Τα “Ανακρεόντεια”, η υπέροχη έμμετρη μετάφραση στην Νέα Ελληνική του Θ. Τσοχαλή διατηρεί στην μετάφραση την μαγεία της αρχαιοελληνικής γλώσσας. Η ποιοτική συλλεκτική έκδοση του, αποτελεί ένα ταξίδι στο μακρινό παρελθόν μας. Η ανάγνωσή της “ανακρεόντειας ποίησης” είναι μια απόλαυση. Φυσικά ποτέ η μετάφραση δεν αντικαθιστά το πρωτότυπο, αν όμως ο μεταφραστής είναι ο ίδιος ποιητής, τότε η μετάφραση μας επιτρέπει να χαρούμε την πορεία της γλώσσας μας που με πολλές αλλαγές συνεχίζει να πορεύεται, να διατηρεί ένα από τα στοιχεία που συνθέτουν την ταυτότητα μας
Ο αργυρότοξος Απόλλων και ο οινοδότης Διόνυσος είναι οι δύο αρμονικά αντίθετοι θεοί που επηρέασαν ανεξίτηλα τον ψυχικό κόσμο των Ελλήνων.
Ο Διόνυσος είναι το σύμβολο του πάθους, του συναισθήματος και της παρορμήσεως, της εξάρσεως, του ενθουσιασμού και της εκστάσεως, της μέθης, της συγκινήσεως, του οίστρου και του οργασμού.
Ο Απόλλων συμβολίζει την τάξη, την ισορροπία και τον ρυθμό, την αρμονία, την ηρεμία και τη γαλήνη.
Η Διονυσιακή συνεχής μεταμόρφωση της φύσεως, η φωτεινότητα και η διαύγεια του Ελληνικού τοπίου, η ποικιλία, η εναλλαγή και το παιχνίδισμα των χρωμάτων του Αιγαιακού χώρου, οι νοεροί Απολλώνειοι υπέροχοι υπερκόσμιοι ήχοι της κινήσεως των ουρανίων σωμάτων, αφύπνισαν και καθοδήγησαν την ψυχή των Ελλήνων.
Στην ιερή γη τους συμφιλιώθηκαν η επανάσταση και η τάξη, ο φρενήρης ενθουσιασμός και η ήρεμη φρόνηση, το φυσικό και το μεταφυσικό, το ψυχικό και το πνευματικό, το αισθητό και το υπεραισθητό, η συναισθηματική ένταση και ο κόσμιος ρυθμός. Εδώ συγκεράστηκαν ο εσωτερικός αυθορμητισμός και η μυστηριακή σιωπή και άνθησαν η φιλοσοφία, οι επιστήμες, οι τέχνες και η ποίηση. Στα ζείδωρα ακρογιάλια του Αιγαίου εναπόθεσε η φιλομμειδής Αφροδίτη τη δική της καλοκεντημένη ζώνη πλουμιστή, που κάθε είδους θέλγητρα επάνω είχε τα ερωτόλογα κει ήσαν και ο έρωτας κι ο πόθος και το πλάνεμα, που κλέβει τον νου και των μυαλωμένων.”
Από τα θέλγητρα τούτα και από τον συγκερασμό του Διονυσιακού πάθους και της Απολλώνιας αρμονίας, επήγασε η έμπνευση των ποιητών, των οποίων η λύρα συνέθεσε αίνους για τον έρωτα, για τη χαρά της ζωής, για το ωραίο, για τη φύση. Μεταξύ των ποιητών αυτών, των λυρικών ποιητών, εξέχουσα θέση κατέχει ο Ανακρέων. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)
Ανακρέων ο Τήιος
Ο Ανακρέων ο Τήιος (περίπου 572 π.Χ. – περίπου 485 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας λυρικός ποιητής, θεωρούμενος ένας από τους εννέα λυρικούς ποιητές της αρχαιότητας.
Ο Ανακρέων, αν και υπερασπιστής του μέτρου, θεω ρήθηκε από τους μεταγενέστερούς του λανθασμένα γλεντζές και μέθυσος θεωρείτο «ο πάντα μεθυσμένος ποιητής», ο τύπος του «αστόχαστου γλεντζέ» και ο «κλασικός εκπρόσωπος του ερωτισμού. Η αλήθεια φαίνεται πως είναι διαφορετική. Ο Ανακρέων έγραψε πράγματι συμποτικά τραγούδια, στα οποία όμως εκτιμούσε τη συντροφιά των καλλιεργημένων ανθρώπων και αποστρεφόταν κάθε υπέρβαση του μέτρου:
Στην περίοδο (200 πχ – 500 μχ) αναπτύχθηκε μια τάση μίμησης της αυθεντικής ποίησης του Ανακρέοντα, στην οποία οφείλει τη γένεσή της η λεγόμενη «ανακρεόντειαποίηση”.
Αυτό που σήμερα εννοούμε ως «ανακρεόντεια ποίηση” είναι όλες οι ποιητικές συνθέσεις σε καταληκτικό ιαμβικό δίμετρο ή ανακλώμενο ιωνικό δίμετρο στίχο που μιμούνται τα ερωτικά και συμποτικά ποιήματα του Ανακρέοντα, αλλά κυρίως μία συλλογή εξήντα ποιημάτων, τα οποία ακριβώς μιμούντα την ποίηση του Ανακρέοντα. Τα ποιήματα αυτά βρέθηκαν στην “Παλατινή Ανθολογία” δηλαδή συλλογή αρχαίων και βυζαντινών ελληνικών επιγραμμάτων της περιόδου από τον 7ο αιώνα π.Χ. μέχρι το 600 μ.Χ., που συντάχθηκε τον 10ο αιώνα στο Βυζάντιο. Βρέθηκε σε χειρόγραφο το 1606 στην Παλατινή Βιβλιοθήκη της Χαϊδελβέργης.
Η ανάγνωσή της “ανακρεόντεια ποίησης” είναι μια απόλαυση. Φυσικά ποτέ η μετάφραση δεν αντικαθιστά το πρωτότυπο, αν όμως ο μεταφραστής είναι ο ίδιος ποιητής, τότε η μετάφραση μας επιτρέπει να χαρούμε την πορεία της γλώσσας μας που με πολλές αλλαγές συνεχίζει να πορεύεται, να διατηρεί ένα από τα στοιχεία που συνθέτουν την ταυτότητα μας.
ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ, Η ΖΩΗ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, Η αστερόσκονη που γεννά ιδέες.
Ένα Βιβλίο του Δημήτρη Μακρατζάκη στο οποίο ο συγγραφέας απαντά σε ερωτήματα όπως :
Τι είναι το σύμπαν και ποιες δυνάμεις δρουν μέσα σ΄ αυτό; Τι είναι η ζωή, πώς και πότε εμφανίστηκε; Πώς η μεγάλη συμπαντική περιπέτεια έγινε και βιολογική; Πότε εμφανίστηκαν τα αμέτρητα είδη του ζωικού και του φυτικού βασιλείου στον πλανήτη Γη και πώς εξελίχθηκαν; Τι ακριβώς είπε ο Δαρβίνος; Είναι αποδεκτή σήμερα η θεωρία του για την εξέλιξη των ειδών μέσω της φυσικής επιλογής; Πότε και πώς εμφανίστηκε ο άνθρωπος και πώς εξελίχθηκε στη σημερινή του μορφή και λειτουργία; Είναι πραγματικά φτιαγμένος από υλικά των άστρων; Σχετίζεται η καταγωγή του με τους πιθήκους; Τι ακριβώς είναι ο λόγος και η συνείδηση και πώς παράγονται; Πώς ξεκίνησε ο ανθρώπινος πολιτισμός και ποια είναι τα κύρια στάδιά του; Ποια είναι τα κρίσιμα προβλήματα του πλανήτη μας σήμερα, πού οφείλονται και πώς μπορούν να διορθωθούν; Σχετίζεται η ηθική με τη βιολογία;
Στα ερωτήματα αυτά και σε πολλά άλλα επιχειρείται να δοθούν απαντήσεις στο βιβλίο αυτό με βάση τα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα, μαζί με πολλές φιλοσοφικές προεκτάσεις και σκέψεις του συγγραφέα.
Η παρουσίαση του Βιβλίου θα πραγματοποιηθεί τη Πέμπτη 20 Απριλίου 2023 ώρα 19.30 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στην Αίθουσα Διδασκαλίας Μουσικής Βιβλιοθήκης του Συλλόγου «Οι Φίλοι της Μουσικής»
Για το βιβλίο θα μιλήσουν
ο Δημήτρης Χριστοδούλου, Καθηγητής στα Πανεπιστήμια του Princeton και ΕΤΗ Ζυρίχης, Μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ,
ο Δημοσθένης Μπούρoς. Ομότιμος Καθηγητής Πνευμονολογίας στο ΕΚΠΑ, Γεν. Αχτρος ε.α και
ο Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, ποιητής – κριτικός
τη συζήτηση θα συντονίσει ο Γεώργιος Μπινιάρης σύμβουλος επιχειρήσεων.
Ο Δημήτριος Μακρατζάκης εισήλθε στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή το 1969. Ήταν αρχηγός Τάξης και αρχηγός Σχολής. Υπηρέτησε στην Πολεμική Αεροπορία. Είναι Υποπτέραρχος Υγειονομικού ε.α., Πλαστικός Χειρουργός. Είναι πρώην Διοικητής του Γενικού Νοσοκομείου της Πολεμικής Αεροπορίας, πρώην πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Αεροπορικής και Διαστημικής Ιατρικής και πρώην Εταίρος της Ακαδημίας Επιστημών της Νέας Υόρκης. Έχει παρουσιάσει εργασίες του σε παγκόσμια, πανευρωπαϊκά και πανελλήνια συνέδρια και έχει οργανώσει πλήθος συνεδρίων, ημερίδων και συμποσίων σε θέματα της ειδικότητάς του και της Αεροπορικής και Διαστημικής Ιατρικής. (Πηγή: “Εκδόσεις Αγγελάκη”, 2022 , Aρχείο ΕΕΥΕΔ)
Παρουσίαση Βιβλίου του Ευριπίδη Παπαθανασίου “12 Νοεμβρίου 1965“
Κάθε Τάξη της ΣΙΣ-ΣΣΑΣ έχει την δική της ιστορία η οποία όμως κατά κανόνα δεν προβάλλεται ολοκληρωμένα. Οι παρουσιάσεις των Ταξεων στην Ιστοσελίδα της ΕΕΥΕΔ στερούνται σύγχρονων φωτογραφιών και άλλων στοιχείων μια που οι Συνάδελφοι δεν μας έχουν αποστείλει το απαιτούμενο υλικό για ανάρτηση.
Μια από τις εξαιρέσεις είναι η παρουσιάση της Τάξης ΣΙΣ 1965. Ο Συνάδελφος Ευριπίδης Παπαθανασίου, Αντιπτεραρχος ε.α, με μία αυτοέκδοση με τίτλο “12 Νοεμβρίου 1965” παρουσίασε την Τάξη του. Πρωτοτύπησε διότι περιέλαβε στο Βιβλίο του, τους Μαθητές όλων των Τάξεων που βρήκε η Τάξη 1965 κατά την εισαγωγή της και φωτογραφίες Αξιωματικών της Σχολής. Στο Βιβλίο περιλαμβάνονται και σύγχρονες φωτογραφίες των Μαθητών που παρ’ολο που δείχνουν την επίδραση του ανελέητου χρόνου πάνω τους, αφήνουν την αίσθηση ότι τα δεσμά που τους ένωσαν πριν δεκαετίες παραμένουν ακόμη δυνατά. Στο βιβλίο περιλαμβάνεται επίσης ένα “Προσκλητήριο Αναμνήσεων” με μικρές βιωματικές ιστορίες, έγγραφα και ντοκουμέντα της εποχής. Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο, νιώθεις ότι αρχίζεις ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο.
Ας αφήσουμε το συγγραφέα να μας μιλήσει μέσα από τον πρόλογο του Βιβλίου.
Πρόλογος
12 Νοεμβρίου 1965
Σαράντα τρεις από τους σαράντα τέσσερεις (πλην Ζαβιτσιάνου που δεν παρουσιάστηκε) επιτυχόντες και την Στρατιωτική Ιατρική, βρεθήκαμε στις οκτώ το πρωί έξω από την πύλη της Σχολής στην Πλήθωνος Γεμιστού.
Από όλα τα μέρη της Ελλάδος έφηβοι 17-19 χρονών, μετά από δύσκολες εισαγωγικές εξετάσεις, γεμάτοι όνειρα και φιλοδοξίες , θα ξεκινούσαμε σε λίγο το μεγάλο ταξίδι αρχικά των σπουδών μας και στη συνέχεια της επαγγελματικής μας σταδιοδρομίας ενδεδυμένοι την στολή του έλληνα στρατιώτη και την διπλή ιδιότητα του αξιωματικού και του επιστήμονα.
Η “Φωλιά της Γλαύκας”, όπως το ΓΕΕΘΑ σε ένα του podcast τον Ιανουάριο του 20χαρακτήρισε επιτυχημένα την Σχολή, προβαλλόταν στο βάθος, έπαθλο των προσπαθειών μας και τόπος διαμονής μας για τα έξι καθοριστικά επόμενα χρόνια ζωής μας.
Ένας επιλαχών του Ιατρικού και ένας επιλαχών του Οδοντιατρικού που προστέθηστην Τάξη μας στην διάρκεια των εορτών των Χριστουγέννων και οκτώ αλλοδαποί (4 Λίβυοι και 4 Ιορδανοί) συμπλήρωναν το παζλ της Τάξης μας που ξεκινούσε το ταξίδι με αρχηγό τον Γεώργιο Παρανό απο την Θεσσαλονίκη.
Στο Λεύκωμα αυτό αποτυπώνεται όλο το Μαθητικό Δυναμικό που την συγκεκριμένη στιγμή φοιτούσε στην ΣΙΣ , αρχής γενομένης από εκείνους που είχαν εισαχθεί στη Σχολή το 1960 (εκτοετείς τότε), και μέσα από αυτό είναι δυνατόν να θυμηθούμε πρόσωπα οικεία, διπλανούς στα αναγνωστήρια, στους θαλάμους, στα εστιατόρια, στην αναφορά, στο φυλάκιο, στις περιπόλους, στο πειθαρχείο. Παντού. Και αργότερα αγαπητούς συναδέλφους και φίλους στην πλειονότητα.
Ευχαριστώ από καρδιάς την ΕΕΥΕΔ για την άδειά της να μου παραχωρήσει το Μητρώο και τις Φωτογραφίες των Μαθητών και τους συναδέλφους Ι. Πατέλη, Δ. Φλώρο, Σ.Μαραμένο, Θ. Παγκαλίδη, Σ. Γωργακή, Π. Μαυρογένη, Σ. Λιμπέρη, Σ. Μέγκρεχι για την πολύτιμη βοήθειά τους στην συλλογή στοιχείων και τους συμμαθητές που μοιράστηκαν μαζί μου τις εντυπώσεις τους από τις 12/11/1965.
Ευριπίδης Παπαθανασίου
Συμμέτοχος στο ταξίδι επί 41 χρόνια στις Ένοπλες Δυνάμεις στο οποίο πέρασα πολύ καλά.
