Month: November 2023

401 ΓΕΝΙΚΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

Post author By Ε.Ε.Υ.Ε.Δ.
Post date 2023-11-30
1 Comment on 401 ΓΕΝΙΚΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

– 2023.12.01
– Υπτγος Δημήτηρης Κασίμος, Δντης ΔΥΓ/ΓΕΣ
– Αντγος (ε.α) Κωνσταντίνος Κυριακόπουλος
– Αντγος (ε.α) Αριστογείτων Χαραλαμπάκης

To 401 ΓΣΝΑ είναι το κορυφαίο στρατιωτικό νοσοκομείο της χώρας και ένα από τα μεγαλύτερα νοσηλευτικά ιδρύματα της χώρας. Η πλήρης παρουσιάσή του ξεφεύγει από τα πεπερασμένα όρια ενός άρθρου.

Σήμερα θα αφήσουμε εκλεκτούς Συναδέλφους, να κάνουν την δική τους αναφορά στο 401 ΓΣΝΑ. Οι παρουσιάσεις πραγματοποιήθηκαν πριν ένα χρόνο, τη Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2022, στην έδρα του 401 ΓΣΝΑ, στην τελετή για τη συμπλήρωση 50 ετών αδιάλειπτης λειτουργίας του Νοσοκομείου.

Ο Αντιστράτηγος (ΥΙ), εα Κωνσταντίνος Κυριακόπουλος ἔζησε ἀπὸ κοντὰ τὶς συνθῆκες κατασκευῆς του 401 ΓΣΝΑ απὸ τὸ 1968 μέχρι το 1971 καθὼς και τα πρώτα χρόνια τῆς λειτουργίας του, μας μεταφέρει τα όσα έζησε με την παρουσίασή του που θα την αποκαλούσαμε, βιωματική του ιστορία, με πολλά ανέκδοτα στοιχεία.
Ο Υποστράτηγος (ΥΙ) Δημήτριος Κασίμος, Δκτης τότε του 401 ΓΣΝΑ (Σήμερα Δντης ΔΥΓ/ΓΕΣ), παρουσίασε την εξέλιξη στα χρόνια που πέρασαν, του 401 ΓΣΝΑ και προβάλει τον απολογισμό τον σχεδιασμό, την ονειροπόληση για το μέλλον, με βάση την εμπειρία και τα διδάγματα της ιστορίας.
Ο Αντιστράτηγος (ΥΙ) ε.α Αριστογείτωνας Χαραλαμπάκης, επ. πρόεδρος Ελληνικής Εταιρίας Ιατρών Λογοτεχνών, παρουσίασε το ποιημά του «401 ΓΣΝΑ – 50 Χρόνια προσφοράς».

Οι παραπάνω Συνάδελφοι είναι Μέλη της Επιστημονικής Ένωσης Υγειονομικών Ενόπλων Δυνάμεων (ΕΕΥΕΔ).

Σύνδεσμοι των παρουσιάσεων σε εκτυπώσιμη μορφή pdf, εδώ

Ἀπὸ τὴν Ἱστορία τοῦ 401 ΓΣΝΑ.

Ἡ κατασκευὴ καὶ τὰ πρῶτα χρόνια λειτουργίας του 401 ΓΣΝΑ.

Κωνσταντίνος Κυριακόπουλος, Νευροχειρουγός.

Ἡ παροῦσα ὁμιλία ἀφιερώνεται ἐκ μέρους μου σὲ ὅλους ἐκείνους ποὺ εἶχαν τὴν ὑποχρέωση καὶ τιμὴ συγχρόνως νὰ ὑπηρετήσουν στὴν ἀρχικὴ φάση τῆς λειτουργίας του στὸ 401 ΓΣΝΑ. Οἱ περισσότεροι ἀπὸ αὐτοὺς δὲν βρίσκονται στὴ ζωή.

Ἀποτελεῖ γιὰ μένα μεγάλη τιμή, διότι ὁ διευθυντὴς τοῦ Νοσοκομείου μοῦ ἀνέθεσε νὰ παρουσιάσω τὰ ἀφορῶντα στὴν κατασκευὴ καὶ λειτουργία τοῦ 401 ΓΣΝΑ. Στὸ Νοσοκομεῖο αὐτό, ποὺ τὸ θεωρῶ σὰν δεύτερο σπίτι μου, ὑπηρέτησα γιὰ πάνω ἀπὸ 10 χρόνια σὰν διευθυντὴς τῆς Νευροχειρουργικῆς Κλινικῆς. Σὰν νεαρὸς ἀνθυπίατρος ὀνειρεύτηκα, ὅπως καὶ οἱ ἄλλοι συνάδελφοί μου, τὴν κατασκευή του, ἐνῶ σὰν ἰατρὸς ἔζησα ἀπὸ κοντὰ τὶς συνθῆκες κατασκευῆς του ἀπὸ τὸ 1968 μέχρι το 1971 καθὼς καὶ τὰ πρῶτα χρόνια τῆς λειτουργίας του μέχρι τὸ 1974. Γιὰ τὴ λειτουργία τοῦ Νοσοκομείου θὰ μποροῦσα νὰ μιλήσω γιὰ ώρες, ὅμως στὸ μικρὸ χρονικὸ διάστημα μερικῶν λεπτῶν τῆς ὥρας θὰ ἀναφερθῶ μόνο στὸ ἱστορικὸ τῆς κατασκευῆς του καὶ τὶς συνθῆκες λειτουργίας του γιὰ τὰ πρῶτα 25 ἔτη, ποὺ τὰ ἔζησα καὶ συμμετεῖχα ἐνεργῶς σὲ αὐτή.

Στὸ νέο Νοσοκομεῖο μεταφέρθηκαν ἀπὸ τὰ τέλη του 1970 μέχρι ἀρχὲς τοῦ 1971 τὰ μέχρι τότε ὑπάρχοντα στρατιωτικὰ Νοσκομεῖα τῶν Ἀθηνῶν, δηλαδὴ 401 ΓΣΝΕ, 430 ΓΣΝ καὶ Νοσοκομεῖο Ἀναπήρων. Τὸ 401 ΓΣΝΕ βρίσκοταν πίσω ἀπὸ τὸ ΝΙΜΤΣ, ἐνῶ τὸ 430 ΓΣΝ στὰ κτίρια τοῦ σημερινοῦ Δημοτικοῦ Νοσοκομείου. Ἰδιοκτήτης τῶν κτηρίων τοῦ 430 ΓΣΝ ἦταν ὁ Δῆμος Αθηναίων. Εἶχε χτιστεῖ στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1900 γιὰ νὰ χρησιμεύσει σὰν λαϊκὰ ὑπνωτήρια. Μετὰ τὴν ἐγκατάλειψη τοῦ Δημοτικοῦ Νοσοκομείου στὴν ὁδὸ Ἀκαδημίας, ὅπου σήμερα βρίσκεται τὸ πολιτιστικὸ κέντρο τοῦ Δήμου Αθηναίων ὁ Δῆμος ζήτησε τὰ κτίρια τοῦ 430 ΓΣΝ γιὰ νὰ μετακομίσει τὸ Δημοτικό Νοσοκομεῖο Ἀθηνῶν.

Τὸ 401 ΓΣΝΕ ἀποτελοῦσε τὴ συνέχεια τοῦ Στρατιωτικοῦ Νοσοκομείου Αθηνῶν, στὴν περιοχὴ Μακρυγιάννη, ποὺ ἔχει συνδέσει τὴν τύχη του μὲ τὴν ἐξέλιξη τῆς Ἰατρικῆς στὴν Ελλάδα καὶ ἔπαιξε σημαντικὸ ρόλο ὅσον ἀφορᾶ στὴν υγειονομική περίθαλψη στὴν Ἑλλάδα.

Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνῶν (Περιοχή Μακρυγιάννη)

Κατά το 1930 μὲ ἀπόφαση τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου τὸ κτίριο καὶ γήπεδο τοῦτο παραχωρήθηκε στὸ τότε Ὑπουργεῖο Συγκοινωνίας διὰ τὴν ἐγκατάσταση τῆς Σχολῆς Καλῶν Τεχνῶν. Κατὰ τὴν ἔκρηξη τοῦ Κινήματος τῆς 1 Μαρτίου 1935 κατέχοταν ἀπὸ Σύνταγμα Ευζώνων, μετὰ δὲ τὴν καταστολὴ αὐτοῦ στρατωνίστηκε σὲ αὐτὸ μία διλοχία χωροφυλάκων, χωρὶς νὰ ἐγκαταλυφθεῖ ἀπὸ τότε. Δὲν ὑπῆρχε ἔγγραφή διαταγή στρατωνισμού. Παρὰ ταῦτα έμεινε γνωστό σὰν κτίριο τοῦ Συντάγματος Χωροφυλακῆς Μακρυγιάννη καὶ κανένας δεν κάνει μνεία τοῦ Στρατιωτικοῦ Νοσοκομείου Μακρυγιάννη.

Σήμερα πλέον ἔχει παραχωρηθεί στὸ Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ καὶ ἀνεγέρθηκε στὸ οἰκόπεδό του τὸ Νέο Μουσεῖο τῆς Ἀκροπόλεως.

Ἡ κατασκευής τοῦ Νέου Στρατιωτικοῦ Νοσοκομείου πέρασε ἀπὸ πολλὲς φάσεις καὶ περιπέτειες. Μετὰ τὴν ἐγκατάλειψη τοῦ Νοσοκομείου Μακρυγιάννη, αποφασίστηκε ή κατασκευή νέου στρατιωτικοῦ Νοσοκομείου 1.000 κλινῶν γιὰ τὴν νοσηλεία τῶν ἀξιωματικών, στρατιωτῶν, ἀποστράτων καὶ τῶν μελῶν τῶν οἰκογενειῶν τῶν ἐνεργείᾳ καὶ ἀποστράτων ἀξιωματικῶν. Ἐπελέγη σὰν τοποθεσία κατασκευῆς του καὶ ἄρχισε προπολεμικῶς νὰ κατασκευάζεται νοσοκομεῖο, ποὺ εἶναι τὸ κτίριο τοῦ νῦν Γενικοῦ Ἐπιτελείου Στρατού. Λόγω ὅμως τοῦ Ἑλληνο-Ιταλικοῦ πολέμου σταμάτησε ἡ ὁλοκλήρωσή του.

Μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση τέθηκε ἐκ νέου ή συνέχιση τῶν ἐργασιῶν ὁλοκλήρωσης τοῦ Νοσοκομείου μὲ τὴν συγκέντρωση ἐκεῖ ὅλων τῶν νοσοκομείων τῆς περιοχῆς Ἀθηνῶν. Ἡ συνέχιση τῶν ἐργασιῶν ἄρχισε τὴν Γ’ Ὀκτωβρίου 1951 ὑπὸ τὴν ἐπίβλεψη τῆς 731 Διεύθυνσης Έργων Μηχανικού (731 ΔΕΜ) μὲ πόρους ἀρχικῶς ἐκ τοῦ Σχεδίου Μάρσαλλ καὶ ἀργότερα τοῦ ΤΕΘΑ.

Τὸ 1952 ἀποφασίστηκε ἡ ἀξιοποίηση μόνο τμήματος γιὰ νοσοκομεῖο 200 κλινῶν, ἐνῶ σιγά-σιγὰ μετὰ ἕνα ἀποφασίστηκε ἡ χρησιμοποίηση του κτιρίου γιὰ τὴν στέγαση τοῦ Γενικοῦ Επιτελείου Στρατοῦ.

Γιὰ νέο νοσοκομεῖο ἀποφασίστηκε νὰ κατασκευασθεῖ στὸ σημερινὸ χῶρο ποὺ ἀναγέρθηκε καὶ διετέθη πίστωση 500.000 δραχμῶν τὸ 1958 καὶ τὰ σχέδιά του ἔγιναν ἀπὸ τὸν καθηγητή τοῦ Πολυτεχνείου Κυπριανὸ Μπίρη, ποὺ κατὰ τὸ 1956-1959 ἔχτισε τὴν πτέρυγα τοῦ ΝΙΜΤΣ πρὸς τὴν ὁδὸ Βασιλίσσης Σοφίας. Ἄρχισε ἡ ἀνοικοδόμησή του τὸ 1958 καὶ μέχρι το 1967 ὑπῆρχε ὁ σκελετὸς ἀπὸ τὸ μπετόν. Στὴν ἀρχικὴ μελέτη ὁ ἀριθμὸς τῶν κλινῶν του ἀνερχότανε σὲ 600.

Ένα νέο Νοσοκομεῖο ἔπρεπε νὰ πληροῖ τὶς ἀπαιτήσεις τῶν καιρῶν. Παλαιότερα τὰ νοσοκομεῖα ὀνομαζόντουσαν νοσοκομεία ένδεων και πληγωμένων, γιατί ἐκεῖ νοσηλευόντουσαν ἄποροι ἢ τραυματίες, ἢ ἄτομα μετρίας οικονομικής ή καμμίας οἰκονομικῶς καταστάσεως. Οἱ εὐκατάστατοι προτιμούσαν κυρίως γιὰ νοσηλεία τις ιδιωτικές Κλινικές. Οἱ ἰδιωτικὲς κλινικές ἦσαν συνήθως μεγάλα κτίρια με ελάχιστες διαγνωστικές δυνατότητες, ἀλλὰ καλύτερο ξενοδοχειακὸ ἐξοπλισμό. Τὰ νοσοκομεῖα στὴν πλειονότητά τους εἶχαν μεγάλους θαλάμους νοσηλείας, στοὺς οποίους νοσηλευόντουσαν συνήθως ἀπὸ 20-40 ἀσθενεῖς ἀνὰ θάλαμο. Οἱ τουαλέτες συνήθως ἦσαν κοινὲς καὶ δὲν ὑπῆρχαν ἀτομικὰ λουτρά. Ἀντιθέτως οἱ κλινικὲς εἶχαν συνήθως τρίκλινα, δίκλινα ἢ μονόκλινα δωμάτια νοσηλείας μὲ τουαλέτες ἐντὸς τοῦ θαλάμου.

Σιγὰ σιγὰ ὅμως ἕνα νοσοκομεῖο ἔπρεπε νὰ ἔχει καλό ξενοδοχειακό ἐξοπλισμό, καλὴ ὀργάνωση από πλευράς ἰατρικών μηχανημάτων καὶ στελέχωση ἀπὸ ἄριστο ιατρικό, νοσηλευτικὸ καὶ παραϊατρικὸ προσωπικό. Ἡ ἀνέγερση ενός Νοσοκομείου δὲν εἶναι ἁπλὸ πρᾶγμα, ποὺ μπορεῖ νὰ γίνει ἀπὸ ένα μόνο άτομο. Όταν λοιπὸν ἀποφασίστηκε τὸ 1967 η συνέχιση της κατασκευής του Νοσοκομείου μιὰ ὁμάδα 2-3 νέων τότε στρατιωτικῶν γιατρῶν, (Νικ. Σχίζας, Δημ. Βασώνης καὶ Παρμενίων Παπαθανασίου) που είχαν επιστρέψει ἀπὸ τὴν Αμερική, μετὰ ἀπὸ πολλές προσπάθειες έπεισαν τὴν ἡγεσία τοῦ Υγειονομικοῦ νὰ ἀνατεθεῖ ἡ κατασκευή του σὲ ξένη τεχνικὴ Εταιρεία, ποὺ εἶχε πεῖρα στὴν κατασκευή νέων νοσοκομείων. Όμως τὸ ΓΕΣ είχε άλλη άποψη καὶ επικράτησε ἡ ἀντίληψη νὰ κατασκευασθεῖ ἀπὸ τὴν 731 ΔΣΕ. Τοῦτο ὀφείλοταν κατὰ κύριο λόγο στὸ προβλεπόμενο κόστος κατασκευῆς καὶ ἐξοπλισμοῦ. Ἡ Τεχνική Εταιρεία ἀνεβίβαζε τὸ κόστος κατασκευῆς στὸ ποσὸ τῶν 180.000.000 δραχμῶν, ἡ δὲ Διεύθυνση Μηχανικοῦ σὲ 160.000.000. Διατυμπανίστηκε τότε στὸ Στρατό – ἦταν ἀρχὲς τῆς Δικτατορίας – ότι γινότανε συμμάζεμα τῶν διαπανῶν. Καὶ πόσο κόστισε συνολικά; Περίπου 650.000.000 δραχμές.

Ὑπῆρχαν τεράστια προβλήματα νὰ τροποποιηθοῦν τὰ ὑπάρχοντα σχέδια καὶ κατασκευές τοῦ φέροντος σκελετοῦ τοῦ μέχρι τότε κτιρίου καθὼς καὶ νέες προσθήκες, πρᾶγμα ποὺ ἀπεδείχθη, ὅτι ἦταν δυσπρόσιτες. Η διεύθυνση Ὑγειονομικοῦ ἀνέθεσε τὴν ὅλη ἐργασία στὸν τότε ἐπίατρο Γρηγόριο Γρηγορᾶ, ὁ ὁποῖος ἐργάσθηκε μὲ ζῆλο καὶ αὐταπάρνηση. Ὅσοι ἀπὸ ἐμᾶς γνωρίζουμε τὸν κ. Γρηγορά πιστεύουμε ὅτι ἐπέτυχε τὰ ἀκατόρθωτα. Ὄντας ἐντελῶς μόνος ἀνέλαβε ἕνα ἔργο, στὸ ὁποῖο κάποιος ἄλλος δὲν θὰ πετύχαινε. Ὅπως εἶπε ὁ ἴδιος, ὅταν τὸν κάλεσε ὁ τότε Δντὴς τῆς ΔΥΓ/ΓΕΣ Παναγιώτης Γιανημάρας καὶ τοῦ ανέθεσε τὴν ἀποστολή, τοῦ εἶπε: «μὰ ἐγὼ ἔνας παθολογοανατόμος στρατηγέ, τί ξέρω ἀπὸ Νοσοκομεῖα;», ὁ στρατηγὸς τοῦ ἀπάντησε «γιατί ξέρω ἐγώ; Ὅμως σὲ ἐμπιστεύομαι καὶ πιστεύω, ὅτι θὰ τὰ καταφέρεις». Ἔτσι εἶχαν τὰ πράγματα. Ὁ Γρηγορᾶς κινήθηκε μὲ ἐπιμέλεια καὶ ἀπέδωσε ὅσο μποροῦσε καλύτερα.

Ἔρχόμαστε τώρα στὰ προβλήματα, ποὺ ἔπρεπε νὰ ἐπιλυθοῦν. Διαπιστώθηκε, ὅτι δὲν εἶχαν προβλεφθεῖ ὅσο ἔπρεπε οἱ συνθῆκες μοντέρνας νοσηλείας, ἀλλὰ ὁ σχεδιασμὸς εἶχε γίνει γιὰ τὶς ἀνάγκες όπως προβλέποταν τότε γιὰ τὰ Νοσοκομεία.

Ὁ Γρηγορᾶς ἐπεσκέφθηκε συνολικὰ 4 φορὲς καινούργια νοσοκομεῖα τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ βάσει αὐτῶν σχεδίασε τὸ νέο νοσοκομεῖο. Ἀρχικὰ προβλεπότανε, ὅτι τὸ νοσοκομεῖο θὰ λειτουργοῦσε καὶ σὰν πρεβαντόριο. Αποφασίστηκε νὰ δημιουργηθοῦν μονόκλινα, δίκλινα, τετράκλινα καὶ ὀκτάκλινα δωμάτια νοσηλείας. Στὰ τετράκλινα καὶ ὀκτάκλινα δωμάτια δὲν ὑπῆρχαν λουτρὰ καὶ οἱ τουαλέτες ἦσαν κοινές. Γιὰ λουτρὰ δὲν γινότανε κανένας λόγος πλὴν τῶν δωματίων τῶν 5 καὶ 6 ὀρόφων.

Δὲν εἶχαν τα προβλεφθεῖ, οὔτε κατασκευάστηκαν κλιματισμός, ἐκτὸς τοῦ χειρουργείου, ἐνῶ δὲν προβλέφθηκε ή ταχεῖα ἐκκένωση τοῦ νοσοκομείου. Σὲ ἕνα μοντέρνο στρατιωτικό Νοσοκομεῖο εἶναι ἀπαραίτητο να έχει γίνει πρόβλεψη γιὰ ταχεῖα ἐκκένωση τῶν νοσηλευομένων σε περίπτωση εκτάκτου ἀνάγκης. Ὅταν μάλιστα το νοσοκομεῖο είναι πολυόροφο πρέπει νὰ ἔχει προβλεφθεί ή ύπαρξη κεκλιμένου ἐπιπέδου γιὰ τὴν κυκλοφορία τῶν φορείων μεταφορᾶς τῶν νοσηλευομένων. Τὴν περίπτωση αὐτὴ ἀντιμετωπίσαμε στὸ σεισμὸ τῆς 26″ Φεβρουαρίου 1981, όταν τὰ ἀσανσέρ γιὰ λόγους ἀσφαλείας ἀκινητοποιήθησαν καὶ ἡ μεταφορὰ τῶν κατακεκλιμένων ἀσθενῶν κατέστη ἀδύνατος.

