Ο Ι.Π. Πύρλας (1817-1901) αποτελεί μια από τις πλέον σημαντικές και ασυνήθεις μορφές της νεοελληνικής ιατρικής του 19ο αιώνα. Πολυγραφότατος, κατέλιπε, μεταξύ των πολλών άλλων έργων του, και τρίτομη «Συvέκδημο Ιατροδικαστική» (Αθήναι, 1870, 1872), στις σελίδες της οποίας αφθονούν οι περιγραφές ιατροδικαστικών περιπτώσεων, που συχνά, εκτός από το σημαντικό επιστημονικό, έχουν και ιστορικό ενδιαφέρον. Μία από αυτές παρατίθεται κατωτέρω.
«ΤΑ ΕΠΙ ΤΟΥ ΚΡΑΝΙΟΥ τοιαύτα (τραύματα) εν γένει εισί θανατηφόρα οσάκις η σφαίρα εισέλθη εις τον εγκέφαλον. Ο θάνατος είχε τόσον ταχύτερος, όσον το τραύμα κείται εγγύτερα τη βάσει του εγκεφάλου. Τοιοῦτον τραύμα τάχιστα θανατηφόρον υπέστη ο Πάνος Θ. Κολοκοτρώνης το 1823. Γνωστόν εστίν ότι ο πρωτότοκος ούτος υιός του Θ. Κολοκοτρώνου, όστις διεκρίνετο τω καιρώ εκείνω επί παιδεία και ικανότητι, εφονεύθη παρά την Τρίπολιν μετά την λήξιν εμφυλίου μάχης, συναφθείσης παρά τω χωρίῳ Θάνα, καθ’ ην ήττηθείς μετέβαινεν εις το χωρίον Σιλίμνα, ένθα ήτο στρατοπεδευμένος ο πατήρ αυτού. Ενω εβάδιζεν έφιππος επί της αγοῦσης εν χωρίου Μπεσρίου εις Σιλίμναν, συνοδευόμενος παρ’ ολίγων σωματοφυλάκων, άνδρες εξ τον αριθμόν, ευρισκόμενοι μετά την μάχην επί της θέσεως Κλεισούρα καλουμένης όπισθεν πετρών, πολύ απέχουσαν αυτού, πυροβολούσι κατά των οπισθίων αυτού μάλλον προς ύβριν παρά πρὸς βλάβην, διότι μόλις η σφαίρα τουφεκίου έφθανεν, ότε μία σφαίρα τουφεκίου επιμήκους κρητικού, αφιχθείσα έτυχεν κακή μοίρα εξαιρετικώς μόνον τον Πάνον, ἥτις προσκρούσασα μετά κρότου επί του κρανίου διήλθεν αυτό εκ των απισθίων προς τα εμπρός και δεξιόθεν προς τ’ αριστερά πλαγίως, και επέφερεν αμέσως τον θάνατον, καταπεσόντος του φονευθέντος εκ του ίππου και εγκαταλειφθέντος εκεί παρά των εριήρων (=αγαπητών) εταίρων του, οίτινες ώχοντο φεύγοντες.
Φωτογραφία από ΕΡΤ-ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΥΝΟΥ
Το κρανίον του ατυχούς τούτου αρχηγού, το οποίον διατηρούμεν παρ’ ημίν, παρέχει λίαν περιέργους τας επ’ αυτού λυγράς (=ολεθρίας) οπάς της διελθούσης σφαίρας. Η μεν της εισόδου κείται επί της οπισθίας χώρας του δεξιού βρεγματικού οστού, 20 χιλιοστόμετρα απέχουσα της κορυφής του ινίου είχε κυκλική, και έχει διάμετρον κατά την εξωτερικήν πλάκα του κρανίου 19 χιλιοστόμετρα, άγει δε ευρυνομένη εκ των εκτός προς την εσωτερικήν πλάκα, εν η η διάμετρος της οπής είνε 24 χιλιοστ. Η δε της εξόδου κείται επί του μετωπικού οστού προς τα όπισθεν και υπέράνω της αριστεράς ζυγωματικής αποφύσεως, (επί του μηνιγκίου), απέχουσα της οφθαλμικής κόγχης 25 χιλιοστομ. Η οπή αύτη έχει σχήμα ωοειδές ως κομβοδόχης πλατείας εκ των άνω προς τα κάτω, ευρυνόμενον δε εκ της εντός προς την εκτός πλάκα του κρανίου και η μεν οπή της εντός πλακός έχει την μικροτέραν διάμετρον 7 χιλιοστ. την δε μείζονα 17 χιλιοστόμ. η δε της έξω πλακός έχει την μικροτέραν διάμετρον 22 χιλιοστόμ. και την μείζονα 30 ώστε η επί της έξω πλακός οπή, διατηρούσα το όμοιον σχήμα της εντός, υπάρχει πολύ ευρύτερα. Εκ της τοιαύτης διαθέσεως των οπών του-των έπεται εκ των προρρηθέντων ότι η σφαίρα προσέκρουσε καθέτως και τα του κρανίου εκ των οπισθίων, διόπερ και κυκλική εγένετο η οπή ότε διατρυπήσασα τας μήνιγκας του εγκεφάλου και αυτόν διαμπερές (sic), καθ’α απώλεσε μέρος της δυνάμεως αυτής, προσέκρουσεν αύθις πλαγίως επί της πλαγίας αριστεράς χώρας του μετωπικού οστού. Τούτων ἕνεκεν παρήχθη το τε επίμηκες ως κομβοδόχης σχήμα, η ευρύτης της όλης οπής, και το ευρύτερον της έξωθι πλακός. Εν συνόλω ειπείν αμφότεραι αι οπαί αύται της τε εισόδου, και της εξόδου διαφέρουσι πολύ προσαλλήλας (sic): η της εισόδου είχε κανονική, και μείζονος διαμέτρου της εξόδου ως προς την μετκροτέραν ταύτης διάμετρον. Ο δε θάνατος επήλθε τάχιστα διότι διῆλθε παρά την βάσιν αυτού».
(Συνέκδημος Ιατροδικαστική, Ι. Π. ΠΥΡΛΑ, εν Αθήναις.
Εκ του τυπογραφείου Ν. Γ. Πασσάρη, Τόμος Α’ 1870, σσ. 101-103).
Δέλτος, περιοδικό του Συλλόγου Φίλων Μουσείου Ελληνικής Ιατρικής, Περίοδος 1991-2000. Εκδοση της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικής Ιστορίας» (Ε.Μ.Ε.ΙΣ)“
H Ευρωπαϊκή Πνευμονολογική Εταιρία (ERS) στα πλαίσια εορτασμού των 30 ετών παρουσίας της και συνεισφοράς των μελών της στην κοινωνία, βράβευσε Μέλη της για τα επιτεύγματα τους και τις δυνατότητες για περαιτέρω εξαιρετικές εξελίξεις σε όλους τους τομείς της Πνευμονολογίος και στην κοινωνία.
Το Ετήσιο Ευρωπαϊκό Βραβείο Διδασκαλίας, της Ευρωπαϊκής Πνευμονολογικής Εταιρίας απονεμήθηκε στον Στέλιο Λουκίδη, Καθηγητή Πνευμονολογίας στο ΕΚΠΑ στην Ιατρική Σχολή Αθηνών.
