Στα Έθνη με μακραίωνη ιστορία υπάρχουν Στιγμές – Ορόσημα που αναδεικνύουν το ποιόν τους και χαρακτηρίζουν το αποτύπωμά τους στο ιστορικό γίγνεσθαι. Οι Στιγμές αυτές, σπάνιες κατά κανόνα, έχουν να κάνουν με τραύματα στον κορμό του έθνους, με διαιρέσεις ή και πολλαπλασιασμούς, με έκφραση καταπιεσμένων ή αναδυόμενων συναισθημάτων, με ποικιλότροπη διατύπωση των μεγάλων «ΝΑΙ» και των μεγάλων «ΟΧΙ».
Μια τέτοια Μεγάλη Στιγμή για το Ελληνικό Έθνος, υπήρξε το «ΌΧΙ» με το Έπος του ’40, ένας σταθμός στην αέναη πορεία του Έθνους, μια δημιουργική ρωγμή στον αέναο χρόνο του. Είναι γνωστό βέβαια ότι για να αξιολογήσει κανείς αντικειμενικά μια τέτοια Στιγμή, έχει την υποχρέωση να ανατρέξει στα πριν και ίσως να μελετήσει ενδελεχώς και τα μετά. Αυτό όμως είναι υποχρέωση των ιστορικών μελετητών και λίγο μόνον βοηθά στην εκτίμηση της πανάκριβης και μοναδικής Στιγμής. Κι αυτό γιατί η Στιγμή εμπεριέχει Ψυχή, ψυχή με μνήμες, με νοσταλγία, με τραύματα, με ανυπέρβλητη δόξα, με μελαγχολία, με ελπίδες, με καταποντισμούς και παλινορθώσεις. Και κάθε τέτοια Στιγμή στην τρισχιλιετή πορεία των Ελλήνων, είναι προορισμένη να βγεί μέσα από ένα δυσθεώρητο κάστρο Μνήμης. Μιας Μνήμης που περιλαμβάνει το «Μολών λαβέ» και τη θυσία του Λεωνίδα, την Παλαιολόγεια απάντηση «Τό δέ τήν πόλιν σοι δούναι ουκ εμόν εστίν ούτ’ άλλου των κατοικούντων ἐν ταύτη· …» , το «Έλληνες εσμέν το γένος…» του Πλήθωνος Γεμιστού, το «φωτια και τσεκούρι στους προσκυνημένους» του Κολοκοτρώνη, την εθελούσια πορεία προς τη Δόξα του Παύλου Μελά …
Αυτό το περιεχόμενο της Στιγμής του «ΟΧΙ» είναι απολύτως σίγουρο ότι κατείχε ο Ιωάννης Μεταξάς εκείνο το δραματικό ξημέρωμα, αλλά και επίσης σύσσωμο το Έθνος όταν από την επομένη, «με το χαμόγελο στα χειλη», προσέτρεξε για να υπερασπισθεί τα Πάτρια.
Οι ιστορικοί, οι πολιτικοί και οι στρατηγικοί αναλυτές έχουν γεμίσει χιλιάδες σελίδες για το Έπος του’40, χρήσιμες ή απορριπτέες, ενίοτε αντικειμενικές, άλλοτε μεροληπτικές και άλλες στρατευμένες. Όμως, τη Στιγμή του «ΟΧΙ» την έζησαν, την ένιωσαν οι χιλιάδες ανώνυμοι πρωταγωνιστές στα χιονισμένα κακοτράχαλα βουνά και την αποτύπωσαν στη ποιητική της διάσταση, οι καλλιτέχνες της εποχής. Τιμητική θέση σ’ αυτούς κατέχουν οι ποιητές και πεζογράφοι και μάλιστα οι πολλοί απ’ αυτούς που προσέφεραν εθελοντικά τους εαυτούς τους στο Μέτωπό ή και στα μετόπισθεν.
Ο 80χρονος Κωστής Παλαμάς, με την εξαιρετικά αναπτυγμένη διορατικότητα και με τον αδιαμφισβήτητο πατριωτισμό του, από την πρώτη μέρα του Πολέμου αντιλαμβάνεται το ουσιώδες της Στιγμής και απευθύνεται στους Έλληνες με τους μαγικούς στίχους «…αυτό το λόγο θα σας πω, δεν έχω άλλον κανένα: μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του Εικοσιένα».
Ο Γιώργος Θεοτοκάς, στο ημερολόγιό του, γράφει: «Αξίζει να είναι κανείς Έλληνας τις μέρες αυτές».
Μια ασθενική, αλλά εξαιρετικά ευαίσθητη ποιητική φυσιογνωμία, ο Γιώργος Σαραντάρης γράφει «Φοβάμαι ότι θα γίνει πόλεμος, θα μας επιστρατεύσουν, δε φοβάμαι μη σκοτωθώ αλλά μη σκοτώσω». Λέει τι φοβάται, όμως πηγαίνει στο Μέτωπο, καταβάλλεται από τις κακουχίες και πεθαίνει σε νοσοκομείο, σε ηλικία 33 ετών!
Ο Οδυσσέας Ελύτης στο μέτωπο 2
Ο μετέπειτα νομπελίστας Οδυσσέας Ελύτης υπηρετεί στο Μέτωπο ως Ανθυπολοχαγός και στα Βορειοηπειρωτικά βουνά ανδρώνεται μέσα στα βράχια, στο χιόνι και στο αίμα και αφήνει, σε απαράμιλλη ελληνική γλώσσα, υπερπολύτιμες ποιητικές παρακαταθήκες, ύμνους για τον Έλληνα φαντάρο, για τον ηρωικό αξιωματικό, για την φρίκη του πολέμου … Σε ένα όχι πολύ γνωστό κείμενό του, γράφει για την Στιγμή του ‘40:
“Ηταν μια βίαιη φορά προς τα εμπρός του λαού που είχε κάποτε ηττηθεί, όχι εξ αιτίας του, στη Μικρασία, και που τώρα θα έπαιρνε την εκδίκησή του. Έτσι το έβλεπα εγώ. Σαν άχτι μακροχρόνιο που έβγαινε και ξεθύμαινε. Δεν έπαιζε ρόλο που ο εχθρός ήταν διαφορετικός. Ο εχθρός ήτανε η Τυραννία, ήτανε η μορφή του Άδικου, που την είχαμε υποστεί κάτω από διαφορετικές μορφές επί αιώνες και είχε γίνει μοίρα μας. Αυτή η εξέγερση εναντίον της Μοίρας, χωρίς υπολογισμό, μες στα όλα, αυτή η «όμορφη αφροσύνη», όπως λέω κάπου αλλού, ήτανε που ανέβαζε το γεγονός σε μιαν άλλη σφαίρα, ποιητική. Μέσα μου έγινε μια αναπαρθένευση των τριμμένων εννοιών. Οι λέξεις ξεφουσκώνανε και ξαναγεμίζανε με καθαρή ουσία”.
Πολύ σωστά έγραψε ο Πέτρος Χάρης στη «Νέα Εστία», ότι: «τα λογοτεχνικά κείμενα μας δίνουν την κρυφή, την εσωτερική δύναμη των γεγονότων ή, αν θέλετε, την ψυχή των ανθρώπων που τα πραγματοποίησαν».
Και ο Στρατης Μυριβήλης, σε ομιλία του στην Ακαδημία Αθηνών (το 1960) επισημαίνει ότι «…υπάρχουν στη ζωή των λαών ορισμένες ημερομηνίες κρίσιμες, ορόσημα και σταθμοί, που υψώνονται σαν βίγλες. Από την υψηλότατη κορυφή τους μπορεί ένα έθνος να αγναντεύει εποπτικά όλη την περιπέτεια της ιστορικής του διαδρομής».
Άγγελος Τερζάκης – 1940 υπηρετεί στο Μέτωπο
Μια πλειάδα εκλεκτών λογοτεχνών (αναφέρω ενδεικτικά τους Γιώργο Θεοτοκά, Οδυσσέα Ελύτη, Άγγελο Τερζάκη, Στέλιο Ξεφλούδα, Γιώργο Σαραντάρη, Νίκο Καββαδία, Νίκο Εγγονόπουλο , Γιάννη Μπεράτη, Λουκή Ακρίτα, Νικηφόρο Βρεττάκο, Ανδρέα Καραντώνη, Άγγελο Βλάχο, Τάκη Σινόπουλο, Άρη Δικταίο κ.α.) κατέγραψαν ανεξίτηλα τη Μεγάλη Στιγμή του « ΟΧΙ» και παρέδωσαν στην αιωνιότητα υποδειγματικές πράξεις αυτοθυσίας, ηρωισμού, αυταπάρνησης και απύθμενης αγάπης στην Ελευθερία και στην Αξιοπρέπεια …
Εμείς, οι Έλληνες του σήμερα, επισκεπτόμαστε τα ζωογόνα κείμενά τους, τα συνδέομε με τις αφηγήσεις των γονιών και των παππούδων μας και με μια γονυκλισία
ΕΥΓΝΩΜΟΝΟΥΜΕ,
όλους εκείνους που υπερασπίστηκαν τις πανάρχαιες παραδόσεις μας, εκείνους που μάτωσαν και άφησαν τα ιερά κόκαλά τους πάνω στα βουνά, εκείνους που ανέδειξαν μια ακόμα πάμφωτη Στιγμή Δόξας των Ελλήνων.
Θεόδωρος Φιλιππίδης
Ο Θεόδωρος Φιλιππίδης γεννήθηκε το 1951 στην Καρυδιά Κομοτηνής. Το 1969 πέτυχε στην Στρατιωτική ιατρική (ΑΜ 1100), το 1975 αποφοίτησε από την Ιατρική του Αριστοτελείου, εντάχθηκε στην Πολεμική Αεροπορία ως υγειονομικός αξιωματικός και ταυτόχρονα άρχισε να γράφει και να δημοσιεύει, με το ψευδώνυμο “Νικομήδης”, στίχους, ποιήματα, λίγα πεζά και δοκίμια. Το 1985 πήρε την ειδικότητα το παθολογοανατόμου, μετεκπαιδεύτηκε στη Γερμανία και στην Αγγλία, και μαχόμενος για πολλά χρόνια σε “καρκινικά πεδία” εκτόνωνε τις επαγγελματικές (και όχι μόνο) εντάσεις του στο άσπρο χαρτί. Έτσι προέκυψαν αρκετά προϊόντα στιχοπλοκίας και κείμενα όπως η ποιητική συλλογή ̈Κριοί Πολιορκίας”, Εκδόσεις Σοκόλη -Κουλεδάκη του 2008. Καταβάλλεται προσπάθεια να συγκεντρωθούν τα έργα του και να εκδοθούν σε στοιχειώδεις ενότητες.
Οι φωτογραφίες προστέθηκαν στο κείμενο από την ΕΕΥΕΔ,
Ας ευχηθούμε και φέτος Χρόνια Πολλά όπως κάνουμε κάθε χρόνο! Ας ξαναπούμε πως είμαστε η πρώτη χώρα, η μόνη κοινωνία, που εύχονται οι άνθρωποι της Χρόνια Πολλά στις Εθνικές Γιορτές! Έχουν καταφέρει οι κυβερνώντες (όλοι τους) να είμαστε τελευταίοι (και σπάνια προτελευταίοι!) σε όλες τις κατατάξεις και τις παραμέτρους της Ευρωπαϊκής Οικογένειας που με το στανιό μας συμπεθερέψανε! Ας μην το σχολιάσουμε όμως πιο πολύ, πονάει και δεν καταπίνεται! Την έχουμε λοιπόν ανάγκη αυτήν την «πρωτιά», όσο και αν κάποιοι φίλοι παραξενευτούνε η παρεξηγηθούνε!
*’Εριξα μια ματιά πάλι στο βιβλίο του Μ.Santel, που από τα σπλάχνα του Χάρβαρτ μίλησε για την «Τυραννία της Αξίας» και μας έδωσε την πραγματική εικόνα, της ανατριχιαστικής πραγματικότητας, της «Αριστείας» και των «Αρίστων» που νομοτελειακά-κληρονομικά πλέον μας κυβερνάνε και δυστυχώς θα κυβερνάνε χωρίς αντίλογο στο απροσδιόριστο μέλλον!
Η Τεχνολογία η Α.Ι.2 και η δύναμη του χρήματος δεν παλεύονται πλέον από τους συνηθισμένους, τους απλούς, τους κανονικούς και αξιοπρεπείς ανθρώπους! Έχει όμως, όπως θέλω να πιστεύω, ακόμη μνήμη και ευαισθησία η κοινωνία, ο Λαός μας, που νιώθει πως δεν ξανάγινε στην Ιστορία να πορεύεται ο κόσμος χωρίς ηγέτες της προκοπής και σχεδόν χωρίς «Μεσαία Τάξη». Όσοι μπορούνε προσεύχονται ζητώντας άλλοτε δύναμη και άλλοτε παρηγοριά. Οι άλλοι ψάχνοντας στα γενεαλογικά τους ζητάνε την ευχή και την βοήθεια των δικών τους ανθρώπων, των προγόνων που ζήσανε και τα καταφέρανε. Υπάρχει όμως ακόμη η θλίψη για όσους πάψανε να παλεύουν και φθάνουν να αποδέχονται αναγκεμένοι την ΤΙΝΑ!3 Είναι η συντομογραφία που με αγριεύει και επίτηδες αρνούμαι να την αναλύσω! Είναι τραγική, σπαρακτικά αμετάκλητη η καταδίκη του ανθρώπου! Για πρώτη φορά στην Ιστορία η Ελπίδα δεν υπάρχει !……..τόσο απλά!