Στὶς ἐγκαταστάσεις τοῦ Νέου νοσοκομείου στεγαστήκανε ἐπὶ πλέον ἡ ΑΣΥΕ, ἡ ΣΟΥ, ή ΣΣΑΝ, ἡ ΕΑΑ, τὸ ΚΒΙΕΣ, ἡ Ἰατρικὴ Ἐπιθεώρηση Ενόπλων Δυνάμεων, το ΑΚΕΝΟ, καταλαμβάνοντας χῶρο ποὺ ἦταν ἀπαραίτητος γιὰ ἄλλες ὑπηρεσίες τοῦ Νοσοκομείου.

Ὀργάνωση-λειτουργία τοῦ Νοσοκομείου.

Ὅπως είναι γνωστὸ τὸ Νοσοκομεῖο λειτουργεῖ μὲ βάση τον οργανισμό του. Σύμφωνα μὲ τὰ τότε κρατοῦντα διεθνῶς γιὰ 1 νοσηλευόμενο ἀντιστοιχοῦσαν γιὰ τὴν εὔρυθμη λειτουργία ἑνὸς νοσοκομείου ἄνω τῶν 500 κλινῶν 3,2 ἄτομα, ἤτοι γιὰ νοσοκομείο 500 κλινῶν 1600 άτομα. Ὁ Γρηγορᾶς λέει, ὅτι ὅταν σχεδίαζε τὸν ΠΟΥ τοῦ νέου νοσοκομείου, στηριζόμενος στὰ Εἰσχύοντα στὸ Ἀμερικανικὸ Συτατιωτικό Νοσοκομεῖο τοῦ Walter Recd χρειαζόντουσαν 1300 άτομα. Ἀντὶ αὐτοῦ τοῦ ἀριθμοῦ περιέλαβε στὸ ἀρχικό σχέδιο 800. Ὅταν εἶδε τὸν ΠΟΥ ὁ τότε παντοδύναμος ἀρχηγὸς ΑΕΔ Ἀγγελῆς ἀντέδρασε ἄσχημα. Εἶπε στὸ Γρηγορᾶνὰ μειώσει δραστικὰ τὸν ἀριθμὸ καὶ δέχτηκε τὸν ἀριθμὸ τῶν 600. Πόσα άτομα ἐγκρίθηκαν τελικά; 350. Ὅπως ἀναφέρει ὁ Γρηγορᾶς, ἀποροῦσε γιατί ἐνῶ ὁ Ἀγγελῆς, ποὺ δὲν ἀρνήθηκε καμμιὰ δαπάνη γιὰ τὴν κατασκευὴ τοῦ Νοσοκομείου, δὲν ἐπέτρεψε τὴν δημιουργία τοῦ ΠΟΥ, ὅπως τοῦ προτάθηκε.

Πίνακας- ὀργανώσεως καὶ ὑλικού (ΠΟΥ) καθορίσθη ὁ υπ’ αριθ. 44822/70. διά πρώτην φορὰν καθωρίσθη δημιουργία κοινῶν τμημάτων διά τοὺς τρεῖς κλάδους τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων εἰς τὸ 401 ΓΣΝΑ, τῶν ἐξῆς,

Τμήμα Εντατικής παρακολουθήσεως
Τμήμα Ἀκτινοθεραπείας – Ραδιοϊσοτότων
Τμήμα Καρδιοπνευμονικών (Αιμοδυναμικών – Αναπνευστικής λειτουργίας)
Πειραματικόν Χειρουργεῖον
Κέντρον Αἰμοδοσίας
Κλινική Λοιμωδών Νοσημάτων

Κατὰ τὰ τέλη τοῦ 1971 προστέθηκε στὰ πιὸ πάνω τμήματα καὶ ἡ Νευροχειρουργική Κλινική.

Μὲ τὸν μικρὸ ἀριθμὸ τῶν ἐργαζομένων τὸ Νοσοκομείο ἔπρεπε νὰ προσφέρει τὶς καλύτερες κατὰ τὸ δυνατὸν ὑπηρεσίες.

Δὲν θὰ σᾶς κουράσω μὲ παραδείγματα, ἀρκεῖ νὰ σᾶς εἰπῶ, ὅτι γιὰ κάθε κλινική, ἢ τμῆμα προβλεπότανε μόνο δύο εἰδικευμένοι γιατροί, ἐνῶ οἱ γιατροί, ποὺ ὑπηρετοῦσαν στὸ Νοσοκομεῖο ἐκτελοῦσαν κι ἄλλες ὑπηρεσίες, (συμμετοχὴ στὰ ΣΕΟ, ἐξετάσεις στὰ Κέντρα εκπαιδεύσεως, σὰν ἔκτακτα μέλη τῶν Ἐπιτροπῶν Ἀπαλλαγῶν, ΑΣΥΕ, Επιτροπῶν Ἀναρρωτικῶν Ἀδειῶν, γιατρῶν τῶν ΚΑΑΥ, εκτέλεση προανακριτικῶν συνταξιοδοτικῶν ἀνακρίσεων κλπ.). Γιὰ νὰ ἀντιληφθείτε την νοοτροπία τῶν ἀνωτέρων τότε γιατρῶν ἀρκεῖ νὰ ἀναφερθεῖ, ὅτι σε μερικά τμήματα ὑπηρετούσε μόνο ἕνας εἰδικὸς μὲ ὅλες τὶς υποχρεώσεις καὶ τοῦτο γιὰ χρόνια. Ὅταν δὲ ἕνα νέος ειδικός ἀποτάθηκε στὸν Διευθυντή Ὑγειονομικοῦ ζητώντας του νὰ φροντίσει νὰ εἰδικευθοῦν νέοι, λόγοντάς του ὅτι ὑπηρετεῖ μόνος του γιὰ 3 έτη συνεχῶς, ὁ Διευθυντὴς ΔΥΤ τοῦ ἀπάντησε νὰ κάνει αἴτηση νὰ καταργηθεῖ ἡ Κλινική. Δὲν ξέρω ἂν σᾶς λέει τίποτε αὐτὴ ἡ ἀπάντηση.

Στὸ σημεῖο αὐτὸ ἀναφέρω, ὅτι τότε ὑπῆρχαν τρεῖς κατηγορίες γιατρῶν (1 αδιάφοροι γιὰ τὴν ἰατρική, ποὺ αὐτοαποκαλοῦναν διοικητικοί, 2 ἀμιγῶς μόνο ἐπιστήμονες, ποὺ δὲν τοὺς ἐνδιέφερε τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὴν ιατρική και 3 ἐπιστήμονες ποὺ ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν λειτουργία των κλινικῶν τοὺς καὶ τὶς βελτιώσεις λειτουργίας τους). Έχουμε ζήσει τους γιατροὺς τῆς πρώτης κατηγορίας, ποὺ δὲν ἀσχολοῦνταν μὲ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν ἀρρώστων, ἀλλὰ μὲ τὸ ἂν στὸ Φ. Ν. ἦταν συμπληρωμένη ἡ τροφὴ καὶ τὰ φάρμακα.

Πιστεύω ότι σήμερα δὲν ὑπάρχουν τέτοιου είδους γιατροί. Στὸ σημεῖο αὐτὸ θὰ ἀναφερθῶ για λίγο στα προβλήματα ποὺ ἀντιμετώπιζε τὸ νοσηλευτικό προσωπικό. Ήσαν τεράστια. Σὲ κάθε κλινικὴ ἦσαν τοποθετημένες 1 ή 2 αξιωματικοί Νοσηλεύτριες με 1 ἢ 2 πρακτικές ἀδελφές. Δὲν μιλᾶμε γιὰ τραυματιοφορεῖς. Καὶ μὲ αὐτὸ τὸ ὀλιγάριθμα προσωπικό ἀντιμετωπιζότανε ή νοσηλεία τῶν ἀσθενῶν. Η προϊσταμένη ἀπασχολεῖτο για αρκετό χρονικό διάστημα με την σύνταξη τῆς καταστάσεως τροφῆς, ποὺ τὴν ὀνομάζαμε σεντόνι, ἀφοῦ ἔπρεπε γιὰ κάθε ἀσθενῆ νὰ γράφεται ἡ δίαιτα. Πάνω ἀπ’ ὅλα παραμένει στὸ μυαλό μου ἡ καθημερινή καταμέτρηση τοῦ ὑλικοῦ, ποὺ κατελάμβανε σημαντικὸ μέρος τῆς δραστηριότητας τῶν νοσηλευτριῶν.

Θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ ἀναφερθῶ στὴν πραγματικὰ δυσχερή θέση τῶν νοσηλευτριῶν ποὺ ὑπηρετοῦσαν στὴ ΜΕΘ καὶ τὰ χειρουργεία. Θὰ τὶς ἀποκαλέσω ἡρωίδες. Αναφέρω ἁπλῶς, ὅτι τόσο στὴ ΜΕΘ, ὅσο καὶ στὰ χειρουργεία οι νοσηλεύτριές μας ἦσαν πραγματική βράχοι στις προσπάθειές μας. Τοὺς ἀξίζει ὁ ἔπαινος.

Γιὰ τίς τεράστιες ἐλλείψεις τοῦ Νοσοκομείου καὶ τὶς προσπάθειες τοῦ ἰατρικοῦ καὶ νοσηλευτικοῦ προσωπικοῦ γιὰ νὰ ἀνταπεξέλθουν στὶς παρουσιαζόμενες τεράστιες δυσκολίες είχε λεχθεῖ ἀπὸ τὸν ἀείμνηστο Νικόλαο Σχίζα καὶ εἶχε γίνει ἀποδεκτὸ μεταξύ μας, παραφράζοντας τὸ ἀκροτελεύτιο ἄρθρο τοῦ Συντάγματος, ὅτι ἡ σωστή λειτουργία τοῦ Νοσοκομείου «ἐναπόκειται στὴν φιλοπατρία τοῦ Ἰατρικοῦ καὶ Νοσηλευτικού προσωπικού του».

Καὶ μολονότι ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς αὐξήθηκε ἀργότερα με τροποποίηση τοῦ ΠΟΥ, παρὰ ταῦτα πάντοτε ὁ ἀριθμὸς τῶν ὑπηρετούντων στὸ Νοσοκομεῖον ἦταν πάντοτε μικρότερος τοῦ ἀναφερομένου στὸν ΠΟΥ. Ἐδῶ πρέπει νὰ ἀναφερθεῖ τὸ ἑξῆς γεγονός. Μετά την αποκατάσταση τῆς Δημοκρατίας, τὸ 1974 ἀπαγορεύτηκαν οι προσλήψεις στο Δημόσιο, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς ἐνοπλες Δυνάμεις, τὰ Σώματα Ασφαλείας καὶ τὸ νοσηλευτικό προσωπικό. Έτσι γινόντουσαν προσλήψεις νοσηλευτικού προσωπικοῦ γιὰ τό 401 ΓΣΝΑ καὶ οἱ προσλαμβανόμενες νοσηλεύτριες ἀπεσπῶντο σε ἄλλες στρατιωτικές υπηρεσίες. Όταν το 1988 ὑπῆρξε τεράστιο ἔλλειμμα νοσηλευτικού προσωπικού καὶ το Νοσοκομείο ἀπευθύνθηκε στη Διεύθυνση Πολιτικού προσωπικοῦ ζητώντας τὴν πρόσληψη τοῦ ἐλλείποντας βάσει τοῦ ΠΟΥ προσωπικού, ἔλαβε την απάντηση, ὅτι τὰ προβλεπόμενο ἀπὸ τὸν ΠΟΥ προσωπικό υπερέβαινε κατά πολύ. Όταν ζητήθηκαν διευκρινίσεις διαπιστώθηκε, ότι μεγάλος ἀριθμὸς ὑπαλλήλων που υπηρετούσαν σε άλλες στρατιωτικές υπηρεσίες ἐθεωροῦνταν υπάλληλοι και μάλιστα – νοσηλευτές του Νοσοκομείου. Στην πρόταση νὰ ἐπανέλθουν αὐτοὶ στο Νοσοκομεῖο ἡ ἀπάντηση ἦταν ἀρνητική.

Μὲ τέτοιες συνθῆκες λειτουργίας εἶναι ἀξιοσημίωτη ἡ μεγάλη επιτυχία ποὺ εἶχε τὸ νοσοκομεῖο ἀπὸ ἐπιστημονικῆς πλευρᾶς. Ἀρκεῖ νὰ ἀναφερθεῖ, ὅτι στὸ νοσοκομεῖο μετὰ τὴν κατασκευή του ἦταν τὸ πρῶτο νοσοκομεῖο στὴν Ἑλλάδα ποὺ εἶχε πρῶτο αὐτόματο ἀναλυτὴ μικροβιολογικῶν καὶ βιοχημικῶν εξετάσεων, σὲ ὅλα τὰ δωμάτια κεντρικὴ παροχὴ ἀερίων καὶ Κεντρική Αποστείρωση.

Ἀπὸ ἀπὸ γιατρούς του ἐπροτάθησαν και χρησιμοποιήθηκαν γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Ελλάδα οι σύριγγες μιας χρήσεως, ἀφοῦ εἶχε παρατηρηθεῖ ἡ τεράστια μετάδοση τῆς ἡπατίτιδος Β μὲ τὴ χρήση τῶν μὴ ἀποστειρουμένων συρίγγων. Πρώτη φορὰ μετὰ τὴν ἐπιδημία μηνιγγίτιδος καὶ τὴν αποδοτικότητα τῶν χρησιμοποιουμένων μέχρι τότε σουλφοναμιδῶν για την προφύλαξη χρησιμοποιήθηκαν αντιβιωτικά. Πρώτη φορὰ στὴν Ἑλλάδα ἐφαρμόστηκε ἀπὸ τὸν Ταξίαρχο ε.α. κ. Θεόδωρο Ροκκᾶ ἡ θεραπεία τοῦ ἕλκους στομάχου γιὰ τὸ ἑλικοβακτηρίδιο τοῦ πυλωροῦ. Πρώτη φορὰ έγινε ἡ προσθία αὐχενικὴ δισκεκτομὴ καὶ σποδυλοδεσία κατά Cloward.

Δὲν θὰ ἀναφερθῶ σὲ ἄλλα γεγονότα που συνέβαιναν στο Νοσοκομείο. Ἁπλῶς θὰ ἀναφέρω δύο σημαντικὰ κατὰ τὴν άποψή μου θέματα, πρῶτον τὸ Πνεῦμα Μονάδος, ποὺ ἐπικρατούσε μεταξὺ τοῦ προσωπικοῦ. Πολλές φορές ὁ τάδε γιατρός, ἢ ἡ τάδε νοσηλεύτρια ἡ ὁ τάδε ὑπάλληλος δεν ήταν ο ἀρχίατρος, ἢ ἡ προϊσταμένη ἢ ὁ ὑπεύθυνος, ἀλλὰ ὁ Κώστας, ή Βασιλική, ἢ ὁ Κυριάκος. Ἔτσι οἱ δυσκολίες ξεπερνιούνταν.

Ἐπίσης, αναφέρω τὶς Ἐπιστημονικές συγκεντρώσεις τοῦ Νοσοκομείου, που συνέβαλαν στὴν ἀπόκτηση γνώσεων στοὺς γιατρούς, ἢ τὶς νοσηλεύτριες τότε δεν υπήρχαν νοσηλευτές- σε ἄλλες ειδικότητες, ἔτσι ώστε ὁ γιατρὸς νὰ εἶναι κατὰ τὸ δυνατὸν καλύτερος.

Μέχρι το 1979 στο Νοσοκομείο νοσηλευόντουσαν μόνο στρατιωτικοὶ καὶ ἄνδρες των Σωμάτων Ασφαλείας. Μὲ ὑπουργικὴ ἀπόφαση τοῦ Σεπτεμβρίου 1979 επετράπη ή κατ’ εξαίρεση νοσηλεία ἀσθενῶν ἀσφαλισμένων στὸ Δημόσιο, τὸ ΙΚΑ καὶ τῶν ΟΓΑ στὰ τμήματα Νευροχειρουργικό, Τεχνητοῦ Νεφροῦ καὶ Ἐγκαυμάτων. Ἀργότερα μὲ ἄλλες ἀποφάσεις μπορούσαν νὰ νοσηλευτοῦν καὶ ἀσθενεῖς ἄλλων ειδικοτήτων.

Θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε πρὶν τελείωσα τὴν μικρή αυτή παρουσίασή μου νὰ ἀναφερθῶ σὲ μιὰ δική μου περίπτωση. Πρὶν ἀπὸ 4 χρόνια παρουσίασα ἕνα ἐπικίνδυνο καρδιακό πρόβλημα καὶ κρίθηκε ἀναγκαία ἡ εἰσαγωγή μου στο Νοσοκομείο, βρέθηκα στὴν ἀνάγκη νὰ διαλέξω νοσοκομείο. Χωρὶς, καμμιὰ ἀμφιβολία προτίμησα τὸ 401 ΓΣΝΑ, ὅπου καὶ μπῆκα ἀμέσως, στὴν καρδιολογιή ΜΕΘ. Ἡ ἀντιμετώπισή μου ὑπῆρξε ἄψογος,

Ἀπὸ τὴ θέση αὐτὴ ἐκφράζω τὶς εὐχαριστίες μου στους γιατρούς καὶ τὸ νοσηλευτικὸ προσωπικό (διευθυντή, υποδιευθυντή, καρδιολόγους καθώς καί το λοιπό νοσηλευτικό προσωπικό της Καρδιολογικῆς Κλινικῆς τοῦ Νοσοκομείου). Ιδιαίτερα ὅμως εὐχαριστῶ τοὺς καρδιοχειρουργούς μου, το προσωπικὸ τῆς Καρδιολογικοῦ-Καρδιοχειρουργικοῦ τμήματος γιὰ τὴν ἀμεριστη προσφορά του. Θέλω νὰ τονίσω τὸν τρόπο με τὸν ὁποῖο ἀντιμετωπίστηκα. Δὲν θὰ ξεχάσω τὰ λόγια τοῦ καρδιοχειρουργοῦ μου Γενικοῦ Ἀρχιάτρου κ. Κωτούλα πρὸς τοὺς ἄλλους γιατροὺς τῆς καρδιοχειρουργικής Κλινικῆς.

«Τὸν Κυριακόπουλο δὲν τὸν γνωρίζω, μοῦ μίλησε γιὰ αὐτὸν ὁ διευθυντής τοῦ Νοσοκομείου και Κωτυλέας. Θέλω νὰ σᾶς τονίσω, ὅτι πρέπει νὰ τοῦ φερθοῦμε, ὅπως θὰ θελήσουμε νὰ μᾶς φερθούνε στὸ μέλλον, ἂν ἀπαιτηθεῖ οἱ τότε συνάδελφοί μας».

Κυρίες καὶ Κύριοι, Στὴ διάρκεια των 185 χρόνων λειτουργίας των στρατιωτικών Νοσοκομείων περάσανε ἀπὸ αὐτὰ πολλοί γιατροὶ προσωπικότητες, που ἦσαν γνωστοί στὴν Ελλάδα. Κανένας ὅμως ἀπὸ αὐτοὺς δὲν εἶναι γνωστός σήμερα στους περισσότερους Έλληνες. Οι γιατροί έρχονται και παρέρχονται καὶ κανένας δὲν εἶναι ἀναντικατάστατος. Όμως τὸ 401 ΓΣΝΑ, ή ναυαρχίδα τῶν Ἑλληνικῶν Στρατιωτικών Νοσοκομείων ποτὲ δὲν πρόκειται νὰ ξεχαστεῖ. Τὸ Νοσοκομεῖο είναι ἰδέα ποὺ δὲν καταργεῖται μὲ τίποτε. Πιστεύω ἀκράδντα, ότι ή στρατιωτική Ηγεσία δεν θα πάψει ποτὲ νὰ τὸ προσέχει καὶ νὰ τὸ διατηρεῖ στὴν πρώτη γραμμή τῆς παροχῆς ὑγεινομικής κάλυψης στους άνδρες του στρατού και στους Έλληνες. Γιατὶ χωρὶς καλά νοσοκομεία ή περίθλαψη τοῦ στρατιωτικού προσωπικοῦ θὰ είναι όχι καλή.

Σᾶς εὐχαριστῶ.

