχολιασμό των άρθρων της εφημερίδας, αλλά και την παράλληλη εξιστόρηση των γεγονότων της εποχής.

Έχοντας έντονο το αίσθημα της ευθύνης απέναντι στον σύγχρονο αναγνώστη, ο Λ. Βαζαίος αναδεικνύει  την ιστορική συνέχεια των γεγονότων και των δεδομένων που καθόρισαν και καθορίζουν την τύχη του τόπου μας.

Η έκδοση, επίσης, περιλαμβάνει σπάνιο φωτογραφικό υλικό που απεικονίζει:

  • Τα πρωτοσέλιδα της εφημερίδας
  • Πίνακες ζωγραφικής με  μορφές και  σκηνές της Επανάστασης του 1821
  • Μεγάλες προσωπικότητες της εποχής.                   

                                                    Ενδεικτικά Περιεχόμενα:

  • Ο ΤΥΠΟΣ ΣΤΗΝ ΥΔΡΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑΣ
  • Ο «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ» ΚΑΙ ΟΙ ΒΑΥΑΡΟΙ
  • Ι. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ Ο ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ
  • Ο «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ» ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΥΨΗΛΑΝΤΗ
  • 1848: «ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ»
  • ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΜΕΝΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
  • «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ» – ΝΕΑ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΟΘΩΝΙΚΗ ΑΘΗΝΑ ΤΟΥ 1841
  • Ο «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ» ΚΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ
  • Η «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ» ΚΑΙ Ο Ι. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ
  • Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ – ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ
  • Η «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ» ΚΑΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ
  • Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΟΥ ΝΑΥΑΡΙΝΟΥ ΚΑΙ Η ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΝΑΥΑΡΧΩΝ
  • Η ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ
  • Ο «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ» – ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ 1841-1859
  • Η 3η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
  • ΕΤΟΣ Ε΄ ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ ΤΗΝ 25 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1848
  • ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΦΥΛΛΟ ΤΟΥ «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥ»

2

Ο Οδυσσέας  στις στήλες του Ιανού

Στις άκρες της ζωής – η ίδια η ζωή

  • Συγγραφέας: Λ. Βαζαίος
  • Εκδόσεις : Μένανδρος
  • Έτος έκδοσης 2020
  • Διάστ.: 17 × 24
  • Σελίδες: 268
  • Βιβλιοδεσία: Χαρτόδετο
  • Τιμή: 12€
  • ISBN: 978-618-5447-02-1 

Το βιβλίο του Καθηγητή και συγγραφέα κ. Λάμπρου Βαζαίου, ακολουθώντας τις παλιές, τις αρχαίες οδηγίες της αφήγησης, τον «τρόπο» του Οδυσσέα, πορεύτηκε στη διαδρομή που ορίζουν οι στήλες του Ιανού. Ο αφηγητής, μιλώντας για τη ζωή του, ανιχνεύοντας μνήμες και στιγμές του βίου που ξεχώρισαν, προσπάθησε να δώσει ζωή και φωνή μόνο σε όσα ήθελε να φανερωθούν. Οι ιστορίες που αυτονομήθηκαν, δεν ήθελαν να μοιάζουν με καταγραφή ή βιογραφική αναφορά, δεν τους άρεσε η ιδέα. Έτσι, η καθεμία τους έψαξε τον δικό της χώρο…