Έχουν εκφωνηθεί σπουδαίοι πανηγυρικοί για την Εθνική Εορτή, έχουν γίνει έξοχοι εορτασμοί, έχουν αναλυθεί διεξοδικότατα όλες πτυχές των διπλωματικών παρασκηνίων και οι πορείες των μαχών έχουν περιγραφεί μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια. Στην προσπάθεια να γράψω και φέτος για την επέτειο, (είμαστε συνομήλικοι!), άρχισα να αμφιβάλω πως θα βρεθεί κάτι αλλιώτικο, κάτι που δεν έχει ξαναειπωθεί.
Ψάχνοντας τα καθημερινά «μικρά» νέα στον Τύπο τυχαία πήρε το μάτι μου την διαμαρτυρία νέων καλλιτεχνών, που φωνάζανε ….«αφήστε μας επί τέλους στην ησυχία μας να τραγουδήσουμε». «Τα τραγούδια του Πολέμου» που αγωνιστήκανε στην πρώτη γραμμή μαζί με τον Στρατό είναι γνωστά, δεν χρειάζεται να πούμε κάτι, είναι πια κειμήλια! Αρκετοί από εμάς ξαναβάζουμε στο παλιό πικ-απ την Βέμπο το πρωϊ της 28 ης λίγο μετά την παρέλαση, να ξεφωνίσει τον Ντούτσε που έβαζε την στολή του!
Αρκετά χρόνια μετά τον Πόλεμο, κάποιοι καλλιτέχνες νιώσανε την ανάγκη να ξαναθυμηθούν και να θυμίσουν! Ας τους ακούσουμε αντί για πανηγυρικό (που μπορεί να είναι και πληκτικός!)
Η Μεγάλη Μαρινέλα μας ταξιδεύει με ευαισθησία στην εποχή, με στίχους Πυθαγόρα και μουσική του Γιώργου Κατσαρού:
Τι γύρευες στ’Αλβανικά βουνά Μονάκριβε νησιώτη Και λαβωμένο κλαίει το δειλινό την ακριβή σου νιότη.
Πάει ο ήλιος, πάει κι’η Αμοργός Στα μάτια του νυχτώνει Κι’ο έφεδρος ανθυπολοχαγός Κοιμάται μεσ’το χιόνι.
Τα χρόνια σου τα παιδικά Ανάσα η εφηβεία Στον τοίχο ματωμένα ιδανικά Μετάλλια και βραβεία.
Ο πόλεμος όμως δεν τελείωσε, τον συνεχίσανε για την Πατρίδα τα παιδιά της, αυτά που δεν συνθηκολογήσανε! Η Ρένα Κουμιώτη, το ευαίσθητο κορίτσι του Νέου Κύματος, που δεν είναι πια μαζί μας, μιλά γι’αυτόν τον πόλεμο, με έξοχους στίχους του Κώστα Βίρβου και μουσική του αξέχαστου Μίμη Πλέσσα.
Το λέγαν Άγια Κυριακή Εκείνο το καϊκι Που στη σκλαβιά ,στη Κατοχή Δούλευε στη Διαφυγή Πάλευε για τη Νίκη
Αλεξάνδρεια -Ραφήνα Πήγαινε τα χρόνια εκείνα Και για μπάρκο μες στ’αμπάρια Είχε όλο παλικάρια
Τώρα η Άγια Κυριακή Στην αμμουδιά σαπίζει Κι’όταν τη βλέπω στο γιαλό Τρέχει το δάκρυ μου θολό Και η καρδιά ραγίζει.
Δεν κάνει να πούμε πιο πολλά! Αν καταλάβαμε, αν πιστέψαμε πως τις μεγάλες στιγμές, τις σημαδέψανε οι απλοί, οι δικοί μας άνθρωποι, ο Έφεδρος Ανθυπολοχαγός της Αλβανίας και η «Άγια Κυριακή», το καϊκι της Διαφυγής που είχε κι’αυτό ψυχή και πάλευε για την Νίκη…. Τότε ας ευχηθούμε να είμαστε παρόντες του χρόνου να πούμε πάλι….
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ – ΠΡΟΣΘΗΚΕΣ ΕΕΥΕΔ
Η Αγία Κυριακή, το 5ο πλεούμενο, διακρίνεται το όνομά του σκάφους.
ΛΑΜΠΡΟΣ ΒΑΖΑΙΟΣ : Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1940. Εισήχθη στην ΣΙΣ στο Ιατρικό Τμήμα στις 12/10/1959 με ΑΜ ΣΙΣ 647. Ονομάσθηκε Ανθυπίατρος τη 21/1/1966 με ΑΣΜ 36688. Έλαβε την ειδικότητα του Χειρουργού Ουρολόγου. Διετέλεσε Διευθυντής της Ουρολογικής Κλινικής του 401 ΓΣΝΑ. Υπηρέτησε στις μονάδες και υπηρεσίες που προβλεπόντουσαν στην υπηρεσιακή μου εξέλιξη. Αποστρατεύτηκε το 1991 με τον βαθμό του Ταξιάρχου. Επιστημονική Σταδιοδρομία : Πανεπιστημιακός Βοηθός της Ουρολογικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. (1970-1974), Διδάκτωρ Ιατρικής ΕΚΠΑ (1973), Assistant Etranger V UER PARIS (1977-1978), Ειδ. Επιστήμων Ιατρικής Σχολής Παν. Ιωαννίνων (1985-1989), Επίκουρος Καθηγητής Ουρολογίας Παν. Ιωαννίνων (1989).
ΑΙ : Artificial Inteliingent – Τεχνητή Νοημοσύνη.
TINA : Τα αρχικά TINA προέρχονται από την αγγλική φράση “There Is No Alternative”, που σημαίνει «Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση». Η φράση χρησιμοποιήθηκε συχνά από τη Βρετανίδα πρωθυπουργό Μάργκαρετ Θάτσερ, κυρίως στη δεκαετία του 1980, για να υποστηρίξει την πολιτική της προσέγγιση στην ελεύθερη αγορά και τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις που προωθούσε. Η Θάτσερ χρησιμοποιούσε το “TINA” για να υποδηλώσει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τον καπιταλισμό της αγοράς και τις μεταρρυθμίσεις που επιδίωκε, θεωρώντας ότι αυτός ήταν ο μόνος βιώσιμος τρόπος για οικονομική ανάπτυξη και ευημερία. Με τα χρόνια, το TINA υιοθετήθηκε και σε άλλες πολιτικές ή οικονομικές συζητήσεις για να περιγράψει καταστάσεις όπου θεωρείται ότι υπάρχει μόνο μία ρεαλιστική ή λογική επιλογή.
ΑΓΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ : Από τη Ραφήνα ξέφυγαν από τον γερμανικό κλοιό χιλιάδες Έλληνες πατριώτες και αξιωματικοί για τη Μέση ανατολή. Επίσης, από εκεί έφυγαν και 4.000 Βρετανοί στρατιώτες για την Αίγυπτο μόλις οι Γερμανοί μπήκαν στην Αθήνα. Κάποια καράβια της νηοπομπής κατέληξαν στην Κρήτη.Σπουδαίο ήταν το δίκτυο διαφυγής που οργανώθηκε από το λιμάνι της Ραφήνας προς τις μικρασιατικές ακτές μέσω Τσεσμέ και προς την Αίγυπτο. Τα δρομολόγια διαφυγής ξεκίνησαν τον Ιούνιο του 1941 με τα καϊκια «Παναγία», η «Αγία Παρασκευή» και η «Αγία Κυριακή», που έφταναν μέχρι τις μικρασιατικές ακτές, ακόμα και μέχρι την Αλεξάνδρεια.
Η «Αγία Παρασκευή» με καπετάνιο τον Κώστα Γιαγκουδάκη έκανε δρομολόγια με προορισμούς κυρίως τη Σάμο, τη Χίο και την Ικαρία.
Το «Παναγία» ήταν του Ικαριώτη καπετάνιου Σταμάτη Τσατρά, ο οποίος μέσα στον Ιούνιο του ΄41 έκανε δυο δρομολόγια στον Τσεσμέ βοηθώντας τη διαφυγή Ελλήνων αξιωματικών και σπουδαίων πολιτικών. Πιθανολογείται ότι με το δικό του καΐκι διέφυγαν στις 31 Μαρτίου 1942 ο πρώην πρωθυπουργός Παναγιώτης Κανελλόπουλος με τη γυναίκα του, καθώς και ο Γιάννης Χαραλαμπόπουλος.
Η «Αγία Κυριακή» ανήκε στον Καρυστινό καπετάνιο Καδή. Το καΐκι αυτό πέρασε στην ιστορία γιατί τραγουδήθηκε από τη Ρένα Κουμιώτη. Το τραγικό με αυτό το καΐκι είναι ότι μετά την Κατοχή αφέθηκε στη μοίρα του και σάπισε σε κάποια ακτή. (Πηγή anatolika24.gr)
Την Παρασκευή 25 Οκτωβρίου 2024, ο Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Ιωάννης Κεφαλογιάννης ως εκπρόσωπος του Προέδρου της Κυβέρνησης κ. Κυριάκου Μητσοτάκη και ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Στρατηγός Δημήτριος Χούπης παραβρέθηκαν στην τελετή Ορκωμοσίας των Νέων Αξιωματικών της Στρατιωτικής Σχολής Αξιωματικών Σωμάτων (ΣΣΑΣ), την οποία τίμησε με την παρουσία της η Α.Ε. Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας κα. Κατερίνα Σακελλαροπούλου, που επέδωσε και τα ξίφη στους Ορκισθέντες Αξιωματικούς.
Στην τελετή, η οποία έλαβε χώρα στις εγκαταστάσεις της Σχολής στο Στρατόπεδο «ΛΟΧΑΓΟΥ ΙΑΤΡΟΥ ΦΩΚΑ ΦΩΚΑ», χοροστατούντος του Σεβασμιώτατου Μητροπολίτη Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως κ.κ. Βαρνάβα ως εκπρόσωπου του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμου και του Γενικού Αρχιερατικού Επίτροπου Ι.Μ. Θεσσαλονίκης Αρχιμανδρίτη Φώτιου Ζαρζαβατσάκη ως εκπρόσωπου του Παναγιώτατου Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ.κ. Φιλόθεου, παραβρέθηκαν επίσης :
Ο Βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης κ. Ευστράτιος Σιμόπουλος ως εκπρόσωπος του Προέδρου της Βουλής των Ελλήνων κ. Κωνσταντίνου Τασούλα.
Ο Βουλευτής Επικρατείας κ. Ευάγγελος Αποστολάκης ως εκπρόσωπος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.
Ο Βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης κ. Δημήτριος Κούβελας, ο Βουλευτής Β’ Θεσσαλονίκης κ. Λεωνίδας Στολτίδης.
Η Αντιπεριφερειάρχης Τουρισμού κα. Ευριδική Χατζηβασιλείου ως εκπρόσωπος του Περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας κ. Απόστολου Τζιτζικώστα.
Η Αντιδήμαρχος Αθλητισμού Νεολαίας και Εθελοντισμού κα. Γιαννακίδου Κυριακή ως εκπρόσωπος του Δημάρχου Θεσσαλονίκης κ. Στέλιου Αγγελούδη.
Η Υποπρόξενος Κυπριακής Δημοκρατίας κα. Γεωργία Παστελή ως εκπρόσωπος του Προξένου της Κύπρου στη Θεσσαλονίκη κ. Κωνσταντίνου Πολυκάρπου.
Ο Αρχηγός ΓΕΣ Αντιστράτηγος Γεώργιος Κωστίδης,
ο Αρχηγός ΓΕΝ Αντιναύαρχος Δημήτριος Ευάγγελος Κατάρας ΠΝ,
ο Αρχηγός ΓΕΑ Αντιπτέραρχος Δημοσθένης Γρηγοριάδης,
ο Υπολιμενάρχης Κεντρικού Λιμεναρχείου Θεσσαλονίκης Αντιπλοίαρχος Λ.Σ. Γεώργιος Χασανίδης ως εκπρόσωπος του Αρχηγού Λιμενικού Σώματος – Ελληνικής Ακτοφυλακής (Λ.Σ. – ΕΛ.ΑΚΤ.) Αντιναύαρχου Λ.Σ. Γεώργιου Αλεξανδράκη,
ο Γενικός Επιθεωρητής Αστυνομίας Βορείου Ελλάδος Αντιστράτηγος Χρήστος Μπουλούμπασης ως εκπρόσωπος του Αρχηγού της Ελληνικής Αστυνομίας (ΕΛ.ΑΣ.) Αντιστράτηγου Δημήτριου Μάλλιου.
ο Γενικός Επιθεωρητής Πυροσβεστικού Σώματος Βορείου Ελλάδος Αντιστράτηγος Ευάγγελος Φαλάρας ως εκπρόσωπος του Αρχηγού Πυροσβεστικής Αντιστράτηγου Θεόδωρου Βάγια. Ο Διοικητής Γ’ΣΣ/NRDC-GR Αντιστράτηγος Αθανάσιος Γαρίνης.
Ακαδημαϊκές και Πανεπιστημιακές Αρχές του Α.Π.Θ.
Διατελέσαντες Διοικητές της Σχολής, εν ενεργεία και εν αποστρατεία Αξιωματικοί, Ενώσεις Αποστράτων, καθώς και οι οικείοι των Νέων Αξιωματικών.