14. ΝΟΕ.2022 Αμφιθέατρο 401 ΓΣΝΑ (Πηγή Military Network)

ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΙΑΤΑΓΗ 14 ΝΟΕ. 2022

ΔΚΤΟΥ 401 ΓΣΝΑ

Υποστρατήγου Δημητρίου Κασίμου

Κύριε Αρχηγέ ΓΕΕΘΑ, Κύριε Αρχηγέ ΓΕΣ, Στρατηγοί, στρατιωτικό και πολιτικό προσωπικό του 401 Γενικού Στρατιωτικού Νοσοκομείου Αθηνών.

Αποτελεί ιδιαίτερη τιμή να σας καλοσωρίζουμε στην επέτειο των 50 χρόνων λειτουργίας του Νοσοκομείου μας.

Τη γενέθλια ημέρα, μία σημαντική ημέρα στη ζωή των ανθρώπων και των Στρατιωτικών Μονάδων, τιμούμε σήμερα με χαρά, συλλογική αυτογνωσία, απολογισμό και ονειροπόληση για το μέλλον, αξιοποιώντας με την εμπειρία τα διδάγματα της ιστορίας.

Ανήκουμε στην οικογένεια των στρατιωτικών υγειονομικών αξιωματικών και υπαξιωματικών, μια οικογένεια σχετικά μικρή, αλλά με μεγάλη παράδοση.

Οι Στρατιωτικοί ιατροί με την αξία τους, την επιστημονική κατάρτιση, την αξιοπιστία, την αξιοπρέπεια, την αυταπάρνηση και την αγάπη για τον πάσχοντα συνάνθρωπο κατέκτησαν την εμπιστοσύνη του Ελληνικού λαού που τους απέδωσε τον τίτλο τιμής «Στρατιωτικός Ιατρός»

Το επάγγελμα του στρατιωτικού ιατρού και νοσηλευτή απαιτεί ευσυνειδησία, εργατικότητα και προσήλωση για να ανταπεξέλθει στο δύσκολο πεδίο που καλείται να επιχειρήσει.

Σε ένα νοσοκομείο μόνο εύκολα δεν είναι τα πράγματα. Είναι σκληρή δουλειά. Διαχείριση του ανθρώπινου πόνου, του φόβου και της ανασφάλειας για το αύριο. Απαιτητικά όλα. Χρειάζεται υπομονή, ψυχραιμία και γερό στομάχι για να αντιμετωπίσεις ανθρώπους και καταστάσεις.

Ταυτόχρονα όλο το ανθρώπινο δυναμικό του Νοσοκομείου στρατιωτικό πολιτικό, αλλά ιδιαίτερα η νέα γενιά καλείται να ανταποκριθεί και στις προκλήσεις της εποχής. Σε ένα περιβάλλον που διαρκώς μεταβάλλεται, εμείς θα παραμείνουμε αδρανείς-παθητικοί θεατές; Η απάντηση είναι ΟΧΙ. Οι προκλήσεις απαιτούν πρόβλεψη, προγραμματισμό, προσαρμοστικότητα. Ο πολλαπλασιασμός των κρίσεων φαίνεται ότι βελτιώνει την ικανότητα μας να τις διαχειριζόμαστε όπως απέδειξε η πανδημία.

Σεβαστοί Δντες-Διοικητές, αγαπητοί συνάδελφοι, στα πενήντα χρόνια λειτουργίας του Νοσοκομείου, συνέχεια του Πρώτου Στρατιωτικού Νοσοκομείου και του πρώτου Νοσοκομείου Ταγού στην Υγεία του Νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους, ο καθένας σας μπορεί να καταγράψει τις εμπειρίες που έζησε και που ήταν ανάλογες της εποχής του. Υπήρξαν εποχές δύσκολες και εποχές λιγώτερο δύσκολες, εποχές ευημερίας. Υπήρξαν καλές και λιγότερο καλές στιγμές.

Στιγμές επιτεύγματα σταθμοί στα 50 χρόνια λειτουργίας του Νοσοκομείου: (~~διαφάνειες 1,4~~)

12 Σεπτ 1971. Η έναρξη λειτουργίας του σύγχρονου Νοσοκομείου δυναμικότητας 600 κλινών, με μονάδα εγκαυμάτων, ακτινοθεραπευτικό και με ελικοδρόμιο, το πρώτο στη χώρα.
1974. Η υποδοχή τραυματιών-εγκαυματιών από τον πόλεμο στην Κύπρο
1978. Η λειτουργία του κέντρου ελέγχου Μεσογειακής Αναιμίας.
1979. Η λειτουργία του γυναικολογικού τμήματος.
1983. Η λειτουργία Αιμοδυναμικού εργαστηρίου.
1989. Η λειτουργία Κέντρου Αμεσης Βοήθειας Στρατού.
1991. Η λειτουργία ΜΕΘ καρδιοπαθών.
1992. Η μετεγκατάσταση της ΣΑΝ στο στρατόπεδο Σακέτα, η προμήθεια και εγκατάσταση αξονικού τομογράφου.
2000. Η δημιουργία Διαιτολογικού Τμήματος.
2001. Η προμήθεια και εγκατάσταση του πρώτου μαγνητικού τομογράφου -Μετεγκατάσταση της ψυχιατρικής κλινικής στο 414 ΣΝΕΝ.
2002. Η λειτουργία του Οδοντιατρείου Φρουράς Αθηνών.
2003. Η δημιουργία Γραφείου Πληροφορικής.
2004. Η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες, δημιουργία τμήματος Βιοασφάλειας-βιοπροστασίας.
2005. Η δημιουργία Διεύθυνση Οικονομικής υπηρεσίας.
2010. Η λειτουργία τμήματος εμβολισμού ΚΝΣ.
2013. Η λειτουργία Νέας πτέρυγας (τμήμα Επειγόντων Περιστατικών, Χειρουργεία, ΜΕΘ, κεντρική αποστείρωση, η λειτουργία σύγχρονης μονάδας τεχνητού νεφρού και ενδοσκοπήσεων.
2014. H δημιουργία και λειτουργία διακλαδικής καρδιοχειρουργικής κλινικής, η δημιουργία και Παραρτήματος του Στρατιωτικού Φαρμακείου Αθηνών.
2015. Η δημιουργία του Τμήματος διάλυσης χημειοθεραπευτικών φαρμάκων.
2017. Η λειτουργία γραμματείας αποστράτων και μελών, η δημιουργία ξενώνα για τους συγγενείς των ασθενών, το ταχυδρομείο, μια καινοτομία για τα στρατιωτικά και πολιτικά Νοσοκομεία της πατρίδας μας.
2019. Η λειτουργία σύγχρονου Ακτινοθεραπευτικού Τμήματος με δωρεά του ιδρύματος Σταύρος Νιάρχου. Η αναβάθμιση της ξενοδοχειακής υποδομής με την ανακαίνιση νοσηλευτικών μονάδων με δωρεές του ευπατρίδη Τσούνη, του ιδρύματος ΑΙΓΕΑΣ, του ιδρύματος Λεβέντη και του κ. Παπασταματίου.
2020. Η συμμετοχή στο πρόγραμμα «Ελευθερία» στην αντιμετώπιση της πανδημίας COV-19.
2021. Η εφαρμογή και λειτουργία του ηλεκτρονικού προγραμματισμού εξέτασης στα εξωτερικά ιατρεία. Η αποτύπωση του αρχιτεκτονικού σχεδίου του Νοσοκομείου, οι μελέτες για την ανακαίνιση του οριζόντιου δικτύου και της πυρασφάλειας του Νοσοκομείου.
2022. Η δημιουργία λειτουργία της μονάδας ημερήσιας νοσηλείας. Η ανακαίνιση της Πτέρυγας των εξωτερικών ιατρείων.

Σήμερα το 401 ΓΣΝΑ με το ανθρώπινο δυναμικό του, τις αναβαθμίσεις στην ξενοδοχειακή υποδομή του (ανακαίνιση Νοσηλευτικών Μονάδων, ξενώνες για φιλοξενία συγγενών ασθενών), τον εξοπλισμό με όργανα Υψηλής τεχνολογίας (τμήματα Ακτινοθεραπείας, Απεικόνισης, Βιοπαθολογίας) παρέχει υψηλού επιπέδου υγειονομική φροντίδα.

Διαθέτει, 427 κλίνες κατανεμημένες σε 14 Νοσηλευτικές μονάδες που φιλοξενούν αντίστοιχα κλινικές όλων των ειδικοτήτων του παθολογικού και χειρουργικού τομέα και 52 κλίνες σε 4 Ειδικές Νοσηλευτικές Μονάδες (Πολυδύναμη ΜΕΘ, καρδιολογική-καρδιοχειρουργική, Τεχνητό Νεφρό, Ημερήσια Νοσηλεία).

Αποτελεί επίλεκτη μονάδα του Ελληνικού Στρατού που καθημερινά δίνει τη μάχη σε όλα τα μέτωπα ιατρικό –νοσηλευτικό-διοικητικό. Μπορεί να παραλληλισθεί με μονάδα των Ειδικών Δυνάμεων. Ζει καθημερινά σε καιρό ειρήνης πολεμικές συνθήκες καθώς καλύπτει όλες τις βαθμίδες υγείας ρόλου 1 έως και 4.Πολεμά με στόχο τη Νίκη που είναι η διατήρηση του αγαθού της υγείας. Τις περισσότερες φορές τα καταφέρνει.

Το μεγαλύτερο επίτευγμα του Νοσοκομείου είναι η επιχειρησιακή του ετοιμότητα τύπου «Α», 24ωρες 365 μέρες το χρόνο και η εξωστρέφεια, όπως αυτή αποτυπώνεται από το 1986 όταν για πρώτη φορά διατίθενται κλίνες για τις ανάγκες του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Σήμερα με εισηγήσεις της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας έχει διευρυνθεί ο αριθμός των δικαιούχων έξω και ενδο-νοσοκομειακής περίθαλψης. Μένει να καθορισθεί με υπουργική απόφαση το ποσοστό εκτός ενεργού Στρατού της κάθε κατηγορίας των δικαιούχων.

Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται η επιχειρησιακή ικανότητα του ιατρικού και Νοσηλευτικού προσωπικού ιδιαίτερα των χειρουργών με τη συμπλήρωση του απαιτούμενου χειρουργικού χρόνου σε αντιστοιχία με αυτές των αλμάτων, των καταδύσεων και των ωρών πτήσεων.

Όταν μεγαλώσω θα καταφέρω να πετύχω. Όλοι έχουμε πεί αυτή τη φράση κάποια στιγμή σε διάφορα στάδια της ζωής μας. Να κοιτάζουμε μπροστά, γιατί τα όνειρα και τα σχέδια δεν έχουν ηλικία. Να ακούμε τις ανησυχίες της νέας γενιάς.

Όπως μας νουθετεί ο νομπελίστας Σεφέρης, πριν μιλήσεις – Ακου, πρίν γράψεις-Σκέψου, πρίν πληγώσεις-Νιώσε, πρίν μιλήσεις-Αγάπησε, πριν τα παρατήσεις-Προσπάθησε,

Η ιατρική-νοσηλευτική είναι κοινή γλώσσα και σήμερα η μόνο ένωση των δυνάμεων μπορεί να κρατήσει ισχυρό το χώρο.

Βασικοί Στόχοι επώμεης 20ετίας είναι: (~~διαφάνεια 5-6~~)

Οργανωτικά.

Η θεσμική θωράκιση της λειτουργίας του, ως νοσοκομείου Βάσεως ετοιμότητας Α στην Υγειονομική περιφέρεια Στρατιωτικών Νοσοκομείων (8ης ΥΠΕ) με διοικητική και επιχειρησιακή υπαγωγή στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Η συνεργασία με τους αρμόδιους φορείς του Υπουργείου Υγείας.

Η Εφαρμογή καλών πρακτικών και συνηθειών στα πλαίσια της αποδεικτικής ιατρικής. Η ολοκλήρωση της διαπίστευσης των εργαστηρίων και η πιστοποίηση του Νοσοκομείου με πρότυπα λειτουργίας.

Η διαφάνεια και η ενσυναίσθηση στην καθημερινή λειτουργία.

Οικονομικά.

Η τακτική συντήρηση εγκαταστάσεων -Η/Υμηχανημάτων σταθερά από τον κρατικό προϋπολογισμό της.
Η εφαρμογή του ψηφιακού μητρώου όλων των πράξεων του Νοσοκομείου με το σύστημα του Κέντρου Τεκμηρίωσης και κοστολόγησης Νοσοκομειακών Υπηρεσιών ΚΈΤEKNY DRG. Η ανάπτυξη και εφαρμογή ενός σύγχρονου τεχνικό εφοδιαστικού συστήματος υποστήριξης, στα διεθνή πρότυπα.
Η θέσπιση οικονομικών κινήτρων για τα ανθρώπινο δυναμικό.

Έργα υποδομής.

Εξυπνο πράσινο Νοσοκομείο οικολογικά φιλικό στο περιβάλλον. Κτηριακές εγκαταστάσεις που βοηθούν στη θεραπεία.
Η ενεργειακή αναβάθμιση των κτηριακών υποδομών με την αξιοποίηση της ηλιακής ενέργειας, τη χρήση λειτουργικών συστημάτων σκίασης και τη μείωση του αποτυπώματος εκπομπής διοξειδίου άνθρακα,
Η δημιουργία φιλόξενων χώρων όπως αναζωογονητικών κήπων, η χρησιμοποίηση χρωμάτων στους διαδρόμους. Η αναβάθμιση της Ψηφιακής ετοιμότητας (αναβάθμιση των πληροφοριακών συστημάτων του νοσοκομείου με την ένταξη του εθνικού Ηλεκτρονικού φακέλου Υγείας). Η αγορά βιοιατρικού εξοπλισμού υψηλής Τεχνολογίας. Η χρήση της τεχνητής νοημοσύνης. Η εισαγωγή της τηλεϊατρικής.

Εκπαίδευση

Αγορά προγραμμάτων εξομοίωσης για χειρουργούς.
Η συνεργασία με πανεπιστημιακούς φορείς της Ελλάδος και του εξωτερικού.

Γυναίκες και Άνδρες του 401 ΓΣΝΑ

Το Νοσοκομείο μας είναι ένας ζωντανός οργανισμός με τα προβλήματα του, ένας χώρος που περνάμε σημαντικό χρόνο από τη ζωή μας, μερικές φορές περισσότερο από όσο περνάμε με τους δικούς μας ανθρώπους. Είναι το δεύτερο σπίτι μας. Να είστε περήφανοι που εργάζεσθε στο μεγαλύτερο Στρατιωτικό Νοσοκομείο και ένα από τα καλύτερα νοσοκομεία της χώρας. Σας ευχαριστώ όλους για τη συνεχή προσπάθεια βελτίωσης της ποιοτικής αναβάθμισης των παρεχομένων υπηρεσιών. Η ιστορία να είναι ο κριτής των έργων μας.

Κύριε Αρχηγέ ΓΕΕΘΑ με την δική σας καθοδήγηση στις κατευθύνσεις της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Εθνικής Αμυνας και την αμέριστη συμπαράσταση του κ Α ΓΕΣ, Νοσοκομείο προσαρμόστηκε αποτελεσματικά στις προκλήσεις του περιβάλλοντος παραμένοντας σταθερό στα δομικά του χαρακτηριστικά και στις λειτουργικές του επιδιώξεις.

κ Αρχηγέ στο πρόσωπο σας, ευχαριστούμε όλους τους διατελέσαντες στη Πολιτική Ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Αμυνας και στη Στρατιωτική Ηγεσία του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Αμυνας , του Γενικού Επιτελείου Στρατού που συνέβαλλαν στην στήριξη του έργου του Νοσοκομείου και στην εύρυθμη λειτουργία του.

Ως Δκτης του 401 ΓΣΝΑ, σας διαβεβαιώνω ότι στην αρχή της δεύτερης 50ετίας διαχειριζόμαστε την καθημερινότητα και ονειρευόμαστε με ρεαλισμό το μέλλον, προκειμένου το 401 ΓΣΝΑ να είναι ταγός στις εξελίξεις στον τομέα της Στρατιωτικής Ιατρικής και της Νοσηλευτικής.

Η σημερινή γενέθλιος ημέρα αφιερώνεται στο προσωπικό Στρατιωτικό και Πολιτικό του Νοσοκομείου που διαχρονικά το υπηρετεί και συμβάλει στη καλή του φήμη.

Ζήτω το ανθρώπινο δυναμικό του 401 ΓΣΝΑ. Ζήτωσαν οι ένοπλες δυνάμεις.

401 ΓΕΝΙΚΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

Πενήντα χρόνια προσφοράς

Πενήντα χρόνια πριν, γεννήθηκε ένα αστέρι

κοιτίδα της ιατρικής κι έπαλξη προσφοράς: Το 401

Παλμός ζωής για το στρατό, πεδίο χρέους των γιατρών

λαμπάδα των νοσηλευτών και του προσωπικού του.

—

Ο Ιπποκράτης χαίρεται τον όρκο του να βλέπει

σημαία υψωμένη σε κάθε του γωνιά.

Στελέχη που το τίμησαν με την αποστολή τους

με περηφάνια αγάλλονται να το κοιτούν ψηλά.

–

Σαν μάνας χάδι στοργικό το Τετρακόσα Ένα

για τον καθένα που ζητά κάπου να κρατηθεί

όταν αρρώστια αφαιρεί το μέγιστο αγαθό.

Κόντρα στο θάνατο, πενήντα χρόνια παιανίζει εδώ

μια μελωδία αθάνατη ήθους κι αυτοθυσίας

γνώσης και εμπειρίας και ύψιστης τιμής.

–

Ζεστές σαν μέλι οι ματιές, χαμόγελα στα χείλη,

χέρια που καλοπιάνουνε σώματα και καρδιές,

λόγια παρηγορητικά που σε χαϊδεύουν.

Μες στους θαλάμους φτερουγούν αγώνες για ζωή

κι αγκάλες που απλώνονται σε κάθε προσκεφάλι.

Χρέος και αυταπάρνηση βαδίζουν πλάι – πλάι

και οδηγούν τα βήματα προς τις κορφές της ιατρικής.

–

Η δόξα υπερίπταται στο 401, σαν δάφνη πενηντάχρονη

μ΄αγέραστα κλαδιά και θαλερές τις ρίζες.

Ευχή και προσευχή μαζί ν’ ανθίζει στο διηνεκές

και να ‘ναι σκέπη του στρατού σε δύσκολες στιγμές,

όταν φιλορροεί η ζωή κι οι αντοχές ραγίζουν.