Ανιχνεύοντας τις μνήμες, που όπως το συνηθίζουν κάνουν κύκλους, ο εσωτερικός χρόνος του αφηγητή προσπαθεί να βρει ισορροπίες. Οι ιστορίες του ξεχωρίζουν και καθεμία ψάχνει  τον δικό της χώρο. Συνωστίζονται αναμνήσεις, κομμάτια ζωής απαιτητικά και δυσάρεστα, χαρές, λύπες, επιτυχίες και ακυρώσεις, κάθε τι που έγινε κάθε τι που συνέβη και δεν θέλει με κανένα τρόπο να λησμονηθεί. Αυτονομούνται χωρίς  προειδοποίηση οι δύσκολες ώρες που σημάδεψαν την ζωή. Την ίδια ώρα οι στιγμές της δικαίωσης, της επιτυχίας, της νίκης, διεκδικούν τον χώρο τους και παίρνουν την θέση τους.   Οι φίλοι που διάλεξαν να φύγουν νωρίς επιμένουν πως δεν θέλουν για τελευταίο τους σπίτι την λησμονιά, επιμένουν πως αυτό δεν τους αξίζει.

Ο Οδυσσέας εμπιστεύτηκε τον Ποιητή, το βλέμμα του ζωντάνεψε τα σβησμένα μάτια του Ομήρου και οι δύο μαζί, με τον δικό τους τρόπο πια, μίλησαν για όσα έγιναν τότε. Έδειξαν και  δασκάλεψαν πώς να διηγούμαστε, πώς να δίνουμε ζωή και φωνή σε όσα θέλουμε να φανερώσουμε, σε όσα πιστεύουμε ότι μπορούμε και θέλουμε να πούμε. Στον δρόμο χρειαστήκαμε τη βοήθεια και χαρήκαμε όλοι μας τη συντροφιά του Ιανού. Σπουδαίος και χρήσιμος σύντροφος ο αυστηρός Ετρούσκος αριστοκράτης Θεός. Οι στήλες του σημάδεψαν σωστά τις διαδρομές των ανθρώπων, έβαλαν τάξη στις μνήμες και τις ιστορίες. Κατάφεραν οι στήλες να βάλουν σε σειρά τα όνειρα και την ίδια ώρα γραφιάδες και  παραμυθάδες, σύντροφοι στο ταξίδι, βοήθησαν να ζωντανέψουν όσα είχαν αρχίσει να ξεχνιούνται. Μάλλον δεν έμεινε κανείς παραπονεμένος. Από το ταξίδι δεν έλειψε ο φίλος Σημειολόγος.  Ο  Ουμπέρτο Έκο, ο δάσκαλός του, από την αρχή τον έστειλε να βοηθήσει να ξορκίσουμε μαζί την αγριάδα της πραγματικότητας.

Ο άλλος ποιητής ο Νίκος Εγγονόπουλος, ήρθε κοντά και μας άφησε τον Μπολιβάρ του για να χαιρετίσει όσους ταξιδέψαμε μαζί, όσους μίλησαν για τον βίο τους  με τον τρόπο του Οδυσσέα. Αφήνοντας «τους διορθωτές της ζωής στα εφτά της Ύδρας ακρογιάλια», ακολουθώντας μαζί μας τις στήλες του Ιανού, ο ποιητής αποχαιρετά τους αναγνώστες του ταξιδιού στον χρόνο και τις άκρες της ζωής.          

3

Ασυνήθιστες Μέρες. Απόκρημνα Χρόνια

  • Συγγραφέας: Λ. Βαζαίος
  • Εκδόσεις : Μένανδρος
  • Ημερομηνία Εκδοσης 2021
  • Διάστ.: 17 × 24
  • Σελίδες: 232
  • Βιβλιοδεσία: Χαρτόδετο
  • Τιμή: 12€
  • ISBN: 978-618-5447-22-9

Ο συγγραφέας Λ. Βαζαίος, συνέχισε κλείνοντας την Τριλογία του Χρόνου και της Ζωής, με τις «Ασυνήθιστες μέρες…», ανασύρει και ξαναθυμίζει όσα είχαν γίνει και δεν είχαν προλάβει να ταξιδέψουν μέσα από τα προηγούμενα βιβλία. Είναι ιστορίες και αναφορές που αυτονομούνται μαζί με όσα ξεφεύγουν και στο τέλος γίνονται λαθρεπιβάτες μνήμης. Οι γενιές που βαδίσανε στους δρόμους που όρισε ο Χρόνος με τα καπρίτσια της Μοίρας και των θυγατέρων της, συχνά δεν καταφέρνουν, δεν προλαβαίνουν ή δεν μπορούν να πουν όσα θέλουν, όσα πρέπει.