Ο Στέλιος Λουκίδης άρχισε την καριέρα του με την είσοδό του στο Ιατρικό Τμήμα της Στρατιωτικής Σχολή Αξιωματικών Σωμάτων το 1981. Από το 1990 έως το 1994 ειδικεύθηκε στην Πνευμονολογία (Β’ Παθολογική κλινική 401 ΓΣΝΑ και 4η Πνευμονολογική κλινική ΝΝΘΑ). Πλήρες Βιογραφικό εδώ
Συγκεκριμένα η ιστοσελίδα της ERS, με την παρουσίαση των βραβείων, για τον Στέλιο Λουκίδη αναφέρει :
Ο Στυλιανός Λουκίδης εργάζεται τα τελευταία 17 χρόνια ως Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, σε μεγάλο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο. Προσπαθεί να συνδυάζει σε καθημερινή βάση είτε κλινική πρακτική είτε/και εκπαίδευση. Συχνά είναι δύσκολο αλλά ταυτόχρονα είναι μια διαρκής πρόκληση από την οποία μόνο θετικά στοιχεία μπορούν να αντληθούν.
Η εκπαιδευτική του ενασχόληση με το ERS ξεκίνησε από το επίπεδο των ομάδων όπου άρχισε να κατανοεί πόσο σημαντική είναι η εκπαιδευτική διαδικασία για την κοινωνία.
Φυσικά, η μεγάλη πρόκληση ήταν τα 3 χρόνια της εξ’αποστάσεως εκπαίδευσης όπου, στις αρχές του 2020, συνειδητοποίησε τη σημασία αυτής της εκπαιδευτικής προσέγγισης. Η πανδημία άλλαξε ριζικά την εκπαίδευση και ουσιαστικά παρείχε νέες δυνατότητες που διαφορετικά μπορεί να είχαν υποτιμηθεί.
Η αντιμετώπιση τέτοιων επιστημονικών προκλήσεων δημιουργεί άγχος αλλά ταυτόχρονα μας εισάγει σε μια διαδικασία όπου μια πολλαπλή συνεργασία οδηγεί θετικά και δίνει τη δυνατότητα σε «συνεχή παραγωγή ιδεών». Η εκπαίδευση δεν είναι μια απλή διαδικασία. Η εκπαίδευση είναι μια πολυδιάστατη διαδικασία όπου η αξιολόγηση και η παραγωγικότητα έχουν σημαντικό και ταυτόχρονα μοναδικό ρόλο.
Παρουσιάστηκαν συνολικά 56 Μαθητές τις παρακάτω ημερομηνίες :
18 OKT. 1953, 30 Μαθητές
05 NOE. 1953, 16 Μαθητές
16 ΔΕΚ. 1953 7 Μαθητές
ΑΛΛΕΣ ΗΜ. 1953, 3 Μαθητές
Στο Ιατρικό Τμήμα κατετάγησαν 50 και στο Κτηνιατρικό 6 Μαθητές. Περάτωσαν τις σπουδές των 52 (διαγράφηκαν 4) και κατανεμήθηκαν στους κλάδους των ΕΔ όπως παρακάτω :
Στρατό Ξηράς 46
Πολεμικό Ναυτικό 4
Πολεμική Αεροπορία 2
Μαθητές της Τάξης 1953 :
Καλαμπαλίκης Διονύσιος : Αρχηγός ΣΙΣ 1958-1959.
Ψημμένος Γεώργιος : Διετέλεσε Διευθυντής του 251 ΓΝΑ και ΔΥΓ/ΓΕΑ
Μαρτίνος Δημήτριος : Διετέλεσε Δντης ΔΥΓ/ΓΕΝ
Διένης Δημήτριος: Διετέλεσε Δντης ΔΥΓ/ΓΕΣ
Πεντούσης Πάρις : Διετέλεσε Διευθυντής 424 ΓΣΝΕ
Μουντούλας Χαρίσιος : Εξελέγη Καθηγητής Παθολογίας, Καρδιολογίας & Φαρμακευτικής του Ohio State Univerciry & Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Σφυρίδης Περικλής Διακεκριμένος Λογοτέχνης και Δοκιμιογράφος.
Η Επιστημονική Ένωση Υγειονομικών Ενόπλων Δυνάμεων έχει τη μεγάλη χαρά να Συνδιοργανώνει με το πρωτοπόρο Ιατρείο Λιπιδίων και Αθηροσκλήρωσης του 424 ΓΣΝΕ την Τρίτη Ημερίδα του με θέμα “Δυσλιπιδαιμίες – Ένας γνώριμος εχθρός με πολλά πρόσωπα”.
Το θέμα είναι επίκαιρο παρά ποτέ σε μία κοινωνία που καθιέρωσε έναν τρόπο ζωής μακράν του υγιεινού, από άποψη κίνησης και διατροφής. Αυτά και άλλα αίτια που εντόπισε η σύγχρονη επιστήμη θα αναπτυχθούν διεξοδικά από τους εκλεκτούς ομιλητές.
Όμως εμείς ως ΔΣ της Επιστημονικής Ένωσης Υγειονομικών Ενόπλων Δυνάμεων δεν μπορούμε παρά να εκφράσουμε τα θερμά μας συγχαρητήρια στον Γενικό Αρχίατρο κύριο Σφήκα Γεώργιο και στον Αρχίατρο κύριο Κουμαρά Χαράλαμπο, που με το μεράκι τους, την επιστημονική τους αρτιότητα και σκληρή δουλειά κατάφεραν να οργανώσουν και να θεσμοθετήσουν το πρώτο και μοναδικό για τις Ένοπλες Δυνάμεις Ιατρείο Λιπιδίων και Αθηροσκλήρωσης, που ήδη συμπληρώνει πέντε χρόνια δράσης!
Το διάστημα αυτό έχει να επιδείξει λαμπρά κλινικά και εκπαιδευτικά αποτελέσματα. Πάνω από 850 ασθενείς παρακολουθούνται εκ των οποίων 150 πάσχουν από Οικογενή Υπερχοληστερολαιμία. Τρεις Ειδικοί Ιατροί ολοκλήρωσαν την εξειδίκευσή τους στον τομέα της Λιπιδολογίας. Η Ευρωπαϊκή Εταιρεία Αθηροσκλήρωσης έχει εντάξει το Ιατρείο στα Αρχεία Καταγραφής Οικογενών Υπερχοληστερολαιμιών και ο Γενικός Αρχίατρος κύριος Σφήκας είναι Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ομάδας Εργασίας της Οικογενούς Υπερχοληστερολαιμίας τη διετία 2022-2023.
Για όλους αυτούς τους λόγους εμείς στην ΕΕΥΕΔ αισθανόμαστε υπερήφανοι για το Πρωτοποριακό Ιατρείο του 424 και για τους Συναδέλφους Μέλη μας, κυρίους Σφήκα Γεώργιο Γενικό Αρχίατρο, Παρδάλη Κωνσταντίνο Γενικό Αρχίατρο και Κουμαρά Χαράλαμπο Αρχίατρο, που στελεχώνουν το Ιατρείο και αποτελούν την Οργανωτική Επιτροπή της παρούσας ημερίδας.