Από τη Σχολή αποφοίτησαν συνολικά 44 Αξιωματικοί Ιατρικού, Κτηνιατρικού, Ψυχολογικού, Οικονομικού και Νομικού Σώματος. Οι Νέοι Αξιωματικοί κατανέμονται στις Ένοπλες Δυνάμεις ως εξής :
27 στο Στρατό Ξηράς
9 στην Πολεμική Αεροπορία
5 στο Πολεμικό Ναυτικό
3 στο Κοινό Νομικό Σώμα
Η Σχολή εύχεται στους Ορκισθέντες Αξιωματικούς να έχουν υγεία, καλή σταδιοδρομία και κάθε επιτυχία στα νέα τους καθήκοντα.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ (ΑΠΟ ΕΕΥΕΔ)
Προσέλευση Πολεμικής ΣημαίαςΟρκωμοσία Νέων ΑξιωματικώνΗ ΠαρέλασηΣυγγενεις και φίλοι Νεων Αξιωματικών
Από την δεξίωση . Από δεξιά ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, ο Πρόεδρος της ΕΕΥΕΔ Υπτγος ε.α Ν. Παπαγιαννόπουλος και ο Επίτιμος Δκτης Γ’ΣΣ Αντγος ε.α Ι. Ζούκας
Η Κινέζικη και Συμπληρωματική Ιατρική αναδείχθηκε ως μια συμπληρωματική θεραπευτική μέθοδος στη θεραπευτική γκάμα της Κλασικής Ιατρικής. Από καταβολής κόσμου η υγεία, η ευεξία, η δύναμη και η ομορφιά, συγκαταλέγονται μεταξύ των πολυτιμότερων αγαθών της ζωής. Ειδικά στην Αρχαία Ελλάδα, η φροντίδα της σωματικής, ψυχικής και πνευματικής υγείας, αποτελούσε σημαντικό τμήμα του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού και ειδικότερα στην Kω τη γενέτειρα του Πατέρα της Ιατρικής Ιπποκράτη, που θεμελίωσε τις αρχές της Συμπληρωματικής Ιατρικής.
Το 2018 ιδρύθηκε η Παγκόσμια Ακαδημία Κινέζικης και Συμπληρωματικής Ιατρικής και το 2019 πραγματοποιήθηκε το πρώτο συνέδριο της Ακαδημίας με στόχο την καθιέρωση και επικαιροποίηση της Συμπληρωματικής Ιατρικής ως θεραπευτικό μέσο, με την επιστημονική τεκμηρίωση των ιατρικών εφαρμογών της, σε συνεργασία με τις Επιστημονικές Εταιρείες διαφόρων ειδικοτήτων. Ευοίωνες επίσης προοπτικές για την Ελλάδα αποτελούν το νομικό και θεσμικό πλαίσιο που εξασφαλίζουν την επιστημονική τεκμηρίωση της Συμπληρωματικής Ιατρικής σε διάφορες παθήσεις, με την απόφαση της Ολομέλειας του ΚεΣΥ για την καθιέρωση της Συμπληρωματικής Ιατρικής. Η παρούσα κατάσταση στην Ελλάδα, αποτυπώνεται στις προσδοκίες ανάδειξης της χώρας μας ως παγκόσμιο healthresort – medispa για άτομα όλων των ηλικιών, χρονίως πάσχοντες, αλλά και προληπτικά, υπό την ιατρική πάντα κάλυψη των έμπειρων και διεθνώς καταξιωμένων Ελλήνων Ιατρών για να σταματήσουμε το “braindrain” και να αναπτύξουμε το “braingain”, καθόσον θα αυξάνεται το ενδιαφέρον διεθνώς για την αναζήτηση αναβαθμισμένων ιατρικών υπηρεσιών θεραπείας, αποκατάστασης, αντιγήρανσης και ευεξίας στην Ελλάδα.
Η Κινέζικη και Συμπληρωματική Ιατρική ως θεραπευτικές μέθοδοι βοηθούν στην αποκατάσταση και αποθεραπεία της σωματικής, ψυχικής και πνευματικής υγείας, αλλά και προληπτικά, αντιμετωπίζοντας την ασθένεια του γήρατος, με την εφαρμογή θεραπευτικών πρωτοκόλλων μακροζωίας και ευζωίας, στο υπέροMήνυµα Προέδρου Παγκόσµιας Ακαδηµίας Κινέζικης & Συµπληρωµατικής Ιατρικής χο και μοναδικό βιοκλίμα της Ελλάδας ως μία από τις πέντε blue zones παγκοσμίως. Καθοριστική επίσης είναι η συνδρομή του Περιφερειάρχη Αττικής, Πρόεδρου ΙΣΑ, G.H.D.I. & ΕΛΙΤΟΥΡ κ. Γ. Πατούλη στην προβολή και στην καθιέρωση διεθνώς της Συμπληρωματικής Ιατρικής, δημιουργώντας το Παγκόσμιο Ιπποκρατικό Ινστιτούτου Ιατρών. Οι Υπουργοί Υγείας κ. Α. Πλεύρης και Α. Γκάγκα χάραξαν εθνική πολιτική με την αναγνώριση της Συμπληρωματικής Ιατρικής για την αναβίωση του πνεύματος του Ιπποκράτη αναδεικνύοντας την Ελλάδα ως θεραπευτικό και συγχρόνως εκπαιδευτικό κέντρο της Συμπληρωματικής Ιατρικής, αλλά και της Ιατρικής γενικότερα. Επιβάλλεται η σύγχρονη αντίληψη και η κατανόηση για την οικονομική αποτίμηση από την καθιέρωση και προβολή της Ελλάδας σε χώρα προορισμού για Τουρισμό Υγείας και ειδικότερα για άτομα τρίτης ηλικίας (silver economy), τέταρτης ηλικίας (golden economy) και υπεραιωνώβιων (platinum tourism) σε συνδυασμό με όλες τις θεματικές μορφές τουρισμού ως cluster, προσδίδοντας υψηλή προστιθέμενη αξία και νέες θέσεις εργασίας. Σας προσκαλώ στο 5ο Συνέδριο Παγκόσμιας Ακαδημίας Κινέζικης και Συμπληρωματικής Ιατρικής, που θα πραγματοποιηθεί στις 2 και 3 Νοεμβρίου 2024 στο ξενοδοχείο “Caravel” στην αίθουσα «Έδεσσα». Στο Συνέδριο συμμετέχουν εκλεκτοί συνάδελφοι, διεθνώς καταξιωμένοι, με στόχο την πληρέστερη ενημέρωση στα νεότερα επιστημονικά δεδομένα και εξελίξεις στην Κινέζικη και Συμπληρωματική Ιατρική με διαλέξεις, καθώς και συζητήσεις στρογγυλής τράπεζας.
Με Ιδιαίτερη Εκτίμηση
Κουσκούκης Κωνσταντίνος Καθηγητής Δερµατολογίας – Νοµικός, Πρόεδρος Ελληνικής Ακαδηµίας Ιαµατικής Ιατρικής, Πρόεδρος Παγκόσµιας Ακαδηµίας Κινέζικης και Συµπληρωµατικής Ιατρικής, Aντιπρόεδρος Β’ Παγκόσμιου Ιπποκράτειου Ινστιστούτου Ιατρών (GDHI) και Ελληνικού Συμβουλίου Τουρισµού Υγείας (ELITOUR), π. Γεν. Γραμ. Υπουργείου Παιδείας, Αντιπρύτανης ΔΠΘ.
Μετά την επιτυχημένη εκδρομή της ΕΕΥΕΔ στην Χίο, άρχισε ο σχεδιασμός για την επόμενη.Με την συνεργασία Μελών και Φίλων της ΕΕΥΕΔ, έγινε η επιλογή προορισμού της νέας εκδρομής, η Χώρα των Βάσκων. Μετά από έρευνα βρέθηκε το κατάλληλο πρακτορείο Ταξιδίων και σε συνεργασία μαζί του ολοκληρώθηκε ο σχεδιασμός και η υλοποίηση της Εκδρομής.
Η ΕΕΥΕΔ πραγματοποίησε από 10-14/10/2024 την εκδρομή στην Χώρα των Βάσκων.Θα μπορούσε να ήταν μια απλή εκδρομή στην οποία θα απολαμβάναμε το καλό φαγητό, τις όμορφες εικόνες τοπίων και πόλεων, θα ήταν όμως εικόνες χωρίς νόημα αν δεν υπήρχε η χαρισματική ξενάγηση του Γιάννη Λιμτσιούλη. Ο Γιάννης Λιμτσιούλης ιδιοκτήτης του Γραφείου Ταξιδίων “Melodrakma”, μεστενούς οικογενειακούς δεσμούς με την Χώρα των Βάσκων, γνώστης της γλώσσας, έδωσε νόημαστα όσα βλέπαμε. Το κείμενο που ακολουθεί βασίζεται, στο μεγαλύτερο μέρος του, στην ξενάγηση του. Οι πηγές πέρα από την ξενάγηση αναφέρονται.
Το άρθρο απευθύνεται :
Σε όσους συμμετείχαν στην εκδρομή, για τα ταξινομήσουν τις αναμνήσεις τους.
Σε όσους δεν μπόρεσαν να έλθουν, για να ταξιδέψουν νοερά μαζί μας.
Σε όσουν ψάχνουν τόπους για τις όμορφες εκδρομές τους.
Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΒΑΣΚΩΝ
Οι Βάσκοι κατοικούν στο Βορρά της Ιβηρικής χερσονήσου, ανάμεσα στον Ατλαντικό και τα Πυρηναία, εδώ και χιλιάδες χρόνια. Κατάφεραν να διατηρήσουν την ιδιαίτερη ταυτότητά τους, την αρχαία γλώσσα, τις παραδόσεις, το πάθος για ελευθερία, υπό αντίξοες συνθήκες. Είναι οι Βάσκοι και όπως λέει και το ρητό τους, «πριν ο Θεός γίνει Θεός και οι πέτρες γίνουν πέτρες, οι Βάσκοι ήταν ήδη Βάσκοι». Η χώρα των Βάσκων με εκπληκτική ομορφιά, με πολιτιστικούς και γαστρονομικούς θησαυρούς ανεκτίμητους. Απλωμένη σε μια περιοχή στη βορειοανατολική Ισπανία, κοντά στα σύνορα με τη Γαλλία, η πανάρχαια Χώρα των Βάσκων αποτελεί μια πολύ ιδιαίτερη και ξεχωριστή περίπτωση. Έχοντας συνδέσει το όνομά της με αγώνες ανεξαρτησίας, είναι από τα λίγα κομμάτια ευρωπαϊκής γης όπου η λέξη ελευθερία βρίσκει την πραγματική της διάσταση, αντιπροσωπεύοντας έναν λαό επίμονο στα ήθη και τα έθιμά του, περήφανο για την καταγωγή, τη γλώσσα, τον πολιτισμό και τη μοναδικότητα του τόπου του. Kατοικούν αδιαλείπτως σε αυτήν την περιοχή, ανάμεσα στις δυτικές απολήξεις των Πυρηναίων και τον Βισκαϊκό κόλπο, ήδη από τους προϊστορικούς χρόνους. Είναι μια από τις παλαιότερες φυλές της Ευρώπης, ίσως και η παλαιότερη που έχει απομείνει, οι Βάσκοι αντιστάθηκαν στις εισβολές βαρβαρικών φυλών, Βησιγότθων, Φράγκων, Νορμανδών και Μαυριτανών. Από τον 13ο-14ο αιώνα, οπότε και υπάγονται στο στέμμα της Καστίλης, μέχρι και τα τέλη του 19ου αιώνα διεκδίκησαν και πέτυχαν την αυτονομία τους, διατηρώντας τα fueros, νόμους που ρύθμιζαν την εσωτερική οργάνωση κάθε περιοχής με βάση το εθιμικό δίκαιο και συνήθειες αιώνων (πηγή : Thetrocomments).
Φ1. Πίνακας στο παλιό κοινοβούλιο των Βάσκων στην GERNIKA. Με το πράσινο οι επαρχίες των Βάσκων σε Ισπανία και Γαλλια. Κάτω δεξιά η θέση των επαρχιών με κίτρινο στον μαυρο χάρτη της Ευρώπης. (ΕΕΥΕΔ 13/10/2024 Gernika)
Πρόκειται για μια ξεχωριστή εθνολογική ενότητα, ενταγμένη αναγκαστικά στο Κράτος της Ισπανίας (3.500.000 κάτοικοι) και στην Γαλλία (250.000). Το μεγάλο κομμάτι, το ενταγμένο στην Ισπανία διατήρησε αλώβητα τα στοιχεία του πολιτισμού του.Κανείς κατακτητής από τους Βησιγότθους, Φράγκους, Νορμανδούς, Ρωμαίους, Ισπανούς και τους Γάλλους και τελευταία την Παγκοσμιοποίηση δεν μπόρεσε να τους ενσωματώσει στον πολιτισμό τους ή να τον αλλοιώσει. Διατήρησαν άθικτη την γλώσσα τους (επίσημη γλώσσα). Είναι μια γλώσσα που δεν έχει καμιά επιδραση από τις λατινογενείς γλώσσες. Εικασίες μόνο υπάρχουν για την προέλευσή της. Αξιοσημείωτο είναι ότι ειδική επιτροπή εξετάζει ανα διετία ποιές λέξεις θα πρέπει να ενσωματωθούν στην Βασκική γλώσσα.
Στα πλαίσια τις ιδιαιτερότητας τους, με αγώνες διατήρησαν μια αυτονομία έναντι Ισπανικού Κράτους. Έχουν δικό τους Υπουργείο Παιδείας, Δικαιοσύνης, Οικονομικών και Δημόσιας Τάξης. Έχουν δικό τους Σύνταγμακαι Σημαία. Στην χώρα των Βάσκων η ύψωση της σημαίας τους υποδηλώνει την αντίδρασή τους στην εξουσία της Μαδρίτης.