Στρατιωτικοί Ιατροί πέρα από τα στενά όρια της επιστήμης διακρίνονται και με την παρουσία τους στα πολιτιστικά δρώμενα της χώρας.Ο Λάμπρος Βαζαίος, Χειρούργος – Ουρολόγος, Επίκουρος Καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και Μέλος της Επιστημονικής Ένωσης Υγειονομικών Ενόπλων Δυνάμεων (ΕΕΥΕΔ), έκλεισε την Τριλογία του Χρόνου και της Ζωής, με τις «Ασυνήθιστες μέρες…»,
Οπως μας γραφει ο Συγγραφέας ” Η Τριλογία του Χρόνου και της Ζωής, είναι προσπάθεια που ξεκίνησε πριν χρόνια ως αρχειακή έρευνα οικογενειακών δεδομένων και στον δρόμο δέχθηκε και προσπάθησε να διαχειριστεί όλες τις προκλήσεις της Ιστορίας και της ζωής.
Ο «Ανεξάρτητος» ζωντάνεψε και μας θύμισε πως δεν είχε καθίσει ποτέ άπραγος μπροστά στις προκλήσεις! Ταξιδέψαμε μαζί όσοι βρεθήκαμε δίπλα του και κοντά μας ήρθαν όσοι τον συναντήσανε ως αναγνώστες. 200 χρόνια από τότε που ο Παντελής Παντελή τύπωνε στην Ύδρα την πρώτη «από ιδιώτη» εφημερίδα δεν είναι λίγα! Η μακρόχρονη και ασυνθηκολόγητη Δημοκρατική πορεία όλων των «Ανεξάρτητων» δεν έμεινε έτσι, μαζί με αυτούς, στο κατώφλι της λησμονιάς, που τόσο άδικα είχαν βρεθεί.
Ο «Οδυσσέας», με την παράξενη συμμαχία που έκανε με το Ιανό, συνέχισε με το δεύτερο βιβλίο, που ακολουθώντας τα οδόσημα του Ετρούσκου Θεού δεν άφησε να ξεχαστεί ό,τι πρέπει να μένει ζωντανό. Έπρεπε όμως να κλείσει ο κύκλος, (η ότι έμοιαζε με κύκλο) και ζητούσε επίμονα να μην το πλησιάσει η λησμοσύνη.
Οι «Ασυνήθιστες μέρες» και από κοντά τα «Απόκρημνα χρόνια» που σημάδεψαν την εποχή και τους ανθρώπους μας παίρνουν τώρα θέση επιχειρώντας να κλείσουν τους λογαριασμούς της Τριλογίας.*
*(όσο μπορεί να κλείσουν οι λογαριασμοί της Ιστορίας που μέχρι σήμερα μένουν πεισματικά ανοιχτοί!)“
Η ΤΡΙΛΟΓΙΑ
1
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ
Η Δημοκρατική Εφημερίδα της Επανάστασης του 1821.
Συγγραφέας: Λ. Βαζαίος
Εκδόσεις : Μένανδρος
Έτος έκδοσης 2020
Διάστ.: 17 × 24
Σελίδες: 408
Βιβλιοδεσία: Χαρτόδετο
Τιμή: 25€
ISBN: 978-618-5033-80-4
Μία έκδοση-ντοκουμέντο, με τίτλο «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ – Η Δημοκρατική Εφημερίδα της Επανάστασης του 1821».
Ο συγγραφέας παρουσιάζει μέσα από το έργο του όλη την πορεία και τη δράση της εφημερίδας «Ανεξάρτητος Εφημερίς της Ελλάδος», η οποία ξεκίνησε τη δραστηριότητά της στην Ύδρα το 1827, την ώρα που η Επανάσταση ψυχορραγούσε.
Ήταν η πρώτη εφημερίδα στη νεότερη Ελλάδα που εκδόθηκε από ιδιώτη δημοσιογράφο και η μόνη που κυκλοφορούσε τη συγκεκριμένη εποχή, εκτός από το επίσημο όργανο της προσωρινής διοίκησης, τη «Γενική Εφημερίδα».
Εκδότης -και ταυτόχρονα τυπογράφος, κειμενογράφος, μεταφραστής, σχολιαστής και πολιτικός αναλυτής- ήταν ο Παντελής Κ. Παντελή, πρόγονος του Καθηγητή Λ. Βαζαίου. Υδραίος ναυτικός, με αξιοπρόσεκτη μόρφωση και Αγωνιστής του Ιερού Αγώνα, υπήρξε ο πρώτος δημοσιογράφος που κατηγορήθηκε από την εξουσία για την κριτική που ασκούσε και η εφημερίδα του η πρώτη που διώχθηκε για «αδίκημα Τύπου».Μάλιστα, αυτό συνεχίστηκε σε όλη την πορεία του εκδότη και της εφημερίδας, από την Ύδρα στην Αίγινα με τον Ι. Καποδίστρια και μετά στην Αθήνα, την «Οθωνική Αθήνα»!
Ο εκδότης και η εφημερίδα του διακρίθηκαν για την οξύτατη αρθρογραφία τους ενάντια στους Κοτζαμπάσηδες, τους Φαναριώτες και τους Βαυαρούς. Στάθηκαν απέναντι στα κομματικά πάθη της εποχής, την Εθνική Διχόνοια και τα οικονομικά σκάνδαλα. Πρωταγωνίστησαν σε όλους τους Αγώνες για την Ελευθερία του λόγου και την ανεξαρτησία του Τύπου, τη Συνταγματική τάξη και τη Δημοκρατία, μέχρι το 1859 που έπαψε, μετά από 32 χρόνια, να κυκλοφορεί ο «Ανεξάρτητος».
Ο συγγραφέας καταθέτει μία σπάνια μελέτη, μέσα από την αποδελτίωση και τον σχολιασμό των άρθρων της εφημερίδας, αλλά και την παράλληλη εξιστόρηση των γεγονότων της εποχής.
Έχοντας έντονο το αίσθημα της ευθύνης απέναντι στον σύγχρονο αναγνώστη, ο Λ. Βαζαίος αναδεικνύει την ιστορική συνέχεια των γεγονότων και των δεδομένων που καθόρισαν και καθορίζουν την τύχη του τόπου μας.
Η έκδοση, επίσης, περιλαμβάνει σπάνιο φωτογραφικό υλικό που απεικονίζει:
Τα πρωτοσέλιδα της εφημερίδας
Πίνακες ζωγραφικής με μορφές και σκηνές της Επανάστασης του 1821
Μεγάλες προσωπικότητες της εποχής.
Ενδεικτικά Περιεχόμενα:
Ο ΤΥΠΟΣ ΣΤΗΝ ΥΔΡΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑΣ
Ο «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ» ΚΑΙ ΟΙ ΒΑΥΑΡΟΙ
Ι. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ Ο ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ
Ο «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ» ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΥΨΗΛΑΝΤΗ
1848: «ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ»
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΜΕΝΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
«ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ» – ΝΕΑ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΟΘΩΝΙΚΗ ΑΘΗΝΑ ΤΟΥ 1841
Ο «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ» ΚΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ
Η «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ» ΚΑΙ Ο Ι. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ
Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ – ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ
Η «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ» ΚΑΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ
Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΟΥ ΝΑΥΑΡΙΝΟΥ ΚΑΙ Η ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΝΑΥΑΡΧΩΝ
Η ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ
Ο «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ» – ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ 1841-1859
Η 3η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
ΕΤΟΣ Ε΄ ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ ΤΗΝ 25 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1848
ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΦΥΛΛΟ ΤΟΥ «ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥ»
2
Ο Οδυσσέας στις στήλες του Ιανού
Στις άκρες της ζωής – η ίδια η ζωή
Συγγραφέας: Λ. Βαζαίος
Εκδόσεις : Μένανδρος
Έτος έκδοσης 2020
Διάστ.: 17 × 24
Σελίδες: 268
Βιβλιοδεσία: Χαρτόδετο
Τιμή: 12€
ISBN: 978-618-5447-02-1
Το βιβλίο του Καθηγητή και συγγραφέα κ. Λάμπρου Βαζαίου, ακολουθώντας τις παλιές, τις αρχαίες οδηγίες της αφήγησης, τον «τρόπο» του Οδυσσέα, πορεύτηκε στη διαδρομή που ορίζουν οι στήλες του Ιανού. Ο αφηγητής, μιλώντας για τη ζωή του, ανιχνεύοντας μνήμες και στιγμές του βίου που ξεχώρισαν, προσπάθησε να δώσει ζωή και φωνή μόνο σε όσα ήθελε να φανερωθούν. Οι ιστορίες που αυτονομήθηκαν, δεν ήθελαν να μοιάζουν με καταγραφή ή βιογραφική αναφορά, δεν τους άρεσε η ιδέα. Έτσι, η καθεμία τους έψαξε τον δικό της χώρο…
Ανιχνεύοντας τις μνήμες, που όπως το συνηθίζουν κάνουν κύκλους, ο εσωτερικός χρόνος του αφηγητή προσπαθεί να βρει ισορροπίες. Οι ιστορίες του ξεχωρίζουν και καθεμία ψάχνει τον δικό της χώρο. Συνωστίζονται αναμνήσεις, κομμάτια ζωής απαιτητικά και δυσάρεστα, χαρές, λύπες, επιτυχίες και ακυρώσεις, κάθε τι που έγινε κάθε τι που συνέβη και δεν θέλει με κανένα τρόπο να λησμονηθεί. Αυτονομούνται χωρίς προειδοποίηση οι δύσκολες ώρες που σημάδεψαν την ζωή. Την ίδια ώρα οι στιγμές της δικαίωσης, της επιτυχίας, της νίκης, διεκδικούν τον χώρο τους και παίρνουν την θέση τους. Οι φίλοι που διάλεξαν να φύγουν νωρίς επιμένουν πως δεν θέλουν για τελευταίο τους σπίτι την λησμονιά, επιμένουν πως αυτό δεν τους αξίζει.
Ο Οδυσσέας εμπιστεύτηκε τον Ποιητή, το βλέμμα του ζωντάνεψε τα σβησμένα μάτια του Ομήρου και οι δύο μαζί, με τον δικό τους τρόπο πια, μίλησαν για όσα έγιναν τότε. Έδειξαν και δασκάλεψαν πώς να διηγούμαστε, πώς να δίνουμε ζωή και φωνή σε όσα θέλουμε να φανερώσουμε, σε όσα πιστεύουμε ότι μπορούμε και θέλουμε να πούμε. Στον δρόμο χρειαστήκαμε τη βοήθεια και χαρήκαμε όλοι μας τη συντροφιά του Ιανού. Σπουδαίος και χρήσιμος σύντροφος ο αυστηρός Ετρούσκος αριστοκράτης Θεός. Οι στήλες του σημάδεψαν σωστά τις διαδρομές των ανθρώπων, έβαλαν τάξη στις μνήμες και τις ιστορίες. Κατάφεραν οι στήλες να βάλουν σε σειρά τα όνειρα και την ίδια ώρα γραφιάδες και παραμυθάδες, σύντροφοι στο ταξίδι, βοήθησαν να ζωντανέψουν όσα είχαν αρχίσει να ξεχνιούνται. Μάλλον δεν έμεινε κανείς παραπονεμένος. Από το ταξίδι δεν έλειψε ο φίλος Σημειολόγος. Ο Ουμπέρτο Έκο, ο δάσκαλός του, από την αρχή τον έστειλε να βοηθήσει να ξορκίσουμε μαζί την αγριάδα της πραγματικότητας.
Ο άλλος ποιητής ο Νίκος Εγγονόπουλος, ήρθε κοντά και μας άφησε τον Μπολιβάρ του για να χαιρετίσει όσους ταξιδέψαμε μαζί, όσους μίλησαν για τον βίο τους με τον τρόπο του Οδυσσέα. Αφήνοντας «τους διορθωτές της ζωής στα εφτά της Ύδρας ακρογιάλια», ακολουθώντας μαζί μας τις στήλες του Ιανού, ο ποιητής αποχαιρετά τους αναγνώστες του ταξιδιού στον χρόνο και τις άκρες της ζωής.
3
Ασυνήθιστες Μέρες. Απόκρημνα Χρόνια
Συγγραφέας: Λ. Βαζαίος
Εκδόσεις : Μένανδρος
Ημερομηνία Εκδοσης 2021
Διάστ.: 17 × 24
Σελίδες: 232
Βιβλιοδεσία: Χαρτόδετο
Τιμή: 12€
ISBN: 978-618-5447-22-9
Ο συγγραφέας Λ. Βαζαίος, συνέχισε κλείνοντας την Τριλογία του Χρόνου και της Ζωής, με τις «Ασυνήθιστες μέρες…», ανασύρει και ξαναθυμίζει όσα είχαν γίνει και δεν είχαν προλάβει να ταξιδέψουν μέσα από τα προηγούμενα βιβλία. Είναι ιστορίες και αναφορές που αυτονομούνται μαζί με όσα ξεφεύγουν και στο τέλος γίνονται λαθρεπιβάτες μνήμης. Οι γενιές που βαδίσανε στους δρόμους που όρισε ο Χρόνος με τα καπρίτσια της Μοίρας και των θυγατέρων της, συχνά δεν καταφέρνουν, δεν προλαβαίνουν ή δεν μπορούν να πουν όσα θέλουν, όσα πρέπει.
Η γνώση και η Μνήμη, που έπαψε να είναι τόσο απρόσιτη και ιδιότροπη, προσπαθούν να βοηθήσουν. Η Τεχνολογία μόνο άλματα ήξερε να κάνει και η Ζωή, προσπαθώντας να αμυνθεί, έβαλε να την παραφυλάξουν οι προφάσεις και οι δικαιολογίες, καταργώντας ακόμη και τα τελευταία προσχήματα. Δεν το φαντασθήκαμε όμως, κανείς δεν λογάριασε πόσο δύσκολος γίνεται ο βίος χωρίς προσχήματα!
Εκπληρώνοντας υποσχέσεις που στον δρόμο γίνανε δεσμεύσεις, ξαναπιάνει ο συγγραφέας το νήμα των δύσκολων ημερών, των «Απόκρημνων» και κακοτράχαλων διαδρομών, που βρέθηκε μόνος ή με καλούς συνοδοιπόρους.
Οι μικρές ιστορίες που κινδύνευαν να ξεχαστούν και οι άνθρωποι που με μικρά βήματα μέτραγαν ζωές ταπεινές, μας ξαναείπαν πως τίποτε στον βίο μας δεν είναι ασήμαντο και πως κάνουμε λάθος «ξεχωρίζοντας τους άριστους», επιλέγοντας και «αξιολογώντας» τις ψυχές! Οι παλιοί μας δάσκαλοι δεν έβαζαν ποτέ «άριστα»! Ήξεραν καλά και λογαριάζανε σωστά πόσο θα κόστιζε στην ηθική του μέλλοντος, που έγινε το δικό μας παρόν, η αμετροέπεια της «αριστείας» και η αλαζονεία της «καταγωγικής άνεσης», είτε οικονομική είναι αυτή είτε κοινωνική και πολιτική.
Ο «Ανεξάρτητος», ο «Οδυσσέας», τα οδόσημα του Ιανού και όσα γίνανε στις «Ασυνήθιστες μέρες και τα Απόκρημνα» χρόνια μας ήταν η ίδια η Ζωή, ήταν όσα ταιριάζανε ακόμη και σε όσους βρεθήκανε στις άκρες της Ζωής.