Dr. Νικόλαος Παπαγιαννόπουλος
Υποστράτηγος (εα)
Πρόεδρος ΔΣ/ΕΕΥΕΔ
Χαιρετισμός Πρόεδρου Οργανωτικής Επιτροπής
Αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι, Ήρθε πάλι η στιγμή να ξαναβρεθούμε και να καταδυθούμε παρέα στα μυστικά της Λιπιδιολογίας στην 3η Ημερίδα Λιπιδίων & Αθηροσκλήρωσης. Έχοντας ζήσει ανεπανάληπτες δυσκολίες τα τελευταία δύο χρόνια, το μεγάλο στοίχημα ήταν να διατηρήσουμε την επαφή με τους ασθενείς μας σε αυτές τις πρωτόγνωρες συνθήκες και να μην χάσουμε την παρακολούθηση των χρόνιων νοσημάτων τους. Ένα πολύ δύσκολο έργο, το οποίο επιτύχαμε, παρά το γεγονός ότι η Δημόσια Υγεία βρέθηκε στα όρια της κατάρρευσης και όσοι την υπηρετούμε στα όρια των αντοχών μας.
Η εξέλιξη της επιστήμης δεν έμεινε όμως στάσιμη τα τελευταία χρόνια. Νέα καινοτόμα φάρμακα, καινοφανείς θεωρίες, πρωτοποριακές αντιλήψεις, νέες κατευθυντήριες οδηγίες ήρθαν να ταράξουν την καθημερινότητα τη δική μας και των ασθενών μας και να της δώσουν καινούριο νόημα. Πρέπει λοιπόν να αποδείξουμε ότι μπορούμε να είμαστε πάντα μπροστά από τις εξελίξεις για το καλό των ασθενών μας και να τις καθοδηγούμε.
Μετά τη μεγάλη επιτυχία των δύο προηγούμενων διοργανώσεών μας, πιστοί στο πνεύμα των καιρών, διοργανώνουμε την πρώτη μας υβριδική ημερίδα κι ευελπιστούμε να έρθουμε όλοι κοντά, με φυσική παρουσία ή διαδικτυακά και να γιορτάσουμε το θρίαμβο της επιστήμης.
Με συναδελφικούς χαιρετισμούς, Ο Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής
Την Παρασκευή 27 Μαίου 2022, στο παλαιό 424 ΓΣΝΕ πραγματοποιήθηκε εκδήλωση Ονοματοδοσίας του Στρατιωτικού Κέντρου Ψυχικής Υγείας προς τιμή του Μενέλεαου Βαδικόλια στα πλαίσια των 8 ετών λειτουργίας του Κέντρου.
Την εκδήλωση προσφώνησαν ο Διοικητής Γ΄ ΣΣ/NRDC-GR , o Διοικητής της ΣΣΑΣ, ο Διευθυντής του 424 ΓΣΝΕ, ο Μητροπολίτης Προύσης και εκ μέρους της ΕΕΥΕΔ ο Δημήτρης Σαρήπουλος. κ.α. Παρόντα ήταν τα παιδιά του Μενέλαου Βαδικόλια, Κώνσταντίνος και Χρυσάνθη που με τον Δκτη Γ’ΣΣ/NRDC-GR και τον Δντη του 424 ΓΣΝΕ αποκάλυψαν την Πλάκα Ονοματοδοσίας.
Ο Γενικός Αρχίατρος Φωτιάδης Πέτρος παρουσίασε τα πεπραγμένα του Κέντρου αναδεικνύοντας ένα πολύπλευρο έργο στον τομέα της Ψυχικής Υγείας, άγνωστο ακόμη στον χώρο μας. Για το έργο αυτό εκφράζουμε τα θερμά μας συγχαρητήρια, στον Διευθυντή, τα στελέχη και σε όλο το λοιπό προσωπικό του Κέντρου Ψυχικής Υγείας του 424 ΓΣΝΕ που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από ανάλογα Κέντρα της Πολιτείας.
Ο Γενικός Αρχίατρος Νταφούλης Παύλος παρουσίασε το Βιογραφικό του Υποστρατήγου (ΥΙ) Μενέλαου Βαδικόλια με την παρουσίαση πολλών φωτογραφιών και αναφορών στην διαδρομή του στο Υγειονομικό σου Στρατού Ξηράς.
Ο Κων. Βαδικόλιας, γιός του Μενέλαου Βαδικόλια παρουσίασε τον πατέρα του, τον οικογενειάρχη που πάλευε να συμβιβάσει τις υποχρεώσεις του στην υπηρεσία και στην οικογένειά του.
Η ΕΕΥΕΔ εκπροσωπήθηκε από τον κ. τ. Πρύτανη Μάνθο Αναστάσιο, τον κ. Σαρήπουλο Δημήτρη και τον Γεν. Γραμματέα Τασιόπουλο Αργύρη.
Η από καρδιάς ομιλία του κ. Σαρήπουλου που εντυπωσίασε και συγκίνησε τους παρευρισκόμενους. Παρατίθεται, σε ακριβή απομαγνητοφώνηση, παραβλέποντας τυχόν συντακτικά λάθη που αναπόφευκτα συνοδεύουν τον προφορικό λόγο.
Η ΟΜΙΛΙΑ
Ως εκπρόσωπος της Επιστημονικής Ένωσης Υγειονομικών Ενόπλων Δυνάμεων, θέλω να μεταφέρω, Ταξίαρχε κύριε Γκουβά και Γενικέ Αρχίατρε κύριε Φωτιάδη, τα συγχαρητήριά αφενός και αφετέρου την σύμφωνη και ομόφωνη γνώμη όλων των Μελών του ΔΣ για την ονοματοθεσία αυτή. Πράγματι ο Μενέλαος Βαδικόλιας μεταξύ των αξιών Ιατρών που υπηρετούσαν στις θέσεις αυτές κατέχει θέση περίοπτη. Προ ημερών ο Πρόεδρος της ΕΕΥΕΔ κ Παπαγιαννόπουλος παρηπονέθει ότι δεν διαβάζω τα mail. Διαβάζω του τίτλους, απάντησα. Τίποτα δεν διαβάζεις, μου είπε και έτσι δεν γνωρίζεις ότι η Πτέρυγα της ψυχιατρικής του Παλαιού 424 ΓΝΝΕ θα ονομαστεί Πτέρυγα Μενέλαου Βαδικόλια. Έμεινα ενεός. Θέλω να παρευρεθώ, έχει ιδιαίτερη σημασία για μένα και ο Πρόεδρος της ΕΕΥΕΔ μου ανέθεσε την εκπροσώπηση λογω συμμετοχής του σε άλλη Επιστημονική Ημερίδα την ίδια ώρα. Μισό αιώνα μετά, η συγκυρία μου έδινε τη δυνατότητα να εκφράσω ένα μεγάλο ευχαριστώ δημοσίως. Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα αναπόλησα τη ζωή μου σε σχέση με το Μενέλαο Βαδικόλια. Δυστυχώς ο χρόνος δεν μου επιτρέπει να μακρηγορήσω, συνοπτικά όμως επιθυμώ να αναφερθώ στον άνθρωπο Μενέλαο Βαδικόλια όπως εγώ τον γνώρισα. Έχασα τον πατέρα μου σε ηλικία 10 ετών ενώ ο αδερφός μου ή το 7 η οικογένεια Βαδικόλια χωρίς να έχει καμία υποχρέωση προς τούτο προσέφερε βοήθεια και αμέριστη συμπαράσταση. Ο Βαδικόλιας άνοιξε την προστατευτική αγκάλη του για να συμπεριλάβει άλλα δύο άτομα. Στάθηκε σαν πατέρας, με προστάτευσε, με συμβούλεψε, με κατεύθυνε με επέβλεπε, με έπέπληττε. Αλλά ακόμα και επίπληξη είχε τόνο χαμηλό και ήταν πολύ ήρεμη. Υπήρξε το καταφύγιο μου.