Η γνώση και η Μνήμη, που έπαψε να είναι τόσο απρόσιτη και ιδιότροπη, προσπαθούν να βοηθήσουν. Η Τεχνολογία μόνο άλματα ήξερε να κάνει και η Ζωή, προσπαθώντας να αμυνθεί, έβαλε να την παραφυλάξουν οι προφάσεις και οι δικαιολογίες, καταργώντας ακόμη και τα τελευταία προσχήματα. Δεν το φαντασθήκαμε όμως, κανείς δεν λογάριασε πόσο δύσκολος γίνεται ο βίος χωρίς προσχήματα! 

Εκπληρώνοντας υποσχέσεις που στον δρόμο γίνανε δεσμεύσεις, ξαναπιάνει ο συγγραφέας το νήμα των δύσκολων ημερών, των «Απόκρημνων» και κακοτράχαλων διαδρομών, που βρέθηκε μόνος ή με καλούς συνοδοιπόρους. 

Οι μικρές ιστορίες που κινδύνευαν να ξεχαστούν και οι άνθρωποι που με μικρά βήματα μέτραγαν ζωές ταπεινές, μας ξαναείπαν πως τίποτε στον βίο μας δεν είναι ασήμαντο και πως κάνουμε λάθος «ξεχωρίζοντας τους άριστους», επιλέγοντας και «αξιολογώντας» τις ψυχές! Οι παλιοί μας δάσκαλοι δεν έβαζαν ποτέ «άριστα»! Ήξεραν καλά και λογαριάζανε σωστά πόσο θα κόστιζε στην ηθική του μέλλοντος, που έγινε το δικό μας παρόν, η αμετροέπεια της «αριστείας» και η αλαζονεία της «καταγωγικής άνεσης», είτε οικονομική είναι αυτή είτε κοινωνική και πολιτική. 

Ο «Ανεξάρτητος», ο «Οδυσσέας», τα οδόσημα του Ιανού και όσα γίνανε στις «Ασυνήθιστες μέρες και τα Απόκρημνα» χρόνια μας ήταν η ίδια η Ζωή, ήταν όσα ταιριάζανε ακόμη και σε όσους βρεθήκανε στις άκρες της Ζωής.    

Επιμέλεια Ανάρτησης : Τασιόπουλος Αργύρης

Categories
2022 ΒΙΒΛΙΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΒΙΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΓΡΑΜΜΑΤΑ & ΤΕΧΝΕΣ, ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟ ΕΔ

Μεγάλος αριθμός Στρατιωτικών του Υγειονομικού των Ενόπλων Δυνάμεως έχουν να επιδείξουν σπουδαίο έργο και σε άλλους τομείς, εκτός του επιστημονικού, όπως τα γράμματα και τις τέχνες.  

Δείτε τους στην Ιστοσελίδα της Επιστημονικής ‘Ενωσης Υγειονομικών Ενόπλων Δυνάμεων (ΕΕΥΕΔ) εδώ ή με click πάνω στην παρακάτω φωτογραφία.

Categories
2022 ΑΡΘΡΑ ΒΙΒΛΙΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

ΜΝΗΜΕΣ ΤΡΥΓΟΥ ΣΤΑ ΜΕΣΟΓΕΙΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

2022.05.11

Όπως είναι αναμενόμενο το επιστημονικό δυναμικό των υγειονομικών των Ενόπλων Δυνάμεων, έχει ΄μια ζηλευτή συμμετοχή, πέρα από τον επιστημονικό τομέα, στα πολιτιστικά δρώμενα.