–

Αριστογείτων Γ. Χαραλαμπάκης

Αντγος ε.α. – Kαρδιολόγος – Επ. πρόεδρος Ελληνικής Εταιρίας Ιατρών Λογοτεχνών

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

Ιστοσελίδα Military Network : Άρθρο 15/11/2022

Ἡ κατασκευὴ καὶ τὰ πρῶτα χρόνια λειτουργίας του 401 ΓΣΝΑ, Αντγου (YI) Κ. Κυριακόπουλου σε μορφή pdf : εδώ

Ημερήσια Δγή Υπτγου (ΥΙ) Δημητρίου Κασίμου, σε μορφή pdf : εδώ

Ποίημα για το 401 ΓΣΝΑ του Αντγου (ΥΙ) Α. Χαραλαμπάκη, σε μορφή pdf : εδώ

Επιμέλεια ανάρτησης
Α. Τασιόπουλος
Υποστράτηγος ε.α
Οι φωτογραφίες προστέθηκαν από την ΕΕΥΕΔ

Tags 401 ΓΣΝΑ, 50 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ, KYR-01, XAR-01, ΚΑΣΙΜΟΣ, ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, Κυριακόπουλος Κωνσταντίνος, ΧΑΡΑΛΑΜΠΑΚΗΣ

2023 ΑΡΘΡΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

Post author By Ε.Ε.Υ.Ε.Δ.
Post date 2023-11-29

–2023.11.09
–Λάμπρος Βαζαίος

Είναι το φθινόπωρο της ντροπής. Κανείς δεν ξέρει, ούτε δυστυχώς θέλει να μάθει,
ποιους βαραίνει και ακόμη ποιοι φταίνε που ξαμολήθηκε αυτή η ντροπή έτσι
αδιάκριτα πάνω σε όλους μας. Είναι κάποιοι που η Ιστορία τους δίνει δίκιο μεγάλο,
αλλά αυτοί με λύσσα το πολεμάνε και το χάνουν αμέσως με ουρλιαχτά
προπαγάνδας, με οιμωγές θυμάτων με τα κλάματα μωρών που πεθαίνουν με
άσχημο θάνατο. Βλέπουμε στις οθόνες τα ματάκια των παιδιών με τον επίδεσμο και
το, ακρωτηριασμένο ποδαράκι!
Και μετά;; άλλος αμέσως, άλλοι πιο διστακτικά, πάντως όλοι μας ξαναγυρίζουμε
στην ρουτίνα μας.
Δεν μπορώ να πω περισσότερα. Δεν έχω χώρο στην ψυχή μου. Θα σας πω μόνο μια
ιστορία. Πριν πολλά χρόνια, το 1951, γιορτάστηκαν στην Αθήνα, με πρωτοβουλία
του Καθηγητή της Θεολογίας Αμίλκα Αλιβιζάτου και του τότε Υπουργού Παιδείας
του φιλόσοφου Κωνσταντίνου Τσάτσου, τα 900 χρόνια από την «περιοδεία» του
Απόστολου Παύλου στην Ελλάδα. Σημαντικοί άνθρωποι της Διεθνούς
Επιστημονικής Κοινότητας πήραν μέρος και οι εκδηλώσεις σκαρφαλώσανε σε
ψηλό επίπεδο. Το Συνέδριο έγινε «εν πλω» ακολουθώντας τα βήματα του
Απόστολου των Εθνών. Η Εθνικότητα του Παύλου, η τελική άποψη, αν ήταν
Εβραίος η όχι, ή ακόμη αν ήταν Έλληνας και πόσο, ή αν η αναφορά του ως
«Απόστολος των Εθνών» ήταν πετυχημένη, καλύψανε μεγάλο μέρος των
συζητήσεων. Τα επιχειρήματα ήταν ενδιαφέροντα και αρκετά από αυτά σημαντικά.
Δυστυχώς όμως μπερδεύανε τόσο πολύ την πραγματικότητα που την συσκοτίζανε.
Οι μεν αντέκρουαν τους δε και δεν φαινόταν κανένα σημείο σύγκλεισης απόψεων
ακόμη και μεταξύ των πιο καταξιωμένων ερευνητών.
Ο σημαντικός Γάλλος ακαδημαϊκός δάσκαλος Clavier όμως έκανε την διαφορά.
Έχοντας βαθιά γνώση του έργου του Παύλου, απλοποίησε με επιτυχία το
πρόβλημα. Μίλησε για την σημασία συγκεκριμένου στοιχείου που αναφέρεται
συχνά στο έργο του Αποστόλου των Εθνών. Είναι η λέξη «συνείδηση». Η
παρατήρηση πως στην Εβραϊκή γλώσσα δεν υπάρχει αυτή η λέξη, του έδωσε την
ευκαιρία να επιχειρηματολογήσει ότι ο Παύλος σίγουρα δεν ήταν Εβραίος! Στην
προς Κορινθίους επιστολή όμως ο Απόστολος των Εθνών είχε προλάβει να υμνήσει
την Αγάπη καταλήγοντας στο συγκλονιστικό …. « Ου ζητεί τα εαυτής»!
Κρατώ με μεγάλο κόπο και δυσκολία αυτήν την θέση, που διατυπώθηκε σε
ανύποπτο χρόνο από έγκυρο επιστήμονα και την καταθέτω στην σημερινή
ειδησεογραφία για τις απώλειες των 3000 περίπου παιδιών και νηπίων από τούς
βομβαρδισμούς των Αμυντικών(!) Δυνάμεων του Ισραήλ, στην Γάζα!*

*Η Ιωάννα Τσάτσου αναφέρει τα ανωτέρω, στο βιβλίο για τον αδελφό της, τον
Γιώργο Σεφέρη.

ΥΓ. Οι φρικαλεότητες της Χαμάς με τους 1400 Ισραηλινούς νεκρούς και τους 230
περίπου ομήρους προηγηθήκανε ως ανατριχιαστικό πρελούδιο της σημερινής
τραγωδίας. Δεν είναι σίγουρα όλοι οι Παλαιστίνιοι μέλη η οπαδοί-μαχητές της
οργάνωσης όπως δεν είναι όλοι ο Εβραίοι σύμφωνοι με όσα γίνονται. Με κανένα
όμως τρόπο δεν είναι τα παιδιά και τα μωρά τρομοκράτες της Χαμάς. Φτωχά,
πεινασμένα πλάσματα είναι που ζουν από την φιλανθρωπία διάφορων
οργανώσεων και πεθαίνουν πριν ζήσουν, ή ακρωτηριάζονται άσπλαχνα,
βαφτισμένα από πάνοπλους επιτιθέμενους ως «Παράπλευρες Απώλειες»! Οι
Παλαιστίνιες Μανάδες γράφουν το όνομα πάνω στα χεράκια των παιδιών για να
τα ξεχωρίζουν όταν τα βρίσκουν σκοτωμένα τα συνεργεία και οι διασώστες, πριν τα
θάψουν!**

Αλήθεια όμως τι φταίξαν τα παιδιά στα χτυπημένα κιμπούτζ:; και δεν είναι λίγα
κι’αυτά! Σκοτωμένα ( δεν λένε πόσα) και κάποια όμηροι….Για τον θεό!
……και να μουρμουράει μέσα στο καφενείο ο γέρο-μάγκας,, παλιός ζόρικος της
πιάτσας …… Με τα παιδάκια τα βάλατε ρε άχρηστοι……φτου σας!

**Όσα γλυτώσουν μάλλον θα γίνουν τρομοκράτες λένε οι «αναλυτές» και
μηρυκάζουν οι «σχολιαστές» της δυστοπικής τηλεοπτικής δυσπεψίας!

______________________________________________________________________

Βιογραφικό Λάμπρου Βαζαίου εδώ
Επιμέλεια Ανάρτησης : Τασιόπουλος Αργύρης
Στην σύνθεση της φωτογραφία χρησιμοποιήθηκε φωτογραφία από το Ιστολόγιο Kids Charity Fund (https://thecharity.ca/stop-wars/)

Tags BAZ-01, ΒΑΖΑΙΟΣ ΛΑΜΠΡΟΣ, ΙΣΡΑΗΛ, ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

2023 ΒΙΩΜΑΤΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Η επιστήμη ανησυχεί πολύ

Post author By Ε.Ε.Υ.Ε.Δ.
Post date 2023-11-28

– 2023.11.28
– Δημήτρης Χατζηγεωργίου

____Η Μ.Λ. ήταν ένα κορίτσι χαρούμενο και όμορφο, “σαν τα κρύα τα νερά…” όπως λέει ο λαός. Πριν κάποιους μήνες, όταν έμαθε τα άσχημα νέα, δεν λύγισε. Αντιμετώπισε με θάρρος το σοβαρό πρόβλημα υγείας που διαγνώσθηκε, ακολούθησε τις συστάσεις των γιατρών της και τώρα τελευταία πήγαινε καλά, με πολλές πιθανότητες να ξεπεράσει το πρόβλημά της ολοκληρωτικά.

Πριν λίγο καιρό πήγε στο νοσοκομείο όπου την παρακολουθούσαν για να κάνει μία ακόμα από τις τελευταίες χημειοθεραπείες. Η θεραπεία γινόταν ενδοφλέβια από μία κεντρική φλέβα και κάθε φορά που την έκανε, τα φάρμακα της προκαλούσαν κάποια δυσάρεστα συμπτώματα. Αυτή τη φορά στα συμπτώματά της προστέθηκε και ένας άσχημος πυρετός με έντονο ρίγος και μεγάλη κακουχία. Ξαναγύρισε στο νοσοκομείο όπου έγινε εκτάκτως εισαγωγή και οδηγήθηκε κατ’ ευθείαν στην ΜΕΘ. Μετά από εξετάσεις και καλλιέργειες αίματος διαπιστώθηκε ότι είχε μια σοβαρή λοίμωξη σχετιζόμενη με τον κεντρικό φλεβικό καθετήρα από ένα μικρόβιο ανθεκτικό σχεδόν σε όλα τα αντιβιοτικά. Το μικρόβιο κυκλοφορούσε στο αίμα της και είχε προκαλέσει μια κατάσταση που στην ιατρική ονομάζεται σηπτικό shock. Το σηπτικό shock είναι μια πολύ σοβαρή κατάσταση και παρά την θεραπεία με αντιβιοτικά και την υπόλοιπη υποστηρικτική θεραπεία, 4 στους 10 ασθενείς που θα βρεθούν σ’ αυτή, μπορεί να πεθάνουν!

Τα ανθεκτικά στα αντιβιοτικά μικρόβια ανησυχούν πάρα πολύ τους επιστήμονες. Πρόσφατα και βάσει υπολογισμών του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, ανακοινώθηκε ότι στην εποχή μας και κάθε χρόνο πεθαίνουν περίπου 1.5 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο αποκλειστικά και μόνο από λοιμώξεις από ανθεκτικά μικρόβια. Σε 25 χρόνια και αν η κατάσταση δεν βελτιωθεί, θα πεθαίνουν 10 εκατομμύρια άνθρωποι τον χρόνο, περισσότεροι απ’ όσους πεθαίνουν κι από τον καρκίνο. Ανησυχούν όμως και οι οικονομολόγοι και οι κυβερνήσεις, αφού έχει υπολογιστεί ότι αν η κατάσταση συνεχιστεί όπως είναι σήμερα, το ακαθάριστο εθνικό προϊόν θα μειωθεί κατά 3-3.5% και το κόστος της μικροβιακής αντοχής θα φτάσει τα 100 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Οι αιτίες της ανάπτυξης αλλά και της διασποράς της αντοχής των μικροβίων στα αντιβιοτικά είναι αρκετές. Έχουν να κάνουν κυρίως με την έμφυτη ιδιότητα των μικροβίων να προσαρμόζονται και να μπορούν να αναπτυχθούν ακόμα και κάτω από πιεστικές γι’ αυτά καταστάσεις όπως είναι η έκθεση στα αντιβιοτικά, αλλά και με την κατάχρηση των αντιβιοτικών που έχει κάνει ο άνθρωπος τα τελευταία 50 χρόνια, την χρήση φαρμάκων στην ζωική παραγωγή και την καλλιέργεια ψαριών, την χρήση παρασιτοκτόνων και άλλων χημικών στην αγροτική παραγωγή, με την μόλυνση του περιβάλλοντος, την έλλειψη καθαρού νερού για την εφαρμογή κανόνων υγιεινής και πολλά άλλα. Υπ’ αυτή την έννοια το πρόβλημα πρέπει να το δούμε με την οπτική της Ενιαίας Υγείας (One Health), πράγμα που σημαίνει ότι η μικροβιακή αντοχή δεν είναι μόνο αντικείμενο προβληματισμού για τους γιατρούς αλλά ολόκληρης της κοινωνίας.

Τι μπορεί να γίνει όμως τώρα; Σε ποιες καταστάσεις γίνεται κατάχρηση του φοβερού αυτού όπλου που είχε ο άνθρωπος τα τελευταία χρόνια και τώρα κοντεύει να αχρηστευθεί; Ποιες είναι οι περιπτώσεις εκείνες που γίνεται κακή χρήση των αντιβιοτικών στον άνθρωπο και πρέπει άμεσα να σταματήσουν να συμβαίνουν;

Η συνηθέστερη περίπτωση είναι η χρησιμοποίηση αντιβιοτικών σε απλές ιογενείς λοιμώξεις του αναπνευστικού, όπου τα αντιβιοτικά είναι τελείως ανενεργά αφού δεν καταστρέφουν τους ιούς. Παράδειγμα υπήρξε η πανδημία, όπου η λοίμωξη από τον ιό SARS-CoV-2 θεραπευόταν από κάποιους συναδέλφους με αντιβιοτικά με την δικαιολογία να “προστατευθεί” ο άρρωστος από μια πιθανή δευτερογενή μικροβιακή λοίμωξη. Όμως οι δευτερογενείς μικροβιακές λοιμώξεις μετά από ίωση συμβαίνουν πολύ σπάνια (στην περίπτωση της Covid-19 υπολογίστηκε σε ποσοστό μικρότερο του 1%) και σίγουρα όχι στην αρχή της νόσου αλλά αφού περάσουν 7-10 μέρες. Παρόμοια είναι και η περίπτωση της γρίπης, όπου και πάλι συνταγογραφούνται αντιβιοτικά για την “αντιμετώπιση” του πυρετού και του βήχα, ενώ αφ’ ενός υπάρχει ειδική αντι-ιϊκή θεραπεία που καταστέλλει τον ιό της γρίπης, αφ’ ετέρου δε, ούτε ο πυρετός ούτε ο βήχας υποχωρούν με τα αντιβιοτικά.

Μια άλλη περίπτωση κατάχρησης αντιβιοτικών είναι ο πονόλαιμος (φαρυγγίτιδα), ειδικά όταν συνδυάζεται με διόγκωση ή άσπρα στίγματα πάνω στις αμυγδαλές. Η περίπτωση όπου πραγματικά η φαρυγγίτιδα χρειάζεται αντιβιοτικό είναι όταν υπάρχει στρεπτόκοκκος πυογόνος Group A, μια διάγνωση που μπορεί να γίνει εύκολα στο ιατρείο με ένα γρήγορο τεστ (Strep Test). Θεωρείται πλέον ιατρικό σφάλμα διεθνώς, η συνταγογράφηση αντιβιοτικών για πονόλαιμο χωρίς να έχει προηγηθεί Strep Test που να βγει θετικό.

Τέλος, άλλη μία περίπτωση κακής χρήσης αντιβιοτικών είναι οι λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού που παρουσιάζονται με μπούκωμα στη μύτη (ρινική συμφόρηση) με ή χωρίς φλεγμονή στα ιγμόρεια. Στις περιπτώσεις αυτές (που και πάλι τα αίτια είναι ιογενή κατά κανόνα), χρησιμοποιούνται αντιβιοτικά για να αντιμετωπισθεί η ιγμορίτιδα που μερικές φορές συνοδεύει την κατάσταση. Όμως και πάλι, η κύρια θεραπεία της ιγμορίτιδας είναι τα αποσυμφορητικά και όχι τα αντιβιοτικά.

Ο λόγος που κάποιοι συνάδελφοι συνταγογραφούν τα αντιβιοτικά είναι επειδή πολλές φορές το ζητάει ο ίδιος ο ασθενής αλλά και επειδή θεωρούν την συζήτηση με τον ασθενή απώλεια χρόνου, αφού η συνταγογράφηση σταματάει οποιαδήποτε συζήτηση για την αναγκαιότητα ή μη των αντιβιοτικών. Επί πλέον, σκέφτονται ότι η μη ικανοποίηση της επιθυμίας του πελάτη τους, είναι δυνατόν να έχει προφανείς αρνητικές οικονομικές συνέπειες, αφού εκείνος ενδεχομένως να προτιμήσει άλλον συνάδελφο την επόμενη φορά. Για την αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει προτείνει σε κάθε επίσκεψη να χορηγείται υποχρεωτικά μια χειρόγραφη ιατρική συνταγή που να μην περιέχει αντιβιοτικά αλλά άλλες οδηγίες για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων.

Πολλές φορές στην σκέψη των ασθενών κυριαρχεί η γνώμη ότι, ας μην είναι απαραίτητα τα αντιβιοτικά, εγώ θα ήθελα να τα πάρω επειδή θα προστατευθώ από μια ενδεχόμενη επιπλοκή. Ή επειδή ένας γνωστός μου πήρε και έγινε καλά. Ή επειδή θεωρώ ότι το γεγονός ότι ο γιατρός μου συνταγογράφησε αντιβιοτικά σημαίνει ότι ασχολήθηκε με την περίπτωσή μου.

Όμως η λήψη των αντιβιοτικών δεν είναι καθόλου αθώα και ακίνδυνη και κάθε άνθρωπος, ανεξάρτητα από το προηγούμενο ιστορικό του, μπορεί να παρουσιάσει επιπλοκές από την άσκοπη χρήση αντιβιοτικών. Τέτοιες επιπλοκές είναι οι αλλεργίες (κάποιες φορές πολύ σοβαρές), οι μυκητιάσεις (κάποιες φορές επίμονες και μη ανταποκρινόμενες στην θεραπεία) και τώρα τελευταία όλο και πιο συχνά η εντεροκολίτιδα από Κλωστηρίδιο, η οποία είναι πολύ σοβαρή νόσος, ταλαιπωρεί τον ασθενή για πολύ καιρό και είναι και δυνητικά θανατηφόρος. Εκτός από τις παραπάνω παρενέργειες, η άσκοπη χρήση αντιβιοτικών συμβάλλει βεβαίως και στην ενίσχυση του φαινομένου της μικροβιακής αντοχής.

Τα περιθώρια έχουν στενέψει πάρα πολύ. Δεν υπάρχει χρόνος για εφησυχασμό. Πρέπει να αλλάξουμε άμεσα τακτική και να προστατέψουμε τα αντιβιοτικά και κατ’ επέκταση τον άνθρωπο. Οι ασθενείς με καρκίνο π.χ., για όσο διάστημα κάνουν θεραπείες, βασίζονται στα αντιβιοτικά για να επιβιώσουν. Οι ασθενείς που κάνουν πολύπλοκες χειρουργικές επεμβάσεις ή μεταμοσχεύσεις το ίδιο. Τα νεογνά που γεννιούνται πρόωρα το ίδιο. Αν χάσουμε το όπλο των αντιβιοτικών χάνουμε την μάχη με τα μικρόβια και θα χαθούν πολλοί άνθρωποι.

Η κοπέλα με το σηπτικό shock σώθηκε αυτή τη φορά, αν και έφτασε στα πρόθυρα του θανάτου. Θα τα καταφέρει την επόμενη φορά;;;

Ο κ. Χατζηγεωργίου είναι στρατιωτικός γιατρός, Λοιμωξιολόγος, Διετέλεσε Διευθυντής Υγειονομικού Πολεμικής Αεροπορίας, Διευθυντής Υγειονομικού του ΓΓΕΘΑ. Επίσης, διετέλεσε μέλος της Εθνικής Επιτροπής Εμβολιασμών Υπουργείου Υγείας, αντιπρόεδρος Δ.Σ. Ελληνικής Εταιρείας Ταξιδιωτικής Ιατρικής και μέλος Δ.Σ. της Ελληνικής Εταιρείας Ελέγχου Λοιμώξεων.

Ο ίδιος έχει διατελέσει Διοικητής του 251 Γενικού Νοσοκομείου Αεροπορίας (Μαρ 2015-Μαρ 2017) και Υποδιοικητής στο ίδιο νοσοκομείο (Αυγ 2012 – Μαρ 2015). Το διάστημα 2012 – 2013 ήταν μέλος του ΔΣ του ΚΕΕΛΠΝΟ. Επίσης, είναι τακτικό μέλος της Εθνικής Επιτροπής Πανδημίας Γρίπης Υπουργείου Υγείας και μέλος του ΔΣ του ΕΟΔΥ.

Ακόμη, ήταν εκπαιδευτής στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα, Τμ. Νοσηλευτικής Πανεπιστημίου Αθηνών από το 2010, ενώ έχει δημοσιεύσει περισσότερες από 50 επιστημονικές εργασίες. πηγή, Το Βήμα

Tags Microbial resistance, XATZI-01, ΑΝΘΕΚΤΙΚΟΤΗΣ ΜΙΚΡΟΒΙΩΝ, ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ

2023 ΑΡΘΡΑ

Περιφερειακό Πανεπιστηµιακό Νοσοκοµείο Αλεξανδρούπολης

Post author By Ε.Ε.Υ.Ε.Δ.
Post date 2023-11-27
1 Comment on Περιφερειακό Πανεπιστηµιακό Νοσοκοµείο Αλεξανδρούπολης

– 2023.11.26
– Γεώργιος Μηνόπουλος

_______Η ΕΕΥΕΔ δημοσιεύει απόσπασμα από το βιβλίο του Γεώργιου Μηνόπουλου ” Curriculum Vitae” 2021 που αναφέρεται στην ίδρυση, χωροθέτηση, ανέγερση και λειτουργία του Πανεπιστηµιακού Νοσοκοµείου στην Αλεξανδρούπολη. Ήταν ένα μεγάλο έργο για την ακριτική μας περιοχή. Ενα έργο στον οποίο συνέβαλε ο Συγγραφέας.

Γιώργος Μηνόπουλος Ταξίαρχος ε.α, Ομότιμος Καθηγητής ΔΠΘ

Εισήχθει στη ΣΙΣ το 1958 (Α.Μ. 619 ) και αποστρατεύθηκε το 1991 με το βαθμό του Ταξιάρχου, ύστερα από αίτημα του,
Ειδικεύθηκε στη Χειρουργική. Υπηρέτησε ως Ειδικευόμενος ή Επιμελητής ή Διευθυντής Χειρουργικής Κλινικής στα Νοσοκομεία 401 ΓΣΝ, 424 ΓΣΝΕ, 120ΓΣΝ (Λήμνος), 404 ΓΣΝ (Λάρισα) και 216 ΚΙΧΝΕ ( Αλεξανδρούπολη) στο οποίο διετέλεσε δύο φορές και Διοικητής. Μετά την συνταξιοδότηση του εκλέχθηκε Πρόεδρος της Διευρυμένης Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Ροδόπης Έβρου ( Υπερνομάρχης). Δείτε ολόκληρο το βιογραφικό εδώ.