Όταν είχα την πρώτη μου επιπλοκή, έντρομος τον αναζήτησα. Χαμογέλασε μου είπε ένα ανέκδοτο σχετικό και μετά συνέχισε “και αυτό θα περάσει και άλλα θα έλθουν έτσι είναι η ιατρική, πρόσεξε μόνο να επιτελείς το έργο σου σύμφωνα με τους κανόνες της επιστήμης και να μην αμελήσεις ποτέ για τον άρρωστο”.
Πολλά τα βράδια που μετά το ιατρείο του, μου μετέφερε την εμπειρία του, μου διηγείτο ιστορίες από τη ζωή στο Στρατό και την Ιατρική. Θυμάμαι ακόμα τις προβλέψεις του και τις νουθεσίες του. Δυστυχώς πολλές από αυτές δεν τις ακολούθησα. Μία ημέρα τον βρήκα με κάτι έγγραφα, είναι τα σχέδια του νέου 424 ΓΣΝΕ, θα γίνει ή στη Σχολή Πολέμου ή στο Στρατόπεδο Καρατάσου, στην Ευκαρπία, εκεί που είναι σήμερα δηλαδή. Δυστυχώς όμως μου είπε συναντώ τέτοιες αντιδράσεις που πιστεύω ότι εσύ θα έχεις αποστρατευθεί και το Νοσοκομείο δεν θα έχει κατασκευαστεί.
Είχε πολλές γνωριμίες και προσέφερε βοήθεια αφειδώς. Τα αιτήματα του εγένοντο συνήθως αποδεκτά διότι και εύλογα ήταν και έπ’ αγαθώ εγένοντο. Από ασθενείς με οικονομική ανέχεια δεν λάμβανε αμοιβή και τούτο το λέω με γνώση γεγονότων και καταστάσεων.
Θυμάμαι το τελευταίο του ταξίδι από τον Άγιο Δημήτριο. Η πομπή σταμάτησε στη γωνία του 424 στην Παλιά Πτέρυγα περιθάλψεως και εψάλη Τρισάγιο. Στη συνέχεια θυμάμαι Αρχίατρους ολοκληρωμένους να ίστανται προ του τάφου. Θυμάμαι τον κύριο Σαρηγιάννη τον Χρήστο τον Χειρουργό, τον Μήνα τον Αρίστιππο τον μετέπειτα Κοσμήτορα. Ακούγοντας το “γοο” αντελήφθην ότι η προσφορά του ανθρώπου αυτού ήταν μεγάλη.
Ως επιτομή του Ανθρώπου, Μενέλαου Βαδικόλια, θα μου επιτρέψετε να χρησιμοποιήσω ένα απόφθεγμα του Τάσου Λειβαδίτη, χωρίς τα λόγια αυτά να αποτελούν ούτε φλινάφημα ούτε ψιμύθιο. “Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι τόσο ξεχωριστοί που αξίζει κανείς να ζει για να τους συναντήσει στη ζωή του έστω και μία φορά”.
Κύριε Καθηγητά * Κωνσταντίνε Βαδικόλια κυρία Αρχίατρε ** Χρυσάνθη Βαδικόλια, για μένα Κωστή και Σάντυ χαρά και τιμή για εσάς και τον πατέρα σας η σημερινή ημέρα.
Κυρίε Φωτιάδη συνεχίζουμε να λέμε ότι οι άνθρωποι ζούνε όσο υπάρχουν άνθρωποι που τους θυμούνται. Με τις ενέργειές σας επεκτείνατε την μνήμη του Μενέλαου Βαδικόλια εις το διηνεκές. Τα μέλη της Επιστημονικής Ενώσεως Υγειονομικών ΕΔ αποτίουν φόρο τιμής. Όσο για μένα κλείνω το γόνυ ευλαβικά.
Ευχαριστώ
Δημήτρης Σαρίπουλος
* Ο Κωνσταντίνος Βαδικόλιας είναι τακτικός πρωτοβάθμιος Καθηγητής Νευρολογίας στο Δημοκτηριο Πανεπιστήμιο Θράκης και Αρχίατρος ε.α
** Η Γ. Αρχίατρος Χρυσάνθη Βαδικόλια είναι αιματολόγος, Διευθύντρια Αιματολογικής Κλινικής του 424 ΓΣΝΕ.
Την Παρασκευή, 27 Μαϊου 2022. πραγματοποιήθηκε στο Αμφιθέατρο “Υποστρατήγου Μιχαήλ Γκιάλα” του 424 ΓΣΝΕ , Ημερίδα με θέμα την Στρατιωτική Χειρουργική στη Διαδρομή της Ελληνικής Ιστορίας.
Την Ημερίδα οργάνωσε η Α’ Χειρουργική Κλινική του 424 ΓΣΝΕ σε συνεργασία με το Μουσείο Ιστορίας της Ιατρικής του ΑΠΘ.
Μέσα από τρεις Στρογγυλές Τράπεζες και δύο διαλέξεις παρουσιάσθηκαν συνολικά 14 θέματα που καλύπτουν την διαρομή της Στρατιωτικής Ιατρικής από την εποχή που Ομήρου, του Ασκληπιού, του Ιπποκράτους, στην Εθνική Παλιγγενεσιά, την Μικρασιατική καταστροφή και στα νεότερα χρόνια από τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο μέχρι το Αφγανιστάν. Αναλυτικά τα θέματα που παρουσιάσθηκαν:
ΕΝΑΡΚΤΗΡΙΑ ΟΜΙΛΙΑ
Κωνσταντίνος Μηλιάς, Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής. Γενικός Αρχίατρος
ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ
Γεώργιος Γκούβας Ταξίαρχος, Διευθυντής Διοικητής 424 Γ.Σ.Ν.Ε.
Νικόλαος Παπαίωάννου, Καθηγητής Κτηνιατρικής, Πρύτανης Α.Π.Θ.
Νικόλαος Παπαγιαννόπουλος, Υποστράτηγος ε.α.. Πρόεδρος ΕπιστημονικήςΈνωσης Υγειονομικών προερχομένων εκ των Ενόπλων Δυνάμεων.
Σεβασμιώτατε, κύριε Πρύτανη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, κύριε Κοσμήτορα της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, κύριε Διευθυντά του 424 Γενικού Στρατιωτικού Νοσοκομείου, κυρία Διευθύνουσα, Κύριοι καθηγητές, κυρίες και κύριοι Συνάδελφοι, αγαπητοί φίλοι, η Επιστημονική Ένωση Υγειονομικών Ενόπλων Δυνάμεων, που εκπροσωπεί όλους τους Στρατιωτικούς Ιατρούς, εν ενεργεία και εν αποστρατεία, όλων των κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων, πανελληνίως, χαιρετίζει την πρωτοβουλία της Α’ Χειρουργικής Κλινικής του 424 Γενικού Στρατιωτικού Νοσοκομείου Εκπαιδεύσεως για τη διοργάνωση αυτής της ημερίδας με θέμα “ Η διαδρομή της Στρατιωτικής Χειρουργικής στην Ελληνική ιστορία”.