Απόφοιτος της Στρατιωτικής Ιατρικής Σχολής , Τάξη 1958. Κατατάχθηκε στην Ελληνική Χωροφυλακή το 1964. Έλαβε την ειδικότητα Παθολογίας και Καρδιολογίας. Αποστρατεύθηκε στις 03-06-1987 με το βαθμό του ταξιάρχου του Υγειονομικού. Πλήρες Βιογραφικό τουεδώ
Εχει να παρουσιάσει αξιόλογο συγγραφικό έργο. Έχει δωρήσει στην Βιβλιοθήκη της ΕΕΥΕΔ σειρά Βιβλίων, παρουσιάσεις των βιβλίων αυτών είναι αναρτημένες στηνΦυσική μας Βιβλιοθήκη.
Το νέο βιβλίο του Γ. Δαλαμάγκα φέρει τον τίτλο
ΟΙ ΚΥΡΙΟΤΕΡΕΣ ΠΑΝΔΗΜΙΕΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ , ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΒΑΣΙΣΜΕΝΗ ΣΕ ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ, ΕΜΠΛΟΥΤΙΣΜΕΝΗ ΜΕ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ”
Μέσα σε λίγες σχετικά σελίδες παρουσιάζονται οι Πανδημίες που ενέσκηψαν στην ανθρωπότητα. Η ιδιότητα του ως ιατρού και συγγραφέα δίνει την δυνατότητα στον αναγώστη να αποκτήσει μια πληρη εικόνα χωρίς να χαθεί στις λεπτομέρειες. Αναρτήσαμε ήδη στην Ηλεκτρονική μας Βιβλιοθήκη μια περίληψη του Βιβλίου, 27 σελίδων από την οποία παρουσιάζουμε εδώ την εισαγωγή της:
Οι άνθρωποι του 21ου αιώνα, τουλάχιστον αυτοί που ζούσαμε στις ανεπτυγμένες χώρες, πιστεύαμε ακράδαντα, πως ήμασταν προφυλαγμένοι και άτρωτοι από τις μικροβιακές λοιμώξεις. Ως τη στιγμή που εμφανίστηκε ο κορονοίός ποτέ δε φανταζόμασταν, πως θα εμφανιζόταν στις μέρες μας ένας άγνωστος θανατηφόρος ιός που θα αναστάτωνε τόσο πολύ τη ζωή μας, που θα έφερνε τόσο μεγάλο φόβο, τόσους πολλούς θανάτους και ανυπολόγιστες οικονομικές καταστροφές σε τόσο μεγάλο αριθμό ανθρώπων, ανεξάρτητα από τον τόπο διαμονής τους, την ηλικία τους, την οικονομική τους κατάσταση και την κοινωνική τους θέση. Η προηγμένη ανθρωπότητα του 21ου αιώνα βρέθηκε αμήχανη και άοπλη να αντιμετωπίσει την πανδημία του κορονοϊού. Τα όπλα που διέθετε ήταν άσφαιρα και άρα ανύπαρκτα. Ήταν ακριβώς τα ίδια που διέθεταν οι υπανάπτυκτες κοινωνίες των ανθρώπων των παλαιότερων εποχών, αφού επιδημίες ή πανδημίες δεν έπαψαν να εμφανίζονται κατά καιρούς από αρχαιοτάτων χρόνων στον πλανήτη και να προκαλούν τις ίδιες τρομακτικές συνέπειες. Οι άνθρωποι βρίσκονταν στο έλεος των επιδημιών και έφευγαν κατά σωρούς αβοήθητοι. Τα μέσα στα οποία κατέφευγαν και τότε οι αρχές ήταν ο άμεσος ενταφιασμός των πεθαμένων, ( υπήρξαν και μαζικές ταφές ), η καραντίνα των ασθενών ή των φορέων της νόσου και η σύσταση για αυστηρή τήρηση των κανόνων προφύλαξης από τους υγιείς.
Μαρτυρίες για την αναστάτωση, το φόβο και τον πανικό που έφερναν στις κοινωνίες οι πανδημίες, αλλά και γενικά για τη συμπεριφορά των ανθρώπων στη διάρκεια της κάθε επιδημίας και για τις μεθόδους με τις οποίες οι αρχές αντιμετώπιζαν όλες αυτές τις συνέπειες, έχουμε από πολλούς συγγραφείς και λογοτέχνες.
Από τα διηγήματα του Αλέξ. Παπαδιαμάντη (1851-1911), το «Βαρδιάνος στα Σπόρκα» και την «Χολεργιασμένη» , μαθαίνουμε, πως οι σύγχρονοί του έπαιρναν και τότε τα ίδια περίπου μέτρα με αυτά που παίρνουμε εμείς σήμερα και πως ούτε και οι σκέψεις τους ήταν πολύ διαφορετικές από τις δικές μας. Αξίζει να αναφερθεί η κατάθεση της μαρτυρίας του Παπαδιαμάντη για την επιδημία της χολέρας στα δυο παραπάνω βιβλία του. Ο άγιος των γραμμάτων μας δεν απέφυγε να ψέξει την ανικανότητα του Ελληνικού κράτους να αντιμετωπίσει το έκτακτο πρόβλημα της πανδημίας της χολέρας, αλλά και να στηλιτεύσει και τη συμπεριφορά κάποιων επιτήδειων, οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι το φόβο, τον πανικό και την άγνοια των συνανθρώπων τους, πλούτιζαν. Για την ανικανότητα του κράτους, διαβάζουμε στο «Βαρδιάνος στα Σπόρκα»: «Θα έλεγέ τις, ότι η χώρα αυτή ηλευθερώθη επίτηδες, δια να αποδειχθή, ότι δεν ήτο ικανή προς αυτοδιοίκησιν». Και για την συμπεριφορά των ανθρώπων: «..κακή υποψία, δυσπιστία και ιδιοτέλεια, χωρούσα μέχρι απανθρωπίας εβασίλευε πανταχού. Όλα ταύτα ήσαν εις βάθος, και ο φόβος της χολέρας ήτο εις την επιφάνειαν. Θα έλεγέ τις, ότι η χολέρα ήτο μόνο πρόφασις και ότι η εκμετάλλευσις των ανθρώπων ήτο η αλήθεια. Το δαιμόνιον του φόβου είχεν εύρει επτά άλλα δαιμόνια πονηρότερα εαυτού και είχε λάβει κατοχήν επί του πνεύματος των ανθρώπων..».
Στο διήγημα, «η Χολεργιαμένη», ο Παπαδιαμάντης εκφράζοντας ίσως και τα δικά του πιστεύω, οπωσδήποτε όμως διερμηνεύοντας τα αισθήματα του λαού, βάζει στο στόμα της πρωταγωνίστριάς του να φανερώνει, τον τρόπο με τον οποίο ο λαός ερμηνεύει τα «μυστήρια» φαινόμενα και τον τρόπο που ο ίδιος ο λαός τα θεραπεύει. Λέει η χολεριασμένη: «Σαν ήρθε η φοβερή χρονιά, που έφερε την κατοχήν των Αγγλογγάλλων και την χολέρα, που βάσταξε τρεις μήνες, κι έπαψε την ημέρα του Αγίου Φιλίππου, ύστερα από μεγάλη λιτανεία και δέηση που έκαμε ο λαός με τους παπάδες, με τα εικονίσματα, με Σταυρούς και με ξεφτέρια….». Και άλλοι λογοτέχνες αναφέρουν, ότι ο κόσμος τέτοιες καταστροφικές επιδημίες ή πανδημίες τις θεωρούσε θεόσταλτες τιμωρίες για τις αμαρτίες των ανθρώπων και γι’ αυτό έτρεχε σε εκκλησίες και μοναστήρια για να προσευχηθεί, ώστε να συγχωρεθούν οι αμαρτίες του και να σωθούν. Πολλοί δώριζαν και εκτάσεις τους στα μοναστήρια. Και ο Αλμπέρ Καμύ στον πρόλογο του μυθιστορήματος «Η Πανούκλα» λέει: «Υπήρξαν στον κόσμο τόσες “πανούκλες” όσοι και πόλεμοι, παρ’ όλα αυτά οι πανούκλες και οι πόλεμοι βρίσκουν τους ανθρώπους το ίδιο απροετοίμαστους». Άλλοι συγγραφείς που εμπνεύστηκαν από τις επιδημίες και έγραψαν γι’ αυτές ήταν: ο Βοκκάκκιος με το «δεκαήμερο», ο Ίνγκμαρ Μπέρκμαν με την «Έβδομη Σφραγίδα», ο Εμ. Λυκούδης με το «Η Ξένη του 1854», ο Τόμας Μανν με την ταινία «Θάνατος στη Βενετία» και άλλοι. Δεν υπάρχει λοιπόν καμία αμφιβολία, πως παθογόνοι μικροοργανισμοί εμφανίστηκαν κατά καιρούς στη γη μας και προκάλεσαν αρρώστιες που εξαπλώθηκαν με τη μορφή επιδημιών ή πανδημιών σε ολόκληρο τον πλανήτη, προκαλώντας το θάνατο σε εκατομμύρια ανθρώπους, ανυπολόγιστες οικονομικές καταστροφές στον κόσμο, δυσάρεστες επιδράσεις στην ψυχολογία του και δυσμενείς επιπτώσεις στον πολιτισμό της κάθε εποχής. Να διευκρινισθεί, πως Επιδημία έχουμε όταν η εξάπλωση της νόσου περιορίζεται στην έκταση μιας περιορισμένης περιοχής ή μιας χώρας, ενώ Πανδημία έχουμε όταν η νόσος εξαπλώνεται στο χώρο μιας ή περισσοτέρων ηπείρων. Ο σύγχρονος άνθρωπος, που είχε στη διάθεσή του άφθονα αγαθά και πάμπολλα μέσα και που απολάμβανε ένα υψηλό επίπεδο υγιεινής ζωής, χάρη στις απίθανες κατακτήσεις του στους τομείς της Ιατρικής, της Τεχνολογίας και της Βιοτεχνολογίας, ήταν δύσκολο να πιστέψει, πως θα τον έβρισκε ένα τόσο μεγάλο κακό, για το οποίο δεν θα διέθετε το παραμικρό αποτελεσματικό μέσον για να το αντιμετωπίσει.
Και όμως η Πανδημία Covid-19 είναι γεγονός. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) το ανακοίνωσε στις 31-01-2020. Μέσα μόνο σε ένα μήνα ο ιός εξαπλώθηκε από την Κίνα, (από την πόλη Γιουχάν, όπου εδρεύει το Ινστιτούτο Ιολογίας, ένα από τα μεγαλύτερα ερευνητικά κέντρα κορονοϊών παγκοσμίως ) σε όλες τις ηπείρους και σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, αχρηστεύοντας τα υγειονομικά συστήματα και των πιο αναπτυγμένων χωρών, θανατώνοντας έως τώρα, πάνω από 5 εκατ. ανθρώπους, προσβάλλοντας άλλα 253 περίπου εκατ. ανθρώπους, 222 χωρών και διαλύοντας γιγάντιες και ευημερούσες οικονομίες. Στην Ελλάδα έως τώρα προσβλήθηκαν 808.297 άνθρωποι, πέθαναν 16.493 και ανένηψαν 718.363 περίπου. .[……….]
Δείτε το πλήρες κείμενο με γενικές παρατηρήσεις και αναφορές στις χειρότερες από τις θανατηφόρες, επιδημίες . Είναι αναρτημένο στηνηλεκτρονική μας Βιβλιοθήκηεδώ.
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
Εισαγωγή Ι. Πανδημίες και επιδημίες από μικρόβια ΙΙ. Πανδημίες και επιδημίες από ιούς Επίλογος Βιβλιογραφία
Μεγάλος αριθμός Στρατιωτικών του Υγειονομικού των Ενόπλων Δυνάμεως έχουν να επιδείξουν σπουδαίο έργο και σε άλλους τομείς, εκτός του επιστημονικού, όπως τα γράμματα και τις τέχνες.
Δείτε τους στην Ιστοσελίδα της Επιστημονικής ‘Ενωσης Υγειονομικών Ενόπλων Δυνάμεων (ΕΕΥΕΔ) εδώ ή με click πάνω στην παρακάτω φωτογραφία.
Όπως είναι αναμενόμενο το επιστημονικό δυναμικό των υγειονομικών των Ενόπλων Δυνάμεων, έχει ΄μια ζηλευτή συμμετοχή, πέρα από τον επιστημονικό τομέα, στα πολιτιστικά δρώμενα.
Είναι ένα τεράστιο έργο που είναι άγνωστο και που σίγουρα με την πάροδο του χρόνου θα λησμονηθεί. Η ΕΕΥΕΔ στα πλαίσια προβολής του, ζήτησε από τους Συναδέλφους να αποστείλουν τα βιβλία τους σε ηλεκτρονική ή φυσική μορφή. Υπάρχει ανταπόκριση, μικρή μέχρι στιγμής σε σχέση με το μέγεθος του επιστημονικού μας δυναμικού και του πνευματικού τους έργου. Ήδη Βιβλία Συναδέλφων κοσμούν την φυσική Βιβλιοθήκη μας οι οποία στεγάζεται στην Βιβλιοθήκη του 424 ΓΣΝΕ. Παράλληλα η ΕΕΥΕΔ οργάνωσε μια “ηλεκτρονική” επίσκεψη στην φυσική Βιβλιοθήκη όπου μπορείτε να δείτε τα Βιβλία που μας εμπιστεύτηκαν. εδώ
Ένα από τα Βιβλία είναι και οι ” Μνήμες Τρύγου στα Μεσόγεια Αττικής” του Συναδέλφου μας κ. Δ. Μπούκη.
ΜΝΗΜΕΣ ΤΡΥΓΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΣΟΓΕΙΑ. Μια παράδοση χιλιάδων χρόνων που αφορά στην αμπελουργία στα Μεσόγεια έρχεται να ξαναζωντανέψει και να φέρει πάλι κοντά μας, με την έκδοση του βιβλίου-λευκώματος, ο ιατρός-ακτινολόγος Δημήτρης Μπούκης.
Η ιστορία της αμπελουργίας των Μεσογείων ξανάρχεται στη μνήμη μας μέσα από τις κιτρινισμένες και πολυκαιρισμένες φωτογραφίες αυτού του βιβλίου, εικόνες ξεχασμένες οι περισσότερες με το πέρασμα των χρόνων, που όμως, ολοζώντανες ξαναγεννιούνται χάρη στον φωτογραφικό φακό.
Πρόκειται για μια πολύτιμη έκδοση γεμάτη μνήμες για τα Μεσόγεια και τους κατοίκους της περιοχης, οι οποίοι μέσα από αυτό το βιβλίο έχουν τη δυνατότητα να θυμηθούν ή να γνωρίσουν τους ανθρώπους εκείνους που ασχολούνταν με την αμπελουργία και που παρά την κουραστική καθημερινότητά τους στο χωράφι, το αμπέλι και τα οινοποιεία, στέκονται χαμογελαστοί με καμάρι μπροστά στον φωτογραφικό φακό, ξεχνώντας για λίγο τον μόχθο και την αγωνία τους, τη λιτή και βασανισμένη ζωή τους.
Εξάλλου, ας μην ξεχνάμε ότι η ιστορία αλλά και οι μνήμες κάθε τόπου, όταν αυτές καταγράφονται και αναδεικνύονται, αποτελούν τη μεγαλύτερη παρακαταθήκη που μεταφέρεται απο τις παλαιότερες στις νεότερες γενιές.