Φ2. Η Σημαία των Βάσκων (Bilbao 13/10/2024)
ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ 10/10/2024
43 Συνάδελφοι και Φίλοι της ΕΕΥΕΔ, την Πέμπτη 10/10/2024 συναντήθηκανστο αεροδρόμιο “Μακεδονία”. Με αλλαγή πτήσης στο Μόναχο έφθασαν στο Bilbao και από εκεί οδικώς στο San Sebastian. Πριν οτιδήποτε άλλο, η Ομάδααπόλαυσε ένα εξαιρετικό δείπνο.Δενμπορούσε να γίνει διαφορετικά μια και το San Sebastian είναι το μέρος όπου το φαγητό έχει αναχθεί σε τέχνη, Το εστιατόριο ήταν στην καρδιά της πόλης, στην Parte Vieja, την παλαιότερη συνοικία της, η οποία κατέχει το ρεκόρ συγκέντρωσης bars και εστιατορίων ανά τετραγωνικό μέτρο σε ολόκληρη την Ισπανία.
Φ3Φ4Φ5Φ6
Η ξενάγηση που άρχιζε την επόμενη ημέρα περιλάμβανε μέρη της βοριοδυτικής Ισπανίας που επισημαίνονται με κόκκινο στον παρακάτω χάρτη :
Παρασκευή 11/10/2024 : SAN SEBASTIAN – BIARRITZ– BILBAO
Σάββατο 12/10/2024 : BILBAO – SANTANDER – SANTILLANA DEL MAR – ALTAMIRA
Κυριακή 13/10/2024 : BILBAO – GUGGEHNHEIM – GERNIKA – URDAIBAI – SAN JUAN DE GASTELUGATXE
Φ7. Οι πόλεις που επισκεφθήκαμε
SAN SEBASTIAN – Παρασκευή 11/10/2024
Φ.8 San Sebastian (οι δύο παραλίες) . Πηγή : www.gifex.com
Οι ντόπιοι το αποκαλούν Donostia, ενώ οι υπόλοιποι Ισπανοί San Sebastián. Ταπεινό ψαροχώρι του 12ου αιώνα, τόπος συνάντησης της ευρωπαϊκής αφρόκρεμας κατά την Belle Epoque και κορυφή της ευρωπαϊκής γαστρονομίας σήμερα… Είναι λίγα χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Bilbao. Η καρδιά της πόλης χτυπά στην Parte Vieja, την παλαιότερη συνοικία της. Ιδιαίτερα απολαυστική είναι η πρωινή περιπλάνηση στα στενά δρομάκια της, χαζεύοντας τις art nouveau προσόψεις των σπιτιών καθώς και τα χαμηλά κτήρια με τα ομοιόμορφα αριθμημένα μπαλκόνια στην «ιδιόρρυθμη» Πλατεία Constitución (πρώην αρένα ταυρομαχιών).Όλα αυτά κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του γιγαντιαίου αγάλματος του Ιησού, που δεσπόζει στην κορυφή του λόφου Urgull.
Φ9. Πλατεία Constitución
Στη φωτογραφία θα παρατηρήσουμε ότι όλα τα διαμερίσματα είναι αριθμημένα. Εκεί η Δημοτική αρχή, με συμβολαιογραφική πράξη έχει κρατήσει, την χρήση των μπαλκονιών, τα οποία ενοικιάζει όταν υπάρχουν εκδηλώσεις στην πλατεία.
Το Σαν Σεμπαστιάν ιδρύθηκε το 1524, ήταν ένα απλό ψαροχώρι, με τις περισσότερες κατασκευές του ξύλινες.Η πόλη το 1808 είχε καταληφθεί από στρατεύματα του Ναπολέοντα και αποτελούσε από τότε συνοριακή πόλη της Γαλλίας, Στις 31 Αυγούστου 1813,κατά τον Ιβηρικό πόλεμο και συγκεκριμένα κατά τη δεύτερη γαλλική εκστρατεία στην Ισπανία, το Σαν Σεμπαστιάν δέχθηκε επίθεση από τον Βρετανικό και Πορτογαλικό στόλο, οι οποίοι την κατέστρεψαν ολοκληρωτικά, βάζοντάς της φωτιά. Έπειτα λοιπόν από αυτή την καταστροφική επίθεση, οι κάτοικοι της πόλης αποφάσισαν να ξαναχτίσουν την πόλη από την αρχή. Μόνο ένας δρόμος κατάφερε να επιβιώσει από την επίθεση αυτή, ο οποίος σήμερα ονομάζεται 31 Αυγούστου, και σε κάθε επέτειο το βράδυ ο δρόμος αυτός, που βρίσκεται στην παλιά πόλη γεμίζει αναμμένακεριά.
ΦΩΤ. 10
Η ξενάγηση άρχισε από την φημισμένη παραλία. Playa de la Concha, που «σφιχταγκαλιάζει» το λιμάνι, θεωρείται από πολλούς η καλύτερη αστική παραλία της Ευρώπης. Στα δεξιά της παραλίας (φωτογραφία 10) συναντήσαμε El Peine del Viento (The Comb of the Wind – Το Χτένι του ανέμου).
Το “Χτένι του ανέμου” (Peine del Viento)είναι ένα γνωστό γλυπτό έργο του Ισπανού γλύπτηEduardo Chillida(Ο «άνθρωπος από σίδερο», όπως ονομάστηκε, για τα τεράστια αφηρημένα γλυπτά του)
Πρόκειται για τρεις μεγάλες, καμπυλωτές μεταλλικές κατασκευές από ατσάλι που είναι τοποθετημένες πάνω σε βράχια, εκεί όπου η θάλασσα συναντά την ακτή. Το έργο συμβολίζει την αρμονία μεταξύ της φύσης και της ανθρώπινης δημιουργίας, ενώ ονομάστηκε “Χτένι” καθώς οι μεταλλικές κατασκευές μοιάζουν να “χτενίζουν” τον άνεμο και τα κύματα.Το τοπίο αλλάζει ανάλογα με τον αέρα και τον κυματισμό της θάλασσας.
Το συνεστραμμένο έργο εκφράζει για πολλούς την επιθυμία για ειρήνη στη χώρα των Βάσκων. Εμπνεόταν από τον ωκεανό που, όπως έλεγε, ήταν πάντα ο ίδιος και πάντα διαφορετικός. «Για μένα ο ωκεανός είναι ο δάσκαλος όλης της ζωής μου. Όταν αρχίζω να δουλεύω, δυσκολεύομαι να δω πού πηγαίνω. Το μόνο που μπορώ να δω είναι μια μορφή του χώρου που σταδιακά παίρνει το σχήμα δυνατότερων γραμμών».
Φ11 Συνδυασμός της θάλασσας, του ανέμου και της τέχνης.
Φ15Φ16. Τέχνη με την άμμο, μέχρι να έλθει το κύμα να την σβήσειΦ17. Το παλαιό Καζίνοκάτω από το άγρυπνο βλέμμα του γιγαντιαίου αγάλματος του Ιησού, που δεσπόζει στην κορυφή του λόφου Urgull.
Μετά την παραλία, προσπερνούμε το παλιό Καζίνο (Φ.17) και συνεχίζουμεγια το Παλάτι Μιραμάρ (Φ.18 Palacio de Miramar) που είναι ένα από τα πιο διάσημα κτήρια, με πλούσια ιστορία που συνδέεται με την ισπανική βασιλική οικογένεια και την αρχιτεκτονική κληρονομιά της περιοχής. Η λέξη “Miramar” προέρχεται από τα ισπανικά και σημαίνει “θέα στη θάλασσα”. Αποτελείται από τις λέξεις “mira” (βλέπω) και “mar” (θάλασσα).
Το παλάτι χτίστηκε μεταξύ του 1889 και του 1893 για τη βασίλισσα Μαρία Κριστίνα της Ισπανίας, σύζυγο του βασιλιά Αλφόνσο XII. Σχεδιάστηκε από τον Άγγλο αρχιτέκτονα Selden Wornum, ο οποίος έδωσε στο κτήριο ένα αγγλικό νεογοτθικό ύφος. Εργάστηκε μαζί με τον Βάσκο αρχιτέκτονα José Goicoa, ο οποίος πρόσθεσε τοπικά αρχιτεκτονικά στοιχεία.
Η βασίλισσα Μαρία Κριστίνα χρησιμοποίησε το Παλάτι Μιραμάρ ως θερινή κατοικία. Ο χώρος προσέφερε θέα στη θάλασσα και ήταν ιδανικός για την αριστοκρατία της εποχής. Το παλάτι έγινε το κέντρο της κοινωνικής και πολιτικής ζωής του Σαν Σεμπαστιάν, φιλοξενώντας πολλές βασιλικές εκδηλώσεις και εορτασμούς. Αποτέλεσε πόλο έλξης για την αριστοκρατία της εποχής που επένδυσε στην περιοχή για να είναι κοντά στην Βασιλική οικογένεια. Βέβαια η αριστοκρατία της εποχής ήθελε και ένα καζίνο (Φ.17) για να διασκεδάζει την πλήξη της.
Φ.18 Miramar PalaceΦ.19 11/10/2024. Η ομάδα σε πλήρη σύνθεση εμπρός στο Miramar Palace
Η περιήγηση συνεχίσθηκε στην Παλιά πόλη, με κατάληξη της Ομάδας στα διάφορα “στέκια” φαγητού.
Φ.20Φ.21Φ.22Φ.23
Φ.24 Η Παλιά πόλη
Φ.25 Το Σήμα με τα συγκλίνοντα Βέλη και την σημαία της Παλαιστίνης.
Φ.26 Πλατεία ConstituciónΦ.27 Στα παροδοσιακά εστιατόρια, γαριδο-μακαρονάδα και μπύρα.
Στην πορεία μέσα στην πόλη ο ξεναγός μας υπέδειξε ένα παράξενο οδικό σήμα. Ήταν το σήμα που καθοδηγούσε τους προσκυνητές προς το Μονοπάτι του Αγίου Ιακώβου.
Φ. 27α (Ενα από τα μονοπάτια ξεκινά απο το San Sebastian)
Το Μονοπάτι του Αγίου Ιακώβου (στα ισπανικά γνωστό ως Camino de Santiago) είναι μια από τις πιο γνωστές προσκυνηματικές διαδρομές στον κόσμοπου την έχουν περπατήσει χιλιάδες άνθρωποι για πάνω από χίλια χρόνια. Η διαδρομή ταξιδεύει τους ταξιδιώτες μέσα από όμορφα τοπία, αρχαίες πόλεις, ιστορικά ορόσημα και παραδοσιακά χωριά προσφέροντας μια μοναδική και αξέχαστη εμπειρία.
27b
Οι διαδρομές του προσκυνήματος ξεκινούν από διάφορες τοποθεσίες της Πορτογαλλίας, Ισπανίας και της Γαλλίας. Η πιο δημοφιλής αφετηρία είναι στο Saint-Jean-Pied-de-Port, μια μικρή πόλη στα γαλλικά Πυρηναία, κοντά στο San Sebastian (η 1η καφέ διαδρομή από πάνω) Φωτ. 27b. Στη συνέχεια, η διαδρομή οδηγεί μέσω της ισπανικής περιοχής της Ναβάρας, της Λα Ριόχα, της Καστίλλης και Λεόν και της Γαλικίας και καταλήγει στον καθεδρικό ναό του Σαντιάγο ντε Κομποστέλα Φωτ. 27c στα βορειοδυτικά της Ισπανίας όπου πιστεύεται ότι βρίσκεται ο τάφος του Αποστόλου Ιακώβου (Santiago στα ισπανικά).
27c. Καθεδρικός ναός του Σαντιάγο ντε Κομποστέλα
Οι προσκυνητές ακολουθούν αυτό το μονοπάτι για διάφορους λόγους—θρησκευτικούς, πνευματικούς, πολιτιστικούς ή ακόμη και για την προσωπική τους πρόκληση. Καθ’ όλη τη διαδρομή, οι περιπατητές περνούν από γραφικά χωριά, ιστορικά μνημεία και φυσικά τοπία. Το μονοπάτι του Αγίου Ιακώβου έχει μεγάλη ιστορική και πολιτιστική αξία και έχει καταχωρηθεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.Πλήρη περιγραφήεδώ
Biarritz, Παρασκευή 11/10/2024 (Γαλλία)
Απόγευμα Παρασκευής, συνεχίζουμε σαν έφηβοι, με επίσκεψη και καφέ στηνΜπιγιόν (Biarritz). Η Biarritz είναι μια παραθαλάσσια πόλη στη Γαλλική περιοχή της Ακουιτανίας, στην ακτή της Βισκαίας, κοντά στα σύνορα με την Ισπανία. Είναι περιοχή Βάσκων. Είναι γνωστή για τις όμορφες παραλίες της, το ήπιο κλίμα και την πολυτελή ατμόσφαιρα. Η Μπιγιόν έχει μακρά ιστορία που χρονολογείται από τον 12ο αιώνα, όταν ήταν ένα μικρό ψαροχώρι.
Στον 19ο αιώνα, η πόλη εξελίχθηκε σε δημοφιλή προορισμό για την ευρωπαϊκή αριστοκρατία, κυρίως λόγω της Βασίλισσας Ευγενίας, που έζησε εκεί. Το παλάτι της, που χτίστηκε το 1854, προσέφερε την αίγλη και την κομψότητα που ενίσχυσε τη φήμη της πόλης και προσέλκυσε μέρος της Γαλλικής αριστοκρατίας που ήθελε να είναι κοντά στην Βασιλική οικογένεια.