Η μακρά ιστορία του Έθνους των Ελλήνων με γραπτές περιγραφές πολέμων εδώ και 3.000 χρόνια, έδωσε περίοπτη θέση στους Στρατιωτικούς Γιατρούς με την Ομηρική ρήση στην Ιλιάδα (Α: 514-5) “Ιητρός γάρ ανήρ πολλών αντάξιος άλλων” και τούτο διότι εκτιμούσε το έργο τών Ιατρών στην περίθαλψη τών τραυματιών της μάχης. Στα προκλασικά χρόνια διέπρεψε ο Ασκληπιός ένώ στα κλασικά ο Ιπποκράτης υπήρξε ο μέγιστος των Ιατρών, ο Δάσκαλος της Ιατρικής και θεμελιωθτής της Ιατρικής Ηθικής, μία ιατρική αυθεντία για 2000 χρόνια!
Τους τελευταίους αιώνες η Ιατρική εξελίχθηκε σε Θετική Επιστήμη, για να φτάσουμε στο έπος του δεύτερου Βαλκανικού Πολέμου, όπου ”η Ελληνική λόγχη ομού μετά της Ελληνικής σύριγγος κατήγαγον λαμπράν νίκην του Ελληνικού Στρατού κατά των Βουλγάρων” , ο Στρατός των οποίων, είχε αποδεκατιστεί από την πανδημία χολέρας ενώ Ελληνικός Στρατός και ο Ελληνικός πληθυσμός είχαν κατεπειγόντως εμβολιαστεί από τους Στρατιωτικούς Γιατρούς της εποχής.
Οι εξελίξεις της Ιατρικής Επιστήμης λαμβάνοντας υπόψη και τις εξελίξεις στα οπλικά συστήματα, διαμορφώνουν πλέον το σύγχρονο περιβάλλον στις ανάγκες της Ιατρικής περίθαλψης μαχόμενων και αμάχων. Η ευθύνη της Στρατιωτικής Ιατρικής δεν εξαντλείται μόνο στην οικοδόμηση λαμπρών Νοσοκομειακών Μονάδων ή στην εκπαίδευση Στρατιωτικών Ιατρών σε όλο το φάσμα της σύγχρονης Ιατρικής. Απαιτείται η πλήρης και εις βάθος προετοιμασία όλων των Στρατιωτικών Υγειονομικών για να ανταποκριθούν επιτυχώς στις ανάγκες του σύγχρονου πολέμου. Δυστυχώς μία τέτοια προοπτική είναι υπαρκτή. Μία ματιά γύρω, μάς προσγειώνει στη σκληρή πραγματικότητα, που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε.
Πρέπει όλοι οι Στρατιωτικοί Υγειονομικοί να διδαχθούν τις συνθήκες εκστρατείας, να εκπαιδευτούν σε συνθήκες μαζικών απωλειών υγείας με έμφαση στο τραύμα και στο έγκαυμα.
Τα μαθήματα ATLS και BTLS πρέπει να παρέχονται υποχρεωτικά σε όλους τους Υγειονομικούς.
Tα Νοσοκομεία πρέπει να λειτουργούν με όλο το προσωπικό. Δεν νοείται να έχουμε Γιατρούς Χειρουργούς, Αναισθησιολόγους, Αίθουσες Χειρουργίου και να μην έχουμε Νοσηλευτικό προσωπικό για να παράσχεται πλήρης καθημερινή περίθαλψη και συγχρόνως εκπαίδευση όλου του προσωπικού σε συνθήκες έντασης καθώς και μεγιστοποίηση του παραγόμενου νοσηλευτικού έργου.
Όλοι οι Ειδικοί Γιατροί των σχετικών ειδικοτήτων πρέπει να παρακολουθήσουν τα σχολεία του ΝΑΤΟ που προσφέρουν εκπαίδευση σε αντιμετώπιση απωλειών υγείας από τα σύγχρονα όπλα.
Φυσικά, στηρίζουμε την προοπτική για άμεση στελέχωση και λειτουργία του Κέντρου Εγκαυμάτων του Νοσοκομείου ως κέντρο αναφοράς στη Βόρειο Ελλάδα καθώς και του Τμήματος Αιμοδοσίας.
Είμαστε Στρατιωτικοί Γιατροί και ξέρουμε καλύτερα από τον καθένα, τί χρειαζόμαστε για να ανταποκριθούμε σε ένα σύγχρονο πόλεμο. Το βέβαιο είναι ότι δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε, να συμβιβαζόμαστε σε μία πολυδιάσπαση του προσωπικού μας, που αποτελεί την εύκολη λύση για την Πολιτεία αλλά αφαιρεί κρίσιμο προσωπικό και άκρως απαραίτητο για την εύρυθμη λειτουργία του Νοσοκομείου.
Δεν πρέπει να επαναπαυόμεθα σε έλλειψη κατάλληλης εκπαίδευσης για αντιμετώπιση μαζικών απωλειών υγείας.
Η Πολιτεία πρέπει να είναι πάντα συνεπής αρωγός και να καταστήσει γνωστό με όρους σαφείς το όραμα της για τα Στρατιωτικά Νοσοκομεία και την Στρατιωτική Ιατρική.
Αγαπητοί Συνάδελφοιοι αρχαίοι Ρωμαίοι έλεγαν “Si vis pacem, para bellum” δηλαδή αν θέλεις ειρήνη προετοιμάσου για πόλεμο. Είναι γνωστό ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Σήμερα θα γίνει μία ενδελεχής μελέτη της πορείας της Χειρουργικής μέσα από τους αγώνες του Έθνους. Τα συμπεράσματα πρέπει να γίνουν αφορμή για περαιτέρω ώθηση και η διεκδίκηση του αυτονόητου.
Η ΕΕΥΕΔ είναι μαζί με τους εν ενεργεία Συναδέλφους. Ήδη με την αλλαγή του καταστατικού που προέκυψε από την πρόσφατη Γενική Συνέλευση, οι εν ενεργεία Συνάδελφοι μπορούν να διεκδικήσουν και θέση στο Δ.Σ της Ένωσης. Επιπροσθέτως εξαλείφθηκε από το τίτλο μας ο όρος “Προερχόμενων εκ των Ενόπλων Δυνάμεων”. Είμαστε όλοι Υγειονομικοί των Ενόπλων Δυνάμεων. Εμείς οι απόστρατοι Στρατιωτικοί Γιατροί, είμαστε πρόθυμοι να συμπαρασταθούμε και αν χρειαστεί, να συμπαραταχθούμε, και να διεκδικήσουμε δυναμικά, με την άνεσή του Έλληνα πολίτη, χωρίς τη δέσμευση της Στολής, ό,τι το Υγειονομικό χρειάζεται.
Συγχαίρω τον Γενικό Αρχίατρο κ. Μηλιά Κωνσταντίνο και τους Συνεργάτες του για τη διοργάνωση της σημερινής Ημερίδας, με αυτή την εμβληματική τη θεματολογία.
Εύχομαι να την απολαύσετε, αγαπητοί Συνάδελφοι και εκλεκτοί προσκεκλημένοι και να αποτελέσει πηγή έμπνευσης και προβληματισμού για όλους μας, επ’αγαθώ της φιλτάτης Πατρίδος.