Είναι ένα τεράστιο έργο που είναι άγνωστο και που σίγουρα με την πάροδο του χρόνου θα λησμονηθεί. Η ΕΕΥΕΔ στα πλαίσια προβολής του, ζήτησε από τους Συναδέλφους να αποστείλουν τα βιβλία τους σε ηλεκτρονική ή φυσική μορφή. Υπάρχει ανταπόκριση, μικρή μέχρι στιγμής σε σχέση με το μέγεθος του επιστημονικού μας δυναμικού και του πνευματικού τους έργου. Ήδη Βιβλία Συναδέλφων κοσμούν την φυσική Βιβλιοθήκη μας οι οποία στεγάζεται στην Βιβλιοθήκη του 424 ΓΣΝΕ. Παράλληλα η ΕΕΥΕΔ οργάνωσε μια “ηλεκτρονική” επίσκεψη στην φυσική Βιβλιοθήκη όπου μπορείτε να δείτε τα Βιβλία που μας εμπιστεύτηκαν. εδώ

Ένα από τα Βιβλία είναι και οι ” Μνήμες Τρύγου στα Μεσόγεια Αττικής” του Συναδέλφου μας κ. Δ. Μπούκη.

Ας δούμε την παρουσίαση του Βιβλίου :

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: ΠΕΤΡΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ Αντιπερφερειάρχη Ανατολικής Αττικής

ΜΝΗΜΕΣ ΤΡΥΓΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΣΟΓΕΙΑ. Μια παράδοση χιλιάδων χρόνων που αφορά στην αμπελουργία στα Μεσόγεια έρχεται να ξαναζωντανέψει και να φέρει πάλι κοντά μας, με την έκδοση του βιβλίου-λευκώματος, ο ιατρός-ακτινολόγος Δημήτρης Μπούκης.

Η ιστορία της αμπελουργίας των Μεσογείων ξανάρχεται στη μνήμη μας μέσα από τις κιτρινισμένες και πολυκαιρισμένες φωτογραφίες αυτού του βιβλίου, εικόνες ξεχασμένες οι περισσότερες με το πέρασμα των χρόνων, που όμως, ολοζώντανες ξαναγεννιούνται χάρη στον φωτογραφικό φακό.

Πρόκειται για μια πολύτιμη έκδοση γεμάτη μνήμες για τα Μεσόγεια και τους κατοίκους της περιοχης, οι οποίοι μέσα από αυτό το βιβλίο έχουν τη δυνατότητα να θυμηθούν ή να γνωρίσουν τους ανθρώπους εκείνους που ασχολούνταν με την αμπελουργία και που παρά την κουραστική καθημερινότητά τους στο χωράφι, το αμπέλι και τα οινοποιεία, στέκονται χαμογελαστοί με καμάρι μπροστά στον φωτογραφικό φακό, ξεχνώντας για λίγο τον μόχθο και την αγωνία τους, τη λιτή και βασανισμένη ζωή τους.

Εξάλλου, ας μην ξεχνάμε ότι η ιστορία αλλά και οι μνήμες κάθε τόπου, όταν αυτές καταγράφονται και αναδεικνύονται, αποτελούν τη μεγαλύτερη παρακαταθήκη που μεταφέρεται απο τις παλαιότερες στις νεότερες γενιές.

Ιδιαιτερα δε για τα Μεσόγεια, η παράδοση του τρύγου, του μεσογείτικου κρασιού αλλά και γενικοτερα του τρόπου παραγωγής του, είναι μια οφειλόμενη υποχρέωση των νεότερων γενιών προς τους προγόνους τους, ένα μεγάλο κενό της πρόσφατης ιστορίας που δεν έχει αναδειχθεί μέχρι σημερα.