Φ.29 Το Παλάτι
Το κτίριο διαθέτει χαρακτηριστικά του 19ου αιώνα, με στοιχεία που θυμίζουν την ιταλική αναγέννηση. Οι προσόψεις είναι εντυπωσιακές, με μεγάλα παράθυρα, βεράντες και διακοσμητικά στοιχεία. Φημίζεται για τα 360 παράθυρά του. Αυτή η εντυπωσιακή λεπτομέρεια προσθέτει στην αρχιτεκτονική του κτίσματος και συμβάλλει στην αίσθηση φωτεινότητας και ευρυχωρίας του εσωτερικού του. Περιβάλλεται από όμορφους κήπους, που είναι ιδανικοί για περίπατους και προσφέρουν υπέροχη θέα στον Ατλαντικό. Σήμερα, το παλάτι λειτουργεί ως πολυτελές ξενοδοχείο και είναι δημοφιλής προορισμός για επισκέπτες που αναζητούν άνεση και πολυτέλεια, καθώς και για τη μοναδική του τοποθεσία.
Φ.30
Φ.31 Ο φάρος
Ο φάρος ολοκληρώθηκε το 1834 και έχει ύψος περίπου 73 μέτρα. Διαθέτει μια χαρακτηριστική λευκή και μαύρη εξωτερική εμφάνιση, που τον καθιστά αναγνωρίσιμο από μακριά. Ο φάρος συνεχίζει να λειτουργεί και σήμερα. Ο φάρος έχει μεγάλη ιστορική αξία για την περιοχή, καθώς συμβάλλει στην ασφάλεια της ναυσιπλοΐας και είναι κομμάτι της πολιτιστικής κληρονομιάς του Biarritz.
ΣΠΗΛΑΙΟ ΑΛΤΑΜΙΡΑ, Σάββατο (Πρωϊ), 12/10/2024
Η Αλταμίρα είναι ένα σπήλαιο της παλαιολιθικής εποχής που βρίσκεται στη Σαντιγιάνα Ντελ Μαρ (περιοχή της Κανταβρία) στη βόρεια Ισπανία, το οποίο περιέχει προϊστορικές σπηλαιογραφίες. Το σπήλαιο κατοικούνταν για χιλιετίες και έτσι, εκτός από τις παλαιολιθικές σπηλαιογραφίες, περιέχει κατάλοιπα από τις καθημερινές δραστηριότητες του προϊστορικού πληθυσμού. Ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς από την Ουνέσκο το 1985.
Σήμερα το σπήλαιο έχει μήκος 270 μ. και ο αρχαιολογικός χώρος βρίσκεται μέσα στο σπήλαιο, κοντά στην είσοδο, ωστόσο υπάρχουν και λείψανα έξω, αφού η αρχική είσοδος του σπηλαίου κατέρρευσε.
Το σπήλαιο ανακαλύφθηκε το 1868 από έναν κυνηγό, τον Μοντέστο Κουμπίγιας, ο οποίος το ανέφερε στον Μαρσελίνο Σάνθ Ντε Σαούτολα, έναν ευγενή της περιοχής. Ωστόσο, ο Σάνθ Ντε Σαούτολα δεν επισκέφτηκε το σπήλαιο μέχρι το 1875 και οι πρώτες ανασκαφικές εργασίες στην τοποθεσία ξεκίνησαν μόλις το 1879.
Με βάση την αρχαιολογική έρευνα, οι ειδικοί υποθέτουν ότι οι ζωγραφιές και οι εγχαράξεις στους τοίχους του σπηλαίου έγιναν από ανθρώπους που κατοικούσαν στο σπήλαιο κατά τις διάφορες περιόδους. Οι περισσότερες σπηλαιογραφίες και εγχαράξεις της Αλταμίρα, από απεικονίσεις ζώων μέχρι σχέδια χεριών, βρίσκονται στην πολύχρωμη αίθουσα. Οι παλαιότερες ζωγραφιές βρίσκονται στα δεξιά της οροφής και περιλαμβάνουν άλογα, εικόνες ανθρώπινων χεριών, αφηρημένα σχήματα και μια σειρά από κουκκίδες. Ως επί το πλείστον είναι σχεδιασμένες με κάρβουνο. Υπάρχουν επίσης «μάσκες» που δημιουργήθηκαν σχεδιάζοντας τα μάτια και το στόμα στα φυσικά περιγράμματα των βράχων, που χρονολογούνται από την Κατώτερη Μαγδαλένια περίοδο. Ωστόσο, η πλειονότητα των ζωγραφιών αυτής της περιόδου αναπαριστά ελάφια.
Στα δεξιά της οροφής, υπάρχουν 25 χρωματιστές σπηλαιογραφίες (κυρίως σε κόκκινο και μαύρο): μεγάλες αναπαραστάσεις αλόγων, βίσονες και ένα θηλυκό ελάφι που έχει μέγεθος μεγαλύτερο από δύο μέτρα. Η τεχνική σχεδίασης που χρησιμοποιήθηκε ήταν η χάραξη του τοίχου με ένα αντικείμενο από πυριτόλιθο και, στη συνέχεια, ο χρωματισμός μιας μαύρης γραμμής με κάρβουνο. Στη συνέχεια, χρωματίστηκε με κόκκινο ή ώχρα. Οι λεπτομέρειες, όπως τα μαλλιά, ήταν φτιαγμένες με μολύβι από κάρβουνο, ενώ λεπτομέρειες όπως τα μάτια ή τα κέρατα ήταν χαραγμένα. Αν και φαίνονται απλές φιγούρες, τα εξογκώματα και οι ρωγμές της οροφής χρησιμοποιήθηκαν σκόπιμα για να δώσουν όγκο στα ζώα.
Φ.32 Διδάγγελος Π. Παπαγιαννόπουλος Ν. Αποστολάκος Ε. Τασιόπουλος Α.Φ.33 Ο ξεναγός Γ. Λιμτσιούλης σε δράση.Φ.34Φ.35Φ.36
Φ.37
Φ.38
Στα δεξιά υπάρχει ενα σύμβολο, δεν απεικονίζει τίποτα γνωστό, όμως το ίδιο σύμβολο βρέθηκε σε διάφορα σπήλαια που σημαίνει ότι υπήρχε επικοινωνία των προϊστορικών ανθρώπων.
Συνεχίσαμε προς την Σαντιγιάνα ντελ Μάρ.
SANTILLANA DEL MAR, Σάββατο, 12/10/2024
Η Σαντιγιάνα ντελ Μάρ είναι μια πανέμορφη και γραφική πόλη, με πληθυσμό γύρω στους 4.000 κατοίκους, που βρίσκεται στην περιοχή της Κανταβρίας, στη βόρεια Ισπανία. Είναι γνωστή για την αρχιτεκτονική της, την πλούσια ιστορία της και τη φυσική ομορφιά της. Παρά το συνθετικό “Mar-Θάλασσα” βρίσκεται, περίπου 30 χιλιόμετρα μακρυά από την ακτή της Βόρειας Ισπανίας (Σανταντέρ). Η πόλη διατηρεί μια χαρακτηριστική μεσαιωνική ατμόσφαιρα με πλακόστρωτους δρόμους και πέτρινα σπίτια.
Ο σημαντικότερος ιστορικός και θρησκευτικός χώρος της περιοχής είναι η Κολλεγιακή Εκκλησία της Αγίας Ιουλιανής (Colegiata de Santa Juliana), μια όμορφη εκκλησία που χτίστηκε τον 12ο αιώνα. Είναι γνωστή για τα καλλιτεχνικά γλυπτά της και τις ιστορικές τοιχογραφίες της.(Φωτ. 39-40)
Φ.39 Colegiata de Santa JulianaΦ.40 Colegiata de Santa JulianaΦ.41
Φ.42
SANTANDER, Σάββατο (Απόγευμα) 12/10/2024
Η Σανταντέρ είναι η πρωτεύουσα της περιοχής της Κανταβρίας, στη βόρεια Ισπανία. Είναι μια όμορφη παραθαλάσσια πόλη που συνδυάζει ιστορία, πολιτισμό και φυσική ομορφιά. Βρίσκεται στον Ατλαντικό Ωκεανό, σε έναν όρμο που προσφέρει προστασία από τις καταιγίδες. Είναι κοντά σε βουνά και πράσινους λόφους, προσφέροντας εντυπωσιακά τοπία. Η Σανταντέρ έχει πληθυσμό περίπου 170.000 κατοίκων, γεγονός που την καθιστά μια από τις μεγαλύτερες πόλεις της βόρειας Ισπανίας.
Αξιοθέατα
Προκυμαία και Παραλίες: Η παραλία Ελ Σαρατ (Playa de El Sardinero) είναι μια από τις πιο δημοφιλείς παραλίες της πόλης, γνωστή για τη χρυσή άμμο και τα καθαρά νερά. Η προκυμαία είναι ιδανική για βόλτες και προσφέρει όμορφη θέα στον ωκεανό.
Ανάκτορο της Μαγδαλένας: Ένα εντυπωσιακό κτίριο που χτίστηκε το 1909 για να φιλοξενήσει τη βασιλική οικογένεια. Το ανάκτορο βρίσκεται στη Χερσόνησο της Μαγδαλένας και περιβάλλεται από ένα όμορφο πάρκο, (Φωτ. 47).
Εκκλησία Σαν Ισίντο: Μια εντυπωσιακή ρομανική εκκλησία που είναι γνωστή για την αρχιτεκτονική της και τις όμορφες λεπτομέρειές της.
Πλατεία Πορτομπέλο: Μια ζωντανή πλατεία γεμάτη καφετέριες και εστιατόρια
Η κούραση ήταν εμφανής, η ζέστη και ο καυτός ήλιος και η “χώνευση” ζητούσαν ανάπαυση. Για καλή μας τύχη ήταν σε λειτουργία μικρό τρενάκι που χωρίς κόπο μας ξενάγησε στην Χερσόνησο της Μαγδαλένας.
Συνεχίσαμε την περιήγηση στην πόλη ……. άξιο να αναφερθεί είναι το γλυπτό που είναι γνωστό ως “Los Raqueros”. Πρόκειται για μια σειρά από μπρούντζινα αγάλματα που αναπαριστούν παιδιά να βουτούν στη θάλασσα, έτοιμα να συλλέξουν νομίσματα. Τα αγάλματα βρίσκονται στο λιμάνι της πόλης, κοντά στην παραλία του Περάλτα, και αποτελούν φόρο τιμής στους “Raqueros”, στα παιδιά που πνίγηκαν προσπαθώντας να συλλέξουν νομίσματα που πετούσαν στη θάλασσα Άγγλοι ναύτες.
Φ.50 Raqueros
Οι “Raqueros” ήταν παιδιά του δρόμου που έζησαν στη Σανταντέρ κατά τον 19ο και αρχές του 20ού αιώνα. Για να επιβιώσουν, συχνά βουτούσαν στο νερό για να μαζέψουν χρήματα ή να ψαρέψουν αντικείμενα που έριχναν οι επιβάτες των πλοίων για να τους διασκεδάσουν.
Το έργο αυτό σχεδιάστηκε από τον γλύπτη José Cobo Calderón το 1999 και αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά σημεία ενδιαφέροντος της πόλης. Τα αγάλματα απεικονίζουν τα παιδιά σε διάφορες στάσεις: μερικά είναι έτοιμα να βουτήξουν, ενώ άλλα βρίσκονται ήδη μέσα στο νερό.
Είναι ένα συγκινητικό γλυπτό, το οποίο τιμά την ιστορία αυτών των παιδιών και φέρνει στο νου τη δύσκολη ζωή που έζησαν.
BILBAO, Κυριακή (Πρωϊ) 13/10/2024
Το Μπιλμπάο (Bilbao) είναι η μεγαλύτερη πόλη της Βασκικής Χώρας στη βόρεια Ισπανία. Ιδρύθηκε το 1300 από τον Ιωάννη τον Βασιλιά της Ναβάρρας και αρχικά αναπτύχθηκε γύρω από το λιμάνι της, που ήταν στρατηγικής σημασίας για το εμπόριο.
Κατά τον 19ο αιώνα, το Μπιλμπάο γνώρισε μεγάλη οικονομική ανάπτυξη χάρη στη βιομηχανική επανάσταση. Οι βιομηχανίες σιδήρου και ναυπηγήσεις – επισκευές πλοίων ευημερούσαν, κάνοντας το ένα από τα σημαντικότερα βιομηχανικά κέντρα της Ισπανίας. Αυτή η ανάπτυξη προκάλεσε και την ταχεία αστικοποίηση της πόλης.
Φ.50
Ωστόσο, οι βιομηχανικές κρίσεις του 20ού αιώνα, ιδίως τη δεκαετία του 1970, οδήγησαν σε οικονομική κατάρρευση.Το Bilbao έγινε μια γκρίζα πολή με εγκαταλελειμμένες βιομηχανικές εγκαταστάσεις. Η μεγάλη πλημμύρα του 1983 , ύστερα από ασταμάτητη βροχή επί τρεις μήνες της έδωσε την χαριστική βολή στην πόλη.
Φ,51
Από τη δεκαετία του 1990, η πόλη επανέκαμψε μέσω προγραμμάτων αναγέννησης, με το χαρακτηριστικότερο έργο το Μουσείο Guggenheim, που άνοιξε το 1997 και άλλαξε τη μορφή και την εικόνα της πόλης. Από την γκρίζα εικόνα του παρελθόντος, σήμερα η πόλη είναι ένα κόσμημα που συνδυάζει το παλιό με το καινούργιο.
Φ.52Φ.53
Στην παραπάνω φωτογραφία σε 5 διαμερίσματα έχει αναρτηθεί στα κάγκελα των μπαλκονιών μια αφίσα με δύο βέλη που που οι κεφαλές τους συγκλίνουν στο κέντρο. Το συναντήσαμε και σε άλλα σημεία της διαδρομής μας. Σύμφωνα με την ενημέρωση του ξεναγού, το σήμα αυτό συμβολίζει την απαίτηση, οι κρατούμενοι σε διαφορες φυλακές να μεταφερθούν σε φυλακές των τόπων που είναι οι οικογενειές τους.