Περιφερειακό Πανεπιστηµιακό Νοσοκοµείο Αλεξανδρούπολης

Η ίδρυση, χωροθέτηση, ανέγερση και λειτουργία του Πανεπιστηµιακού Νοσοκοµείου στην Αλεξανδρούπολη ήταν επεισοδιακή και περιπετειώδης. Αν και η απόφαση της δηµιουργίας και κατασκευής Πανεπιστηµιακού Νοσοκοµείου ελήφθη συγχρόνως µε τις άλλες Ιατρικές Σχολές της χώρας στην Αλεξανδρούπολη υπήρξε µεγάλη καθυστέρηση µε δυσµενείς συνέπειες οι οποίες επιδρούν στη λειτουργία του µέχρι σήµερα.

Με την ανακοίνωση της ίδρυσης του Νοσοκοµείου για τη χωροθέτηση του προτάθηκαν τρεις τοποθεσίες. Η µία, µεγάλης έκτασης, κοντά στο αεροδρόµιο, η δεύτερη µέσα στην πόλη στην περιοχή του Φυτωρίου και η τρίτη στην περιοχή της Δραγάνας. Η πρώτη τοποθεσία απορρίφθηκε λόγω γειτνίασης µε το αεροδρόµιο και του βαλτώδους εδάφους της περιοχής. Για τις άλλες δύο προέκυψε µεγάλη αντιπαλότητα µεταξύ του Δηµοκριτείου Πανεπιστηµίου Θράκης και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Η αντιπαλότητα αυτή υπήρξε µακροχρόνια, µε ποικίλες διακυµάνσεις και τελικά την οριστική απόφαση της χωροθέτησης πήρε ο τότε Υπουργός Παιδείας Γεώργιος Παπανδρέου ορίζοντας οριστικά και τελεσίδικα το χώρο της Δραγάνας για την κατασκευή και λειτουργία του Νοσοκοµείου.

Την απόφασή του αυτή ανακοίνωσε στο Δηµοτικό Θέατρο της Αλεξανδρούπολης το απόγευµα της 19ης Δεκεµβρίου 1988 ενώ συγχρόνως εξήγγειλε πρόγραµµα χρηµατοδότησης και κατασκευής µόνιµων εγκαταστάσεων της Σχολής, πρόσληψη 41 Μελών Διδακτικού Επιστηµονικού (ΔΕΠ) Προσωπικού, πίστωση για προµήθεια εξοπλισµού και πρόβλεψη για την απαιτούµενη υποδοµή κατά το µεταβατικό στάδιο. Το Προεδρικό Διάταγµα της ίδρυσης του Πανεπιστηµιακού Νοσοκοµείου στην περιοχή της Δραγάνας υπογράφηκε το Μάρτιο του 1990 η τελετή θεµελίωσης του όµως έγινε τον Ιούλιο του 1995, από τον τότε Υπουργό Υγείας και Πρόνοιας καθηγητή Δηµήτριο Κρεµαστινό.

Πρόσκληση από την κατασκευαστική εταιρεία (ΔΕΠΑΝΟΜ) προς τα µέλη ΔΕΠ (Πανεπιστηµιακούς Γιατρούς) έγινε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 2001 προκειµένου να επισκεφτούµε, να επιθεωρήσουµε τους χώρους και να καταθέσουµε τυχόν παρατηρήσεις µας.

Όταν επισκέφτηκα την Πτέρυγα Ενδοσκοπήσεων στον τρίτο όροφο έµεινα εµβρόντητος. Ενώ υπήρχε πολύς χώρος αυτός παραχωρήθηκε για µία πολύ µεγάλη αίθουσα συσκέψεων, αχρείαστη για το Εργαστήριο, και αντί για τις απαιτούµενες τρεις αίθουσες για την εκτέλεση των Ενδοσκοπήσεων (Ανώτερο Πεπτικό, Κατώτερο Πεπτικό και Χολαγγειογραφίες) υπήρχαν µόνο δύο. Με την έντονη αντίδραση, τη δική µου και της προϊσταµένης του Τµήµατος Βασιλικής Κατσιλάκη, υποβάλλαµε δικά µας σχέδια τα οποία υιοθέτησαν και πείσαµε τελικά τη ΔΕΠΑΝΟΜ. Από την πλευρά τους γκρέµισαν µία µεσοτοιχία µε τις υδραυλικές, ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές εγκαταστάσεις και κατασκεύασαν δύο νέες αίθουσες. Το Εργαστήριο Ενδοσκοπήσεων του Πεπτικού έγινε λειτουργικό όπως απαιτούν οι σύγχρονες επιστηµονικές απαιτήσεις χωρίς να παρακωλυθεί η λειτουργία των Ενδοσκοπήσεων του Αναπνευστικού και του Ουροποιητικού Συστήµατος.

Η µετεγκατάσταση του Νοσοκοµείου

Το κτίριο του Νοσοκοµείου εξωτερικά φαινόταν ολοκληρωµένο εσωτερικά όµως υπήρχαν πολλές ελλείψεις οι οποίες καθυστερούσαν τη µετεγκατάσταση. Αυτή έπρεπε να πραγµατοποιηθεί χωρίς να διακοπεί καθόλου η λειτουργία του Νοσοκοµείου γεγονός που προϋπέθετε την πλήρη λειτουργικότητα του. Η συναίνεση µας και η απόφαση για τη µετεγκατάσταση πάρθηκε από τον Πρόεδρο της Ιατρικής Σχολής Κων/νο Σιµόπουλο µε το επιχείρηµα ότι «αν δεν αποφασίσουµε τη µετάβαση µας στο Νοσοκοµείο, αυτό δεν θα τελειώσει ποτέ». Συγχρόνως και ύστερα από αίτηµα του Διοικητή του Νοσοκοµείου, µε πρότεινε να αναλάβω επικεφαλής της Επιτροπής Μετεγκατάστασης του Νοσοκοµείου επειδή διέθετα τη σχετική εµπειρία εξαιτίας της προηγούµενης ιδιότητας µου ως Στρατιωτικού Ιατρού αλλά και της ίδρυσης και λειτουργίας Νοσοκοµείων Εκστρατείας ως υπεύθυνος χειρουργός στη Δυτική Θεσσαλονίκη κατά το σεισµό του 1978. Φυσικά δέχτηκα να συνδράµω στην υλοποίηση ενός έργου που χρόνια περιµέναµε.

Επιτέλους στο καινούργιο

Στο τέλος του Νοεµβρίου του 2002 δόθηκε το πράσινο φως για τη µετεγκατάσταση µε βασική προϋπόθεση να µην διακοπεί καθόλου η νοσηλεία των ασθενών και η λειτουργία των χειρουργείων, τουλάχιστον για τα επείγοντα περιστατικά. Τέσσερα ήταν τα βασικά προβλήµατα της µετεγκατάστασης:

Η µεταφορά του βαρέως εξοπλισµού που απαιτούσε τη χρήση φορτηγών αυτοκινήτων.
Η σχολαστική καθαριότητα των χώρων στους οποίους επρόκειτο να µεταβούµε.
Η µεταφορά του ευαίσθητου ιατροχειρουργικού εξοπλισµού και
Η µεταφορά των ασθενών.

Ειδικότερα:

α) Η µεταφορά του βαρέως εξοπλισµού αποδείχθηκε η ευκολότερη εργασία διότι στο καινούργιο νοσοκοµείο υπήρχε πλήρης εξοπλισµός σε όλους τους χώρους (αίθουσες χειρουργείου, ακτινολογικά εργαστήρια, θάλαµοι νοσηλείας κτλ.)

β) H καθαριότητα των χώρων όπου θα λειτουργούσαµε έπρεπε να είναι σχολαστική. Αυτή πρακτικά δεν µπορούσε να γίνει µε εξωτερικά συνεργεία. Έγινε και ολοκληρώθηκε µε την εθελοντική προσφορά εργασίας του Νοσηλευτικού Προσωπικού, πριν ή µετά το πέρας της 8ωρης εργασίας τους στο παλιό Νοσοκοµείο.

γ) Η µεταφορά των ευαίσθητων ιατρικών µηχανηµάτων έγινε και πάλι µε προσωπική πρωτοβουλία του Ιατρικού και Νοσηλευτικού προσωπικού µε τη χρήση των ιδιωτικής χρήσης αυτοκινήτων τους.

δ) Η µεταφορά των ασθενών ήταν ένα πιο σύνθετο πρόβληµα. Αρχικά για µικρό χρονικό διάστηµα έπαυσαν οι επεµβάσεις στα χρόνια χειρουργικά περιστατικά.

Με το µοναδικό ασθενοφόρο του Νοσοκοµείου έγινε η µεταφορά των βαρέως πασχόντων στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας. Για τους υπόλοιπους ασθένειες και ύστερα από πρότασή µου, ο Διοικητής του Νοσοκοµείου ζήτησε τη συνδροµή του Στρατού για τη χρησιµοποίηση ασθενοφόρων οχηµάτων. Αυτά διατέθηκαν, µε συνοδεία ειδικευµένων Στρατιωτικών Ιατρών και σε φάλαγγα. Μέσα σε δύο πρωινά έγινε η µεταφορά των υπολοίπων ασθενών από το παλιό Νοσοκοµείο στο καινούργιο. Σε λιγότερο από δέκα ηµέρες, στις αρχές Δεκεµβρίου, είχε ολοκληρωθεί η µετεγκατάσταση από το παλιό νοσοκοµείο στο καινούργιο. Ευτυχώς όλα πήγαν κατ’ευχήν, χωρίς κανένα δυσάρεστο συµβάν. Η πραγµατοποίηση ενός παλιού ονείρου, να µετεγκατασταθούµε επιτέλους και εµείς σε ένα καινούργιο σύγχρονο Νοσοκοµείο απελευθέρωσε ενθουσιασµό και δυνάµεις που οδήγησαν σε αυτό το πολύ θετικό αποτέλεσµα. Η πρώτη εγχείρηση πραγµατοποιήθηκε στις 18-12-2002.

Εκτός των άλλων αποτελεσµάτων υπήρξαν και θετικές οικονοµικές συνέπειες. Από τα 110 εκατοµµύρια δραχµές που είχαν προϋπολογιστεί ως δαπάνη για τη µετεγκατάσταση το κόστος µόλις που ξεπέρασε τα 12 εκατοµµύρια!

Χαρά και δηµιουργία στους καινούργιους χώρους εργασίας στο ιατρικό, στο νοσηλευτικό και στο διδακτικό έργο µία σκιά όµως άρχισε να διαφαίνεται επάνω στη λειτουργικότητα του Νοσοκοµείου. Δυστυχώς το νοσηλευτικό προσωπικό ήταν αριθµητικά λιγοστό και υπάρχει η εξήγηση.

Το Νοσοκομείο από μέσα. Αλλοι χώροι άλλες δυνατότητες, άλλη εργασία.

Στις άλλες πόλεις όπου υπάρχουν Πανεπιστηµιακά Νοσοκοµεία (Ηράκλειο Κρήτης, Πάτρα, Λάρισα, Γιάννενα), σε ξεχωριστό κτίριο στεγάζεται το νοσοκοµείο του ΕΣΥ και σε άλλο το Πανεπιστηµιακό, µε το δικό τους αυτόνοµο νοσηλευτικό προσωπικό. Δυστυχώς σε εµάς στο ίδιο κτιριακό συγκρότηµα συστεγάζονται τα δύο Νοσοκοµεία. Αυτό δεν είναι πρόβληµα, το πρόβληµα είναι ότι η Κεντρική Εξουσία δεν διέθεσε το επιπλέον απαιτούµενο νοσηλευτικό προσωπικό µε αποτέλεσµα το Νοσοκοµείο από τότε µέχρι και σήµερα να υπολειτουργεί νοσηλευτικά (το τονίζω και πάλι, ποσοτικά όχι ποιοτικά). Αν και η Αλεξανδρούπολη πήρε πρώτη την έγκριση κατασκευής Πανεπιστηµιακού Νοσοκοµείου, εξαιτίας της εσωτερικής διαµάχης ανάµεσα στις επιλογές Δραγάνας ή Φυτώριου, αυτό ολοκληρώθηκε τελευταίο. Χάθηκε πολύτιµος χρόνος, χάθηκε η ευκαιρία του απαιτούµενου επιπλέον νοσηλευτικού προσωπικού. Παρά τα όποια κατασκευαστικά και λειτουργικά προβλήµατα επρόκειτο για άλλο Νοσοκοµείο, άλλους χώρους εργασίας, άλλο ιατροχειρουργικό εξοπλισµό, άλλες συνθήκες εργασίας και παράλληλα νέος ενθουσιασµός προσφοράς. Πλήρης αναβάθµιση του παρεχόµενου Ιατρικού, Νοσηλευτικού, Εκπαιδευτικού και Διδακτικού Έργου.

Επί το έργον

Τα αποτελέσµατα ήταν άµεσα εµφανή αλλά και αργότερα. Το αναβαθµισµένο νοσηλευτικό έργο πολλαπλασιάστηκε και οι δηµοσιεύσεις σε ελληνικά ή ξένα έγκριτα ιατρικά περιοδικά γνώρισαν µεγάλη ποσοτική και ποιοτική αύξηση. Το καινούργιο Νοσοκοµείο, ως µεγάλος µοχλός έλξης, συγκέντρωσε και µεγάλα Ιατρικά Συνέδρια στην πόλη µας. Υπήρχαν όλες οι άλλες προϋποθέσεις. Εύκολες συγκοινωνίες µε την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, πολύ καλός ξενοδοχειακός εξοπλισµός στην πόλη, όµορφος και φιλόξενος τόπος. Και φυσικά υψηλό επιστηµονικό επίπεδο για να τα υποστηρίξει.

Το Βιβλίο υπάρχει στην Ηλεκτρονική και Φυσική Βιβλιοθήκη της ΕΕΥΕΔ

Επιμέλεια άρθρου : Αργύρης Τασιόπουλος.

Tags MINOP-01, ΜΗΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ

2023 ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΑΡΘΡΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΟΡΚΟΜΩΣΙΑ ΠΡΩΤΟΕΤΩΝ ΣΣΑΣ ΝΟΕ 2023

Post author By Ε.Ε.Υ.Ε.Δ.
Post date 2023-11-26

– 2023.11.26
– ΕΕΥΕΔ

_____Ορκωμοσία νέων πρωτοετών στη ΣΣΑΣ σήμερα, 24 Νοέ 2023.

Η ΕΕΥΕΔ ήταν εκεί !

Ορκίστηκαν 130 ( ! ) πρωτοετείς ( ο ένας Κύπριος) και έδωσαν υπόσχεση δέκα αλλοδαποί ( Ιορδανοι, Αρμένιοι, Αλβανοί).

Επιλέξαμε να αναρτήσουμε την Ημερήσια Διαταγή του Διοικητού της Σχολής, Υποστράτηγου Θεοδώρου Αναστασοπούλου, διότι χαρήκαμε που στην εποχή μας ,ακούγονται ακόμα τέτοια λόγια !

Σας παραθέτουμε το σχετικό video (ερασιτεχνική λήψη, από κιν.τηλεφωνο).

Tags SSAS-01, ΟΡΚΟΜΩΣΙΑ, ΣΣΑΣ

2023 ΙΣΤΟΡΙΑ

22/11/1940 – Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΡΥΤΣΑΣ

Post author By Ε.Ε.Υ.Ε.Δ.
Post date 2023-11-22

2023.11.22
ΕΕΥΕΔ

Απόσπασμα από το Βιβλίο του Άγγελου Τερζάκη Ελληνική Επομποιϊα 1940-1941:

Ηταν 22 Νοεβρίου, στὴν ᾿Αθήνα, εἶχε διαδοθεῖ ἀπὸ τὴ νύχτα πὼς ἡ Κορυτσᾶ πέφτει ἀπὸ στιγμὴ σὲ στιγμὴ κι’ ὁ πληθυσμὸς βρισκόταν στὸ πόδι. ᾿Από νωρὶς τὸ πρωί εἶχαν ἀρχίσει νὰ σημαιοστολίζουν, στοὺς δρόμους τριγύριζαν ἄνθρωποι που είχαν παρατήσει τις δουλειές τους καὶ περίμεναν νέα, ἔκαναν ὑποθέσεις, προεξοφλοῦσαν τὴν εἴδηση. Καθὼς τὸ μεσημέρι ζύγωνε καὶ ἀναγγελία ἐπίσημη δὲν γινόταν, ἄρχιζε κάτι σὰ διάχυτος ἐκνευρισμός. Ξάφνου ἀκούστε οἱ καμπάνες. Ὅλοι κατάλαβαν. Είταν ἡ ὥρα μία μετὰ τὸ μεσημέρι. Σὲ λίγα λεπτὰ κυκλοφόρησε καὶ παράρτημα. Τότε κύματα λαός, καὶ μαζὶ ἀγήματα ῎Αγγλοι στρατιώτες, Αυστραλοί, Καναδοί, ξεχύθηκαν στους κεντρικούς δρόμοὺς μὲ σημαῖες· οἱ διαβάτες ἀγκαλιάζονταν μεταξύ τους, ἔξω ἀπὸ τὸ ξενδοχεῖο τῆς Μεγάλης Βρεταννίας τὰ πλήθη συγκεντρωμένα ζητοῦσαν νὰ παρουσιαστεῖ ὁ πρωθυπουργός. ‘Ο Μεταξύ βγῆκε σ’ ένα παράθυρο, είπε συγκινημένος, γελαστός, πέντε λέξεις : «’Αγαπητοί μου, ἡ Κορυτσά κατελήφθη.

Οἱ ζητωκραυγὲς ξέσπασαν, έγιναν κύματα, ἁπλώθηκαν σ᾽ ὅλο τὸ μάκρος τῆς ὑπόλοιπης ἡμέρας. Οι δρόμοι τῆς ᾿Αθήνας ἀντιλαλοῦσαν ἀπὸ φιλαρμονικές καὶ θούρια. ᾿Απὸ τὸ ραδιόφωνο ἀκούγονταν διαγγέλματα: τοῦ Γεωργίου Β’, τοῦ πρωθυπουργού.

Καὶ καθὼς κανένας δὲν ἤξερε ποὺ ἀκριβῶς σὲ ποιό σημείο του μετώπο πολεμᾶνε οἱ δικοί του γιός, ἀδερφός, πατέρας, σύζυγος, ὁ καθένας να λογιζόταν μὲ βουρκωμένα μάτια πως κάτι ἀπὸ αὐτὴ τὴ νίκη, κάτι ἀπὸ ταύτῃ τὴν πράξη ὑψηλῆς δικαιοσύνης, χρωστιέται καὶ στὸν ἄνθρωπό του, στὰ σπλάχνα ποὺ τὸν ἔθρεψαν, στὴν ἀγκαλιὰ ποὺ τὸν ἀποζητοῦσε, στὸ χέρι ποὺ τὸν εἶχε εὐλογήσει τὴν ὥρα τοῦ ἀποχωρισμοῦ.

*Ακολούθησαν τὰ σχόλια τοῦ ξένου Τύπου, συμμαχικοῦ κι’ οὐδέτερου.

*Η «Daily Mail ἔγραφε: «Εἰς τὴν πόλιν αὐτὴν εὑρίσκετο τὸ γενικὸν στρατηγεῖον τῶν Ιταλῶν. Ο κόσμος ὁλόκληρος οφείλει συγχαρητήρια εἰς τὴν Ελλάδα. Αξίζει πράγματι νὰ δοθῆ εἰς τὸν λαὸν αὐτὸν πᾶσα βοήθεια *. Τὸ γόητρον τῆς Ἰταλίας οὐδέποτε είχε καταπέσει τόσον ἀπὸ τῆς καταλήψεως τῆς ἐξουσίας ὑπὸ τοῦ Μουσολίνι. θὰ ἔχει συνεπείας εἰς τὴν Ἰταλίαν».

Η κατάπτωσις τοῦ γοήτρου τοῦ Μουσολίνη ἀλλὰ κι’ ἀπὸ ἐπίσημα βῆμα, τῆς Βουλῆς τῶν λόρδων, ὁ ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν λόρδος Χάλιφαξ θὰ ἔλεγε: «Ποτὲ ἄλλοτε κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς μικρᾶς τῆς ἱστορίας τὸ ὄνομα τῆς Ἑλλάδος δὲν ἐστάθη τόσον ὑψηλὰ καὶ τὸ ὄνομα τῆς Ἰταλίας τόσον χαμηλά».