Αυτή τη μεγάλη υποχρέωση και ευθύνη ανέλαβε να φέρει εις πέρας ο Δημήτρης Μπούκης, με το πλούσιο φωτογραφικό υλικό που διαθέτει και τα εύστοχα σχόλια που το συνοδεύουν και παρουσιάζουν όλο τον κύκλο του αμπελιού και του τρύγου στην περιοχή μας.

Οι «Μνήμες Τρύγου» είναι ένα βιβλίο πραγματικά ανεκτίμητο που έχει φτιαχτεί με πολύ Κόπο και ακόμα περισσότερο μεράκι και το οποίο αποτελεί μια τεράστια συμβολή στην προσπάθεια για γνώση της ιστορίας των Μεσογείων και των συνηθειών των ανθρώπων της περιοχής, πολλές από τις οποίες έχουν εκλείψει στις μέρες μας.

Εύχομαι να ακολουθήσουν ανάλογες εκδόσεις που θα αναδείξουν την ιστορία αλλά και άλλες παραδοσιακές δραστηριότητες και τέχνες της περιοχής μας.

ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ


Γιάννης Πρόφης, Πατητήρι, Λάδι 2006

Στην έκδοση αυτή καταγράφεται η δομή του Μεσογείτικου τόπου, με τους ξεχωριστούς αμπελώνες, η όλη διαδικασία της αμπελοκαλλιέργειας, τα μέσα πραγμάτωσής της και, κυρίως, η διαδικασία του τρυγητού και της οινοποίησης, όπως γίνονταν πριν τη μηχανοκίνηση.

Κύριο στοιχείο στην προσπάθεια αυτή, υπήρξε η φωτογραφική απεικόνιση όλων των δεδομένων της ζωής και των διεργασιών που πραγματοποιούνταν στον Μεσογείτικο τόπο και που σήμερα, δυστυχώς, χάνονται. Απώλειες οφειλόμενες στις σύγχρονες ωφελιμιστικές εξελίξεις και στην ανθρώπινη αδιαφορία για τη διατήρηση των παραδόσεων. Όμως, οι παραδόσεις μας δίνουν τις ειδικές γνώσεις, τις πολλαπλές εμπειρίες και τις αναγκαίες βάσεις, για τη συνέχιση του αυθεντικού τρόπου ζωής των Μεσογειτών.

Καταγράφεται ό,τι χάθηκε και γίνεται προσπάθεια να περισωθεί, με κάθε τρόπο, ό,τι έχει απομείνει.

Η φωτογραφία, οι ειδικές γνώσεις, τα εναπομείναντα χρηστικά αντικείμενα και κάθε άλλο στοιχείο που μπορεί να μας στηρίξει στο μέλλον, ως ξεχωριστούς οινοπαραγωγούς, ως Μεσογείτες κάτοικους της αττικής γης, προβάλλονται και λαμβάνονται υπόψη, για μελλοντική αξιοποίηση.

Επιδιώκουμε τη δημιουργία ενός αναγκαίου Μουσείου αμπέλου και οίνου. Είναι απαραίτητη η διαφύλαξη, έστω και δια της καταγραφής, όλων των υπαρχουσών γνώσεων και στοιχείων. Να μην αφεθούν στη λήθη του χρόνου όσα πολύτιμα μας δόθηκαν από τους προγόνους μας.

Το Βιβλίο κοσμούν 124 Φωτογραφίες, ενδεικτικά παρουσιάζουμε μερικές από αυτές.

Φωτ. αρχείο Ιωάννη Λιάπη
Φωτ. αρχείο Ελένης Αλλαγιάννη Σουλιώτη
Πλύσιμο κοφινιών. 1952. Φωτ αρχείο Πολιτστικού Συλόγου Σπάτων
Εργοστάσιο Οινοποιίας στο Μαρκόπουλο, το 1914
Φωτ. αρχείο Αναγκαστικού Συνεταιρισμού ΜΑΡΚΟ
  • Παρουσίαση βιβλίου σε μορφή pdf εδώ
  • Φυσική Βιβλιοθήκη ΕΕΥΕΔ εδώ
  • Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη ΕΕΥΕΔ εδώ
  • Βιογραφικό κ. Δ. Μπούκη εδώ
  • Εκδότης: ΑΩ Εκδόσεις
  • Έτος:2015
  • ISBN:9789609484602
  • Σελίδες:144
  • Εξώφυλλο:Σκληρό