Ιδιαιτερα δε για τα Μεσόγεια, η παράδοση του τρύγου, του μεσογείτικου κρασιού αλλά και γενικοτερα του τρόπου παραγωγής του, είναι μια οφειλόμενη υποχρέωση των νεότερων γενιών προς τους προγόνους τους, ένα μεγάλο κενό της πρόσφατης ιστορίας που δεν έχει αναδειχθεί μέχρι σημερα.
Αυτή τη μεγάλη υποχρέωση και ευθύνη ανέλαβε να φέρει εις πέρας ο Δημήτρης Μπούκης, με το πλούσιο φωτογραφικό υλικό που διαθέτει και τα εύστοχα σχόλια που το συνοδεύουν και παρουσιάζουν όλο τον κύκλο του αμπελιού και του τρύγου στην περιοχή μας.
Οι «Μνήμες Τρύγου» είναι ένα βιβλίο πραγματικά ανεκτίμητο που έχει φτιαχτεί με πολύ Κόπο και ακόμα περισσότερο μεράκι και το οποίο αποτελεί μια τεράστια συμβολή στην προσπάθεια για γνώση της ιστορίας των Μεσογείων και των συνηθειών των ανθρώπων της περιοχής, πολλές από τις οποίες έχουν εκλείψει στις μέρες μας.
Εύχομαι να ακολουθήσουν ανάλογες εκδόσεις που θα αναδείξουν την ιστορία αλλά και άλλες παραδοσιακές δραστηριότητες και τέχνες της περιοχής μας.
ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
Γιάννης Πρόφης, Πατητήρι, Λάδι 2006
Στην έκδοση αυτή καταγράφεται η δομή του Μεσογείτικου τόπου, με τους ξεχωριστούς αμπελώνες, η όλη διαδικασία της αμπελοκαλλιέργειας, τα μέσα πραγμάτωσής της και, κυρίως, η διαδικασία του τρυγητού και της οινοποίησης, όπως γίνονταν πριν τη μηχανοκίνηση.
Κύριο στοιχείο στην προσπάθεια αυτή, υπήρξε η φωτογραφική απεικόνιση όλων των δεδομένων της ζωής και των διεργασιών που πραγματοποιούνταν στον Μεσογείτικο τόπο και που σήμερα, δυστυχώς, χάνονται. Απώλειες οφειλόμενες στις σύγχρονες ωφελιμιστικές εξελίξεις και στην ανθρώπινη αδιαφορία για τη διατήρηση των παραδόσεων. Όμως, οι παραδόσεις μας δίνουν τις ειδικές γνώσεις, τις πολλαπλές εμπειρίες και τις αναγκαίες βάσεις, για τη συνέχιση του αυθεντικού τρόπου ζωής των Μεσογειτών.
Καταγράφεται ό,τι χάθηκε και γίνεται προσπάθεια να περισωθεί, με κάθε τρόπο, ό,τι έχει απομείνει.
Η φωτογραφία, οι ειδικές γνώσεις, τα εναπομείναντα χρηστικά αντικείμενα και κάθε άλλο στοιχείο που μπορεί να μας στηρίξει στο μέλλον, ως ξεχωριστούς οινοπαραγωγούς, ως Μεσογείτες κάτοικους της αττικής γης, προβάλλονται και λαμβάνονται υπόψη, για μελλοντική αξιοποίηση.
Επιδιώκουμε τη δημιουργία ενός αναγκαίου Μουσείου αμπέλου και οίνου. Είναι απαραίτητη η διαφύλαξη, έστω και δια της καταγραφής, όλων των υπαρχουσών γνώσεων και στοιχείων. Να μην αφεθούν στη λήθη του χρόνου όσα πολύτιμα μας δόθηκαν από τους προγόνους μας.
Το Βιβλίο κοσμούν 124 Φωτογραφίες, ενδεικτικά παρουσιάζουμε μερικές από αυτές.
Φωτ. αρχείο Ιωάννη ΛιάπηΦωτ. αρχείο Ελένης Αλλαγιάννη ΣουλιώτηΠλύσιμο κοφινιών. 1952. Φωτ αρχείο Πολιτστικού Συλόγου ΣπάτωνΕργοστάσιο Οινοποιίας στο Μαρκόπουλο, το 1914 Φωτ. αρχείο Αναγκαστικού Συνεταιρισμού ΜΑΡΚΟ
Ο Συνάδελφος Δημήτρης Μπούκης δώρισε μια σειρά Βιβλίων στην Βιβλιοθήκη της ΕΕΥΕΔ. Μεταξύ αυτών είναι το “ Ταξίδι στη ζωή μας” . Ένα βιβλίο που διαβάζοντάς το έχουμε την αίσθηση ότι ταξιδεύουμε και εμείς μαζί του. Ίσως συναντήσουμε γνωστούς μας συναδέλφους, ίσως ανακαλύψουμε ότι βιώσαμε τις ίδιες καταστάσεις και προβληματισμούς με τον συγγραφέα. Θα δούμε την εικόνα της Σχολής, του Πανεπιστημίου στην αρχή της δεκαετίας 1960, θα μάθουμε για την διαβίωση των Μαθητών τα χρόνια εκείνα και αναπόφευκτα θα κ΄άνουμε τις δικιές μας συκρίσεις.
Μέσα από το βιβλίο του, τον γνωρίζουμε καλύτερα έτσι που στο τέλος παύει να είναι απλά ένα όνομα, γίνεται ο συμμαθητής, ο συνάδελφος, ο γιατρός που “ζήσαμε” μαζί του έστω και αν δεν συνέπεσαν οι δρόμοι μας.
Αντί άλλης παρουσίασης ας αφήσουμε τον συγγραφέα να μας να μας μιλήσει για το Βιβλίο του :
“Στη ζωή τους όλοι οι άνθρωποι συναντούν δυσκολίες. Τίποτα δεν επιτυγχάνεται πιο δύσκολα από το πιο απλό. Αυτός ήταν κι ο λόγος που με ώθησε να γράψω για τη διαδρομή μας, ως στρατιωτικών γιατρών, από το άλφα μέχρι το ωμέγα, στο πέρασμα των πενήντα χρόνων, από την εισαγωγή μας στην ΣΙΣ, στις 29-10-1962. Αντίθετα με την εντύπωση που επικρατεί, πιστεύω ότι αυτό είναι άσκηση, που απαιτεί όχι ναρκισσισμό, αλλά μετριοφροσύνη και πραγματική αποστασιοποίηση από τον εαυτό μας. Στο τέλος αυτής της πορείας που ήταν χωρίς πολέμους μέχρι πρόσφατα και που η ζωή μάς δίδαξε ότι η πραγματική ανθρώπινη δύναμη προέρχεται από τη σιγουριά ότι είμεθα ελεύθεροι. Ελεύθεροι κάθε στιγμή, ώστε να μπορούμε ακόμη και να διαλέξουμε το δρόμο μας, ανάμεσα σε άπειρες δυνατότητες. Πιστεύω ότι τον καλόν αγώνα αγωνιστήκαμε, τους ηθικούς κανόνες τηρήσαμε και αξιωθήκαμε να τελευτήσουμε με υγεία τη στρατιωτική μας πορεία. Επιθυμία πλέον και προσδοκία μας είναι και του βιολογικού μας τέλους η κατάληξη σε ειρήνη να πραγματοποιηθεί. Η προσπάθεια αυτή έγινε με δέος για τα διαδραματισθέντα, μετά τα πρώτα δημοκρατικά βήματα της χώρας, την πορεία φτώχειας και δυσχερειών που μας υποχρέωσαν ν’ αφομοιώσουμε τις αρχές του υποτακτικού καλού στρατιώτη και να οδηγήσουμε το υγειονομικό της χώρας στον ύψιστο βαθμό, με παράλληλο το κύρος των προσωπικοτήτων. Τότε, αληθώς, οι στρατιωτικοί γιατροί ήσαν το παράδειγμα των επιδιώξεων των νέων της χώρας, αφού καταξίωσή τους και η κοινωνική τους θεώρηση, τους τοποθετούσε στην κορυφή.
Διαβάζοντας τα γεγονότα, θ’ αντιληφθούμε την πραγματική πορεία, θα την εκτιμήσουμε ανάλογα και θα τη σχολιάσουμε, προσπαθώντας φυσικά να κατανοήσουμε καλοπροαίρετα όλα όσα διαδραματίσθηκαν, άλλοτε γελώντας και άλλοτε προβληματιζόμενοι, αφού δούμε τα συμβάντα όπως έγιναν και θα τα εκτιμήσουμε στη διαδρομή τους ώστε ορθά να μπορούμε να πούμε, ότι αν αρχίζαμε νέοι ξανά, τους, πάλι θα επιδιώκαμε το αυτό.
Με αυτή την ικανοποίηση για όλα όσα συνέβησαν και τον χρυσό κανόνα του «προσπαθώ εργαζόμενος για το καλύτερο», ας γίνει αφορμή αυτή η εξομολόγηση και σ’ άλλους: να γράψουν ωραιότερα και καλύτερα για τα όσα γνώρισαν μέσα από την κοινή μας πορεία ώστε δια του παραδείγματος, να τ’ αφήσουμε παρακαταθήκη στους νεότερους για να μπορούν να καταφέρουν περισσότερα. Αφού αρχή τους θα είναι το σπαρτιάτικο πιστεύω: Εμείς θα γίνουμε πολύ καλίτεροι.”
Δημήτρης Μπούκης
Στρατιωτικός Γιατρός
ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
Περιγράφονται οι βλέψεις κι ο αγώνας για εισαγωγή στα ΑΕΙ των νέων της δεκαετίας του εξήντα. Τα χρόνια αυτά ήσαν δύσκολα και οι θέσεις περιορισμένες. Στην συνέχεια αναφέρονται διεξοδικά τα χρόνια σπουδών των μαθητών της Στρατιωτικής Ιατρικής Σχολής [ΣΙΣ], μια κι αυτά αποτέλεσαν την βάση της παιδείας τους, ως στρατιωτικών και φοιτητών στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης.
Χρόνια φτωχά και δύσκολα, αφού το οικονομικό ήταν το βασικό τους πρόβλημα και τα πολιτικά συμβάντα περίπλοκα με κατάληξη την κατάληψη της εξουσίας από τους στρατιωτικούς. Στη συνέχεια αναφέρεται η πορεία της σταδιοδρομίας των στρατιωτικών γιατρών για την ολοκλήρωση των σπουδών τους και η πορεία τους μέχρι τη γνωσιακή τους ολοκλήρωση. Ακολουθείται βήμα βήμα η πορεία τους στο στράτευμα και τον επιστημονικό τομέα, μέχρι τη συνταξιοδότηση του γράφοντα, ώστε να κλείσει το ταξίδι στη ζωή, συμπληρώνοντας πενήντα χρόνια αγώνων και προσπαθειών, ως την καταξίωσή τους. Έτσι, κλείνει η πορεία τους με σκέψεις και προσδοκίες για το καλύτερο που μπορεί να πετύχει κάθε νέος με αρχές κι αγώνες, πετυχαίνοντας στην ζωή του, ώστε στο τέλος να βρεθεί στον κοινό τόπο της μετρημένης ολοκλήρωσής του.
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Ο ιατρός ακτινολόγος Δημήτρης Γ. Μπούκης γεννήθηκε στο Μαρκόπουλο Μεσογείων Αττικής, το 1943. Μετά τις προπανεπιστημιακές του σπουδές, το έτος 1962, εισήχθη στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή. Έλαβε το πτυχίο της Ιατρικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΣΙΣ).
Έλαβε την ειδικότητα ητα της Ακτινολογίας μετά την παρακολούθηση, για την ειδίκευσή του, στα Νοσοκομεία ΝΙΜΤΣ, Αγιος Σάββας και Αγία Σοφία, των εκπαιδευτικών τους προγραμμάτων, εξασκούμενος στην κλασική Ακτινολογία, στη Μαστογραφία και στους Υπερήχους σώματος. Μετεκπαιδεύτηκε στο Ινστιτούτο Παθολογικής Ανατομίας [AFIP] των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και πραγματοποίησε διδακτορική διατριβή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, με θέμα: Έρευνα του συνδρόμου GARDNER στην Ελλάδα.
Ως Στρατιωτικός γιατρός υπηρέτησε σε πολλές μονάδες του Στρατού Ξηράς και σε Στρατιωτικά Νοσοκομεία. Υπήρξε βοηθός ακτινολογικού εργαστηρίου του 401 ΓΣΝΑ, Διευθυντής ακτινολογικού εργαστηρίου του 218 ΚΙΧΝΕ, επιμελητής του ακτινολογικού εργαστηρίου του 401ΓΣΝΑ και διευθυντής του γραφείου εκπαιδεύσεως της ΔΥΤ/ΓΕΣ, Αποστρατεύθηκε, ως υποψήφιος βουλευτής, μετά από αίτησή του, το 1989. Παράλληλα, διετέλεσε ειδικευμένος βοηθός στο ακτινολογικό εργαστήριο του Νοσοκομείου Αλεξάνδρα και διευθυντής του ακτινολογικού εργαστηρίου του Γενικού Νοσοκομείου Δράμας.
Έχει συγγράψει και δημοσιεύσει πολλές επιστημονικές εργασίες σε διάφορα επιστημονικά περιοδικά. Έχει μετάσχει σε πολλά επιστημονικά συνέδρια και έχει πραγματοποιήσει πολλές ομιλίες, με θέματα της ειδικότητάς του, σε νοσοκομεία και ιατρικούς συλλόγους.
Από το 1978, διατηρώντας ιδιωτικό Ιατρείο, όπως και στον στρατό, άσκησε την ειδικότητα του ενόρκως και δεοντολογικά, στη Δράμα και στο Κορωπί Αττικής, όπου και διαμένει μέχρι σήμερα.
Τιμήθηκε από την πολιτεία τρεις φορές με εύφημη μνεία και τρεις φορές παρασημοφορήθηκε για τις υπηρεσίες του ως στρατιωτικός γιατρός. Σήμερα τυγχάνει συνταξιούχος. Πλέον, δραστηριοποιείται στη συγγραφή λαογραφικών κειμένων και απομνημονευμάτων.
Το έργο έχει αναρτηθεί στην Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη της ΕΕΥΕΔ, εδώ. Είναι προβάσιμο για ανάγνωση και εκτύπωση.
Στρατιωτικός Ιατρός, ο τίτλος αυτός κρύβει μέσα του μια ιστορία 200 ετών. Ο Στρατιωτικός Ιατρός και γενικότερα το Υγειονομικό των Ενόπλων Δυνάμεων έχει την αποδοχή, την εκτίμηση και την θετική γνώμη της πλειοφηφίας των Ελλήνων Πολιτών. Αυτό δεν είναι τυχαίο, είναι αποτέλεσμα των θυσιών τους στους αγώνες του Εθνους και της γενικότερης προσφοράς στην κοινωνία. Οι Στρατιωτικοί Ιατροί με την πάροδο του χρόνου έκτισαν μια μυθική πραγματικότητα. “Μυθική” γιατί χάνεται στο βάθος του χρόνου, και μεταφέρεται από γενιά σε γενιά σαν “μύθος” αλλά είναι πραγματικότητα, μια που μέσα από το βιβλίο παρουσιάζονται οι πρωταγωνιστές και το ΄εργο τους.