Στην Αμερική, ἡ ἀπήχηση τῆς νίκης δὲν εἶταν μικρότερη. «Ο ἑλληνικὸς στρατὸς — ἔγραφε ἡ «Κήρυξ – Βῆμα» – κατεδείχθη ἀντάξιος τῶν προγόνων του. Κατήνεγκε τὴν πρώτην μεγάλην ἧτταν, ἡ ὁποία ἐσημειώθη κατὰ τὸν μέγαν αὐτὸν πόλεμον, ὅστις διεξάγεται μεταξὺ ἰσχυρῶν κρατῶν καὶ τῶν μεγάλων αὐτοκρατοριῶν». Οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης» παρατηροῦσαν ὅτι ἡ Κορυτσά θ᾽ ἀποτελέσει ἴσως τὴν ἀποφασιστική καμπὴ τοῦ πολέμου.

Αξιοσηµείωτο είναι επίσης ότι ακόµα και σε ταινίες που γυρίζονταν εκείνη την περίοδο στο Hollywood γινόταν αναφορά στην ελληνική νίκη στην Κορυτσά, ανάμεσά τους και η ταινία του Όρσον Ουέλς, Πολίτης Κέιν.

Η ΠΡΩΤΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

Στις 7 Δεκεμβρίου του 1912, o Ελληνικός Στρατός εισέρχεται στην Κορυτσά αφού πρώτα απωθεί οθωμανικά στρατιωτικά τμήματα. Ωστόσο η μελλοντική επιδίκαση της περιοχής στο νεοσύστατο αλβανικό κράτος, ήταν εκείνη που έθεσε τέρμα στον ενθουσιασμό των ντόπιων Ελλήνων που ανέμεναν οριστική λήξη του προβλήματός τους, με την ένωσή τους με τη Μητέρα Ελλάδα.

* Μετά τον Β’ ΠΠ όταν ήλθε η ώρα της διανομής περιοχών, οι Μεγάλες Δυνάμεις που λίγο πριν εκθείαζαν τον Ελληνικό Λαό για τις θυσίες του, χωρίς ντροπή, αγνόησαν την Ελληνικότητα της Βορείου Ηπειρου και της Νότιας Βουλγαρίας και με το άρθρο 14 της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων (10.12.1947) επιδίκασαν στην Ελλάδα μόνο τα Δωδεκάνησα : «Η Ιταλία εκχωρεί εις την Ελλάδα εν πλήρει κυριαρχία τας νήσους της Δωδεκανήσου τας κατωτέρω απαριθμουμένας, ήτοι: Αστυπάλαιαν, Ρόδον, Χάλκην, Κάρπαθον, Κάσον, Τήλον, Νίσυρον, Κάλυμνον, Λέρον, Πάτμον, Λειψών, Σύμην, Κω και Καστελλόριζον, ως και τας παρακειμένας νησίδας».

ΠΗΓΕΣ
Η Ελληνικη Εποποϊα 1940 – 1941 Άγγελου Τερζάκη
Η Πρώτη απελευθέρωση της Κορυτσάς στις 7 Δεκεμβρίου 1912
Η δεύτερη απελευθέρωση της Κορυτσάς στις 22 Νοεμβρίου του 1940 και η ιστορική της σημασία –

Tags 1940, TAS-01, ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΚΟΡΥΤΣΑΣ, ΚΟΡΥΤΣΑ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ

21 ΝΟΕ. Η ΜΕΡΑ ΤΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

Post author By Ε.Ε.Υ.Ε.Δ.
Post date 2023-11-20

– 2023.11.21
– ΔΣ/ΕΕΥΕΔ

Οσο υπάρχουν Ελληνόπουλα , που δίνουν τον βαρύ όρκο τού Έλληνα Στρατιώτη και τον τηρούν , τότε η Ελλάδα δεν έχει να φοβάται κανέναν!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

στις Ένοπλες Δυνάμεις μας !

Αιωνία η μνήμη των υπέρ Πίστεως και Πατρίδος ηρωϊκώς αγωνισαμένων και ενδόξως πεσόντων !

Η αγάπη των Ελλήνων και η προστασία της Παναγίας μας, αρωγοί στην αποστολή τους !

ΣΣΑΣ 27 ΟΚΤ 2023

Για το ΔΣ/ΕΕΥΕΔ, Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ

Δρ. Νικόλαος Παπαγιαννόπουλος

Υποστράτηγος ε.α

Tags EEYED-EYXES, PAPAG-01, ΟΡΚΟΜΩΣΙΑ, ΟΡΚΟΣ, ΣΣΑΣ

2023

ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΕΠΕΤΕΙΑΚΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ (…….σαν ροκ συγκρότημα)

Post author By Ε.Ε.Υ.Ε.Δ.
Post date 2023-11-19

– 2023.11.12
– Ε. Παπαθανασίου

Στις 12/11/1965 ξεκινούσαμε το ταξίδι μας στη Σχολή,

Στις 12/11/2023 το γιορτάσαμε με συνάντηση στο εστιατόριοEdem στο Παλαιό Φάληρο. Όσοι μπορέσαμε. Με ιδιαίτερη συγκίνηση και χαρά. Φάγαμε, γελάσαμε, θυμηθήκαμε, κουτσομπολέψαμε. Περάσαμε εξαιρετικά. Και του χρόνου.

Στη φωτογραφία από αριστερά προς τα δεξιά

Όρθιοι Κ Μελίτσης,Ε Σταθογιάννης.Ε Παπαθανασίου,Β Γεννηματάς,Δ Ζαγόρας,Π Βρεττάκος.

Καθιστοί Δ Διαμαντόπουλος, Α Μάνθος, Σ Κεχαγιάς, Μ Σοϊλεμεζίδης,Ε Μαδεμλής,Σ Λιμπέρης.

ΥΓ1. Σε ευχαριστούμε Στέφανε για την οργάνωση. Πολεμικό Ναυτικό γαρ…

ΥΓ2. Απονεμήθηκαν αναμνηστικές πλακέτες, με το παλαιό σήμα της Σχολής, το δικό μας σήμα, στην ΕΕΥΕΔ και τον Α Μάνθο για την προσφορά τους στους Υγειονομικούς και την Τάξη μας

ΥΓ3. Με ιδιαίτερη χαρά δεχθήκαμε την ποιητική συλλογή του “Στιχουργήματα ζείδωρα με το μέτρο της ψυχής” που μας χάρισε ο Μ Σοιλεμεζίδης, που έχοντας διαπρέψει στο παρελθόν στην πνευμονολογία και τον αθλητισμό, περπατάει τώρα, παράλληλα, και σε λογοτεχνικά μονοπάτια με την ίδια επιτυχία. Καλοτάξιδο το βιβλίο σου Μιχάλη.

Βιβλίο Ε. Παπαθανασίου “12 Νοεμβρίου 1965” : εδώ
Αρχείο Φωτογραφειών Τάξης 1965 : εδώ
Γενικο Αρχείο Φωτογραφιών ΕΕΥΕΔ : εδώ

Tags PAPATHAN-01, ΓΕΝΝΗΜΑΤΑΣ, ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΖΑΓΟΡΑΣ, ΛΙΜΠΕΡΗΣ, ΜΑΝΘΟΣ, ΜΕΛΙΤΣΗΣ, ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ, ΣΤΑΘΟΓΙΑΝΝΗΣ

2023 ΑΡΘΡΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

Μίσος “βαθὺ καὶ ἀνίατον”

Post author By Ε.Ε.Υ.Ε.Δ.
Post date 2023-11-13

– 2023.11.14
– ΕΘΝΟΣ 19 ΝΟΕ 1940
– Αποδελτίωση Α. Τασιόπουλος

H 14η Νοεμβρίου 1940 είναι ἀπὸ τὶς πιὸ ἀξιομνημόνευτες ημερομηνίες, τῆς Ελληνικής Ιστορίας. Την ημέρα αυτή , είχε ἀρχίσει η γενική Ελληνική επίθεση σ’ ὅλο τὸ πλάτος του μετώπου, ἀπὸ τὴ θάλασσα ίσαμε την Μεγάλη Πρέσπα. Οι επιτυχίες των Ελληνικών Δυνάμεων διαδεχόταν η μία την άλλη με αποκορύφωμα την απελευθέρωση της Κορυτσάς στις 22 Νοε. 1940. Ο Μουσολίνη γνώριζε την κατάσταση στο μέτωπο, την δυσμενή εξέλιξη και σε λόγο που εκφωνήσε την 18 Νοε. 1940, είπε μεταξύ άλλων ότι “οι Έλληνες μας μισούν και το μίσος τους είναι βαθύ και ανίατον. Τὸ διατί εἶνε μυστήριον“

“Μίσος Βαθύ και ανίατον” ήταν ο τίτλος άρθρου σε εφημερίδα “Εθνος” της 19ης Νοε. 1940. Σκωπτικά ο αρθρογράφος με τα αρχικά “Τ. ΜΩΡ” (Τίμος Μωραϊτίνης) απαντά έμεσα στον Μουσολίνη, με μονόστυλο και “αποδέκτη” τους αχάριστους Έλληνες :

……… Τί κακο σᾶς ἔκανε ἡ ᾿Ιταλία, κύριοι εζήτησε νὰ καταλύσῃ τὴν ἀνεξαρτησίαν σας καὶ ἀντὶ νὰ σπεύσετε νὰ τῆς τὴν προσφέρετε σεις καὶ νὰ τῆς πῆτε καὶ εὐχαριστώ, τῆς εἴπατε : «Μολών λαβέ».

“Επειτα σᾶς ἔστειλε μερικὰ ἀεροπλάνα, τὰ ὁποῖα ἐβομβάρδισαν εὐγενέστατα τις γυναίκες σας, τοὺς γέρους σας, τὰ μωρά καὶ ἐγκρέμισαν τὰ σπίτια. Καὶ ἀντὶ νὰ αἰσθανθῆτε χαράν καὶ εὐγνωμοσύνην, ἠσθάνθητε μίσος, μίσος «βαθὺ καὶ ἀνίατον»………. το πλήρες κείμενο του στην συνέχεια του άρθρου μας.

Τα ιστορικά γεγονότα της εποχής αυτής έχουν αναλυθεί και πολλά βιβλία έχουν γραφεί. Αυτό που δεν μπορεί να καταγραφεί είναι το “άρωμα της εποχής”. Η γενιά του ’40’, οι πρωταγωνιστές, που μπορούν να μας μεταφέρουν το άρωμα της εποχής, χρόνο με το χρόνο λιγοστεύουν και ο χρόνος αδυσώπητα θολώνει τις μνήμες των λίγων που αντιστέκονται σε αυτόν, επιπλέον η “Παγκοσμιοποίηση” στην πορεία της προς την ομογενοποίηση των λαών προσπαθεί να σβήσει τις ιστορικές μας μνήμες. Τι μας απομένει; μόνο σκόρπιες γραπτές μαρτυρίες και τα κιτρινισμένα φύλλα των εφημερίδων της εποχής.

Αποδελτιώσαμε από την εφημερίδα ΕΘΝΟΣ της 19 Νοε. 1940, διάφορα άρθρα, διατηρώντας πιστά το κείμενο, ώστε να αισθανθούμε το «μοναδικό άρωμα» της εποχής εκείνης. Ας διαβάσουμε επιλεγμένα αποσπάσματα από την εφημερίδα έχοντας κατά νού ότι ήταν 19 Νοε. 1940 δύο ημέρες πριν την απελευθέρωση της Κορυτσάς. Στις 21 Νοεμβρίου οι Ιταλικές δυνάμεις, πιεζόμενες από τμήματα του 53ου συντάγματος Πεζικού της ΙΧ μεραρχίας του ελληνικού Γ’ Σ.Σ., υποχρεώθηκαν σε εγκατάλειψη του οροπεδίου της Κορυτσάς και σύμπτυξη προς το Πόγραδετς.

2η Έκδοση του “ΕΘΝΟΥΣ”, 4 ΜΜ 19 Νοεμβρίου 1940

«Το κήρυγμα του μίσους»

Ο κόσμος ἐκλήθη χθὲς ἀπὸ ὅλους τοὺς ραδιοφωνικούς σταθμοὺς τῆς Ιταλίας νὰ ἀκούσῃ τὸν Μουσσολίνι. Ο λόγος του, ἐκφωνηθεὶς ἐνώπιον τοῦ ἀνωτάτου φασιστικού συμβουλίου, διεβιβάσθη εἰς τὰς κυριωτέρας γλώσσας καὶ τὴν ἑλληνικὴν. Εν τούτοις ὁ λόγος αὐτός εἶχεν ἐκφωνήθῇ κυρίως διὰ τὴν ἐσωτερικὴν κατανάλωσιν.

Ὁ Μουσσολίνι ἐδιάλεξεν ἐπίτηδες τὴν ἐπέτειον τῆς ἐπιβολῆς τῶν κυρώσεων κατά τῆς Ιταλίας, ὅταν, ὡς γνωστόν, διεξῆγε τὸν πόλεμον κατά τῆς Αἰθιοπίας, διὰ νὰ ὁμιλήσῃ πρὸς τὸν Ιταλικὸν λαόν. Εχει καλλιεργηθῇ ὑπὸ τοῦ φασισμοῦ ἡ ἐντύπωσις ότι ἡ Ιταλία τότε τὰ ἔβγαλε πέρα μόνη της έναντίον 52 Κρατῶν, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τρεῖς Μεγάλαι δυνάμεις.

«…..αφού λοιπὸν τότε ἀντιμετωπίσαμε 52 Κράτη καὶ ἐνικήσαμεν, πῶς τώρα δὲν θὰ τὰ βγάλουμε πέρα μὲ τὴν μικρὰν ῾Ελλάδα;»

Αὐτὸ ἦταν τὸ νόημα τοῦ λόγou του Μουσσολίνι, ὁ ὁποῖος ἐθεώρησεν ἀπαραίτητο να παρηγορήσῃ τὸν λαόν του διά τὴν οἰκτρὰν ἀποτυχίαν τῆς εκστρατείας του ἐναντίον τῆς Ελλάδος.

Εἶπεν ὅτι ὁ πόλεμος έναντίον τῆς ῾Ελλάδος θὰ διαρκέσῃ εἴτε δύο, εἴτε δώδεκα μήνας. Οὕτω ἡ ἀρχικὴ προθεσμία τῶν τριῶν ἑβδομάδων γίνεται δύο ἕως δώδεκα μηνῶν!

Κατὰ πόσον ἡ δήλωσις αὔτῇ θὰ ἱκανοποιήσῃ τὸν Ιταλικὸν λαὸν δὲν γνωριζομεν. ‘Εκεῖνο όμως ποὺ ἐξάγομεν ὡς ἀλάθητον συμπέρασμα ἐκ μιᾶς τοιαύτης δηλώσεως εἶνε ότι ό Μουσσολίνι καλεῖ τὸν λαόν του νὰ ἐγκαταλείψῃ ὁριστικῶς τὴν ἐλπίδα ὅτι ἐντὸς τοῦ ἐφετεινοῦ χειμῶνος θὰ δυνηθῇ νὰ έχῃ κάποιον ἀποτέλεσμα εἰς τὸ ἑλληνικὸν Μέτωπον.

Εἰς ἁπλούστερα λόγια τοῦτο δὲν εἶνε τίποτε άλλο παρὰ ὁμολογία τῆς ἥττης.

Γενικῶς δὲ ὁ λόγος τοῦ Μουσσολίνι, λόγος έκφωνηθεὶς ἐν «βρασμῷ ψυχῆς», μὲ ἀσυγκράτητον θυμόν, προδίδοντα τὴν ἀλλοφροσύνην εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκεται ὁ θεατρικός ψευδοκαῖσαρ τῆς Ρώμης ἀπὸ τὸ πάθημά του εἰς τὴν Πίνδον, εἶνε θλιβερὸς λόγος ἡττημένου.

Διὰ τοῦτο τὸν βλέπομεν νὰ καταφεύγῃ εἰς κήρυγμα μισους, μὲ τὸ ὁποῖον ἐλπίζει νὰ διεγείρῃ τὸ πεσμένον ἠθικὸν φρόνημα τοῦ λαοῦ του, φύλαρχος τῆς ᾿Αφρικῆς δὲν θὰ ὡμίλει διαφορετικὰ πρὸς τὸ ἄξεστον πλῆθός του, τὸ ὁποῖον θὰ ἤθελε νὰ φανατίσῃ διὰ τῆς κηρύξεως ἱεροῦ πολέμου.

«῞Ολοι οι Ελληνες, εἶπεν ὠρυόμενος, μᾶς μισοῦν. Τὸ μισός των εἶνε βαθύ, ἀνίατον καὶ ἐμπνέει ὅλὰς τὰς τάξεις εἰς τὰς πόλεις καὶ εἰς τὰ χωρία. Τὸ διατί εἶνε μυστήριον».

Καὶ διὰ νὰ συγκινήσῃ περισσότερον τὸ Ιταλικόν του ἀκροατήριον προσέθεσεν, αλλάζων τὸν τόνον του εἰς ἑλαφράν εἰρωνείαν;

«Μᾶς μισοῦν ἴσως διότι o Σανταρόζα είχε τὴν ἀφέλειαν νὰ ἀποθάνῃ ἀγωνιζόμενος υπὲρ τῆς ῾Ελλάδος, ἴσως ἐπίσης διότι ἀργότερα τὸν ἐμιμήθη καὶ ὁ ᾿Αντώνιο Φράττι.. »

᾿Εν τούτοις ὁ Μουσσολίνι γνωρίζει καλλίτερα ἀπὸ πάντα άλλον Ιταλὸν ποίους μισεῖ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς καὶ διατί τοὺς μισεῖ· Γνωρίζει ἐπίσης ὅτι οἱ ῞Ελληνες τιμοῦν τὴν μνήμην τῶν φιλελλήνων, Ιταλῶν, τῶν ὁποίων τὰ ὀνόματα ὑπάρχουν εἰς τὰς ὁδοὺς τῶν Αθηνῶν, ὡς ἐπίσης γνωρίζει ὅτι ἡμεῖς δὲν έχομεν λησμονήση καὶ τὸν Γαριβάλδη, τὸν οποῖον αὐτὸς ἐξεπίτηδες έλησμόνησε. Καὶ τὸν ἑλησμόνησε διότι ὁ ᾽Ιωσὴφ Γαριβάλδης, ἀγωνισθεὶς ὑπὲρ τῆς ῾Ελλάδος, νεώτερος αὐτὸς κλάδος τῆς ἡρωϊκῆς οἰκογενείας, υιός τοῦ ἐπίσης ἀγωνισθέντος υπὲρ της Ελλάδος, Ριτσιότι Γαριβάλδη εξεπατρίσθη μετά την επικράτηση τοῦ φασισμού εἰς τὴν Ιταλίαν.

Δὲν μισοῦμεν τὸ σύνολον τοῦ ιταλικοῦ λαοῦ, ἀλλὰ μισοῦμεν «βαθέως καὶ ἀνιάτως» τὸν δικτάτορα τῆς Ρώμης͵ καὶ τοὺς ἐκπροσώπους του, οἱ οποῖοι μετέβαλον τὴν Ιταλικὴν κατοχὴν τῆς Δωδεκανήσου εἰς τὴν αἰσχροτέραν ὑποδούλωσιν, τὴν ὁποίαν ἀναφέρει ἡ ιστορία.

Μισοῦμεν τὸν Μουσσολίνι καὶ τοὺς ἀνθρώπους του, οἱ ὁποῖοι ἐβομβάρδισαν τὰ γυναικόπαιδα εἰς τὴν ἀνοχύρωτον Κέρκυραν καὶ ἐζήτησαν ὡς λῃσταὶ λύτρα 50 ἑκατομμυρίων λιρεττῶν διὰ νὰ σταματήσουν τὴν περαιτέρω άνανδρον δρᾶσιν των·

Μισοῦμεν τὸν Μουσσολίνι διότι έστειλε τὸν πρεσβευτήν του ὡς διαρρήκτην εἰς τὰς τρεῖς τὸ πρωΐ νὰ ἐκβιάσῃ τὸν Πρωθυπουργὸν τῆς Ελλάδος διὰ νὰ δεχθῇ τὴν χειροτέραν ταπείνωσιν ποὺ ἐπρότεινε ποτε ἕνα Κράτος εἰς ἄλλο.

Αὐτὰ τὰ γνωρίζει ὁ δικτάτωρ τῆς Ρώμης, ἀλλὰ ἐν τῇ ἀλλοφροσύνῃ του ἐκ τῶν ἀτυχιῶν τοῦ ἑλληνικοῦ Μετώπου καὶ θέλων νὰ συσκοτίσῃ τὴν διαυγῆ κρίσιν τοῦ λαοῦ του, προέβη εἰς ἐμπαθὲς κήρυγμα μίσους, διὰ νὰ ἐξάψῃ τὰ καττώτερα συναισθήματα τῶν συμπατριωτών του καὶ νὰ τοὺς φανατίσῃ νὰ συνεχίσουν ἕνα ἀγῶνα ἄδικον καὶ καταδικασμένον εἰς ἀποτυχίαν.