Επεμέλεια ανάρτησης

Τασιόπουλος Αργύρης

Γ. Γραμματέας ΕΕΥΕΔ

Categories
2022 ΒΙΒΛΙΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ

ΕΕΥΕΔ 10 ΑΠΡ. 2022

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Ο Συνάδελφος Δημήτρης Μπούκης δώρισε μια σειρά Βιβλίων στην Βιβλιοθήκη της ΕΕΥΕΔ. Μεταξύ αυτών είναι το “ Ταξίδι στη ζωή μας” . Ένα βιβλίο που διαβάζοντάς το έχουμε την αίσθηση ότι ταξιδεύουμε και εμείς μαζί του. Ίσως συναντήσουμε γνωστούς μας συναδέλφους, ίσως ανακαλύψουμε ότι βιώσαμε τις ίδιες καταστάσεις και προβληματισμούς με τον συγγραφέα. Θα δούμε την εικόνα της Σχολής, του Πανεπιστημίου στην αρχή της δεκαετίας 1960, θα μάθουμε για την διαβίωση των Μαθητών τα χρόνια εκείνα και αναπόφευκτα θα κ΄άνουμε τις δικιές μας συκρίσεις.

Μέσα από το βιβλίο του, τον γνωρίζουμε καλύτερα έτσι  που στο τέλος παύει να είναι απλά ένα όνομα, γίνεται ο  συμμαθητής, ο συνάδελφος,  ο γιατρός που “ζήσαμε” μαζί του έστω και αν δεν συνέπεσαν οι δρόμοι μας.

Αντί  άλλης παρουσίασης ας αφήσουμε τον συγγραφέα να μας να μας μιλήσει για το Βιβλίο του :

“Στη ζωή τους όλοι οι άνθρωποι συναντούν δυσκολίες. Τίποτα δεν επιτυγχάνεται πιο δύσκολα από το πιο απλό. Αυτός ήταν κι ο λόγος που με ώθησε να γράψω για τη διαδρομή μας, ως στρατιωτικών γιατρών, από το άλφα μέχρι το ωμέγα, στο πέρασμα των πενήντα χρόνων, από την εισαγωγή μας στην ΣΙΣ, στις 29-10-1962. Αντίθετα με την εντύπωση που επικρατεί, πιστεύω ότι αυτό είναι άσκηση, που απαιτεί όχι ναρκισσισμό, αλλά μετριοφροσύνη και πραγματική αποστασιοποίηση από τον εαυτό μας. Στο τέλος αυτής της πορείας που ήταν χωρίς πολέμους μέχρι πρόσφατα και που η ζωή μάς δίδαξε ότι η πραγματική ανθρώπινη δύναμη προέρχεται από τη σιγουριά ότι είμεθα ελεύθεροι. Ελεύθεροι κάθε στιγμή, ώστε να μπορούμε ακόμη και να διαλέξουμε το δρόμο μας, ανάμεσα σε άπειρες δυνατότητες. Πιστεύω ότι τον καλόν αγώνα αγωνιστήκαμε, τους ηθικούς κανόνες τηρήσαμε και αξιωθήκαμε να τελευτήσουμε με υγεία τη στρατιωτική μας πορεία. Επιθυμία πλέον και προσδοκία μας είναι και του βιολογικού μας τέλους η κατάληξη σε ειρήνη να πραγματοποιηθεί. Η προσπάθεια αυτή έγινε με δέος για τα διαδραματισθέντα, μετά τα πρώτα δημοκρατικά βήματα της χώρας, την πορεία φτώχειας και δυσχερειών που μας υποχρέωσαν ν’ αφομοιώσουμε τις αρχές του υποτακτικού καλού στρατιώτη και να οδηγήσουμε το υγειονομικό της χώρας στον ύψιστο βαθμό, με παράλληλο το κύρος των προσωπικοτήτων. Τότε, αληθώς, οι στρατιωτικοί γιατροί ήσαν το παράδειγμα των επιδιώξεων των νέων της χώρας, αφού καταξίωσή τους και η κοινωνική τους θεώρηση, τους τοποθετούσε στην κορυφή.