Το πόνημα είναι αποτέλεσμα πολυετούς έρευνας σε βιβλία καταγραφής των αποφοίτων του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ), στην υπηρεσία Στρατιωτικών Αρχείων του ΓΕΣ, στην υπάρχουσα βιβλιογραφία. Συνάδελφοι και οικογένειες Συναδέλφων που έφυγαν από την ζωή παρεχώρησαν στοιχεία για την συγγραφή του Βιβλίου.
* Στο πρώτο μέρος του βιβλίου (320 σελίδες) περιλαμβάνεται η καταγραφή όλων των αποφοιτησάντων γιατρών από το ΕΚΠΑ, με πρώτο έτος αποφοίτησης επιστημόνων γιατρών, το 1843, και πέρας της καταγραφής το έτος 1937, δηλαδή τα εκατό πρώτα έτη της καταξιωμένης πορείας του ΕΚΠΑ, που έδωσε περίπου δέκα χιλιάδες γιατρούς στην νεότερη Ελλάδα. Παράλληλα γράφονται η σχετική ιστορία του Πανεπιστημίου Αθηνών, τα προγράμματα διδασκαλίας, οι διδάσκοντες, καθώς και οι κύριοι θεμελιωτές της καταξιωμένης πορείας του. Τέλος τέθηκαν οι βάσεις αναζήτησης όλων των στρατιωτικών γιατρών για την δημιουργία της επετηρίδας τους, που ήταν και ο κύριος στόχος.
* Στο δεύτερο μέρος (216 σελίδες) καταγράφονται οι επετηρίδες, που δημιουργήθηκαν μέχρι πρόσφατα απ’ όλους τους συναδέλφους, και αφορούν τους γιατρούς που συμμετείχαν με κάθε τρόπο στους εθνικούς αγώνες, μέχρι και τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο – Κορέα. Περιλαμβάνονται οι Πρακτικοί γιατροί που πήραν μέρος στην Επανάσταση του 1821, οι Βαυαροί εθελοντές, οι Έλληνες απόφοιτοι του ΕΚΠΑ, που κατατάχθηκαν στις ένοπλες Δυνάμεις και οι απόφοιτοι των ΣΙΣ Λυών, Αθηνών και Θεσσαλονίκης. Καταγράφεται ως έχει δημοσιευθεί «Η διαχρονική κοινωνική προσφορά των Στρατιωτικών Ιατρών» σε διάφορα Συνεδριακά έντυπα και ιστοσελίδες από τον Συνάδελφο Κύριο Γρηγόρη Δ. Γρηγορά και τέλος όλοι εκείνοι που συμμετείχαν στους συχνούς εθνικούς αγώνες, όπως και αναλυτικά οι σε κάθε πολεμική σύγκρουση πεσόντες ηρωικά, οι αξιωματικοί στρατιωτικοί ιατροί. Έτσι πιστεύουμε δίνεται ολόκληρη η εικόνα που αφορά την συγκεκριμενοποίηση της μυθικής πραγματικότητας .
* Στοτρίτο μέροςτου βιβλίου (296 Σελίδες) καταγράφονται αναλυτικά τα βιογραφικά στοιχεία, ενός εκάστου των στρατιωτικών ιατρών, μέχρι την λήξη των αποφοιτησάντων από την ΣΙΣ των Αθηνών. Δόθηκε έμφαση στο έργο ενός εκάστου, που έδωσε το έρεισμα, στην κοινωνία των απλών πολιτών, να σχηματίσει την εικόνα της μυθικής πραγματικότητας, για όλους συνολικά τους στρατιωτικούς ιατρούς, αφού η προσφορά τους υπήρξε αδιαμφισβήτητη και οι ικανότητές τους πλέον του συνήθους. Έτσι η βιογραφική τους καταγραφή, θα μείνει προς παραδειγματισμό, για ένα καλλίτερο αύριο, σ’ όλους τους επερχόμενους.
* Από το οπισθόφυλλο του Τόμου.
Ας μας μιλήσουν οι Συγγραφείς μέσα από τον επίλογο του έργου τους :
“Εδώ ολοκληρώθηκε η προσπάθεια καταγραφής όλων των Στρατιωτικών Ιατρών, από την δημιουργία του Νεοελληνικού κράτους (επανάσταση του 1821), μέχρι την μετονομασία της ΣΙΣ σε ΣΣΑΣ το 1970 και την δημιουργία μιας πλήρους επετηρίδας, ( το δυνατόν ), εμπεριεχούσης ονόματα, ιστορικά στοιχεία και βιογραφικά δεδομένα ενός εκάστου, θέτοντας με αυτό τον τρόπο τις βάσεις για πλέον εμπεριστατωμένες μελέτες – αναζητήσεις στο μέλλον, των επιθυμούντων να αξιοποιήσουν στο έπακρον, ότι είναι δυνατόν, για το καλό της πατρίδας μας. Η όλη προσπάθεια στηρίχθηκε στα αρχεία του ΕΚΠΑ, τα Αρχεία του ΓΕΣ και όλες τις πηγές πληροφοριών που ήταν δυνατόν να ανευρεθούν στην βιβλιογραφία και στις επικοινωνιακές αναζητήσεις με τους υπάρχοντες οικείους επιζώντες των καθ’ οιονδήποτε τρόπο αποχωρησάντων για την αιωνιότητα παρελθόντων Στρατιωτικών Ιατρών. Σίγουρα οι ικανότητες, τα δρώμενα και η περιρρέουσα φημολογία περί των προσωπικοτήτων των απελθόντων, δεν μας άφησαν αδιάφορους στην γραφή του ιστορικού είναι των με απτά τεκμήρια καταγεγραμμένων Στρατιωτικών Ιατρών, που τόσο μεγάλη ανάγκη το έχουμε σήμερα, που όλα αλλοτριώνονται, αλούμενα από την ισχύ του χρήματος. Ελπίζουμε η προσπάθειά μας αυτή, να αποτελέσει την βάση της περαιτέρω αναζήτησης- ανάδειξης και άλλων πληρέστερων και πολυαριθμότερων στοιχείων, που θα συγκινήσουν – συγκινούν κι άλλους επερχόμενους, ώστε η επιθυμία παραδειγματισμού να είναι πλέον έντονη, αφού τα δεδομένα θα έχουν αναδειχθεί και γνωστοποιηθεί στο ευρύ κοινό. Έτσι πιστεύουμε ότι η αγάπη και οι ιερές υποχρεώσεις προς την πατρίδα μας, θα υπερισχύσουν και θα εμπνεύσουν σεβασμό και εργατικότητα για βελτίωση του σύγχρονου γίγνεσθαι, ώστε απόλυτα να ισχύσει το ρηθέν « άμμες δε γ’ εσσόμεθα πολλώ κάρρονες».
Η ΕΕΥΕΔ ευχαριστεί τους Συγγραφείς που της εμπιστεύτηκαν την “Ηλεκτρονική Έκδοση” της Μυθικής Πραγματικότητας. Ένα βιβλίο που αποτελεί, ως ήδη αναφέρθηκε, “βάση για πλέον εμπεριστατωμένες μελέτες – αναζητήσεις”
Ο Σχεδιασμός των εξωφύλλων και η επιμέλεια της διαμόρφωσης σε ηλεκτρονική μορφή πραγματοποιήθηκε από τον Υποστράτηγο (ΥΚ) ε.α Τασιόπουλο Αργύρη. Γενικό Γραμματέα της ΕΕΥΕΔ
Ο Δημήτρης Αλειφερόπουλος ήταν πάντα ένας ξεχωριστός Συνάδελφος ! Αρχηγός τάξεως στην ΣΙΣ από την εισαγωγή του, Αρχηγός Σχολής και στην αποφοίτηση του! Με ένα μοναδικό παράστημα και απολλώνια ομορφιά, φάνταζε σαν “μοντέλο” στη Θεσσαλονίκη ! Η φωτογραφία του με τη θερινή στολή εξόδου ήταν το κεντρικό θέμα στη βιτρίνα του μεγαλύτερου φωτογραφείου της πόλης εκείνη την εποχή, τέλη της δεκαετίας του 60. ‘Ηταν σοβαρός, τυπικός, άψογος, αυστηρός, απαιτητικός πρωτίστως από τον εαυτό του και ύστερα από όλους τους άλλους, ήταν Αρχηγός! Ήταν πρότυπο, ήταν άπιαστος ! Την ίδια εποχή, η αδερφή του Μαρία Αλιφέρη μεσουρανούσε στα Media της Ελλάδας. Ήταν η εθνική Superstar και έμοιαζαν τόσο πολύ……
Ο “απόμακρος” Αρχηγός της Σχολής ήταν πολύ προσηνής και φιλικός Συνάδελφος μετέπειτα ως γιατρός στο 401 ΓΣΝΑ. Τότε τον γνώρισα καλά και απόλαυσα την συνυπηρέτηση μας στο ίδιο Νοσοκομείο. Όμως πάλι, νόμιζα ότι τον γνώρισα ……….. Όταν πήρα στα χέρια μου το βιβλίο του “Σε ευχαριστώ καρκίνε” τότε τον γνώρισα πραγματικά !
Το βιβλίο είναι μία αυτοβιογραφία με μοναδική ειλικρίνεια με απολογητική διάθεση και με την ίδια πάντα αυστηρότητα προς τον εαυτό του. Προσεγγίζει τα γεγονότα της ζωής του με επιστημονική κριτική και ψυχαναλυτική μεθοδολογία. Οι ιδιαίτερες γνώσεις του στην κλασική ιατρική αλλά και στην παραψυχολογία μετατρέπουν το γραπτό του σε επιστημονικό δοκίμιο. Ο λόγος του είναι απλός αλλά και πλούσιος. Οι συμβολισμοί πολύ και βαθείς, ξεκινούν από το εξώφυλλο, όπου πάνω από μία γαλάζια ακρογιαλιά φαίνονται άχνα τα γαλάζια του μάτια………. κάτω στην αμμουδιά μία κλεψύδρα μετράει το χρόνο και μια πυξίδα, δίπλα, το δρόμο τού πεπρωμένου. Στο οπισθόφυλλο έχει μία πολύ ζυγισμένη περίληψη του έργου που την καταθέτω αυτούσια στο τέλος.
Το μυθιστόρημα του Δημήτρη Αλειφερόπουλου είναι προσιτό και οικείο σε όλους τους αναγνώστες. Όλοι έχουν μία ανάλογη ιστορία στη ζωή τους ή στη ζωή των δικών τους ανθρώπων. Ο πόνος της νόσου, οι εσωτερικές συγκρούσεις που επιφέρει και η αγωνία θανάτου είναι κοινή υπόθεση όλων μας. Για αυτό ο αναγνώστης ανακουφίζεται βλέποντας ότι στο θέμα της βαριάς νόσου δεν είναι μόνος του. Διαβάζοντας το έργο του Δημήτρη Αλειφερόπουλου με τον αιχμηρό τίτλο “Σε ευχαριστώ καρκίνε” βλέπει πώς από μία τέτοια περιπέτεια μπορεί να βγει στο τέλος νικητής και καλύτερος άνθρωπος. Ο συγγραφέας δεν κρατάει τίποτα για τον εαυτό του. Ξεγυμνώνει την ψυχή του, εκφράζει τις αγωνίες του, αναλαμβάνει τις ευθύνες του, γίνεται αυτόματα ένας δικός σου άνθρωπος ένας κολλητός σου φίλος. Και προπάντων ένας ειλικρινής φίλος χωρίς καμία απολύτως σκοπιμότητα ή υστεροβουλία. Αυτά τα κατώτερα στοιχεία της ανθρώπινης συμπεριφοράς δεν έχουν καμία ισχύ μπροστά στην αγωνία θανάτου και την νομοτελειακή κάθαρση.
Προσωπικά διαβάζοντας το βιβλίο του Δημήτρη Αλειφερόπουλου, παρακινήθηκα να τον προσεγγίσω και με την ιατρική μου σκέψη. Έβαλα πολλές φορές τον εαυτό μου στη θέση του κεντρικού ήρωα και σήκωσα τα διλήμματά του. Δεν είναι εύκολο, ούτε οι απαντήσεις είναι δεδομένες. Χρειάζεται μεγάλη εσωτερική μάχη για να επιλέξεις τη μία ή την άλλη αντίδραση. Από αυτήν την πρισματική γωνία το “Σε ευχαριστώ καρκίνε” είναι ένα βιβλίο για δύσκολους προβληματισμούς, τόσο σε ανθρώπινο επίπεδο όσο και σε επιστημονικό. Η εμπειρία που βίωσε ο συγγραφέας προσφέρεται στους αναγνώστες σαν μία πρόκληση προβληματισμού και ίσως ευκαιρία για ένα καλό μάθημα ζωής
Ευχαριστώ.
Δρ. Παπαγιαννόπουλος Νικόλαος
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου
Μια ιστορία παρμένη από την πραγματική ζωή, άλλοτε τρυφερή, ρομαντική και ονειροπόλα και άλλοτε σκληρή, αμείλικτη και αδυσώπητη.Μια ιστορία όπου αληθινά γεγονότα και προσωπικά βιώματα αναμιγνύονται γλυκά με μυθοπλασία και μεταφυσικές αναζητήσεις.
Ο κεντρικός ήρωας, ο επιτυχημένος γιατρός Οδυσσέας Ευόρας, χτυπημένος ξαφνικά από τον καρκίνο στην κορύφωση της καριέρας του, μετεωρίζεται ανάμεσα στο σκληρό παρόν με πολύ πιθανό έναν επικείμενο θάνατο, και στο μακρινό παρελθόν, στους υπέροχους γονείς του, στα όμορφα παιδικά χρόνια της ξεγνοιασιάς, στα ρομαντικά εφηβικά και νεανικά χρόνια του έρωτα. Σε αυτό το γοητευτικό οδοιπορικό μέσα στο χρόνο, ο Οδυσσέας νιώθει την ανίκητη ανάγκη να κάνει χωρίς να κρύβεται, από τη μία μεριά σκληρές ενδοσκοπήσεις και καταδύσεις στα κατάβαθα της ψυχής του εκεί που ποτέ μέχρι τότε δεν είχε φτάσει, και από την άλλη να κάνει ειλικρινείς απολογισμούς των πεπραγμένων του. Όμως συγχρόνως, το οδοιπορικό γίνεται και μια υπέροχη πτήση όπου ο Οδυσσέας θυμάται με ευγνωμοσύνη πόσο τυχερός και ευλογημένος υπηρξε στη ζωή του γιατί είχε ζήσει μια πολύ ενδιαφέρουσα ζωή με πολλές διακρίσεις και καταξιώσεις, αλλά και πολλές περιπέτειες και εμπειρίες που δεν τον άφησαν ποτέ να πλήξει. Και κυρίως είχε αγαπήσει πολύ και είχε αγαπηθεί πολύ περισσότερα Και τέλος, μένοντας στο «Καθαρτήριο» για τουλάχιστον πέντε χρόνια όπου σχεδόν «στοίχειωσε», και αφού ανακάλεσε και αξιολόγησε τις ανθρώπινες αξίες και απαξίες και τις θρησκευτικές και κοινωνικές συμβάσεις στέκεται ξανά στα πόδια του, μαζεύει τα κομμάτια της ζωής του, «αυτομαστιγώνεται» αλύπητα και μετά εξηγεί de profundis γιατί νιώθει την ανάγκη να πει ξεκάθαρα και χωρίς φόβο: «Σ’ ευχαριστώ καρκίνε»
Από το βιβλίο του κ. Αλειφερόπουλου επιλέξαμε δύο ιστορίες, αφού εξασφαλίσαμε την άδειά του, τις αναρτήσαμε στις “Βιωματικές Ιστορίες” της Ιστοσελίδας μας. Τίτλοι τους :
Ο Ηρακλής . Ενας μικρός γίγαντας (σελ. 237)
Ο Αντωνίου (σελ. 248)
Ευχαριστούμε τον Συνάδελφο κ. Αλειφερόπουλο Δημήτρη για την δωρεά του Βιβλίου του στην Βιβλιοθήκη της ΕΕΥΕΔ.