Από αριστερά Λαμπρινουδάκης Β, Παπαγιανόπουλος Ν. Γερουλάνος Σ, Μηλιάς, Νικόλτσιος Β, Ιωαννίδης Κ.Παπαγιαννόπουλος Ν, Τερψίδης Κ. Δαρδαβέσης Θ. Τσούσκας Ι. με Μαθητές της ΣΣΑΣ που παρακολούθεισαν την Ημερίδα.
Με θλίψη σάς ανακοινώνουμε, ότι έφυγε από την ζωή ο Υποστράτηγος (εα) Υγειονομικού Κτηνίατρος, Παπαπαναγιώτου Παναγιώτης.
Ο Παπαπαναγιώτου Π. γεννήθηκε στο Άργος το 1932 και εισήλθε την Στρατιωτική Ιατρική Σχολή, στο Κτηνιατρικό Τμήμα, το 1953 με AM ΣΙΣ 394 και αποφοίτησε το 1958.
Υπηρέτησε πολλά χρόνια στην Δνση Σπουδών ΣΙΣ-ΣΣΑΣ και στις περισσότερες Κτηνιατρικές Μονάδες. Ετερμάτισε την καριέρα του ως Διευθυντής Κτηνιατρικού ΔΥΓ-ΓΕΣ.
Σχόλια Συναδέλφων αντί επικηδείου
Ο Πάνος Παπαπαναγιώτου ήταν ένας σπάνιος Συνάδελφος. Πρωτίστως ήταν έξυπνος, πολύ έξυπνος ! Ήταν δίκαιος, είχε όραμα και είχε αγάπη ! Στην μακρά πορεία του στο Στρατό υπήρξε πάντοτε το στέλεχος που μονο έλυνε προβλήματα. Ποτέ δεν δημιουργούσε. Και με αυτά τα προσόντα γινόταν άμεσα διακριτός, όπου κι αν υπηρετούσε. Ιδιαίτερα στο απαιτητικό πόστο της Δ.σης Σπουδών /ΣΙΣ-ΣΣΑΣ, όπου λειτουργούσε σαν φάρος και κυματοθραύστης και… λιμενάρχης! Θα τον θυμάμαι με αγάπη και σεβασμό! Ο Θεός ας τον ανάπαυση και η εκτίμηση όλων μας, ας κάνει τους δικούς του ακόμα πιο περήφανους για αυτόν !
Δρ. Παπαγιαννόπουλος Νικόλαος
Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή του. Εξαίρετος Υγειονομικός Αξιωματικός και αενάως φιλομαθής, κάτοχος δύο πτυχίων (Κτηνιατρικής και Οδοντιατρικής ). Υπηρετών στην Δνση Σπουδών της Σχολής μας περιέβαλε όλους με στοργική αγάπη και ενδιαφέρον. Ήταν απο τους ανθρώπους που η μορφή τους παραμένει ανεξίτηλη στην μνήμη μας. Θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του.
Δασκαλόπουλος Γιώργος
Θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του. Όταν σπούδαζα στην ΣΣΑΣ υπηρετούσε αυτός στην Δνση Σπουδών. Ήταν από τους πολύ καλούς Αξιωματικούς του Κτηνιατρικού δείχνοντας ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους μαθητές της Σχολής
Γεωργακάκης Αθανάσιος
Θερμα συλλυπητηρια στους οικειους. Μαθητης στην Σχολη εγω δνση σπουδων εκεινος. Πολυ καλος Ανθρωπος. Ενδιαφεροταν για ολους μας. Ηταν εξαιρεση.
Δρ. Τζουβελέκης Ευάγγελος
Ενας σπουδαιος αξιωματικός! Ηρεμος, γλυκός, φιλομαθής, προσηνής…. σπάνια ποιότητα ανθρώπου! Από τους ελάχιστους… όπως σωστα εγραψε ο φιλος Θοδωρος Στεφανόπουλος! Αφησε σπουδαιο αποτυπωμα στη Σχολή με το περασμά του στη Διευθυνση Σπουδών! Θερμά συλλυπητηρια στην οικογένειά του….
Αλειφερόπουλος Δημήτρης
Από τους ανθρώπους, που ξεχώριζαν για το ενδιαφέρον και την προσήνεια προς τους μαθητές, όταν υπηρετούσε στη Δνση Σπουδών, γι’ αυτό και εξαιρετικά αγαπητός από όλους !Ο Θεός να τον αναπαύει και να του δώσει Καλό Παράδεισο ! Ειλικρινή συλλυπητήρια στους οικείους του !!
Διδάγγελος Παύλος
Τα χρόνια πέρασαν αμείλικτα, οι αναμνήσεις ξεθώριασαν, έμεινε η ανάμνηση της θετικής αύρας που εξέπεμπτε σε όσους υπηρέτησαν κοντά του. Θερμά συλλυπητήρια στους οικείους .
Τασιόπουλος Αργύρης
Καλό παράδεισο ,στόν συνάδελφό μας Υπτγο(ΥΚ) (εα) Παπαπαναγιώτου Παναγιώτη καί στήν οικογένειά του νά ειναι υγιεί, γιά νά τόν θυμούνται μέ αγάπη καί νά έχουν τήν εξ ύψους παρηγορία. Ειναι χαραγμένος στήν μνήμη μου (από τά χρόνια που ήμουν μαθητής της ΣΣΑΣ) ως ευγενής καί μειλίχιος Αξ/κός
Μαρκάδας Χρήστος.
Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του! Ήταν η όαση κατανόησης και ευγένειας στη Διεύθυνση σπουδών της ΣΣΑΣ στην εποχή μας.
Βέργος Κώστας
Ενας υπέροχος άνθρωπος !! Πάντα καλοπροαίρετος,ευγενής,προσηνής. “Θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του”.
Όπως είναι αναμενόμενο το επιστημονικό δυναμικό των υγειονομικών των Ενόπλων Δυνάμεων, έχει ΄μια ζηλευτή συμμετοχή, πέρα από τον επιστημονικό τομέα, στα πολιτιστικά δρώμενα.
Είναι ένα τεράστιο έργο που είναι άγνωστο και που σίγουρα με την πάροδο του χρόνου θα λησμονηθεί. Η ΕΕΥΕΔ στα πλαίσια προβολής του, ζήτησε από τους Συναδέλφους να αποστείλουν τα βιβλία τους σε ηλεκτρονική ή φυσική μορφή. Υπάρχει ανταπόκριση, μικρή μέχρι στιγμής σε σχέση με το μέγεθος του επιστημονικού μας δυναμικού και του πνευματικού τους έργου. Ήδη Βιβλία Συναδέλφων κοσμούν την φυσική Βιβλιοθήκη μας οι οποία στεγάζεται στην Βιβλιοθήκη του 424 ΓΣΝΕ. Παράλληλα η ΕΕΥΕΔ οργάνωσε μια “ηλεκτρονική” επίσκεψη στην φυσική Βιβλιοθήκη όπου μπορείτε να δείτε τα Βιβλία που μας εμπιστεύτηκαν. εδώ
Ένα από τα Βιβλία είναι και οι ” Μνήμες Τρύγου στα Μεσόγεια Αττικής” του Συναδέλφου μας κ. Δ. Μπούκη.
ΜΝΗΜΕΣ ΤΡΥΓΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΣΟΓΕΙΑ. Μια παράδοση χιλιάδων χρόνων που αφορά στην αμπελουργία στα Μεσόγεια έρχεται να ξαναζωντανέψει και να φέρει πάλι κοντά μας, με την έκδοση του βιβλίου-λευκώματος, ο ιατρός-ακτινολόγος Δημήτρης Μπούκης.