Διαβάζοντας τα γεγονότα, θ’ αντιληφθούμε την πραγματική πορεία, θα την εκτιμήσουμε ανάλογα και θα τη σχολιάσουμε, προσπαθώντας φυσικά να κατανοήσουμε καλοπροαίρετα όλα όσα διαδραματίσθηκαν, άλλοτε γελώντας και άλλοτε προβληματιζόμενοι, αφού δούμε τα συμβάντα όπως έγιναν και θα τα εκτιμήσουμε στη διαδρομή τους ώστε ορθά να μπορούμε να πούμε, ότι αν αρχίζαμε νέοι ξανά, τους, πάλι θα επιδιώκαμε το αυτό.

Με αυτή την ικανοποίηση για όλα όσα συνέβησαν και τον χρυσό κανόνα του «προσπαθώ εργαζόμενος για το καλύτερο», ας γίνει αφορμή αυτή η εξομολόγηση και σ’ άλλους: να γράψουν ωραιότερα και καλύτερα για τα όσα γνώρισαν μέσα από την κοινή μας πορεία ώστε δια του παραδείγματος, να τ’ αφήσουμε παρακαταθήκη στους νεότερους για να μπορούν να καταφέρουν περισσότερα. Αφού αρχή τους θα είναι το σπαρτιάτικο πιστεύω: Εμείς θα γίνουμε πολύ καλίτεροι.”

Δημήτρης Μπούκης

Στρατιωτικός Γιατρός

ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Περιγράφονται οι βλέψεις κι ο αγώνας για εισαγωγή στα ΑΕΙ των νέων της δεκαετίας του εξήντα. Τα χρόνια αυτά ήσαν δύσκολα και οι θέσεις περιορισμένες. Στην συνέχεια αναφέρονται διεξοδικά τα χρόνια σπουδών των μαθητών της Στρατιωτικής Ιατρικής Σχολής [ΣΙΣ], μια κι αυτά αποτέλεσαν την βάση της παιδείας τους, ως στρατιωτικών και φοιτητών στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης.

Χρόνια φτωχά και δύσκολα, αφού το οικονομικό ήταν το βασικό τους πρόβλημα και τα πολιτικά συμβάντα περίπλοκα με κατάληξη την κατάληψη της εξουσίας από τους στρατιωτικούς. Στη συνέχεια αναφέρεται η πορεία της σταδιοδρομίας των στρατιωτικών γιατρών για την ολοκλήρωση των σπουδών τους και η πορεία τους μέχρι τη γνωσιακή τους ολοκλήρωση. Ακολουθείται βήμα βήμα η πορεία τους στο στράτευμα και τον επιστημονικό τομέα, μέχρι τη συνταξιοδότηση του γράφοντα, ώστε να κλείσει το ταξίδι στη ζωή, συμπληρώνοντας πενήντα χρόνια αγώνων και προσπαθειών, ως την καταξίωσή τους. Έτσι, κλείνει η πορεία τους με σκέψεις και προσδοκίες για το καλύτερο που μπορεί να πετύχει κάθε νέος με αρχές κι αγώνες, πετυχαίνοντας στην ζωή του, ώστε στο τέλος να βρεθεί στον κοινό τόπο της μετρημένης ολοκλήρωσής του.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Ο ιατρός ακτινολόγος Δημήτρης Γ. Μπούκης γεννήθηκε στο Μαρκόπουλο Μεσογείων Αττικής, το 1943. Μετά τις προπανεπιστημιακές του σπουδές, το έτος 1962, εισήχθη στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή. Έλαβε το πτυχίο της Ιατρικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΣΙΣ).