Αναρτήθηκε στην ηλεκτρονική βιβλιοθήκη της ΕΕΥΕΔ έργο του Συναδέλφου Κωνσταντίνου Κυριακόπουλου, Ὑποστρατήγου (εα), Νευροχειρουργού. Αναφέρεται στην Ελληνικὴ Ἐπανάσταση, στον Ρόλο του Αλέξανδρου Υψηλάντη, στην διαμάχη Καποδίστρια – Μέττερνιχ και στην πολιτικὴ των Μεγάλων Δυνάμεων την εποχή της Επανάστασης.
Ένα από τα συνήθη λάθη των ιστορικών είναι να κρίνουν ένα γεγονός εκ του αποτελέσματος, ή εκ της έκβασής του με την πολυτέλεια που τους παρέχει ο διαρρεύσας χρόνος. Εδώ ο Συγγραφέας μας αφήνει μέσα από το υλικό που μας παραθέτει, να αντιληφθούμε τις συνθήκες που ίσχυαν κατά την έναρξη της Επανάστασης και τις δυνατότητες που προσφέρονταν εξ αρχής στους πρωταγωνιστές για επιλογή δράσης.
Το πολιτικό παρασκήνιο που αφορά την Επανάσταση εμφανίζεται μέσα από τα παρατιθέμενα στοιχεία και δημιουργεί στον αναγνώστη το ερώτημα πως κατάφερε το Ελληνικό Έθνος στην απόλυτη αρνητική πολιτική συγκυρία της εποχής, στην οποία δέσποζε στην Ευρώπη η Ιερά Συμμαχία, τελικά να επικρατήσει και να ανακτήσει την ελευθερία του.
Διαβάζοντας το έργο του κ. Κυριακόπουλου, από τις πρώτες σελίδες, γίνεται αντιληπτό ότι δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη ιστορική μελέτη του παραπάνω θέματος.
Από αριστερά : Τσάρος Αλέξανδρος Α, Υψηλάντης Αλέξανδος, Μέττερνιχ και Καποδίστριας.
Διαφέρει διότι ο συγγραφέας αφήνει τον πρώτο λόγο στους πρωταγωνιστές, να μας μιλήσουν για τα γεγονότα, τις σκέψεις τους, τις εκτιμήσεις τους και να μας εξηγήσουν τις ενεργειές τους. Μέσα από τις επιστολές τους, τα ημερολόγια τους και άλλα ιστορικά έγγραφα μερικά των οποίων εμφανίζονται για πρώτη φορά, ο Υψηλάντης, ο Καποδίστριας, ο Μέττερνιχ, ο Τσάρος της Ρωσίας Αλέξανδρος, οι Πρέσβεις των Μεγάλων δυνάμεων στην Κωνσταντινούπολη, παύουν να είναι πρόσωπα χαμένα πίσω στο χρόνο. Ο αναγνώστης έχει την αίσθηση ότι ζει στα χρόνια εκείνα ή ότι βιώνει τα γεγονότα. Μένει έκπληκτος με τις ομοιότητες της πολιτικής των Τούρκων, τότε και σήμερα, την θρασύτατη καταπάτηση Διεθνών Συνθηκών με την ανοχή των Μεγάλων Δυνάμεων ή και την διαχρονική ανθελληνική συμπεριφορά μερικών από αυτές.
Ευχαριστούμε για ακομη μια φορά τον Συνάδελφο κ. Κυριακόπουλο για την αποστολή του πονηματός του στην ΕΕΥΕΔ
Το έργο του κ. Κ. Κυριακόπουλου έχει αναρτηθεί στην Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη της ΕΕΥΕΔ εδώ
Ανάμεσα στους υγειονομικούς αξιωματικούς, που διέπρεψαν και διαπρέπουν στον επιστημονικό τομέα, υπάρχουν πολλοί Συνάδελφοι που ξεχωρίζουν και σε άλλους τομείς. Μεταξύ αυτών και ο Γιώργος Δαλαμάγκας με αξιόλογο συγγραφικό έργο.
Είναι απόφοιτος στης Στρατιωτικής Ιατρικής Σχολής – Τάξη 1958 (ΑΜ 610). Μετά την αποφοιτησή του κατατάχθηκε στην Ελληνική Αστυνομία. Ειδικεύτηκε στην Καρδιολογία και είναι διδάκτωρ του Α.Π.Θ. Έχει μετεκπαιδευτεί στις αναίμακτες μεθόδους της Καρδιολογίας στην Αμερική και έχει δημοσιεύσει σε ιατρικά περιοδικά άρθρα σχετικά με την ειδικότητά του.
Παράλληλα με την πετυχημένη διαδρομή στην ιατρική, δοκίμασε τα φτερά του στην λογοτεχνία με το πρώτο του βιβλίο που είχε τον τίτλο « Η Επιστροφή» (Εκδ. Κώδικας) (1998). Συνέχισε με την «Απροσδόκητη Ομολογία» το 2003 (εκδ. Ερωδιός), την «Κατεδάφιση» το 2006 (εκδ. Μαλιάρης-Παιδεία) το 2009, το «Και πέρα απ’ τη Μαύρη γραμμή» (εκδ. University Studio Press), το 2011.
Την 26 Φεβ.2022 δώρισε πέντε βιβλία του στην βιβλιοθήκη της ΕΕΥΕΔ:
«H Πατρίδα μου η Κασσάνδρα» το 2011 (εκδ. Θερμαϊκός),
«Ο φίλος κύριος Χ» το 2016 (εκδ. Ερωδιός),
«Στις ώρες της Σιωπής μου» το 2019 την ποιητική συλλογή, (εκ. Ερωδιός),
“Τότε…στο Πολύχρονο» το 2020 (εκδ. Ερωδιός) και
«Όπως τότε, στον καιρό της Πανούκλας», το 2021 (εκδ. Ερωδιός).
Σήμερα η πατρίδα μου, η Κασσάνδρα, το πρώτο πόδι της Χαλκιδικής, έχει γίνει πασίγνωστη για τις πανέμορφες παραλίες της, τις πεντακάθαρες θάλασσες και το ευχάριστο κλίμα της… Ελάχιστοι όμως γνωρίζουν ποια ήταν η πραγματική κατάσταση και η ζωή των κατοίκων της προτού “ενσκήψει” ο τουρισμός. Είμαι επίσης βέβαιος ότι ελάχιστοι γνωρίζουν κάτι για την ιστορία της και συγκεκριμένα για το μεγάλο Χαλασμό της Κασσάνδρας, που έγινε από τους Τούρκους το 1821. Ύστερα απ’ το Χαλασμό ολόκληρη η χερσόνησος έμεινε έρημη για κάποια χρόνια και όταν με σουλτανικό φιρμάνι επιτράπηκε να επιστρέψουν οι πρώην μόνιμοι κάτοικοι, (όσοι είχαν επιζήσει), ήρθαν συγχρόνως μ’ αυτούς και πολλοί Έλληνες από άλλα μέρη της Πατρίδας μας, οι αποκαλούμενοι “ξωμερίτες”.
Έχω πολλές ενδείξεις ότι ανάμεσα στους τελευταίους ήρθε στην Κασσάνδρα και ο πρώτος άνθρωπος που είχε το επίθετό μου. Ήταν ο προ-προπάππος μου. Με αφετηρία εκείνη την εποχή, χρησιμοποιώντας τη φαντασία μου, αλλά και τις γνώσεις ιστορικών πηγών, περιέγραψα στο βιβλίο τη δεινή κατάσταση στην οποία εκείνος βρήκε τότε την νέα πατρίδα του. Από τότε η πρόοδος εκείνου συμβαδίζει με την ανάπτυξη του τόπου, η οποία στηρίχθηκε αποκλειστικά στην εργατικότητα και την αφοσίωση όλων των κατοίκων στη γη τους. Από τότε δημιουργήθηκαν τα μεγάλα χωράφια, οι ελαιώνες και τα αμπέλια τους. Ο προ-προπάππος μου ανδρώθηκε, πρόκοψε, ρίζωσε και δημιούργησε μεγάλη οικογένεια, τα μέλη της οποίας έπαιξαν κάποιο ρόλο σε όλη τη πορεία της Κασσάνδρας ως σήμερα. Με δυο λόγια, στο βιβλίο μου “Η πατρίδα μου η Κασσάνδρα”, περιγράφω όσα φαντάστηκα, άκουσα και έμαθα γι’ αυτήν και όσα είδα και έζησα σ’ αυτήν.
Όσοι με γνώριζαν από παλιά, δε μ’ αναγνωρίζουν πια. Άγνωστος είμαι και για όσους με γνωρίζουν για πρώτη φορά τώρα, αφού το παρελθόν μου είναι άγνωστο σ’ αυτούς. Παραμένω, λοιπόν, άγνωστος για πολλούς κι αν θέλεις είμαι ο κύριος X. Με βολεύει να κρύβομαι πίσω από την ανωνυμία μου. Κι εγώ ο ίδιος δε θέλω να θυμάμαι τα περασμένα. Ήταν τόσο λαμπερά, που ακόμα με τυφλώνουν και δε μ’ αρέσει να τα αντικρίζω ούτε στις αναμνήσεις. Ήταν τόσο επώδυνα που ακόμα με πληγώνουν και θέλω να τα ξεχάσω. Τώρα, που επανήλθα στην κανονική ζωή με τη βοήθεια των φίλων μου και τη φροντίδα της νέας γυναίκας μου, με ενδιαφέρει μόνο το μέλλον, και μάλιστα το μέλλον του αγαπητού μου γιου Αλέξανδρου.
Αυτά σκεπτόταν ο Ντίνος, όταν ένα απόγευμα, ύστερα από την αναχώρηση του γιου του για το εξωτερικό, καθόταν στο μικρό μπαλκονάκι του διαμερίσματος της γυναίκας του και ρέμβαζε απολαμβάνοντας τον καφέ του. Εκείνο το απόγευμα είχε τη διάθεση να φιλοσοφήσει και είχε θέσει στον εαυτό του την ερώτηση: Ποιος ήμουν τέλος πάντων;
Στα τελευταία εβδομήντα περίπου χρόνια έλαβαν χώρα πολλές αλλαγές στο χωριό μου, το Πολύχρονο. Το χωριό μεγάλωσε, επεκτάθηκε με δύο σχέδια επέκτασης, πυκνοκατοικήθηκε, έγινε αγνώριστο για κάποιον που το ήξερε από παλιά. Η μεταμόρφωσή του αυτή προέκυψε πρώτιστα από την έλευση του Τουρισμού, που άρχισε από τη δεκαετία του εξήντα και κορυφώθηκε έως τις μέρες μας. Ο Τουρισμός ήταν αυτός που επέβαλε να κτιστούν περισσότερα, μεγαλύτερα και εξοπλισμένα με σύγχρονα μέσα σπίτια. Η ανάπτυξη αυτή «τράβηξε», προσήλκυσε και πολλούς ανθρώπους από άλλες περιοχές της χώρας μας να έρθουν, να δουλέψουν και να εγκατασταθούν μόνιμα στο χωριό μου. Η εσωτερική αυτή μετανάστευση και ο Τουρισμός έφεραν θεαματική αλλαγή της ζωής του χωριού, η οποία μεταβλήθηκε ακόμα περισσότερο από την έλευση και των οικονομικών μεταναστών από τα όμορα Βαλκανικά κράτη.
Οι αλλαγές αυτές ήταν φυσιολογικό όχι μόνο να αλλάξουν τη ζωή, αλλά να επηρεάσουν και να μεταβάλουν τη νοοτροπία, τον χαρακτήρα και τον τρόπο σκέψης των μονίμων κατοίκων. Σε τέτοιες κοσμογονικές αλλαγές που φέρνουν ευμάρεια σε έναν τόπο και προμηνύουν ευχάριστη μελλοντική ζωή, είναι φυσιολογικό οι άνθρωποι να λησμονούν ή και να απεχθάνονται τα γεμάτα βάσανα περασμένα χρόνια. Η γνώση όμως του παρελθόντος ενός τόπου φωτίζει το παρόν και το μέλλον του. Για τους λόγους αυτούς στο βιβλίο αυτό, που το ονόμασα Τότε…, στο Πολύχρονο, προσπάθησα να αποτυπώσω τη ζωή των παλιότερων μόνιμων κατοίκων του χωριού με τη μορφή μικρών διηγημάτων, που το περιεχόμενό τους το βρήκα αποθηκευμένο στη μνήμη μου. Είναι δηλαδή περιστατικά που έζησα ο ίδιος ή άκουσα να έχουν συμβεί τότε και τα οποία αποθησαυρίστηκαν στη μνήμη μου. Άλλα διηγήματα, βέβαια, όπως και τα ποιήματα, είναι αποτέλεσμα της φαντασίας μου και της έμπνευσής μου και προέκυψαν πάλι από τον διαφαινόμενο ερχομό του Τουρισμού, από γεγονότα της απότομης εισβολής του σε έναν τόπο ανέτοιμο να τον δεχτεί ή από την αναστάτωση του αυτός θα έφερνε η έφερε στη νοοτροπία και στη συνεισφορά των κατοίκων του χωριού. (Βλέπε «Η παραθερίστρια», «Η αντιπαροχή», «Το παραλιακό προικώο της Παναγιώτας»). Η πυρκαγιά του 2006, με οδήγησε να αφιερώσω και σ’ αυτήν κάποια ποιήματα.
Η ανάγνωση του βιβλίου Τότε…, στο Πολύχρονο, θα δώσει την ευκαιρία στους νέους ανθρώπους, στους πολλούς νεοφερμένους ξένους, στους παραθεριστές, σ’ αυτούς που θα έρθουν στο άμεσο και στο απώτερο μέλλον ή και σ’ αυτούς που δεν έχουν ακόμα γεννηθεί, να πληροφορηθούν την ιστορία του χωριού.
Αποτόλμησα να γράψω το πόνημα αυτό, επειδή παρακολουθούσα πάντοτε την εξέλιξη του χωριού από κοντά, αφού δεν έλειψα ποτέ για μεγάλο χρονικό διάστημα απ’ αυτό και αφού, λόγω της ηλικίας μου, έζησα στο «τότε» και ζω και στο σήμερα. Το σήμερα είναι θαυμάσιο και φανερό σε όλους. Εγώ όμως επιστρέφω στο «τότε» από μια εσωτερική ανάγκη, που με υποχρεώνει να ζω νοερά λίγες στιγμές του. Αυτό μου συμβαίνει, παρότι γνωρίζω πως όλα έχουν αλλάξει και πως, επιστρέφοντας εκεί, δεν θα βρω κανένα από εκείνα που θυμάμαι και λαχταρώ να ξαναζήσω. Αυτό το δυνατό συναίσθημα της νοσταλγίας μου ήταν το κύριο κίνητρο για τη συγγραφή των στιγμιότυπων από την παλιότερη ζωή του χωριού μου, με τη διαφορά πως δεν ήταν νοσταλγία επιστροφής στον χώρο και στον χρόνο, αλλά κατάντησε μια ερωτική νοσταλγία που μεγάλωνε και ενισχυόταν συνεχώς από τη μεγάλη αγάπη που διαχρονικά ένιωθα και νιώθω για το χωριό μου. Γι’ αυτό η συγγραφή αυτού του βιβλίου, παρότι κουραστική, μου ήταν ευχάριστη.