Η ιστορία της αμπελουργίας των Μεσογείων ξανάρχεται στη μνήμη μας μέσα από τις κιτρινισμένες και πολυκαιρισμένες φωτογραφίες αυτού του βιβλίου, εικόνες ξεχασμένες οι περισσότερες με το πέρασμα των χρόνων, που όμως, ολοζώντανες ξαναγεννιούνται χάρη στον φωτογραφικό φακό.
Πρόκειται για μια πολύτιμη έκδοση γεμάτη μνήμες για τα Μεσόγεια και τους κατοίκους της περιοχης, οι οποίοι μέσα από αυτό το βιβλίο έχουν τη δυνατότητα να θυμηθούν ή να γνωρίσουν τους ανθρώπους εκείνους που ασχολούνταν με την αμπελουργία και που παρά την κουραστική καθημερινότητά τους στο χωράφι, το αμπέλι και τα οινοποιεία, στέκονται χαμογελαστοί με καμάρι μπροστά στον φωτογραφικό φακό, ξεχνώντας για λίγο τον μόχθο και την αγωνία τους, τη λιτή και βασανισμένη ζωή τους.
Εξάλλου, ας μην ξεχνάμε ότι η ιστορία αλλά και οι μνήμες κάθε τόπου, όταν αυτές καταγράφονται και αναδεικνύονται, αποτελούν τη μεγαλύτερη παρακαταθήκη που μεταφέρεται απο τις παλαιότερες στις νεότερες γενιές.
Ιδιαιτερα δε για τα Μεσόγεια, η παράδοση του τρύγου, του μεσογείτικου κρασιού αλλά και γενικοτερα του τρόπου παραγωγής του, είναι μια οφειλόμενη υποχρέωση των νεότερων γενιών προς τους προγόνους τους, ένα μεγάλο κενό της πρόσφατης ιστορίας που δεν έχει αναδειχθεί μέχρι σημερα.
Αυτή τη μεγάλη υποχρέωση και ευθύνη ανέλαβε να φέρει εις πέρας ο Δημήτρης Μπούκης, με το πλούσιο φωτογραφικό υλικό που διαθέτει και τα εύστοχα σχόλια που το συνοδεύουν και παρουσιάζουν όλο τον κύκλο του αμπελιού και του τρύγου στην περιοχή μας.
Οι «Μνήμες Τρύγου» είναι ένα βιβλίο πραγματικά ανεκτίμητο που έχει φτιαχτεί με πολύ Κόπο και ακόμα περισσότερο μεράκι και το οποίο αποτελεί μια τεράστια συμβολή στην προσπάθεια για γνώση της ιστορίας των Μεσογείων και των συνηθειών των ανθρώπων της περιοχής, πολλές από τις οποίες έχουν εκλείψει στις μέρες μας.
Εύχομαι να ακολουθήσουν ανάλογες εκδόσεις που θα αναδείξουν την ιστορία αλλά και άλλες παραδοσιακές δραστηριότητες και τέχνες της περιοχής μας.
ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ
Γιάννης Πρόφης, Πατητήρι, Λάδι 2006
Στην έκδοση αυτή καταγράφεται η δομή του Μεσογείτικου τόπου, με τους ξεχωριστούς αμπελώνες, η όλη διαδικασία της αμπελοκαλλιέργειας, τα μέσα πραγμάτωσής της και, κυρίως, η διαδικασία του τρυγητού και της οινοποίησης, όπως γίνονταν πριν τη μηχανοκίνηση.
Κύριο στοιχείο στην προσπάθεια αυτή, υπήρξε η φωτογραφική απεικόνιση όλων των δεδομένων της ζωής και των διεργασιών που πραγματοποιούνταν στον Μεσογείτικο τόπο και που σήμερα, δυστυχώς, χάνονται. Απώλειες οφειλόμενες στις σύγχρονες ωφελιμιστικές εξελίξεις και στην ανθρώπινη αδιαφορία για τη διατήρηση των παραδόσεων. Όμως, οι παραδόσεις μας δίνουν τις ειδικές γνώσεις, τις πολλαπλές εμπειρίες και τις αναγκαίες βάσεις, για τη συνέχιση του αυθεντικού τρόπου ζωής των Μεσογειτών.
Καταγράφεται ό,τι χάθηκε και γίνεται προσπάθεια να περισωθεί, με κάθε τρόπο, ό,τι έχει απομείνει.
Η φωτογραφία, οι ειδικές γνώσεις, τα εναπομείναντα χρηστικά αντικείμενα και κάθε άλλο στοιχείο που μπορεί να μας στηρίξει στο μέλλον, ως ξεχωριστούς οινοπαραγωγούς, ως Μεσογείτες κάτοικους της αττικής γης, προβάλλονται και λαμβάνονται υπόψη, για μελλοντική αξιοποίηση.
Επιδιώκουμε τη δημιουργία ενός αναγκαίου Μουσείου αμπέλου και οίνου. Είναι απαραίτητη η διαφύλαξη, έστω και δια της καταγραφής, όλων των υπαρχουσών γνώσεων και στοιχείων. Να μην αφεθούν στη λήθη του χρόνου όσα πολύτιμα μας δόθηκαν από τους προγόνους μας.
Το Βιβλίο κοσμούν 124 Φωτογραφίες, ενδεικτικά παρουσιάζουμε μερικές από αυτές.
Φωτ. αρχείο Ιωάννη ΛιάπηΦωτ. αρχείο Ελένης Αλλαγιάννη ΣουλιώτηΠλύσιμο κοφινιών. 1952. Φωτ αρχείο Πολιτστικού Συλόγου ΣπάτωνΕργοστάσιο Οινοποιίας στο Μαρκόπουλο, το 1914 Φωτ. αρχείο Αναγκαστικού Συνεταιρισμού ΜΑΡΚΟ
Το Αρχείο Κωδικών είναι κλειδωμένο. Ο κωδικός έχει δοθεί στα μέλη της ΕΕΥΕΔ και σε όσους αποφοίτους ΣΙΣ,ΣΣΑΣ,ΣΣΑΝ τον έχουν ζητήσει.
Τα στοιχεία προέρχονται από το αρχείο της Στρατιωτικής Σχολής Αξιωματικών Σωμάτων και από το Βιβλίο “Η Ιστορία της Στρατιωτικής Ιατρικής Σχολής (Σ.Ι.Σ) Θεσσαλονίκης (1947-1970)”.
H διαχρονική σχέση των γιατρών με τη λογοτεχνία είναι ευρέως γνωστή και έχει επισημανθεί από πολλούς κριτικούς. Και είναι αμέτρητοι οι γιατροί που έμειναν στην ιστορία για το λογοτεχνικό τους κυρίως έργο, μολονότι υπηρέτησαν ευσυνείδητα και την ιατρική, ενίοτε μάλιστα με εξαιρετική επιτυχία που επισφραγίστηκε ακόμα και με βραβεία επιπέδου Nobel.
Πολλοί κριτικοί επίσης έχουν γράψει για την ευεργετική αλληλεπίδραση Ιατρικής-Λογοτεχνίας. O γιατρός και μέγας δραματουργός Αντον Τσέχωφ είπε το χαρακτηριστικό «η Ιατρική είναι η σύζυγός μου, αλλά πραγματικό έρωτα κάνω με τη Λογοτεχνία».