Φ.54Φ.55Φ.56
Στο δρόμο συναντήσαμε ένα γλυπτό αφηρημένης τέχνης που συμβόλιζε τον πρώτο περίπλου της Γης. Ως γνωστό ο πρώτος περίπλους (ή Αποστολή του Μαγγελάνου) ήταν μια Ισπανική αποστολή με αρχηγό αρχικά τον Πορτογάλο εξερευνητή Φερδινάρδο Μαγγελάνο, η οποία αναχώρησε από την Ισπανία το 1519 και ολοκληρώθηκε με τον πρώτο περίπλου του κόσμου το 1522.
Φ.57
Ο στόλος αρχικά αποτελούνταν από περίπου 270 άνδρες και πέντε πλοία. Η αποστολή αντιμετώπισε πολλά προβλήματα, όπως απόπειρες δολιοφθοράς των Πορτογάλων, ανταρσίες, πείνα, σκορβούτο, καταιγίδες και εχθρικές συναντήσεις με αυτόχθονες πληθυσμούς. Μόνο 30 άνδρες και ένα πλοίο (το Βικτώρια) ολοκλήρωσαν το ταξίδι της επιστροφής στην Ισπανία. Ο ίδιος ο Μαγγελάνος απεβίωσε σε μάχη στις Φιλιππίνες και τον διαδέχθηκε ως επικεφαλής, ο Χουάν Σεβαστιάν Ελκάνο που ανέλαβε εν τέλει το ταξίδι της επιστροφής της Βικτώριας. Ο Ελκάνο ήταν Βάσκος και προς τιμή του είναι το Μνημείο.
Μουσείο Guggenheim 13/10/2024
Το Ίδρυμα Guggenheim που ιδρύθηκε από τον Σόλομον Γκούγκενχαϊμ, έναν Αμερικανό βιομήχανο, το 1937 είναι μια από τις πιο γνωστές και σημαντικές πολιτιστικές οργανώσεις παγκοσμίως, με επικέντρωση στη σύγχρονη τέχνη. Το ίδρυμα αναζητούσε χώρο για την δημιουργία ενός Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης. Οι αναζητήσεις ήταν άκαρπες, το Παρίσι και το Βερολίνο αποκλείστηκαν. Αντιπροσωπεία από το Bilbao μετέβη στην Νέα Υόρκη και πρότεινε το Bilbao σαν έδρα του Μουσείου. Παρά την άσχημη εικόνα της πόλης την εποχή εκείνη οι υπεύθυνοι του ιδρύματος προέβλεψαν την εξέλιξη και το έργο άρχισε. Υπήρξαν αντιδράσεις, πολλοί έλεγαν να δώσουμε επιδόματα στο μεγάλο αριθμό ανέργων της εποχής. Επεκράτησαν αυτοί που έχαν την άποψη “να δημιουργήσουμε τις συνθήκες να παραχθεί πλούτος και θέσεις εργασίας”.
Το Μουσείο Guggenheim στο Μπιλμπάο, σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Frank Gehry και έγινε ένα από τα πιο εμβληματικά μουσεία σύγχρονης τέχνης στον κόσμο. Άνοιξε το 1997. Το κτήριο είναι γνωστό για την καινοτόμο και οργανική του αρχιτεκτονική, με κυρτές και ακανόνιστες επιφάνειες που φαίνονται σχεδόν σαν να ρέουν, χρησιμοποιώντας κυρίως τιτάνιο, γυαλί και σκυρόδεμα.
Το μουσείο φιλοξενεί μια εντυπωσιακή συλλογή μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης, περιλαμβάνοντας έργα κορυφαίων καλλιτεχνών όπως οι Jeff Koons, Richard Serra και Anish Kapoor. Εκτός από τις μόνιμες εκθέσεις, το μουσείο διοργανώνει περιοδικές εκθέσεις που καλύπτουν διάφορες πτυχές της σύγχρονης τέχνης.
Το Guggenheim έχει συμβάλει καθοριστικά στην πολιτιστική και οικονομική αναγέννηση του Μπιλμπάο, προσελκύοντας εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο και καθιστώντας την πόλη έναν δημοφιλή τουριστικό προορισμό.
Φ. 59 Δημιουργία τεχνητής ομίχλης με σταγονίδια νερού. Στο κέντρο η “Αράχνη”
Φ.60 “Maman” – Louise Bourgeois: Ένα γιγαντιαίο γλυπτό αράχνης που συμβολίζει τη μητέρα και τη γονεϊκή προστασία.
Η αράχνη έξω από το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης Guggenheim στο Μπιλμπάο, γνωστή ως “Maman”, είναι ένα έργο της Γαλλίδας καλλιτέχνιδας Louise Bourgeois. Συμβολίζει τη μητρική φιγούρα και την προστασία, αλλά και τις πολυάριθμες και περίπλοκες σχέσεις που έχουμε με τις μητέρες μας.
ΗLouise Bourgeois(1911-2010) γεννήθηκε στο Παρίσι. Ήταν η μεγαλύτερη από τέσσερα παιδιά και η οικογένειά της είχε επιχείρηση αποκατάστασης και πώλησης χαλιών. Στην παιδική της ηλικία έγινε μάρτυρας σκηνών εξωσυζυγικών σχέσεων του πατέρα της επανειλημμένα. Ενημέρωνε την μητέρα της για ότι έβλεπε και αυτή πάντα την αμφισβητούσε και την επέπλητε μη θέλοντας προφανώς να διαλύσει την οικογένεια της. Έτσι φαντάστηκε την μητέρα της σαν μια αράχνη που σκέπαζε τα παιδιά της για να μην βλέπουν την κακή – νοσηρή πραγματικότητα.
Φ.60 Ενημέρωση έξω από το Μουσείο
Φ.61 Μέσα στο Μουσείο
Φ.62 “The Matter of Time” – Richard Serra: Μια σειρά γλυπτών από χάλυβα, που εξερευνά την αίσθηση του χρόνου και του χώρου.
Φ.63 Ο Βάσκος, εξωτερικά σαν ακατέργαστος βράχος, εσωτερικά από αλάβαστρο.
Φ.66
GERNIKA, Κυριακή (απόγευμα) 13/10/2024
Φ.70
Η Γκερνίκα είναι διάσημη κυρίως για την καταστροφή της κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου το 1937. Στις 26 Απριλίου 1937, η πόλη υπήρξε στόχος μιας αεροπορικής επιδρομής από γερμανικά στρατεύματα που υποστήριζαν τον στρατηγό Φράνκο. Η επιδρομή αυτή είχε σκοπό να τρομοκρατήσει τον βασκικό πληθυσμό και να καταδείξει τη δύναμη της φασιστικής πλευράς.
Επιπλέον ήθελαν οι Γερμανοί να μελετήσουν τις αντιδράσεις του πληθυσμού σε μη αναμενόμενο βομβαρδισμό. ΗΓκερνίκαδεν είχε καμιά στρατηγική σημασίαή στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Βομβάρδισαν επιλεγμένους στόχους (σχολείο – λαική αγορά), ήταν ημέρα και ώρα που τα παιδιά ήταν στο σχολείο και πολύς κόσμος στην λαϊκή αγορά. Πτώματα δεν βρέθηκαν δεν υπάρχουν ουτε σχετικές φωτογραφίες, οι γερμανοί τα μάζεψαν και τα έκαψαν. Ήξεραν ότι είχαν διαπράξει έγκλημα (ως συνήθως) και φρόντισαν να το καλύψουν.
Η καταστροφή της Γκερνίκα, που προκάλεσε το θάνατο εκατοντάδων αθώων, ενέπνευσε τον Πάμπλο Πικάσο να δημιουργήσει το διάσημο έργο του “Guernica”, το οποίο απεικονίζει την φρίκη του πολέμου και έχει γίνει σύμβολο κατά της βίας και της καταστροφής.
Φ.71 Αντίγραφο του Πίνακα στην Gernika σήμερα
Ο Πίνακας δημιουργήθηκε το 1937, σε μια περίοδο έντονων πολιτικών αναταραχών στην Ισπανία, με τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο να μαίνεται.Η παραγγελία αρχικά προοριζόταν να είναι μια τοιχογραφία για την Παγκόσμια Έκθεση. Το έργο είναι σε μεγάλες διαστάσεις (περίπου 3,5 x 7,8 μέτρα) και χρησιμοποιεί κυρίως αποχρώσεις του μαύρου, του άσπρου και του γκρι. Αυτή η επιλογή χρωμάτων ενισχύει την αίσθηση της δυστυχίας και της απελπισίας.
Η Guernica απεικονίζει τον απόηχο του βομβαρδισμού μέσα σε έναν περιορισμένο χώρο (δείτε το μικρό παράθυρο δεξιά επάνω). Από αριστερά προς τα δεξιά: μια στενοχωρημένη μητέρα θρηνεί για το νεκρό παιδί της. Ένας ταύρος απλώνεται στον ώμο της με μια κενή ή σοκαρισμένη έκφραση. Ένα τραυματισμένο άλογο φωνάζει από τον πόνο ενώ ένας νεκρός στρατιώτης είναι παγιδευμένος κάτω από το σώμα του. Δύο γυναίκες κοιτάζουν τη σκηνή ζαλισμένες. και μια άλλη γυναίκα είναι παγιδευμένη σε φωτιά και ουρλιάζει.
Φ.72 Μια όμορφη παρουσίαση του Πίνακα και της ιστορίας του από τον ξεναγό που μιλησε στις καρδιές μας.
Αρχικά, το έργο εκτέθηκε σε διάφορες χώρες και έγινε σημείο αναφοράς για τις αντιπολεμικές κινήσεις. Από το 1939 και μετά, εκτέθηκε στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη, όπου παρέμεινε για πολλές δεκαετίες, κερδίζοντας παγκόσμια αναγνώριση. Η “Γκερνίκα” του Πικάσο βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο Ρέινα Σοφία στη Μαδρίτη, Ισπανία. Μεταφέρθηκε εκεί το 1992, αφού είχε επιστραφεί από το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, όπου είχε παραμείνει από το 1939.
Στην Gernika ο ξεναγός εξασφάλισε την εισοδό μας σε ένα από τα μοναδικά κτήρια που δεν βομβαρδίστηκε. Το Παλιό κοινοβούλιο των Βάσκων.
ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΒΑΣΚΩΝ
Από τον Μεσαίωνα μέχρι σήμερα η Συνέλευση Geheral της Bizkaia ήταν το ανώτατο όργανο διοίκησης της Χώρας των Βάσκων. Στο παρελθόν αυτές οι συνελεύσεις αποτελούνταν από τους αντιπροσώπους των «αντιγκλησιών» ή των ενοριών στην Bizkaia.
Φ.73
The Assembly House ( Το Κοινοβούλιο) και το Δέντρο της Γκερνίκα είναι τα ζωντανά σύμβολα της ιστορίας του λαού των Βάσκων. Ως έδρα του ιστορικού κοινοβουλίου της Bizkaia, αυτό το κτίριο και η βελανιδιά έγιναν σημείο συνάντησης όλων των περιοχών της Euskal Herria ή της Χώρας των Βάσκων, συνδυάζοντας πολιτιστικές και εθνογραφικές παραδόσεις.
Ένα από τα κεντρικά σημεία της Βουλής είναι Αίθουσα Συνελεύσεων όπου διεξάγονται οι συνεδριάσεις της ολομέλειας της Γενικής Συνέλευσης της Bizkaia. Η Αίθουσα Συνελεύσεων σχεδιάστηκε ως μια Εκκλησία – Βουλή που μπορεί να υποστηρίξει πολιτικές και θρησκευτικές λειτουργίες.
Φ.74
Φ.75
Φ.76
Συνήθως οι συνελεύσεις πραγματοποιούνταν, τα παλιά χρόνια, γύρω – κάτω από την Βελανιδιά, πολύ κοντάστο ερημητήριο του Antiguako Andra Mari-Sta. Mª la Antigua . Εκεί, έκαναν τις θρησκευτικές ακολουθίες που προηγούνταν των τακτικών συνελεύσεων και των τελετών του όρκου του Παλαιού Νόμου.
Φ.77 ΠΙνακας στο εσωτερικό του κτηρίου
Αργότερα η πολιτική δραστηριότητα μεταφέρθηκε στο εσωτερικό του προαναφερθέντος εκκλησιαστικού συγκροτήματος.
Το 1826 έγινε η ανέγερση του σημερινού κτιρίου από τον αρχιτέκτονα Antonio de Etxebarria. Σε ό,τι αφορά τη διακόσμηση, ξεχωρίζει η γκαλερί με πορτρέτα των Λόρδων της Bizkaia του Sebastián Galbarriartu και των αδελφών Bustrín τον 17ο αιώνα. Πάνω από αυτά, υπάρχουν δέκα πλάκες που θυμίζουν διαφορετικές ημερομηνίες κατά τις οποίες δόθηκε ο όρκος για τον Παλαιό Νόμο σε μια τελετή. Σε αυτή την τελετή ο Άρχοντας της Bizkaia ορκίστηκε σεβασμό και συμμόρφωση με όλους τους νόμους που είχε προετοιμάσει η κοινότητα, με βάση τη χρήση και το έθιμο (The Old Law).
ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΓΚΕΡΝΙΚΑΣ
Το δέντρο της Γκέρνικα είναι το πιο γνωστό σύμβολο των Βάσκων. Αρχικά, υπό τη σκιά του γίνονταν οι συνεδριάσεις της Γενικής Συνέλευσης στις οποίες προσερχόταν εκπρόσωποι από τις διάφορες περιφέρειες της Μπιζκάιας. Ο «Παλαιός κορμός» που βρίσκεται στον κήπο και περιβάλλεται από κίονες είναι τα παλαιότερα κατάλοιπα που έχουν φτάσει στην εποχή μας, αν και υπάρχουν στοιχεία σε έγγραφα ακόμη παλαιότερων.
Φ.78
Φ.79 Η Ομάδα της ΕΕΥΕΔ μπροστά ατον παλαιό κορμό της Βελανιδιάς
Το 1860 φυτεύτηκε ο διάδοχός του, ο οποίος παρέμεινε απέναντι, μέχρι το 2004 και αυτός αντικαταστάθηκε από τη σημερινή βελανιδιά το 2015, που φυτεύτηκε όταν ήταν 15 ετών. Με αυτό τον τρόπο το συμβολικό του νόημα διαιωνίζεται συνεχώς, όπως η ψυχή του Euskal Herria συνεχίζει να μεταδίδεται, από γενιά σε γενιά. (Πηγή ενημερωτικό Φυλλάδιο του Κοινοβουλίου)
Φ.80
Η Κυριακή ήταν δύσκολη ημέρα, πολλά και διαφορετικά τα μέρη που επισκεφθήκαμε, ωκεανός πληροφοριών, ο εγκέφαλος αδυνατεί να τις ταξινομήσει. Η κούραση εμφανής και όμως γύρω στις 9 μμ βρεθήκαμε χωρίς απουσίες στο αποχαιρετιστήριο δείπνο.
Φ.81
Φ.82Φ.83
Δευτέρα 14/10/2024
Όλα τα ωραία τελειώνουν κάποτε και έρχεται η ώρα της επιστροφής στην καθημερινότητα.Θα ήταν η τέλεια εκδρομή αν μαζί μας δεν ταξίδευε και ο παλιός γνώριμος, ο COVID-19. Ήδη στην πτήση της επιστροφής δύο συνταξιδιώτες μας παρουσίασαν συμπτώματα. Το βράδυ της Δευτέρας αρχίζει να ανεβαίνει ο αριθμός των θετικών στους 4 και την Πέμπτη 17/10/2024 φθάνει στους 19 θετικούς.
Πηγή της μόλυνσης, ίσως κάποιος από την ομάδα να ήταν θετικός ή το πιθανότερο η πολιτική των αεροπορικών εταιρειών “μη επιλογή θέσης” που μας υποχρέωσε να καθίσουμε δίπλα σε αγνώστους και πιθανόν νοσούντες επιβάτες.
Ευχαριστούμε τον Πρόεδρο της ΕΕΥΕΔ κ. Ν. Παπαγιαννόπουλο και τους λοιπούς διοργανωτές της Εκδρομής. Ευχαριστούμε τον Ξεναγό κ. Γιάννη Λιμτσιούλη και τους Συνεργάτες του στο Γραφείο Ταξιδίων “Melodrakma”. Τέλος ευχαριστούμε τους Συναδέλφους και Φίλους που με εκπληκτική συνέπεια ακολούθεισαν το δύσκολο πρόγραμμα των ξεναγήσεων.
Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 1959, πριν 65(!) χρόνια, 31 νέοι, που μόλις πριν λίγο τους είπαν πως δεν ήταν πια παιδιά, πέρασαν την πύλη της ΣΙΣ (της Στρατιωτικής Ιατρικής Σχολής για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με τις κρατικές συντομογραφίες!). Έγιναν εκείνη την ημέρα πολλά (όχι πως οι υπόλοιπες 40 ήταν αλλιώτικες). Έγιναν πολλά, παράλογα, περίεργα, φυσικά (που τα πιο πολλά όμως είχαν μεταφυσική εξήγηση), έγιναν όλα όσα το ξεχωριστής ποιότητας μυαλό μας δεν κατάλαβε τότε και αργότερα μόνο βρήκε κάπως μια άκρη. Δεν θα πω περισσότερα, γιατί οι περισσότεροι φίλοι δεν έχουν τις προσλαμβάνουσες της «χακί ζωής»! Ας μην τους κουράσουμε με τα δικά μας, φίλοι, συνάδελφοι και κυρίως….συμμαθητές. Ο κόσμος των συμμαθητών έχοντας σταθερές αξίες κρατάει καλά πάντα, είναι μη διαπραγματεύσιμος, δεν αλλάζει. Απόστρατοι από καιρό, απόμαχοι από την απαιτητική δουλειά μας, έχοντας μετρήσει τις αυθαίρετες απουσίες (λιποταξίες δεν επέτρεψε η ζωή), ας είμαστε παρόντες του χρόνου τέτοια μέρα, να τα ξαναπούμε.
*…..και τώρα η δεύτερη επέτειος που σας μίλησα.
«Πριν 80 χρόνια , τέτοια μέρα έφυγαν οι Γερμανοί από την Αθήνα και έληξε επισήμως η Γερμανική Κατοχή» ( η «Κατοχή» όπως μονολεκτικά καθιερώθηκε να αναφέρεται παραλείποντας το εθνικό πρόσημο του κατακτητή , μάλλον πονηρά !). Αυτά για τα επίσημα ή τα ημιεπίσημα κείμενα ή ακόμη για όσους δεν θέλουν ή δεν μπορούν να δουν αλλιώς τα πράγματα ! Άλλωστε για πολλά χρόνια ήταν ξεχασμένη επέτειος . Όχι ακριβώς ξεχασμένη , αλλά καθώς αντιμετωπιζόταν με την μέθοδο της παράλειψης το γεγονός άφηνε πάντα ερωτηματικά. Ο χρόνος όμως, μη αλλάζοντας την κυκλική διαδρομή του και οι άνθρωποι μη εγκαταλείποντες την «ιδιοκτησία» της μνήμης τους κάνουν διαφορετική ανάγνωση του ημερολόγιου, του βιβλίου των επετείων. Μου έχει γίνει πεποίθηση από καιρό, ότι σ’αυτήν αλλά και σε ανάλογες περιπτώσεις γίνεται προσπάθεια, πετυχημένη δυστυχώς προσπάθεια, να αναφερθούν «κομψά» οι παντός είδους συμμετέχοντες στα γεγονότα, οι ένοχοι δηλαδή . Ακούσαμε για το ΟΧΙ του ’40 , για την Εθνική Αντίσταση , για τις ολέθριες εμφύλιες διαμάχες και στο τέλος ακροθιγώς για «αποχώρηση» των γερμανών. Δηλαδή ήρθαν κάποτε και στις 12 Οκτωβρίου φύγανε, έτσι απλά; Σίγουρα κάτι συμβαίνει, κάτι που μυρίζει κάτι που δεν θέλω να το αναλύσω τώρα . Ίσως και να μην χρειάζεται να μπω στον κόπο για τον απλό λόγο ότι όλοι ζούμε στην «ίδια γειτονιά» και γνωριζόμαστε . Θα επιχειρήσω την δική μου ανάγνωση για την επέτειο, με προσλαμβάνουσες προσωπικές, έξω από κάθε άμεση ή έμμεση εξάρτηση και δέσμευση, που ποτέ δεν είχα και πολύ περισσότερο τώρα στην ηλικία μου και την θέση μου!
Το βραδάκι της μέρας της Απελευθέρωσης η μητέρα μου με πήγε ένα μικρό περίπατο στο Σύνταγμα . Ήταν ο συνηθισμένος τόπος που έπαιζα εκείνο τον καιρό. Αυτή την φορά όμως πήραμε άλλη κατεύθυνση. Είχε σουρουπώσει και περάσαμε στην οδό Σταδίου από την Κολοκοτρώνη . Εκεί με περίμενε η έκπληξη, εκεί μαζί με όλους όσοι βρέθηκαν εκείνη την ώρα κοντά μας , είδα τον δρόμο φωτισμένο από τα εκατοντάδες λαμπιόνια του Δήμου στις φωτεινές αψίδες της Σταδίου. Το τετράχρονο αγοράκι που σε όλη την Κατοχή δεν χώνεψε ποτέ τα σκοτάδια της συσκότισης που επιβάλανε οι κατακτητές , ρώτησε την μητέρα του : Αυτό είναι η Απελευθέρωση μαμά ; θα έχουμε πια φως ; Η απάντηση που δεν πήρα αλλά και η χαρά που πήρα περπατώντας στην φωτισμένη Σταδίου με ακολουθούν79χρόνια , μέχρι σήμερα . Δεν έπαψε να με ακολουθεί ακόμη, η ανακούφιση που ένιωσα όταν λίγο αργότερα συνειδητοποίησα πως δεν θα ξανακούσω εκείνα τα τρομακτικά , τα γεμάτα βάρβαρους ήχους γερμανικά εμβατήρια, που ξεφώνιζαν οι γερμανοί φαντάροι που περνούσαν κάτω από το σπίτι της οδού Ευαγγελιστρίας βροντολογώντας τα πέταλα τους. Οι ήχοι των γεμάτων σύμφωνα γερμανικών λέξεων ενόχλησαν τόσο την αισθητική της ακοής μου που μέχρι σήμερα τους θεωρώ ό,τι πιο αποκρουστικό. Για μένα ήταν οι «για-για- γιάδες» στην παιδική μου διάλεκτο, από τα επαναλαμβανόμενα για, για, των φράσεων τους ! Οι στερήσεις που επέβαλλε το γερμανικό σχέδιο σχέδιο εξόντωσης των Ελλήνων, άγγιξαν και το δικό μου σπίτι, αν και οι γονείς μου τα κατάφεραν να μην επηρεασθεί το παιδί τους . Ένα δυνατό αγόρι υποδέχθηκε με τον δικό του τρόπο την Απελευθέρωση !
*Δυό λόγια για το γερμανικό σχέδιο εξόντωσης του Ελληνικού πληθυσμού .
Από τα αρχεία του Αμερικανικού Πενταγώνου αλιεύτηκε σχετικά πρόσφατα και μεταξύ άλλων, γερμανικό κείμενο γραμμένο μάλιστα στην Γοτθική γερμανική «καθαρεύουσα», γεγονός που δυσκόλεψε την ανάγνωση του. Πρόκειται για λεπτομερές σχέδιο, εξαίρετα τεκμηριωμένο οργανωτικά, που αναφέρεται στην εξόντωση μεγάλου μέρους του Ελληνικού πληθυσμού με όπλο τον υποσιτισμό και την ΠΕΙΝΑ!
Πρόκειται προφανώς για «μεταρρυθμίσεις του επισιτιστικού μοντέλου», όπως θα έλεγαν σήμερα κομψά οι σύγχρονοι γερμανοί «άρχοντες» της Ευρώπης και οι εγχώριοι παρατρεχάμενοι τους ! Δεν μας διαφεύγει βέβαια η διαχρονική εμμονή τους στον όρο μεταρρύθμιση», αντί του πραγματικού «σαδιστική τιμωρία και κακία» και στην απαίτηση από τα θύματα τους αλλά και τους εκάστοτε εγκαθέκτους τους να αποδέχονται την «ιδιοκτησία» των «μεταρρυθμίσεων». Με σχολαστική αναφορά σε θερμίδες ανά μονάδα τροφίμου και άλλα θαυμαστά , και με δολοφονική σκληρότητα που ξεχείλιζε αρρωστημένα από παντού, εξόντωσαν κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες καλών Ελλήνων. Δεν τουςαφαίρεσαν απλά την ζωή, τους οδήγησαν στον θάνατο μέσα από την πιο εξευτελιστική για τον άνθρωπο διαδικασία…. την ΠΕΙΝΑ. Πέρασαν έτσι το μήνυμα του παντοδύναμου Γερμανισμού και το διάνθισαν με τις φρικαλεότητες στα Καλάβρυτα, στο Κομμένο, στην Μέρλιν, στο Χαϊδάρι, στην Κάνδανο , στην εξόντωση των Εβραίων συμπολιτών μας και όπου αλλού τους οδηγούσε ο αρρωστημένος σαδισμός τους . Σε όλη την διάρκεια της γερμανικής Κατοχής, η ομάδα των μηχανικών και πολεοδόμων του Υπουργείου Δημοσίων Έργων , η ομάδα Δοξιάδη με τον Σκέπερς επικεφαλής, δούλεψε κάτω από απίστευτα δύσκολές συνθήκες. Κατέγραφε, αξιολογούσε και αποδελτίωνε όλα όσα έκαναν στην χώρα και τον λαό της οι γερμανοί κατακτητές. Επιστήμονες υψηλής κατάρτισης και αξίας δούλευαν σαν πεισμωμένα μυρμήγκια, κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες και αμέσως, το εννοώ…αμέσως, παρουσίασαν το έργο τους . Είναι ο τόμος που γραμμένος σε τέσσερις γλώσσες, Ελληνικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ρωσσικά (και βέβαια όχι γερμανικά …..δεν χρειαζόταν, αυτοί που τα έκαναν τα ήξεραν καλά και είχε τον τίτλο : *(«συμβολικά» χρησιμοποιείται πεζό στοιχείο «γ» για τις λέξεις που αναφέρονται σε «γερμανία και γερμανούς» εκείνης της εποχής)
«Αι θυσίαι της Ελλάδος στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο»
Ήταν ένα από τα «διαπιστευτήρια» της Ελλάδας για την είσοδο της στον ΟΗΕ , στην διάσκεψη του Σαν Φραντσίσκο. Το έργο εκτύπωσε άψογα η «Ασπιώτης – Έλκα» το 1945 σε συνθήκες σίγουρα απερίγραπτες ! Δεν ξέρω γιατί το κειμήλιο αυτό είναι άγνωστο στους περισσότερους και ακόμη γιατί δεν αποτέλεσε βασική σχολική ιστορική ύλη . Μήπως γιατί τα λέει ΟΛΑ ! Ποιοι άραγε θέλουν να μην γνωρίζουμε ; **Πρίν λίγα χρόνια κυκλοφόρησε σε ανατύπωση μικροτέρου σχήματος ως ένθετο εφημερίδας . Ήδη υπάρχει αναρτημένο στην Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη της ΕΕΥΕΔ.