Oι άνθρωποι αρρώσταιναν και πέθαιναν κατά χιλιάδες σε πόλεις και σε χωριά, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Ο κορονοϊός δεν αστειευόταν. Σκότωνε χωρίς διακρίσεις πλούσιους και φτωχούς, μορφωμένους και αμόρφωτους. Και όμως υπήρχαν άνθρωποι που αμφέβαλλαν για την ύπαρξή του, που δεν εφάρμοζαν αλλά αντιμάχονταν τα προληπτικά μέτρα εναντίον του, που αρνιόνταν να εμβολιαστούν και απέτρεπαν και άλλους να το κάνουν, ενώ διαδήλωναν στους δρόμους για άσχετα θέματα. Κάποιοι συνέχισαν να ζουν με την εγωιστική τους αλαζονεία, τη ζηλότυπη νοοτροπία τους και με μοναδική επιδίωξη τον εύκολο πλουτισμό τους. Η αδιαφορία και η αναλγησία στον πόνο βασίλευε παντού κι ας θέριζε η αρρώστια κι ας πλάκωνε τις ψυχές ο φόβος της. Όταν εμφανίσθηκαν άνθρωποι φιλεύσπλαχνοι, έντιμοι, ικανοί και πρόθυμοι να βοηθήσουν, θεωρήθηκαν επικίνδυνοι και έπρεπε να εκτεθούν, να εξοντωθούν και να διωχθούν. Έτσι εύκολα ήρθε πάλι στην επιφάνεια η διχόνοια.
Η αντικοινωνική, παρανοϊκή και ανεύθυνη αντίδραση των ανθρώπων στη διάρκεια της πανδημίας του κορονοϊού εκδηλώθηκε σε ολόκληρο το μεγαλείο της. Κατά τα άλλα, η προηγμένη ανθρωπότητα βρέθηκε απροετοίμαστη και ανίκανη να αντιπαρατάξει οποιοδήποτε αποτελεσματικό μέτρο εναντίον του αόρατου θανατηφόρου ιού. Έτσι οι σύγχρονοι άνθρωποι αντιδράσαμε, φερθήκαμε και ζήσαμε περίπου όπως και οι συνάνθρωποί μας στον καιρό των μεγάλων επιδημιών της πανούκλας.
Ένα προφητικό κείμενο, που λίγο πριν την έκδοσή του, έχει ήδη επαληθευθεί στις περισσότερες προβλέψεις του.
Στις ώρες της Σιωπής μου.
Ποιητική Συλλογή
Γεωργίου Δαλαμάγκα
Εκδόσεις Ερωδιός
Απρίλιος 2019
Σελίδες : 133
ISBN : 978-960-454-216-1
Πως να παρουσιάσω μια Ποιητική Συλλογή, δεν είχα τις γνώσεις και το ταλέντο να την κρίνω. Απλά επέλεξα τυχαία, αντί παρουσίασης, ένα από τα δεκάδες ποιήματα της Συλλογής, το αναρτώ μαζί τις ευχαριστίες της ΕΕΥΕΔ για την δωρεά των βιβλίων του, που κοσμουν πλέον την Βιβλιοθήκη μας :
Η ΑΠΕΛΕΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΙΑΣ
Ήταν ελιά δεκάχρονη, στην άκρη φυτεμένη
κι έμεινε εκεί ακίνητη, «λεύτερη σκλαβωμένη».
Από παντού τη σκέπαζαν, την είχανε ζωσμένη,
βάτοι, κισσοί, αγριοτριανταφυλλιές,
την είχανε πνιγμένη.
Της έσφιγγαν τα κλώνια της, της κόβαν τον αέρα,
βογκούσε αυτή, ανήμπορη να κινηθεί πιο πέρα.
Πονούσε κι αναστέναζε, παρέλυαν τα μέλη,
τα φύλλα ξεραινότανε, ήτανε πια χαμένη.
Λουλούδια δύσοσμα, ανήθικοι ξένοι καρποί
ωρίμασαν πάνω στο δεντρί.
Σίγουρος θάνατος, αργός, θρίαμβος παρασιτικός
ήτανε τούτος ο πνιγμός.
Ξύπνησαν τότε συνειδήσεις κι αντανακλαστικά παλιά.
Έπνιγαν κι εμάς οι τύψεις κι ήλθε η ώρα για δουλειά.
Και αρπάξαμε τις τσάπες, κλαδοκόπους και τσεκούρια
και ματώσαμε τα χέρια.
Και νικήσαμε τα βάτια, διώξαμε κι όλα τ’ αγκάθια,
ξεριζώσαμε ευθύς κάθε σπόρο της ντροπής.
Και ξεχάσαμε τους πόνους, που ‘χαμε στους δύο ώμους
και στα χέρια και στα πόδια και στο σώμα μας παντού.
Ο Ταξίαρχος (ΥΙ) εα κ. Μηνόπουλος Γεώργιος (τάξη εισαγωγής ΣΙΣ 1958),
Ο μετέπειτα Καθηγητής Χειρουργικής Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης,
Ο πρόεδρος της Ιατρικής Σχολής ΔΠΘ,
Ο εκλεγμένος και απόλυτα πετυχημένος Υπερνομάρχης Έβρου-Ροδόπης,
Ο δικός μας συνάδελφος και φίλος, ο Γιώργος μας,
θα είχε πολλά να πει για τη ζωή του, που είναι γεμάτη δράση, πολυπραγμοσύνη, πρόοδο και μεγάλες επιτυχίες!
Οι εμπειρίες αυτής της ζωής αποτελούν χρήσιμα διδάγματα για νέους Στρατιωτικούς Γιατρούς, για Χειρουργούς, για Πανεπιστημιακούς, για Αυτοδιοικητικούς και για κάθε έναν που ξεκινώντας από ένα χωριό της Ελληνικής επαρχίας, ονειρεύεται πώς θα φτάσει στα πιο ψηλά σκαλοπάτια με ό,τι καταπιαστεί στη ζωή του. Μια λαμπρή πορεία ζωής, ένα φωτεινό παράδειγμα!
Ο Γιώργος Μηνόπουλος με το ταλέντο του στη γραφή, τη στρατιωτική μεθοδολογία και την ακαδημαϊκή πληρότητα κατέγραψε τα γεγονότα της ζωής του σε ένα βιβλίο “κόσμημα”, μεγέθους Α4 με 210 σελίδες, ιλουστρασιόν χαρτί και εκατοντάδες έγχρωμες φωτογραφίες, σκληρόδετο και καλαίσθητο, που σου προκαλεί αμέσως τη διάθεση να το ξεφυλλίσεις. Όταν το ξεφυλλίσεις, βρίσκεσαι παρέα με τον Γιώργο Μηνόπουλο, που εξιστορεί τη ζωή του με τόση ειλικρίνεια και φιλικό λόγο, με ζωντανές φωτογραφίες και ενδιαφέρουσες ανέκδοτες ιστορίες, που σε κερδίζει και δεν το παρατάς μέχρι να το τελειώσεις!
Ο τίτλος του είναι “Curriculum Vitae” που παραπέμπει σε Πανεπιστημιακό όρο “βιογραφικού”. Έχει στο εξώφυλλο δύο φωτογραφίες. Μία πρόσφατη του συγγραφέα και μία του Ιπποκράτη σαν βάση. Προδιαθέτει σε βιβλίο με ιατρικό κυρίως πνεύμα.
Ο Γιώργος Μηνόπουλος κατέγραψε τα γεγονότα της ζωής του ως δημόσιο πρόσωπο, τα εξέδωσε σε τόμο και τα προσέφερε δωρεάν σε φίλους, συναδέλφους, μαθητές του, ψηφοφόρους και συμπολίτες του, που ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα γι’ αυτόν και το έργο του. Αποτελεί και προσφορά στον ιστορικό ερευνητή του μέλλοντος ως μία αξιόπιστη προσωπική αναφορά.
Το “Curriculum Vitae” του Γιώργου Μηνόπουλου υπάρχει ήδη στη φυσική Βιβλιοθήκητης ΕΕΥΕΔ με μία θερμή αφιέρωση στην Ενωσή μας και καλά λόγια για το έργο μας καθώς και σε ηλεκτρονική μορφή, στη διάθεση όλων των μελών της Ένωσης. Τον ευχαριστούμε θερμά και συνιστούμε σε όλους σας, αγαπητοί Συνάδελφοι, να το ανοίξετε ηλεκτρονικά και να ταξιδέψετε μαζί του. Πολλοί από εσάς θα δείτε και τον εαυτό σας σε κάποια από τις φωτογραφίες του!
Dr. Νικ. Παπαγιαννόπουλος
Παράθεση μερικών από τις πολλές φωτογραφίες από το βιλίο του, που αφορούν με την σταδιοδρομία του στο υγειονομικό.
1958Η ορκωμοσία στη ΣχολήΜετά την ορκωμοσία οι συμμαθητές της Διμοιρίας με τον 6ετή Επιλοχία μας Ι. ΓερμάνηΜε τους Δασκάλους και τους μαθητές – μαθήτριες του Σχολείου της ΚοτρωνιάςΔιαλείμματα δουλειάς στο 424 ΓΣΝΕ (οι συνάδελφοι Ευ. Βουγιούκας και Θ. Ιωαννίδης) Συνάδελφοι του Χειρουργικού Τομέα (από αρ.: Σπ. Γεωργακής, ορθοπαιδικός . Χρ. Σαρηγιάννης, θωρακοχειρουργός . Αν.Βρεφίδης, Διευθυντής Α’ Χειρουργικής Κλινικής . Γ. Μηνόπουλος, χειρουργός . Αν.Καλτσάς, χειρουργός . Μ. Φρούσιος, νευροχειρουργός . Στην πίσω σειρά : ειδικευόμενοι).Ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό του 424 ΓΣΝΕ με τον Διευθυντή Ταξχο.(ΥΙ) ΧαϊδεμενάκηΜε Διοικητή τον Αρχ. Ι. ΓαλάνηΑποχαιρετώντας την άλλη μου Οικογένεια , το 216 ΚΙΧΝΕΕνθύμια από την Υπηρεσία . Τα συναισθήματα αλλού
Ο Γιώργος Μηνόπουλος δώρισε στην βιβλιοθήκη της ΕΕΥΕΔ και το βιβλίο του με τίτλο ” ΒΑΣΙΚΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ ΟΡΘΟΠΡΩΚΤΙΚΟΥ ΣΩΛΗΝΑ, που σύντομα θα είναι διαθέσιμο και σε ηλεκτρονική μορφή.
Στο βιβλίο αυτό παρουσιάζεται η αυτοβιογραφία του συγγραφέα με βιωματικά σχόλια, κρίσεις και συμπεράσματα από την προσωπική και. επαγγελματική ζωή του, που σχημάτισαν την προσωπικότητα και την βιοθεωρία του. Περιγράφει τα όνειρα, τις επιτυχίες και αποτυχίες, χαρές και λύπες, αστοχίες, την αγωνία του ανθρώπου, το παιχνίδι με τη μοναξιά και τον χρόνο. Αποκαλύπτει τις σχέσεις του με τους ανθρώπους και εξομολογείται για ότι έχει ή δεν έχει κάνει. Ο απολογισμός της ζωής του. (από το οπισθόφυλλο του Βιβλίου).
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
Αν και τρία χρόνια μικρότερος, συνέπεσα με τον Γιάννη Παλέρμο στην περίοδο φοιτησής μας στην ΣΙΣ. Το βιβλίο του με έφερε πίσω στην εποχή εκείνη. Οι νεότεροι θα δουν πτυχές της διαβίωσης στην Σχολή τα χρόνια εκείνα. Οι παλιότεροι θα διαπιστώσουν ότι έχουν ζήσει τις καταστάσεις που βίωσε και περιγράφει ο συγγραφέας χωρίς πουθενά να υπερβάλει. Ίσως αναγνωρίσουν τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν στις βιωματικές του ιστορίες και ας μην αναφέρει παρά μονο ένα γράμμα από το επώνυμό τους. Θα διαπιστώσουν ότι έχουν νιώσει την ίδια χαρά της συναδελφικότητας, την λύπη και την οργή της αναίτιας τιμωρίας, της βάναυσης συμπεριφοράς μεγαλυτέρων Συναδέλφων, αλλά και την θλίψη της χαμένης νιότης.
Στην συνέχεια διαβάζουμε για την πορεία του στο υγειονομικό της Π.Α και στο Νοσοκομείο 251 ΓΝΑ και βλέπουμε μέσα από τις βιωματικές του ιστορίες , να πρωταγωνιστούν άνθρωποι και ανθρωπάκια που προκαλούν σεβασμό, γέλιο ή αγανάκτηση. Με έκπληξη διαπιστώνουμε πως ανάλογες καταστάσεις και προβληματισμούς με τον συγγραφέα βιώσαμε και εμείς.
Στο τέλος προβληματιζόμαστε μαζί με τον συγγραφέα που προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα “Τι είναι ευτυχία” και αν την νιώσαμε γυρίζοντας πίσω την σκέψη μας στο χρόνο.
Το βιβλίο του ανοίγει ένα παράθυρο πίσω στο χρόνο, μια καταγραφή μικρών γεγονότων, μια παρουσίαση της ζωής και των συνθηκών που επικρατούσαν στην κοινωνία. Μια περιγραφή τόπων (Θεσσαλονίκη, Σαλαμίνα, Γαλαξείδι κτλ). Είναι μια μικρή ψηφίδα στην ιστορία του τόπου μας που χωρίς την καταγραφή της θα χανόταν στο πέρασμα του χρόνου.
Απομόνωσα μία παράγραφο από τέλος του βιβλίου του σας την μεταφέρω “Πρέπει λοιπόν να το αποδεχθώ αφού το λένε τα πράγματα και ο ορισμός του γήρατος, η ποιοτική και ποσοτική ελάττωση των βιολογικών λειτουργιών πνευματικών και σωματικών του ανθρώπου. Αλλά το κυριότερο το λέει η απώλεια κομματιών του εαυτού μου, το σπίτι που μεγάλωσα δεν υπάρχει, οι άνθρωποι που με μεγάλωσαν δεν υπάρχουν, στη στρατιωτική Σχολή που είχα πετύχει ήταν η πρώτη ιδιοκτησία μου, δεν με ξέρει πια κανείς και με διώχνουν, στις μονάδες που υπηρέτησαν τα νιάτα μου οι φρουροί μου λένε τι θέλετε, στο νοσοκομείο που πέρασα τη ζωή μου με δημιουργική ισχύ μου λένε έχετε κλείσει ραντεβού κύριε; και στο εργαστήριο μου βλέπω διπλώματα, βραβεία, μηχανήματα αραχνιασμένα. Αυτά όμως ήταν η ζωή μου και τώρα όλα αραχνιασμένα. Καλώς τα γηρατειά λοιπόν, λυπημένος που ήρθαν αλλά χαρούμενος που θέλω να παλέψω πολλά χρόνια μαζί τους και ήδη ανακαλύπτω το μεγάλο φάρμακο, τον ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟ.“
Ευχαριστούμε τον Γιάννη Παλέρμο για την δωρεά του Βιβλίου του στην ΕΕΥΕΔ όπως επίσης και για την άδειά του να αναρτήσουμε κάποιες απο τις βιωματικές ιστορίες από την περίοδο φοίτησης του στην ΣΙΣ. Ήδη έχουν αναρτηθεί δύο βιωματικές ιστορίες του εδώ
Ο Ευάγγελος Β. Βασιλείου γεννήθηκε στο χωριό Κρηνίδα Σερρών στις 21 Οκτωβρίου 1940. Εισήλθε στην στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή το 1958 (ΑΜ 631). Αποφοίτησε το 1965 και έχει την ειδικότητα του παθολόγου – καρδιολόγου.