Έλαβε την ειδικότητα ητα της Ακτινολογίας μετά την παρακολούθηση, για την ειδίκευσή του, στα Νοσοκομεία ΝΙΜΤΣ, Αγιος Σάββας και Αγία Σοφία, των εκπαιδευτικών τους προγραμμάτων, εξασκούμενος στην κλασική Ακτινολογία, στη Μαστογραφία και στους Υπερήχους σώματος. Μετεκπαιδεύτηκε στο Ινστιτούτο Παθολογικής Ανατομίας [AFIP] των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και πραγματοποίησε διδακτορική διατριβή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, με θέμα: Έρευνα του συνδρόμου GARDNER στην Ελλάδα.

Ως Στρατιωτικός γιατρός υπηρέτησε σε πολλές μονάδες του Στρατού Ξηράς και σε Στρατιωτικά Νοσοκομεία. Υπήρξε βοηθός ακτινολογικού εργαστηρίου του 401 ΓΣΝΑ, Διευθυντής ακτινολογικού εργαστηρίου του 218 ΚΙΧΝΕ, επιμελητής του ακτινολογικού εργαστηρίου του 401ΓΣΝΑ και διευθυντής του γραφείου εκπαιδεύσεως της ΔΥΤ/ΓΕΣ, Αποστρατεύθηκε, ως υποψήφιος βουλευτής, μετά από αίτησή του, το 1989. Παράλληλα, διετέλεσε ειδικευμένος βοηθός στο ακτινολογικό εργαστήριο του Νοσοκομείου Αλεξάνδρα και διευθυντής του ακτινολογικού εργαστηρίου του Γενικού Νοσοκομείου Δράμας.

Έχει συγγράψει και δημοσιεύσει πολλές επιστημονικές εργασίες σε διάφορα επιστημονικά περιοδικά. Έχει μετάσχει σε πολλά επιστημονικά συνέδρια και έχει πραγματοποιήσει πολλές ομιλίες, με θέματα της ειδικότητάς του, σε νοσοκομεία και ιατρικούς συλλόγους.

Από το 1978, διατηρώντας ιδιωτικό Ιατρείο, όπως και στον στρατό, άσκησε την ειδικότητα του ενόρκως και δεοντολογικά, στη Δράμα και στο Κορωπί Αττικής, όπου και διαμένει μέχρι σήμερα.

Τιμήθηκε από την πολιτεία τρεις φορές με εύφημη μνεία και τρεις φορές παρασημοφορήθηκε για τις υπηρεσίες του ως στρατιωτικός γιατρός. Σήμερα τυγχάνει συνταξιούχος. Πλέον, δραστηριοποιείται στη συγγραφή λαογραφικών κειμένων και απομνημονευμάτων.

  • ΑΩ ΕΚΔΟΣΕΙΣ. Αθ. Μιχάλη 19, Καλύβια Αττικής, 190 10 In.: 6932 616019, fax: 22990 26018, e-mail: aomegaekdoseis@yahoo.gr
  • ISBN: 978-960-9484-3 1-2
  • Δημήτριος Μπούκης
  • Ταξίδι στη ζωή μας
  • Πρώτη έκδοση: Νοέμβριος 2012
  • Εκτύπωση βιβλιοδεσία: Μ. Γουντής Δ.Ε. Εκδοτική επιμέλεια: Μιχάλης Πέτρος.

Παρουσίαση και επιμέλεια ανάρτησης από Τασιόπουλο Αργύρη, Γ.Γραμματέα ΕΕΥΕΔ.