᾿Αλλὰ εἰς τὸ κήρυγμά του ἔχει ἤδη τὴν ἀπάντησιν ἀπὸ τὴν Κορυτσᾶν μὲ τοὺς θριάμβους τῆς ἑλληνικῆς λόγχης, καὶ ἀπὸ τὴν Τεργέστην μὲ τὴν στάσιν τοῦ ιταλικοῦ συντάγματος, ποὺ δὲν ἤθελε νὰ σταλῇ εἰς τὸ «κατηραμένον Μέτωπον» τῆς Πίνδου,

Η Ελλὰς θὰ ἔχῃ τὴν μεγάλην τιμήν, ἀγωνιζομένη διὰ τὴν ἐλευθερίαν της, νὰ συντελέσῃ καὶ εἰς τὴν ἀπελευθέρωσιν τοῦ Ιταλικοῦ λαοῦ ἀπὸ τὸ καθεστώς τῶν συκοφαντῶν καὶ τῶν δολοφόνων.

Μίσος βαθὺ καὶ ἀνίατον

Στήλη ¨«Έθνους» ‘Αττικαὶ ἡμέραι, Τίμος Μωραϊτίνης

Ομιλῶν περὶ τῆς Ἑλλάδος. ὁ Ιταλός δικτάτωρ ἐτόνισε τὸ βαθύ, ἀνίατον καὶ γενικὸν μίσος κατὰ τῆς Ιταλίας, τὸ ὁποῖον συμμερίζονται ὅλαι αἱ ἑλληνικαὶ τάξεις εῖς εἰς τὰς πόλεις καὶ τὰ χωριά .

Καὶ ἐδοκίμασεν ὀδυνηρὰν ἔκπληξιν ὁ ἄνθρωπος διὰ τὸ αίσθημα αὐτό. Πολύ σωστά. Ευρέθη πρὸ τῆς ἀχαριστίας καὶ τῆς ἀγνωμοσύνης. Μᾶς ἐζήτησε τὸ σπίτι μας , τὴν ἀνεξαρτησίαν μας, την τιμήν μας καὶ τὴν ἐλευθερία μας καὶ ἀντὶ νὰ τοῦ πούμε, υποκλινόμενοι, «Περάστε, κύριε. Καθίστε. Τί θὰ πάρετε, καφέ ἢ μπύρα. Κανένα, όρεκτικό;» ἐπήραμε τὰ ὅπλα καὶ τὸν στρώσαμε στο κυνήγι. Πρωτοφανής ἀχαριστία καὶ ἐλεεινὴ συμπεριφορά. Καὶ ἐρωτᾷ δικαίως ὁ Κ. ᾿Αρχιφασίστας. ῞Ετσι φέρεται ὁ κόσμος ;

Έτσι συμπεριφέρεται ένας λαὸς ποὺ ζητοῦν νὰ τὸν ὑποδουλώσουν ;

Είχε τρόπους αὐτὸς, παρακαλώ :

Τὴν ἴδια ἔκπληξη και την ίδια, ἀπορία εκφράζει κάθε πολιτισμένος άνθρωπος. Τί κακο σᾶς ἔκανε ἡ ᾿Ιταλία, κύριοι Εζήτησε νὰ καταλύσῃ τὴν ἀνεξαρτησίαν σας καὶ ἀντὶ νὰ σπεύσετε νὰ τῆς τὴν προσφέρετε σεις καὶ νὰ τῆς πῆτε καὶ εὐχαριστώ, τῆς εἴπατε : «Μολών λαβέ».

Χθὲς τὰ ἰταλικὰ ἀεροπλάνα ἐπολυβόλησαν πάλιν τοὺς κατοίκους ἑνὸς χωρίου καὶ ἐφόνευσαν τα πρόβατά τους, τις κατσίκες τους καὶ τὰ γατιά τους. Πῶς ἔπρεπε νὰ φερθῆτε εἰς τὴν περίστασιν αὐτήν Στοιχειώδης ευγένεια ἐπέβαλλε νὰ τηλεγραφήσετε πρός τὸν γενναιόφρονα δωρητὴν της βόμβας : «Θραύσματα βόμβας ἐλήφθησαν. Δύο γρῃὲς καὶ δέκα κατσίκες νεκρές. Εὐχαριστοῦμεν».

῎Αλλο : 500 ἄνθρωποι έφονευθησαν εἰς τὰς πόλεις καὶ 100 σπίτια φτωχῶν ἀνθρώπων ἐγκρεμίσθηκαν Χάθηκε μια κάρτ-στὰλ μὲ λίγα λόγια :

«Καταφύγιον, 15 Νοεμβρίου.

Κον Μούσσολίνι, Ρώμην.

Απὸ ὑπόγειον βάθους 10 μέτρων ἀποστέλλομεν θερμὸν χαιρετισμόν.

Τίποτε ἀπὸ αὐτά. “Αχάριστοι, ὅπως είμαστε, ἀντὶ ἐκφράσεων ἐνθουσιασμοῦ καὶ ἀντὶ ἀνθοδέσμης, τοῦ ἐστείλατε ἕνα τσάρούχι. (Τ ΜΩΡ.)

Έθνος 19/11/1940 2η έκδοση στις 4 ΜΜ, οι ειδήσεις τρέχουν.

Γράμματα από το Μέτωπο :

Στα περισσότερα από τα γράμματα γίνεται αναφορά στην Παναγιά της Τήνου, δεν είναι τυχαίο ο λαός ποτέ δεν συγχώρησε την άναδρο πράξη τορπιλισμού της “Ελλης” ανήμερα της εορτής της Παναγίας. Ήταν μια βεβήλωση, μια Εθνική προσβολή και έπρεπε οι ένοχοι να πληρώσουν. Η προσβολή ήταν τεράστια οι Έλληνες, παραμέρισαν κάθε τι που τους χώριζε (σπάνιο φαινόμενο) και σαν μια γροθιά έκαναν το θαύμα.

Γράφει Στο «Έθνος» της 21/11/1940 ο Τίμος Μωραϊτίνης, “και το θαύμα έγινεν. Ένας ύμνος μυριόστομος ανεβαίνει προς τον ολογάλανον ελληνικόν ουρανόν: “Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια”. Ένας λαός γονυκλινής προσεύχεται και ένας στρατός προχωρεί.”

Δείτε την συνέχεια της επιστολής παρακάτω

(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΚ ΤΗΣ 1ης ΣΕΛΙΔΟΣ)

………….γιὰ ὕπνο, οὔτε καὶ τὰ σπίτια μας ἀκόμα σκεπτόμαστε. Τόσο εἶνε τὸ ἄχτι ποὺ ἔχουμε όλοι μας νὰ ρεζιλέψουμε καὶ νὰ πετάξουμε στην θάλασσα τὴν παλιοφυλή που νόμισε ὅτι ἡ Ἑλλάδα εἶνε ‘Αβησσυνία. Όλος ὁ στρατός μας πολεμάει λεβέντικα. Εἶχα ἀκούσῃ ἀπὸ μάχες, ἀλλὰ δὲν φανταζόμουνα ὅτι ἡ νίκη δίνει τόση χαρὰ καὶ τόσον ἐνθουσιασμόν. ῞Οτι έκανα τὸ μέρος μου καλὰ, ἔχετε τὴν ἀπόδειξη ὅτι ὁ λοχαγός μου μὲ ἐπρότεινε γιὰ λοχία, ἐπειδὴ μὲ μιὰ περίπολο μάχης ἔπιασα ὀκτὼ αἰχμαλλώτους. Γιὰ κρύο καὶ κακουχίες μὴ φοβόστε. Ἐδῶ τὰ νεῦρά μας γίνονται ἀτσαλένια. Σεῖς θὰ φαντάζεσθε πράμματα φοβερὰ καὶ τρομερὰ ἐνῶ ἐμᾶς δὲν μᾶς νοιάζει καθόλου. Γι’ αὐτὸ νὰ μὴ στενοχωριέσθε. ῞Αλλως τε γιὰ ὅλα τὰ Ἑλληνόπουλα τοῦ Μετώπου φροντίζει ἡ Μεγαλόχαρη τῆς Τήνου νὰ τὰ κρατῇ γερὰ καὶ νὰ τοὺς δίνῃ νίκες και μόνο νίκες. Θέλω νὰ μοῦ γράφετε τακτικά.

ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΗΣΥΧΑΣΟΥΝΕ. ΘΑ ΤΟΥΣ ΚΥΝΗΓΑΜΕ ΩΣ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ.

«’Αγαπητέ μου Πατέρα, Ἐπήρα τὸ πρῶτό σας γράμμα καθὼς ἦρθα στὸ μέτωπο. Ξέραμε ὅτι τὸ ταχυδρομεῖο θὰ ἀργοῦσε νὰ ἔλθῃ, γιατὶ ὅλα τὰ τραῖνα κουβαλοῦσαν στρατὸ ὥστε νὰ προλάσουμε τὸν αἰφνιδιασμὸ τοῦ Ἰταλού. Τώρα, όμως τακτοποιήθηκαν όλα. Σ’ εὐχαριστώ, πατέρα, καθὼς καὶ τὴν μητέρα, γιὰ ὅσα καλὰ λόγια μοῦ γράφετε. Πιστεύω ὅμως ὅτι καὶ σεῖς θὰ εἶσθε εύχαριστημένοι ἀπὸ ὅσα καλὰ καὶ μεγάλα ἐκάναμε ἕως τώρα. Μιὰ καὶ τοὺς πήραμε τὸν ἀέρα ἀπὸ τὴν πρώτη μάχη, δὲν τοὺς φοβόμαστε πιά, ‘Απεναντίας αὐτοὶ μᾶς τρέμουν. Δὲν θὰ τοὺς ἀφήσουμε νὰ ἡσυχάσουνε, ἀλλὰ θὰ τοὺς κυνηγάμε όσο βαστάνε τὰ πλεμόνια μας καὶ τὰ πόδια μας. Πιάνουμε κάθε ἡμέρᾳ αἰχμαλώτους καὶ λάφυρα, ἀλλὰ κανείς μας δὲν θέλει νὰ μείνῃ πίσω, γιὰ συνοδεία αιχμαλώτων ἢ γιὰ περισυλλογή λαφύρων. Ολος ο στρατός έχει μια ψυχὴ καὶ μεγάλον ἐνθουσιασμόν…»

ΘΑ ΠΙΑΣΟΥΜΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΎΣ. ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΜΠΟΡΗΤΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΑΙΖΕΤΕ ΓΙΑΤ’ ΕΙΝΕ ΘΕΟΝΗΣΤΙΚΟΙ.

«Σεβαστέ μου Πατέρα, …Τώρα σὲ δικαιώνω, πατέρα, ποὺ μούλεγες ότι στα 1912 έως 1913 πολεμούσατε μὲ ορμὴ σαν νὰ εἴχατε φτερὰ καὶ δὲν λογαριάζατε καθόλου τις κακουχίες. ἐγὼ τὰ ἑνόμιζα γιὰ ὑπερβολὲς όταν μᾶς τὰ ἔλεγες, ἀλλὰ τώρα ἔχω καὶ ἐγὼ τὴν ἴδια γνώμη. Πιστεύω θὰ μαθαίνετε ὅλα τὰ νέα μὲ λεπτομέρειες . Τοὺς ταράξαμε τοὺς μακαρονάδες λένε ὅτι κουβαλοῦν στρατό. Τόσο τὸ καλλίτερο, γιατὶ θὰ πιάσουμε πιὸ πολλοὺς αἰχμαλώτους. Σκέπτομαι ὅτι αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ἔλεγαν, ὅτι θὰ μᾶς φέρουν τὸν πολιτισμό, αὐτοὶ ποὺ εἶνε φορτωμένοι ἀπὸ ψεῖρα καὶ ποὺ κατάκλεψαν σὰν διαρρῆκται ὅσα χωριά εἶχαν τὴν ἀτυχία νὰ ὑποστοῦν γιὰ λίγες μέρες τὸν ζυγό τους.»

ΤΩΡΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΖΟΥΣΕ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ EΒΛΕΠΕ…(Επιστολὴ ἀξιωματικού)

«Σεβαστή μου Μητέρα, Ο συνταγματάρχης μου μὲ προέτεινε για προαγωγή στὸν ἀνώτερο βαθμὸ ἐπ᾿ ἀνδραγαθίᾳ, διότι ἐνεργήσας ἐξ ιδίας πρωτοβουλίας ἀντεπίθεσιν ἐναντίον υπερτέρου ἐχθροῦ, ἐξηνάγκασα αὐττὸν εἰς ἄτακτον ὑποχώρησιν, συλλαβὼν αἰχμαλώτους καὶ κυριέψας μίαν πολεμικὴν σημαίαν του έχει ὡς καὶ ἀλλὰ λάφυρα.

Τώρα, μητέρα μου, ἤθελα νὰ ἐζοῦσε ὁ πατέρας μου, γιὰ νὰ ἔβλεπε, αυτός που σκοτώθηκε δοξασμένος στο πεδίο της μάχης, οτι ήρθε τώρα ή σειρά του γυιού του νὰ ἐξακολουθήσῃ τὸν ἴδιο δρόμο. Ελπίζω να κάμω πιό πολλὰ ἀκόμη.»

Η ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΗ ΚΑΙ Η «ΕΛΛΗ»

Τ.Τ. 724, Την Τρίτη 11-1940.

‘Αγαπητέ αδελφέ Μανώλη. Σε φιλώ. Δεν μπορώ να σου περιγράψω τὴν χαρὰ όλων μας των στρατιωτών για τα ηρωϊκά κατορθώματα τῶν συναδέλφων μας. Καθημερινώς, αδελφέ, ὅλοι μας φωναζομεν κάτω τα μακαρόνια και θὰ τοὺς πετάξωμεν ὅλους στὴ θάλασσα, όπως ὅλοι μας είμαστε άποφασισμένοι νὰ σκοτωθούμε μεχρις ἑνός. Γι’ αὐτό, ἀδελφέ, θὰ σου γράψω ένα ώραιο ποίημα τῆς «῞Ελλης», τοῦ ἱστορικού καραβιού μας. Θέλω νὰ τὸ διαβάσῃς μὲ προσοχή γιὰ νὰ τὸ καταλάβης.

Η «ΕΛΛΗ»

‘Ηταν ἡμέρα ἱερή, ἦταν ἡ ὥρα αγία

που οἱ Χριστιανοί προσεύχονταν μπροστὰ στὴν Παναγία.

῾Ο δολοφόνος κεῖ κοντὰ κρυμμένος μέσ’ τὸ κῦμα,

κρυφὰ μὲ δόλο καὶ ύπουλα σκυφτός κτυπᾷ τὸ θῦμα.

Κρότος πολὺς ἀκούστηκε, κακό, φοβερή ἀντάρα.

Τὴν «Ἕλλην τορπιλλίσανε, ἀνάθεμα. κατάρα.

Τρέμουν ψηλὰ τὰ λάβαρα, ὅλες οἱ εικόνες τρίζουν,

ἡ Δέσποιναν πληγώνεται, τὰ μάτια της δακρύζουν,

ἐδάκρυσε ἡ Παναγιά, ἐπόνεσε ἡ καρδιά της.

Απλώνει τ’ ἅγια χέρια της, σκεπάζει τὰ παιδιά της,

γυρεύει ναῦρῃ τὸ φονιᾶ, γυρεύει νὰ τὸν πνιξη.

Μέσ’ τὰ σκοτάδια τὰ παχειά, στὸν ‘Αδη νὰ τὸν ρίξῃ.

Καὶ μεῖς ψηλὰ σηκώνουμε, στὸν Οὐρανὸ τὸ βλέμμα,

καὶ ὅρκο μεγάλο κάνουμε νὰ πάρουμε τὸ αἷμα.

Φίλησέ μου τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα. Σὲ φιλῶ γλυκά, ο ἀδελφός σου Κλέων Τσελεπιδάκης.»

ΘΑ ΤΟΥΣ ΕΠΙΒΑΛΟΥΜΕ ME ΤΗΝ ΛΟΓΧΗ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ…

«’Αδελφέ Κώστα,

Μη στενοχωρεῖσαι ποὺ μᾶς ἐπῆρε ἡ ἐπίταξε τὸ αὐτοκίνητο. Πόλεμος εἶνε καὶ πρῶτ᾽ ἀπ’ όλα πρέπει νὰ σώσουμε την Πατρίδα μας ἀπὸ τὰ βρωμερὰ Ιταλικὰ νύχια κι ύστερα έχει ὁ Θεός. Θὰ ξαναφτιάξουμε τις δουλειές μας, καὶ θὰ ζήσουμε ἐλεύθεροι καὶ περήφανοι. ῎Αλλως τε όλες τις ζημιές μας θὰ μᾶς τις πληρώσῃ ὁ Μουσσολίνι ὅταν θὰ τοῦ ἐπιβάλουμε μὲ τὴν λόγχη μας τοὺς ὄρους τῆς εἰρήνης»

ΜΙΑ ΣΗΜΑΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΟΧΟ ΜΟΥ

«Καίτη μου. Δὲν θέλω νὰ μοῦ στείλῃς φανέλλες και κάλτσες. Προτιμώ να μοῦ φτιάξης καὶ νὰ μοῦ στείλης μιὰ σημαία τῆς ξηρᾶς στὸ μέγεθος ποὺ ἔχουν τις σημαίες του στὰ σωματεῖα. Στὸ κέντρον μέσα σὲ ἕνα χρυσὸ κύκλο νὰ βάλῃς τὸν Ντίνο να να ζωγραφίσῃ τὴν Παναγία τῆς Τήνου. Μια τέτοια σημαία θέλω νὰ κάνω δώρο στο λόχο μας. Θὰ παραξενεύεσαι γιατί δὲν μὲ ἤξερες γιὰ θρήσκο. ἀλλὰ ἀπ’ ὅσα βλέπουν τὰ μάτια μου πιστεύω κ’ ἐγὼ ὅτι μιὰ θεϊκή δύναμις συντρόφεύει τὸν στρατόν μας. ῞Αλλως τε πῶς μποροῦσα νὰ μείνω μόνος ἐγὼ ἀσυγκίνητος μέσα στὸ κῦμα τῆς πίστεως ποὺ ἔχει ὅλος ὁ στρατός μας πρὸς τὴν Παναγία της Τήνου τὴν ὁποία πιστεύει προστάτιδά του…

Η ΖΩΗ ΣΤΑ ΜΕΤΟΠΙΣΘΕΝ

Κινηματογράφος και καταφύγιον

NA KATAΣKEΥAZOYN ΟΛΟΙ ΚΑΤΑΦΥΓΙΑ

Ὑπὸ τοῦ Ύφυπουργείου ᾿Ασφαλείας ἐξεδόθη ἡ κάτωθι ἀνακοίνωσις:

Φέρομεν εἰς γνῶσιν τοῦ Κοινοῦ, ὅτι ἡ ἐχθρικὴ ἀεροπορία δὲν φείδεται οὐδενὸς μέσου καὶ δὲν κάμνει οὐδεμίαν διακρισιν κατα τὰς αεροπορικὰς ἐπιδρομὰς έναντίον τοῦ ἀμάχου πληθυσμοῦ. Κατόπιν τούτου ὀφείλει ἕκαστος ιδιοκτήτης ἢ ἐνοικιαστὴς όπως ἐπισπεύσῃ τὴν κατασκευήν οἰκογενειακοῦ καταφύγιου, ἐκ διασκευῆς καταλλήλου χώρου.

᾿Ιδιαιτέρως ἐφιστῶμεν τήν προσοχὴν τῶν κατοίκων τῶν πόλεων ᾿Αθηνῶν καὶ Πειραιῶς, αἱ ὁποῖα ἐνδέχεται ν᾿ ἀποτελέσωσιν ἰδιαιτερον στόχον τῆς ἐχθρικῆς ἀεροπορίας καὶ ὡς ἐκ τούτου ἐμφανίζεται ἐπείγουσα ἡ ἀνάγκη όπωςμεριμνήσωσι διὰ τὴν ἀπόκτησιν τοιούτων καταφυγίων, λίαν ἀπαραιτήτων διὰ τὴν αὐτοπροστασιαν αυτών.

Ωσαύτως ἐφιστῶμεν τὴν προσοχὴν τῶν κατοίκων, ὅπως συμμορφῶνται μὲ τὰς μέχρι τοῦδε περὶ συσκοτίσεως τῶν ἀκινήτων των ὁδηγίας

Επίσης οἱ ὁδηγοὶ παντὸς ὀχήματος ὀφείλουσι νὰ κινῶνται καὶ ΐστανται μὲ τὸν προκαθορισθέντα φωτισμόν.