Παρουσίαση του Βιβλίου του, από τον Αντγο (ΥΙ) ε.α Αθανασιάδη Ιορδάνη
Ο αγαπητός συναδελφος και λόγιος κ Ευάγγελος Β. Βασιλείου πρόσφερε στην Ένωση το βιβλίο του με αγάπη κι εκτίμηση προς αυτή.
Πρόκειται για ένα εξαιρετικό πονημα-μελέτη, σπάνιας επιμέλειας κι ευαισθησίας ,υψηλής τεκμηρίωσης και ανάδειξης του βίου και των πεπραγμένων του αθάνατου Ιερομαρτυρα Χρυσοστόμου.
Με γλαφυρό ύφος,εμβριθή εντρύφηση και επιμέλεια καταγράφει την θαυμαστή και λαμπρή πορεία ζωής του Εθνοϊερομαρτυρα Μητροπολίτου Δράμας και Σμύρνης εκ Τρίγλιας της Βιθυνίας ορμώμενου, από τη γεννησή του μέχρι το φοβερό του Μαρτύριο υπέρ Πίστεως και Πατρίδος. Περιγράφει τις εγκύκλιες σπουδές του στην Τρίγλια και μετέπειτα στη Θεολογική Σχολή Χάλκης του «αγχίνου και τολμηρού, φιλόπρωτου και ενθουσιώδους, φιλότιμου και οξύ, επίμονου και φίλλαλου» Χρυσοστόμου. Ο ευθυτενής κέδρος της Εκκλησίας, σπουδάζοντας ενηλικιώνει το πνεύμα του με τα νάματα της σοφίας των αρχαίων Ελλήνων και των Πατέρων της Εκκλησίας, αυτό το ευγενές αμάλγαμα και κράμα του θαύματος του Ελληνικού πολιτισμού. Εκθειάζει με κάθε λεπτομέρεια τους αγώνες του και τα πολλά και εκλεκτά έργα αναβάθμισης και πολιτισμού στο νομό Δράμας, όπως Σχολεία, Εκκλησίες, Εκπαιδευτήρια, Αναγνωστήρια και Ιδρύματα ευαγή. Ταυτοχρόνως είναι πρωτεργάτης του Αγώνα για τη διάσωση της Μακεδονίας από τους Βούλγαρους κομιτατζήδες σε χρόνους σκληρούς με αγώνες που πότισαν τη μαρτυρική γη της Μακεδονίας με αίματα θυσίας των ηρωϊκών τέκνων της. Με ιδιαίτερο παλμό και γοητευτικό χρωστήρα τον ακολουθεί στη Μικρά Ασία, όπου ως Μητροπολίτη Σμύρνης τον εκθειάζει και αναδεικνύει το μεγαλείο του όταν προκύπτουν τα φοβερά γεγονότα της καταστροφής κι ο Άγιος Πατέρας γίνεται ο πορφυρός Μάρτυρας υπέρ Πατρίδος και φωτεινός Ιερομαρτυρας υπέρ Πίστεως και βωμών προς δόξαντα του Έθνους και ομολογίας Πίστεως. Έμεινε έως τέλους Ατρόμητος, γενναιόφρων, Ομολογητής της Πίστεως, υπέρμαχος και πρόμαχος, στηρίζοντας και εμψυχώνοντας το Λαό και προσφέροντας εαυτόν υπέρ του Ποιμνίου και της Εκκλησίας. Ναι όντως «Το Ελληνικόν Πνεύμα ελαξεύθη εις το μάρμαρον, εσμιλεύθη εις τους θριγκούς των ναών, εχαράχθη εις τον πάπυρον, έλαμψες εις τας δέλτους της Ιστορίας, εκράτησε τας επάλξεις του πολιτισμού, πριεσώθη δια της Παραδόσεως και κρύπτεται ακόμη εις τα σπλάγχνα της γης αναμένον την σκαπάνην του αρχαιολόγου», της Εκκλησίας βλαστέ και πύργε ασάλευτε, Ιερομάρτυς Χρυσόστομε και δι ´Υμών εις τα πέρατα της οικουμένης, όπου ανθεί κι ευωδιάζει κάθε ευκλεής καρπός εκ του ακανθίνου στεφάνου του Μαρτυρίου σου, Ιεράρχα πανοίδημε. Αξίζει λοιπόν,να πορευθούμε την οδό της λεπτομερούς εξιστόρησης του βίου του καθότι με τη χάρη της γραφής του κ Βασιλείου θα αξιωθούμε να κοινωνήσουμε το γλεύκος των καρπών του Αγίου ανδρός,προς διδαχή και ενδυνάμωση όλων μας. Η μεγάλη αγάπη του συγγραφέα για τον Άγιο, ο πλούτος των πηγών αναφοράς του με άρθρα ,επιστολές και συγγράματα και αρχεία διεθνούς εμβέλειας καθιστούν το βιβλίο επίτευγμα υψηλής γραφής και το αναδεικνύουν εξαιρετικό ιστορικό-θεολογικό πόνημα γλαφυρής λογοτεχνικής αξίας. Τον ευχαριστούμε από καρδιάς κι ευχόμαστε στους αναγνώστες να ταξιδέψουν στο πέλαγος του λόγου του προς απολαβών τέρψεως και εμπειρίας πλούτου ιστορικών γνώσεων και θεολογίας του Εθνοϊερομάρτυρα Χρυσοστόμου Σμύρνης.
Ο εκλεκτός συνάδελφος κ Γεώργιος Γκόνης, χειρουργός, Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών, Υποστράτηγος ε.α και μέλος της ΕΕΥΕΔ, είχε την καλοσύνη να μας αποστείλει για την βιβλιοθήκη μας το τρίτο του βιβλίο με τίτλο “ΡΙΖΕΣ, από την πλάκα και το κονδύλι στο διαδίκτυο” . Εκδόσεις 24 Γράμματα.
Το βιβλίο, 212 σελίδων, απευθύνεται σε παιδιά ΣΤ’ τάξης Δημοτικού – τα εγγόνια μας – υπό μορφή διαδικτυακού μαθήματος λόγω πανδημίας. Περιγράφει την καθημερινότητα ενός παιδιού σε κάποιο ελληνικό χωριό, στις αρχές της δεκαετίας του ’50, – τα χρόνια που είμαστε εμείς παιδιά -. Αναφέρεται με προσωπικά βιώματα στη ζωή του χωριού μιας τυπικής, ελληνικής, αγροτικής, οικογένειας με τα πολλά παιδιά, τους παππούδες, τον στάβλο με το άλογο, το γαϊδουράκι, την αγελάδα και τις κατσίκες. Τα παιχνίδια των παιδιών στη φύση με αυτοσχέδια μέσα. Το Σχολείο με τη μαύρη πλάκα και το κονδύλι αντί για τετράδιο. Την ζωή χωρίς ηλεκτρισμό, χωρίς τηλέφωνο, χωρίς ραδιόφωνο ή τηλεόραση. Την συμμετοχή όλων των μελών της οικογένειας στις αγροτικές εργασίες, με προσφορά ανάλογη των δυνατοτήτων καθενός. Την κοινωνική ζωή του χωριού, εκκλησία, γιορτές, πανηγύρια, γάμοι, καφενείο. Το επώδυνο ξεπροβόδισμα των Νέων συγχωριανών στη μετανάστευση σε χώρες μακρινές Αυστραλία, Καναδά, ΗΠΑ.
Την τμηματική βελτίωση της καθημερινότητας με την ηλεκτροδότηση, την ασφαλτόστρωση των δρόμων, το άνοιγμα των οριζόντων με το τηλέφωνο και το ραδιόφωνο. Σιγά σιγά η πατρίδα μας άλλαξε επίπεδο, ξεπέρασε τα δεινά του πολέμου και σε λίγες δεκαετίες έγινε, με σκληρή δουλειά, μία αναπτυγμένη ευρωπαϊκή χώρα όπως είναι σήμερα.
Τα παιδιά πλέον από το Δημοτικό Σχολείο έχουν πλήρη πρόσβαση στο διαδίκτυο και στον ωκεανό της σύγχρονης γνώσης.
Η πρόοδος είναι ιλιγγιώδης, η νέα γενιά τρέχει με άλλες ταχύτητες και εμείς οι παλαιότεροι, μόνο να θαυμάζουμε μπορούμε. Μπορούμε όμως και να διακρίνουμε τις διαφορές στην εκπαίδευση και την παιδεία ειδικότερα και να συμβουλεύσουμε καταλλήλως τα νέα παιδιά.
Αυτό με πολλή αγάπη και βαθύ στοχασμό αναλύει ο Συγγραφέας για να συμπεράνει, ότι “τα παιδιά θέλουν αγάπη και μάλιστα αυτή την αγάπη να τη νιώσουν να τα αγγίζει”.
“…… με το διαδίκτυο μπορείς να μεταφέρεις αναρίθμητες πληροφορίες και πολλές γνώσεις, ίσως και Εκπαίδευση. Παιδεία όμως δεν μπορείς να διδάξεις. Παιδεία χωρίς αμεσότητα σχέσης, δεν μεταγγίζεται”.
Το βιβλίο του Γιώργου Γκόνη είναι και νοσταλγικό και διδακτικό. Απευθύνεται και στα παιδιά και στους γονείς η παππούδες. Δεν πρέπει να ξεχνούμε από που ξεκινήσαμε, τι δυσκολίες αντιμετωπίσαμε, τι λάθη κάναμε και πού φτάσαμε! Εδώ ψιλά που φτάσαμε όμως δεν πρέπει να αγνοήσουμε τη σφυρηλάτηση αξιών, την κατοχύρωση της ανεξαρτησίας της προσωπικότητας και την τελική κρίση: “ να μην επιτρέψουμε ο υπολογιστής να γίνει η σύγχρονη μάγισσα Κίρκη”.
Θεωρία και πρακτική στην αντιμετώπιση του σακχαρώδους διαβήτη.
Ο Δημήτριος Καραμήτσος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1941, όπου μεγάλωσε, σπούδασε και εργάστηκε τα περισσότερα χρόνια. Ως υπότροφος του ΙΚΥ μετεκπαιδεύτηκε στη διαβητολογία στο Λονδίνο. Ίδρυσε και διηύθυνε το διαβητολογικό κέντρο του Ιπποκράτειου νοσοκομείου Θεσσαλονίκης.
Τα τελευταία τέσσερα χρόνια της υπηρεσίας του στο ΑΠΘ υπήρξε διευθυντής της Α Προπαιδευτικής Παθολογικής κλινικής του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ. Είναι ομότιμος καθηγητής της ιατρικής σχολής του ΑΠΘ.Μετά την αποχώρηση του από την ενεργό υπηρεσία του στο ΑΠΘ (2008) απασχολείται εντατικά με τη νεότερη ελληνική ιστορία.
Έχει γράψει πολλές ιατρικές μελέτες, έξι ιατρικά βιβλία, τέσσερα λογοτεχνικά, δυο τόμους με “Νεότερη Ιστορία της Ελλάδας” και ένα βιβλίο στην Αγγλική γλώσσα με την ιστορία των πολέμων 1941-1949 (εκδόθηκε από την ΑΜΑΖΟΝ).
Από τα ιατρικά βιβλία η “ΔΙΑΒΙΤΟΛΟΓΙΑ – Θεωρία και πρακτική στην αντιμετώπιση του σακχαρώδους διαβήτη” 963 Σελίδες , @2009 ΣΚΙΩΚΗΣ, Ιατρικές και Επιστημονικές Εκδόσεις. έχει εξαντληθεί και με συμφωνία του εκδότη Δημ. Σιώκη παρέχεται δωρεάν.
Η αρχική χειρουργική αντιμετώπιση απαιτεί ορθολογισμό, σύνεση και αποφασιστικότητα. Ορθή χειρουργική πράξη είναι η αποτελεσματική χειρουργική πράξη και μέτρο της αποτελεσματικότητας είναι η διάσωση του τραυματία με την μικρότερη δυνατή αναπηρία.
Το βάρος της ευθύνης με οδήγησε, ενδοσκοπώντας τις γνώσεις και την εμπειρία μου, στην ανάγκη να διευρύνω τις επιστημονικές μου αναζητήσεις στον τομέα του τραύματος. Ταπεινή μου φιλοδοξία είναι να συμβάλω στην μεταφορά γνώσεων και εμπειριών που θα βοηθήσουν τους νέους συναδέλφους και θα συντελέσουν στην αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση των τραυματιών στην ειρήνη και στον πόλεμο.
Προσπάθησα να καλύψω το σύνολο σχεδόν των κακώσεων που είναι άμεσα απειλητικές για την ζωή και να σκιαγραφήσω τις βασικές αρχές λειτουργίας στα διάφορα υγειονομικά κλιμάκια. Μερικά κεφάλαια είναι στα όρια του φάσματος των καθημερινών επιστημονικών δραστηριοτήτων του γενικού χειρουργού. Τούτο με βοήθησε να μην παρασυρθώ σε άκρως εξειδικευμένες γνώσεις, που αναμφίβολα είναι απαραίτητες στην οριστική και νηφάλια σντιμετώπιση των τραυματιών, αλλά που η πιστή εφαρμογή τους μπορεί να αποδειχθεί ατελέσφορη ή και επιζήμια κατά την αρχική αντιμετώπιση μαζικών απωλειών. Το σύνολο των τραυματιών θα ωφεληθεί περισσότερο αν ο χειρουργός περιορισθεί σε εκείνα που πρέπει να κάνει και σε όχι σε εκείνα που μπορεί να κάνει.
Βασικά βοηθήματα σε αυτή μου την προσπάθεια απετέλεσαν το Emergency War Surgery, NATO handbook, Field Surgery pocket book του Βρετανικού στρατού, το Students Manual του A.T.L.S καθώς και άλλα επιστημονικά συγγράμματα και ανακοινώσεις.
Με την ελπίδα ότι το πόνημα αυτό θα βοηθήσει τους νέους συναδέλφους στην αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση των τραυματιών στην ειρήνη. Εύχομαι να μην προστεθούν γνώσεις και εμπειρίες από πολεμικές συγκρούσεις.
Γ.Φ.Γ
Η ΕΕΥΕΔ ευχαριστεί τον κ. Γεώργιο Γκόνη για την αποστολή ενός αντιτύπου στην βιβλιοθήκη της ΕΕΥΕΔ.