Από την χαρά της γιορτής της Απελευθέρωσης εκείνη την ημέρα , έλλειπαν αρκετοί από όσους πάλεψαν με τα τέρατα που είχαν σκλαβώσει την χώρα. Ήταν όσοι έδωσαν την ζωή τους , όσοι έπεσαν πολεμώντας ο καθένας στο πόστο του . Έλειπαν οι νεκροί νικητές της Αλβανίας, της γραμμής Μεταξά, της Μάχης της Κρήτης, όλων των μαχών του πολέμου. Έλειπαν και όσοι έπεσαν πολεμώντας με κάθε τρόπο τον κατακτητή , οι Έλληνες που δεν συνθηκολόγησαν , που αγωνίστηκαν στα βουνά και στις πολιτείες, στις θάλασσες και στην έρημο , οι καταδρομείς του Ιερού Λόχου που εκείνες τις ώρες απελευθέρωναν ένα-ένα τα νησιά μας .
Από την γιορτή της Αθήνας έλειπε η Λέλα Καραγιάννη , ο Κώστας Περρίκος , η Ιουλία Μπίμπα και οι σύντροφοι τους της ΠΕΑΝ, έλειπε ο Αντώνης Μυτιληναίος (αυτός είχε δραπετεύσει τρεις φορές από τους γερμανούς και τους Ιταλούς), που με τους δυναμίτες του δεν επέτρεψε την στρατολόγηση από τους Ναζί ΟΥΤΕ ΕΝΟΣ Έλληνα για το Ανατ. Μέτωπο.
…. Και να λέει τότε απορημένος ο αρμόδιος Σοβιετικός Στρατηγός (Γιάκοβλεφ λεγόταν νομίζω), πως είδε στους αιχμαλώτους του γερμανικού Στρατού μετά την ήττα τους, ξένους μαχητές από όλες, μα όλες τις εθνικότητες της Ευρώπης, εκτός από Έλληνες . Δεν υπήρχε ούτε ένας τέτοιος είπε χαρακτηριστικά ! Έλλειπε ο Γιάννης Τσιγάντες που προδομένος αντιστάθηκε μέχρι την τελευταία του σφαίρα χωρίς να αποχωρισθεί το μονόκλ του ! Για λίγες ώρες δεν πρόλαβε την γιορτή και η Ήβη Αθανασιάδου, που η αθλιότητα της ρηχής συνείδησης του Γερμανού Στρ. γιατρού, της έκοψε το νήμα της ζωής στα 16 της χρόνια, στην γωνία του δρόμου του σπιτιού μου. Ήταν εκείνο ακριβώς το πρωϊ που η κοπελίτσα και οι συμμαθήτριες της χαιρόντουσαν και γελούσαν βλέποντας τους τελευταίους γερμανούς να φεύγουν από την παραλιακή του Φαλήρου! Δεν άντεξε ο γερμανός φονιάς την χαρά των κοριτσιών και με μια ριπή σκότωσε το χαμόγελο της κοπελίτσας.
Ήβη Αθανασιάδου
Ήταν πολλές οι ψυχές , πάρα πολλές που χάρηκαν και γιόρτασαν μαζί με τους ζωντανούς. Δεν είναι δυνατόν να τους αναφέρουμε έναν-έναν. Δεν χρειάζεται άλλωστε δεν μας παρεξηγούν , εδώ έδωσαν την ζωή τους και δεν λογάριασαν τίποτε, είναι δυνατόν να κουβεντιάσουν για εγωϊσμούς και πρωτοκαθεδρίες . Οι ήρωες μας, οι δικοί μας άνθρωποι μάλλον γελούν με τέτοια καμώματα εκεί στην γειτονιά των Αγγέλων που βρέθηκαν όλοι μαζί. Οι ψυχές που χάρηκαν και γιόρτασαν μαζί με τους ζωντανούς την μεγάλη ημέρα τότε , σήμερα όμως μου φαίνεται πως θέλουν κάτι να μας πουν . Μάλλον θέλουν να μας θυμίσουν πως σε κάποιες σκοτεινές γωνιές βρυκολακιάζουν οι ανάπηρες από την κακία και την μοχθηρία τους σκιές αυτών που γλύτωσαν από την οργή των Ευμενίδων , αυτών που κρύφτηκαν , αυτών που κλωσούνε τα αυγά των φιδιών . Ο σοφός Σαμάνος της στέπας έλεγε : «Δεν ακούστηκε ποτέ από φίδι να γεννηθεί αηδόνι , πάλι φίδι γεννιέται !» Ας προσέχουμε λοιπόν, άς έχουμε φυλαχτό την ευχή όσων θυσιάστηκαν για να είμαστε σήμερα ελεύθεροι (ή περίπου ελεύθεροι για τους απαισιόδοξους !!!) και να μην τους ξεχνάμε , ήταν οι δικοί μας άνθρωποι ! Ας μην μείνουμε μόνο στα κορίτσια του Λυκείου των Ελληνίδων που κάθε τέτοια μέρα αναβιώνουν την μεταφορά του πέπλου της Παλλάδας στα Μεγάλα Παναθήναια, φέρνοντας την Γαλανόλευκη για να την υψώσουν στον Ιερό βράχο. Πρέπει να μην ξεχάσουμε ποτέ την αντιπαθητική φιγούρα του λιπόσαρκου ( η αθλιότητα της Γκαιμπελικής Γερμανίας ήταν να εμφανίσουν αδύνατο Γερμανό στην πεινασμένη Αθήνα!). Αυτός λοιπόν βιαστικά, κατέβαινε τον δρόμο των Προπυλαίων κρατώντας την Σβάστικα που μόλις είχε υποστείλει αγκαλιά, φορώντας ο μασκαράς ένα σεμνό τάχα δίκωχο! Ας μην ξεχάσουμε τα παιδιά που με μανία μάδησαν αμέσως το στεφάνι, που δήθεν από σεβασμό κατέθεσαν οι κατακτητές (μία ακόμη σιχαμένη υποκριτική τους χειρονομία) στον Άγνωστο. Ας μην ξεχάσουμε αυτούς που κρυφά η φανερά δεν ήθελαν την Απελευθέρωση, τους έπεφτε βαριά η Ελευθερία. Δωσίλογους τους έλεγαν και τους λένε. Αυτοί και οι κλώνοι τους ντρόπιασαν το Γένος. Κανόνισαν οι άθλιοι, κάποιοι απ’ αυτούς να τιμωρηθούν κάπως, να «κατακάτσει ο κουρνιαχτός» που έλεγε ο γιός της Καλόγριας, (την ευχή του να’χουμε) και μετά αυτοί και οι κλώνοι τους που λέγαμε, καλοκάθησαν πάλι στον σβέρκο μας. Το «αεί στασιάζειν οι Έλληνες», η διχόνοια και η παραδοσιακή όμως φαγωμάρα στοίχειωσαν τότε την Πατρίδα που μόλις είχε ελευθερωθεί. Η Κοινωνία ξέπνοη, τραυματισμένη, η Δημοκρατία λαχανιασμένη. Χρειάστηκαν νέοι αγώνες, καινούριες θυσίες για να σταθεί η Πατρίδα στα πόδια της.
Μην ξεχνάμε τον ποιητή στο «Κατά Σαδδουκαίων» να παραπονιέται πως : «…ελευθερία ανάπηρη πάλι μας τάξαν…» …και να μας παραγγέλνει: «…μην αμελήσετε Πάρτε μαζί σας νερό Το μέλλον μας έχει πολλή ξηρασία».
….και ο Μανώλης Αναγνωστάκης, μετά τον Μιχάλη Κατσαρό κλείνει το φετεινό επετειακό…..
«..ο μύθος της διαρκούς προόδου, —- ( προειδοποιώντας μας όμως για… «…την τόση κακότητα εν ονόματι του ανθρωπισμού ….»( που φέρνει ) «…..στην απόφαση της ήττας!
Την Παρασκευή 4 Οκτωβρίου 2024 στο Αμφιθέατρο του 424 Γενικού Στρατιωτικού Νοσοκομείου Εκπαιδεύσεως, πραγματοποιήθηκε η 5η Επιστημονική Ημερίδα με θέμα “Μεσεντέριος Ισχαιμία : Παρόν και Μέλλον.
Η Ημερίδα κάλυψε πλήρως την Μεσεντέριο ισχαιμία, που όπως υποδεικνύει το όνομά της, προκύπτει από την ανεπαρκή αιμάτωση του μεσεντερίου. Η μειωμένη παροχή αίματος μπορεί να οδηγήσει σε βλάβη του εντερικού ιστού και ενδεχομένως σε νέκρωση, αν δεν αντιμετωπιστεί άμεσα.
Αποτελεί μια πρόκληση για τους θεράποντες ιατρούς, μια που χαρακτηρίζεται από :
Μη ειδικά συμπτώματα, με αποτέλεσμα την δύσκολη διάγνωση.
Την ταχεία εξέλιξη.
Την υψηλή θνητότητα 60-70%.
Σημαντικός παράγοντας η έγκαιρη διάγνωση, κάθε καθυστερήση μειώνει την επιβίωση κατά 20%.
Η Ημερίδα οργανώθηκε από την Α’ Χειρουργική Κλινική του 424 ΓΣΝΕ, υπό την αιγίδα της Επιστημονικής Ένωσης Υγειονομικών Ενόπλων Δυνάμεων (ΕΕΥΕΔ).
Στις 2 Οκτωβρίου 1969, 50 νέοι από όλη την Ελλάδα κατετάγησαν στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή. Προέρχονταν απ’ όλα τα μήκη και πλάτη της Ελλάδος. Μετά την κατάταξη βίωσαν μέρες δύσκολες, μέρες προβληματισμού, στιγμές ταπείνωσης, αλλά κυρίως έζησαν μέρες δημιουργικές, συντροφικότητας, νεανικής «τρέλας», έξαρσης υγιών συναισθημάτων. Ηταν στρατιώτες αλλά και φοιτητές ταυτόχρονα.
Πέρασαν 55 χρόνια από τότε, ο καθένας τους διέγραψε την πορεία του στις Ενοπλες Δυνάμεις και στην ζωή. Παρά τις πολλές δεκαετίες που πέρασαν, οι αναμνήσεις της περιόδου της Σχολής παραμένουν ανεξίτηλες. Το μυαλό αρνείται ακόμη να αποδεχθεί την σημερινή εικόνα φθοράς και παραμένει στην εικόνα των Συμμαθητών όπως ήταν πριν 55 χρόνια.
Αναπόφεκτα έφεραν στην μνήμη τους τους Συμμαθητές που έφυγαν από την ζωή, θυμήθηκαν τον
Ανδρέα Καμπαλώνη
Γιώργο Σαπουντζάκη
Δημήτρη Πάπιστα
Μανώλη Τσαρδή
Λάζαρο Σίσκο
Μάριο Αναγνωστίδη
Ματθαίο Δουζίνα
Μιχάλη Ραινάκη
Σωτήρη Αθανασιάδη και τον
Αλ-Τζμπουρ Μπασειλ
Ο Διοικητής της Σχολής Υποστράτηγος (ΥΙ) Γεώργιος Γκούβας, τίμησε με την παρουσία και την ενημερωσή του την Τάξη 1969.
Ενημερωση από Δκτη Σχολής και στη συνέχεια από τον Επγο (ΥΦ) Ζήσιμο Πατσιωτό
Η Συνάντησή περιλάμβανε εκτός από την επίσκεψη στην Σχολή και με δύο συνεστιάσεις, την Παρασκευή το Βράδυ στην Βίλα Βιάνκα και το Σάββατο Βράδυ στο Kichen Bar στο Λιμάνι.
Από Αριστερά Γυφτοκώστας Δ. Μανδράκας Α. Ξένος Χ. Ανάσης Αγγελάκας Ι. Αποστολάκος Ε. Χριστιάς Α. Καιάφας Ι. Βέργος Κ. Τασιόπουλος Α. Από αριστερά Διδάγγελος Π. Βαρυτιμίδης Κ. Βασιλειάδης Κ. Αθανασιάδης Χ. Αρσενίου Π. Μαντίδης Α. και Παπαδόπουλος Ε. Τζουβελέκης Ε. Ορθιοι στο πισω τραπέζι Φιλιπίδης Θ. και Μπαχτσετζής Γ.
Περισσότερα στην Ιστοσελίδα της Τάξης (https://sis1969.webnode.gr/ ) εδώ
Σας ανακοινώνουμε ότι έφυγε από την ζωή, ο Συνάδελφος Ιατρός, Νευρολόγος Ψυχίατρος , Νικόλαος Μελάς.
Ο Νίκος Μελάς γεννήθηκε το 1931. Καταγόταν από την Ποτίδαια Χαλκιδικής. Εισήλθε στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή το 1951 με ΑΜ 250. Αποφοίτησε το 1957 και υπηρέτησε στο Υγειονομικό του Στρατού Ξηράς. ¨Ηταν Διδάκτωρ ΑΠΘ.
Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια σε όλους τους συγγενείς, φίλους και Συναδέλφους του, που τον γνώρισαν και συνεργάστηκαν μαζί του.