Αἱ ἀστυνομικαὶ ᾿Αρχαὶ νὰ ἐν φαρμόσωσι μετὰ πάσης αὐστηρότητας τὰς μέχρι τοῦδε ἐκδοθείσας ὁδηγίας καὶ διαταγὰς καὶ νὰ διώξωσι μετά σκληρότητος τοὺς παρραβάτας αὐτῶν, διότι ἡ ἔστω καὶ ἐκ μέρους ἑνὸς ἀτόμου μὴ συμμώρφωσις, ἐνδέχεται νὰ ἔχη σοβαρώτάτας συνεπείας ἐπὶ τοῦ συνόλου.

Αἱ ἀστυνομικαὶ ᾿Αρχαὶ νὰ προβαίνωσι καὶ εἰς τὴν ἀφαίρεσιν τῆς ἀδείας τοῦ παραβάτου ὁδηγοῦ αὐτοκινήτου, ἐκτὸς τῆς ποινικής διώξεως αὐτοῦ.

᾿Αθῆναι τῇ 12 Νοεμβρίου 1940

Ο ὑφυπουργός Δημ. ‘Ασφαλείας Κ. ΜΑΝΙΑΔΑΚΗΣ

Διαφημίσεις θεατρικών – κινηματογραφικών παραστάσεων και μάλιστα ο “ΤΟ ΣΙΝΕΑΚ διαφημίζει ότι είναι το ασφαλέστερο καταφύγιο (σε περίπτωση βομβαρδισμού)

και μια διαφήμιση από την εφημερίδα, η ζωή συνεχιζόταν…..

22 Νοεμβρίου 1940

Ελεύθερο Βήμα
«METΩΠON HΠEIPOY, 22 Νοεμβρίου (του απεσταλμένου μας Π. Παλαιολόγου).

H Ήπειρος ολόκληρος εις μίαν ψυχήν πανηγυρίζει ενθουσιωδώς την κατάληψιν της Kορυτσάς. O Mητροπολίτης Iωαννίνων Σπυρίδων, εθναπόστολος, περιερχόμενος το μέτωπον, με ησπάσθη ψιθυρίζων: «Ωμίλησεν ο Θεός. Oύτοι εν άρμασιν, ούτοι εν ίπποις, ημείς εν ονόματι Θεού». Οι στρατιώται αγκαλιάζουν αλλήλους. Mε ψυχήν πλημμυρισμένην από συγκίνησιν και υπερηφάνειαν, συγκεντρώνω από τραυματίας αξιωματικούς στοιχεία από τας προχθεσινάς και χθεσινάς μάχας εις το μέτωπον της Hπείρου. Xρειάζεται νέος Όμηρος διά την περιγραφήν της σημερινής εποποιΐας. Zώμεν εις μίαν ατμόσφαιραν μέθης και παραληρήματος».

Πηγή : Εφημερίδα “Εθνος”, Τρίτη 19 Νοεμβρίου 1940, αριθμός φύλλου 9.368

Επιμέλεια ψηφιοποίησης – ανάρτησης : Αργύρης Τασιόπουλος

Σχόλια Απενεργοποιημένα

Η Ιστοσελίδα δέχεται πλήθος μηνυμάτων υπό μορφή σχολίων. Τα σχόλια είναι γραμμένα σε διάφορες γνωστές και άγνωστες γλώσσες, στην πλειοψηφία τους είναι εγκωμιαστικά, πλην όμως σκοπό έχουν να προκαλέσουν δυσλειτουργίες με τον μεγάλο αριθμό τους. Η ΕΕΥΕΔ στα άρθρα που δέχονται επίθεση με SPAM σχόλια, απενεργοποιεί την λειτουργία υποδοχής σχολίων. Εάν επιθυμείτε αποστολή σχολίων τότε στείλετε τα στο email (eeyed.contact@gmail.com) και εμείς θα τα δημοσιεύσουμε.

Tags 1940, TAS-01, ΕΕΥΕΔ, Μίσος Βαθύ και ανίατον, ΜΟΥΣΟΛΙΝΗ, ΤΙΜΟΣ ΜΩΡΑΙΤΙΝΗΣ

2023 ΕΦΥΓΑΝ

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΟΥΓΙΟΥΚΑΣ

– 2023.11.10
– ΕΕΥΕΔ

ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ

Tην 7 Νοε 2023 έφυγε από την ζωή ο Συνάδελφος και Μέλος της ΕΕΥΕΔ, Ιατρός Χειρουργός, Ευάγγελος Βουγιούκας. Η εξόδιος ακολουθία και κηδεία τελέστηκε την Παρασκευή 10 Νοεμβρίου στα Κοιμητήρια Αναστάσεως Κυρίου, Θεσσαλονίκη παρουσία μεγάλου αριθμού Συναδέλφων του.

Τον επικήδειο λογο εκφώνησε ο ομότιμος Καθηγητής Χειρουργικής Γεώργιος Μηνόπουλος Ταξίαρχος (ΥΙ) ε.α, Τάξη ΣΙΣ 1958 (Α.Μ. 619 ) που υπηρέτησε επί μακρά σειρά ετών μαζί του. Ο κ. Μηνόπουλος διετέλεσε Πρόεδρος της Ιατρικής Σχολής και εκλεγμένος Υπερνομάρχης Έβρου – Ροδόπης .

ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ

Χρέος και όχι καθήκον με φέρνει στη δύσκολη αυτή θέση να αποχαιρετίσω το Βαγγέλη . Το όποιο κόμπιασμα στη φωνή και τα όποια δάκρυα στα μάτια δεν είναι αποτέλεσμα της ηλικίας αλλά της στέρησης ενός σπουδαίου συναδέλφου , ακόμη καλύτερου φίλου αλλά και ενός ξεχωριστού δασκάλου μου στη χειρουργική και στη ζωή .
Στη Σχολή συναντηθήκαμε όπως όλοι μας σε μια κοινή συμβίωση , η πραγματική μας όμως συμπόρευση άρχισε με τις εξετάσεις που δώσαμε στην Υπηρεσία για την έναρξη της Ειδικότητας της χειρουργικής . Μαζί αρχίσαμε την ειδικότητα αυτός όμως προηγείτο γιατί ήδη προϋπηρετούσε στο Νοσοκομείο για δύο χρόνια ενώ εγώ είχα έρθει από Στρατιωτική Μονάδα Πυροβολικού .
Από την πρώτη μέρα που τον συνάντησα είχε , ως βοηθός , την εποπτεία των ασθενών στις χειρουργικές Κλινικές οι οποίες ήταν υπό την Διεύθυνση των Αρχιάτρων Καρνή , Σωκρατείδη και Βλόντζου . Ανήσυχος, ενεργητικός και δραστήριος είχε κάνει τη χειρουργική τρόπο ζωής . Προβληματιζόταν με κάθε εγχείρηση και συζητούσε σαν ίσος προς ίσο με τους προϊστάμενους του , από τον Υποδιευθυντή του Νοσοκομείου χειρουργό Σεγκούνη μέχρι τον Ορθοπεδικό Ζαχαρόπουλο , προτείνοντας ιδέες βελτίωσης των επεμβάσεων . Ήταν τόσο παθιασμένος με τη χειρουργική ώστε όταν έκανε κάποια σπάνια εγχείρηση μου έλεγε την άλλη μέρα : Γιώργο , αλήθεια , ξαναέκανα την εγχείρηση στον ύπνο μου με κάθε λεπτομέρεια . Τον πίστευα γιατί ούτε ψέματα έλεγε ούτε υπερβολές.

Πέρα όμως από το κλινικό έργο είχε το ενδιαφέρον για επιστημονικές εργασίες και Διδακτορική Διατριβή συνεργαζόμενος κυρίως με τον Ζαχαρόπουλο και αργότερα με τον θωρακοχειρουργό Χρήστο Σαρηγιάννη που είχε επιστρέψει από την Αγγλία .
Στην ορμή του παρέσυρε και μένα . Με πήρε από κοντά σε ένα παράλληλο βηματισμό προσπαθώντας να μου μάθει , με ταχύρρυθμα μαθήματα , ότι αυτός ήξερε πριν από μένα . Πως να ξεχάσω την πρώτη ανάταξη εξαρθρήματος ισχίου ή την αίσθηση να διαπερνάς με ήλο Kuntcher το κνημιαίο κύρτωμα ! Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός και αρχή για μένα ήταν ο Βαγγέλης , ο πρώτος μου Δάσκαλος στη χειρουργική.
Άλλα δύο χρόνια στο ΑΧΕΠΑ συμπλήρωσαν την μάθηση , όσο πληρέστερα γινόταν , γιατί ξέραμε ότι με το πέρας της 4ετίας θα βρεθούμε μακριά , μόνοι και υπεύθυνοι χειρουργοί . Όπως και έγινε . Μας πρόλαβε η Επιστράτευση του 1974 . Βρέθηκε στο Διδυμότειχο που ήταν επιλογή του αφού όμως πρώτα με ρώτησε αν το επιθυμούσα εγώ , γιατί ήταν κοντά στην πατρίδα μου , την Αλεξανδρούπολη . Όχι , προτίμησα το νησί , τη Λήμνο και φυσικά εκτίμησα την πολύ συναδελφική συμπεριφορά του .
Χώρισαν για κάποια χρόνια οι πορείες μας χωρίς όμως να χαθούν οι στενές επαφές . Μετά από τη μετεκπαίδευση μας στην Αγγλία ξανασμίξαμε στο 424 Στρατιωτικό Νοσοκομείο ως Διευθυντές των χειρουργικών Κλινικών , αυτός της πρώτης , εγώ της δεύτερης . Ιδιαίτερη ικανοποίηση όχι για την όποια καταξίωση αλλά για τη χαρά να διευθύνεις και να συνεργάζεσαι με ικανούς και άξιους
νεότερους συναδέλφους .

Όταν αρχίσαμε την ειδικότητα μου είχε πει : Γιώργο , με το να είμαστε οι χειρουργοί τόσο λίγοι , θα υπηρετούμε αναγκαστικά συνέχεια σε νοσοκομεία . Αυτό πράγματι συνέβη σε μένα ,όχι όμως σε αυτόν . Αυτός ο ικανός χειρουργός , αυτός ο γάτος της χειρουργικής που έπιανε πουλιά στον αέρα , αυτό το αστέρι της χειρουργικής , στερήθηκε αρκετά χρόνια υπηρεσίας στα Νοσοκομεία μας .
Φθόνος ή φόβος ; Για κάποιους φαίνεται ότι νεότερος στο βαθμό και καλύτερος στη χειρουργική δεν μπορούν να συνυπάρξουν . Φθόνος ή φόβος λοιπόν δεν τον άφησαν να τους πλησιάσει στο Νοσοκομείο . Ποιος έχασε , ο Βαγγέλης ή η Υπηρεσία ;

Η επαγγελματική όμως σταδιοδρομία δεν είναι αρκετή για να χαρακτηρίσει έναν ολοκληρωμένο άνθρωπο . Είναι και οι ανθρώπινες σχέσεις με το άμεσο και το ευρύτερο περιβάλλον .

Χαρακτήρας ήπιος , ήρεμος , καλοπροαίρετος και καλοσυνάτος , ευδιάθετος και με χιούμορ και συγχρόνως δυναμικός , παντού έκανε έντονη την παρουσία του , στην Υπηρεσία , στο Χειρουργείο , στις παρέες και τις συναναστροφές . Ιδιαίτερα στο οικογενειακό περιβάλλον δεν μπορούμε να τον φανταστούμε χωρίς την Τέτα . Βαγγέλης και Τέτα, Τέτα και Βαγγέλης το ίδιο είναι . Σύζυγος και σύντροφος για μια ζωή , με δυο παιδιά και πολλά εγγόνια , δυναμική , ευχάριστη και αγαπητή , αναζητούσαμε και αυτήν στην παρέα μας . Στη Θεσσαλονίκη , στο Διδυμότειχο , στα Λάβαρα Διδυμοτείχου , ξανά στη Θεσσαλονίκη και στις εκδρομές των Αποστράτων από το Καρπενήσι μέχρι τη Σαμοθράκη , πάντοτε και οι δυο τους, ήταν περιζήτητοι και ευχάριστοι στην παρέα .
Τώρα όμως ;
Βαγγέλη , σε τιμούν με τη παρουσία τους πολλοί συνάδελφοι και φίλοι για ένα αντίο και ελάχιστη παρηγοριά στην ωραία , μεγάλη σου οικογένεια .

Βαγγέλη μου λείπεις , μου λείπεις και πονάω . Βαγγέλη μας λείπεις . . . Μας λείπεις , γιατί σε αγαπάμε και σε εκτιμάμε .

Μαζί μας όμως θα είσαι όσο υπάρχουμε .

Παρηγοριά ευχόμαστε στην Οικογένεια σου .

Καλό παράδεισο , φίλε μου .

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΑΡΧΕΙΩΝ ΓΕΣ

ΓΕΝΙΚΟ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟ ΣΤΡΑΤΟΥ
ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΑΡΧΕΙΩΝ
Αθήνα, 08 Νοε 2023

Ο Ταξίαρχος (ΥΓ) ε.α. Βουγιούκας Ευάγγελος του Κορνηλίου με Αριθμό Μητρώου, 36387 γεννήθηκε στην πόλη της Δράμας του νομού Δράμας το έτος 1940, εισήλθε στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή (ΣΙΣ) το 1957 με Αριθμό Μητρώου 579 και ονομάστηκε Ανθυπολοχαγός το έτος 1964.

Προήχθη μέχρι και το βαθμού του Ταξιάρχου (ΕΔΥΕΘΑ 92/1989). Υπηρέτησε σε διάφορες Μονάδες και Επιτελικά Γραφεία ανάλογα κάθε φορά του βαθμού του. Διοίκησε τις Μονάδες ή Διευθύνσεις Επιτελείου:

Διευθυντής Β΄ Χειρουργικής Κλινικής 424 ΓΣΝΕ,
Διευθυντής ΔΥΓ/ΧVΙ ΜΠ
Διευθυντής ΔΥΓΝΙ ΜΠ
Διευθυντής Α΄ Χειρουργικής Κλινικής 424 ΓΣΝΕ

Φοίτησε κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του στα διάφορα σχολεία του Όπλου του, καθώς επίσης και στην Σχολή Ειδικών Όπλων Ενόπλων Δυνάμεων (ΣΕΟΕΔ)

Τιμήθηκε με τα παρακάτω παράσημα και μετάλλια για τις υπηρεσίες που προσέφερε

Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Β’ Τάξεως
Σταυρός των Ταξιαρχών του Βασιλικού Τάγματος του Φοίνικος

Ο Ταξίαρχος (ΥΓ) ε.α. Βουγιούκας Ευάγγελος υπήρξε ένα άξιο στέλεχος του Στρατού μας, που εκπληρώνοντας καθημερινά το καθήκον του, τίμησε με την προσφορά του την Υπηρεσία. Εδώ, σήμερα, η οικογένεια του Στρατού μας, η δική του οικογένεια, αποχαιρετά ένα αγαπημένο μέλος της. Οι συνάδελφοί του νοιώθουμε βαθύτατη θλίψη μπροστά σε αυτήν την απώλεια. Με σεβασμό στον πόνο και την οδύνη, εκφράζουμε τα θερμά και ειλικρινή μας συλλυπητήριά στην οικογένειά του, στην οποία δηλώνουμε την αμέριστη στήριξη και συμπαράστασή μας. Ευχόμαστε από καρδιάς ο Θεός να τονδίνει δύναμη, κουράγιο και υπομονή στα αγαπημένα του πρόσωπα.

ΨΗΦΙΣΜΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΩΝ ΕΔ

Το ΔΣ /ΕΕΥΕΔ, με την ανακοίνωση της αποδημίας από την ζωή του εκλεκτού Συναδέλφου και Μέλους μας, Ταξιάρχου (εα) Βουγιούκα Ευάγγελου, συνήλθε διαδικτυακά και αποφάσισε ομόφωνα :

1. Να εκφράσει δημοσίως την θλίψη του΄μέσω της ιστοσελίδας της.

2. Να παραβρεθεί στην εξόδιο ακολουθία και να συλλυπηθει την οικογένεια του εκλιπόντος.

3. Να καταθεσει στεφάνι στη σωρό του εκλιπόντος.

4. Να αναθέσει την εκφώνηση επικήδειου λόγου στο Μέλος μας Καθ. Ιατρικης ΔΠΘ, πρ. Υπερνομαρχη Ροδόπης-Εβρου Ταξίαρχο(εα) κ.Μηνοπουλο Γεώργιο.

________________________________________________________

Εστάλει από Δημήτρη Καραμήτσο με την ένδειξη ” Με τον Βαγγέλη σε θερινή διαβίωση στην Καλλικράτεια. Παίζαμε τάβλι και σκάκι.”

Tags EEYEDDEAD, ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΟΥΓΙΟΥΚΑΣ

2023 ΕΦΥΓΑΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

Οι ευχές στην Πολεμική Αεροπορία μας.

Post author By Ε.Ε.Υ.Ε.Δ.
Post date 2023-11-07

– 2023.11.07
– ΕΕΥΕΔ

Εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας για τα παληκάρια της Πολεμικής μας Αεροπορίας γιατί είναι εγγυητές της ειρήνης στην Πατρίδα και κάνουν όλους τους Έλληνες περήφανους, προσφέροντας μοναδικό υπόδειγμα αλτρουισμού και αυταπάρνησης !

Για το ΔΣ/ΕΕΥΕΔ

Δρ. Νικόλαος Παπαγιαννόπουλος

Υποστράτηγος ε.α

Tags EEYED-EYXES, PAPAG-01

2023 ΙΣΤΟΡΙΑ

Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΡΥΤΣΑΣ

Post author By Ε.Ε.Υ.Ε.Δ.
Post date 2023-11-05

22.11.2023
ΕΕΥΕΔ

________Ήταν 22 Νοεβρίου, στὴν ᾿Αθήνα, εἶχε διαδοθεῖ ἀπὸ τὴ νύχτα πὼς ἡ Κορυτσᾶ πέφτει ἀπὸ στιγμὴ σὲ στιγμὴ κι’ ὁ πληθυσμὸς βρισκόταν στὸ πόδι. ᾿Από νωρὶς τὸ πρωί εἶχαν ἀρχίσει νὰ σημαιοστολίζουν, στοὺς δρόμους τριγύριζαν ἄνθρωποι που είχαν παρατήσει τις δουλειές τους καὶ περίμεναν νέα, ἔκαναν ὑποθέσεις, προεξοφλοῦσαν τὴν εἴδηση. Καθὼς τὸ μεσημέρι ζύγωνε καὶ ἀναγγελία ἐπίσημη δὲν γινόταν, ἄρχιζε κάτι σὰ διάχυτος ἐκνευρισμός. Ξάφνου ἀκούστε οἱ καμπάνες. Ὅλοι κατάλαβαν. Είταν ἡ ὥρα μία μετὰ τὸ μεσημέρι. Σὲ λίγα λεπτὰ κυκλοφόρησε καὶ παράρτημα. Τότε κύματα λαός, καὶ μαζὶ ἀγήματα ῎Αγγλοι στρατιώτες, Αυστραλοί, Καναδοί, ξεχύθηκαν στους κεντρικούς δρόμοὺς μὲ σημαῖες· οἱ διαβάτες ἀγκαλιάζονταν μεταξύ τους, ἔξω ἀπὸ τὸ ξενδοχεῖο τῆς Μεγάλης Βρεταννίας τὰ πλήθη συγκεντρωμένα ζητοῦσαν νὰ παρουσιαστεῖ ὁ πρωθυπουργός. ‘Ο Μεταξύ βγῆκε σ’ ένα παράθυρο, είπε συγκυνημένος, γελαστός, πέντε λέξεις : «’Αγαπητοί μου, ἡ Κορυτσά κατελήφθη.

Ακολούθησαν τὰ σχόλια τοῦ ξένου Τύπου, συμμαχικοῦ κι’ οὐδέτερου.

*Η «Νταίηλυ Μαίηλη ἔγραφε: «Εἰς τὴν πόλιν αὐτὴν εὑρίσκετο τὸ γενικὸν στρατηγεῖον τῶν Ιταλῶν. Ο κόσμος ὁλόκληρος οφείλει συγχαρητήρια εἰς τὴν Ελλάδα. Αξίζει πράγματι νὰ δοθῆ εἰς τὸν λαὸν αὐτὸν πᾶσα βοήθεια. Τὸ γόητρον τῆς Ἰταλίας οὐδέποτε είχε καταπέσει τόσον ἀπὸ τῆς καταλήψεως τῆς ἐξουσίας ὑπὸ τοῦ Μουσολίνι. θὰ ἔχει συνεπείας εἰς τὴν Ἰταλίαν».

Πηγές :

Ελληνική Επομποιϊα 1940-1941, Άγγελου Τερζάκη
Ιστοσελίδα Χιμάρα : Η δεύτερη απελευθέρωση της Κορυτσάς στις 22 Νοεμβρίου του 1940 και η ιστορική της σημασία/

Επιμέλεια ανάρτησης : Αργύρης Τασιόπουλος

Tags EEYED-0A