Βέβαια, από φιλοσοφική θεώρηση, η Ιατρική και η Λογοτεχνία χαρακτηρίζονται από μια κοινή κυρίαρχη ανθρωπιστική διάσταση και μοιάζουν μεταξύ τους, τόσο όσον αφορά στο αντικείμενο που διακονούν, όσο και στις ενέργειες, στις συμπεριφορές τους και στους επιδιωκόμενους στόχους. Έχει αποδειχθεί ότι αυτές οι δύο «Τέχνες» μπορούν να συμπορευτούν θαυμάσια και να αποτελούν πηγές έμπνευσης και ευαισθητοποίησης, αλληλεπιδρώντας στα επιστημονικά επιτεύγματα και στις ανθρωπιστικές αξίες. Η συνύπαρξη Ιατρικής και Λογοτεχνίας συνιστά ένα αδιάσπαστο «δίδυμο» που διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην ίδια τη ζωή και τη σταδιοδρομία του γιατρού ως θεραπευτή του σώματος και της ψυχής των συνανθρώπων του. Και πάλι ο ανεπανάληπτος Αντόν Τσέχοφ, στη σύντομη αυτοβιογραφία του, αναφέρει επί λέξει:«Είμαι βέβαιος πως το γεγονός ότι ασχολήθηκα με την Ιατρική έχει επηρεάσει σοβαρά τη λογοτεχνική μου δραστηριότητα. Αυτό έχει διευρύνει σημαντικά το πεδίοτων παρατηρήσεών μου και εμπλουτίσει τις γνώσεις μου, των οποίων την πραγματική αξία για μένα μόνον εκείνος που είναι ο ίδιος γιατρός μπορεί να καταλάβει».
Οι γιατροί που μεγαλούργησαν στα παγκόσμια λογοτεχνικά πεδία είναι πάρα πολλοί και ενδεικτικά μόνο αναφέρω (σε παρένθεση το [πιο γνωστό τους έργο) τους Φρανσουά Ραμπελέ (Γαργαντούας), Σόμερσετ Μομ, Άρτσιμπαλντ Κρόνιν, Άρθουρ Κόναν Ντόιλ (Σέρλοκ Χόλμς), Βασίλι Αξιόνοφ, Μάικλ Κράιτον (Τζουράσικ Παρκ), Στάνισλαβ Λεμ (Σολάρις), Ρίτσαρντ Χούκερ (συγγραφέας του ΜΑSH), Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, Άξελ Μούντε (το χρονικό του Σαν Μικέλε), Φρήντριχ Σίλλερ, Άντον Τσέχωφ και Σελίν Φερνάν (Ταξίδι στην άκρη της νυχτας). Στα δικά μας Ελληνικά Γράμματα άφησαν το δημιουργικό στίγμα τους επίσης πολλοί γιατροί και ενδεικτικά αναφέρω τους Αδαμάντιο Κοραή, Ιωάννη Βηλαρά, Παύλο Νιρβάνα, Μανώλη Αναγνωστάκη, Τάκη Σινόπουλο, Στέλιο Σπεράντσα, Γιώργο Χειμωνά, Ηλια Παπαδημητρακόπουλο. Ίσως όμως ο διασημότερος όλων να είναι ο Ανδρέας Καρκαβίτσας, διαπρεπής διηγηματογράφος, από τους πλέον άξιους εκπροσώπους της Ελληνικής ηθογραφίας και λαογραφίας και ένας από τους πατέρες της Ελληνικής αφηγηματικής πεζογραφίας.
Ο Ανδρέας Καρκαβίτσας γεννήθηκε στα Λεχαινά Ηλείας το 1865, σε μια περιοχή που εκείνη την εποχή ήταν ιδιαίτερα φτωχή, την μάστιζε η ελονοσία και επιβίωνε με την παραγωγή και το εμπόριο της σταφίδας. Ήταν ο μεγαλύτερος από τα συνολικά 8 άλλα αδέλφια του (4 αγόρια και 4 κορίτσια). Τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο στα Λεχαινά και το Γυμνάσιο στην Πάτρα, όπου γνωρίστηκε με τον Αριστοτέλη Βαλαωρίτη. Πιθανώτατα επηρεάστηκε σημαντικά από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης των συμπατριωτών του και από τα προβλήματα που προέκυπταν από την ελονοσία και έτσι το 1883 άρχισε να φοιτά στην Ιατρική Σχολή Αθηνών από την οποία αποφοίτησε τον Δεκέμβριο του 1888. Κατά τη διάρκεια της φοιτητικής ζωής είχε την ευκαιρία να γνωρίσει λογοτέχνες όπως τον Κωστή Παλαμά, τον Κωνσταντίνο Χατζόπουλο και τον Γρηγόριο Ξενόπουλο.
Το 1889 στρατεύτηκε (κληρωτός γιατρός) και κατά τη διάρκεια της θητείας του στο Μεσολόγγι και στη Λάρισα κυρίως, επιδιώκει να γνωρίσει από κοντά τη φτώχεια, τη μιζέρια, τις δεισιδαιμονίες και γενικότερα τις άθλιες συνθήκες ζωής της ελληνικής υπαίθρου. Επισκέπτεται πολλές φορές τα Κράβαρα και τη Θεσσαλική ύπαιθρο, συλλέγει λαογραφικό υλικό, πεποιθήσεις, εικόνες ζωής, ως γιατρός καταγράφει τις μύχιες επιθυμίες και ανησυχίες ενός λαού που έχει εγκαταλειφθεί στην τύχη του και αποτυπώνει την θλίψη του σε «Οδοιπορικές σημειώσεις», που δημοσιεύει σε έντυπα της εποχής, κυρίως με ψευδώνυμα. Η απογοήτευσή του γίνεται μεγαλύτερη από την διαπίστωση ότι στην παραγκωνισμένη επαρχία απουσιάζει πλήρως η στοιχειώδης ιατρική περίθαλψη, με αποτέλεσμα να λυμαίνονται τους χωρικούς οι τσαρλατάνοι και οι «μάγοι».
Την περίοδο της παραμονής του στο Μεσολόγγι αποθησαυρίζει από τα Κράβαρα υλικό που θα χρησιμοποιήσει αργότερα, σέ ένα από τα σπουδαιότερα έργα του, τη νουβέλα «Ο Ζητιάνος» που δημοσιεύεται αργότερα (το 1897). Οι επισκέψεις του στα Κράβαρα και στην υπόλοιπη ορεινή Ρούμελη διευκολύνονται και από τη συμμετοχή του στο «Συμβούλιο Επιλογής Οπλιτών».
Τις πρώτες εντυπώσεις του από το φαινόμενο της ζητιανιάς τις δημοσίευσε αμέσως στην Εφημερίδα προκαλώντας σφοδρές αντιδράσεις από τους απανταχού Κραβαρίτες, κάποιοι μάλιστα τον κάλεσαν σε μονομαχία, ενώ κάποιοι άλλοι έστειλαν επιστολές διαμαρτυρίας στην εφημερίδα του. Μάλιστα από το Στράτευμα του επιβλήθηκε και ποινή φυλάκισης 20 ημερών «διότι εξύβρισε ολόκληρον επαρχίαν». Από τη θητεία του στη Λάρισα, άντλησε επίσης χρήσιμο υλικό για τον Ζητιάνο, από τη Θεσσαλική και Ευρυτανική ύπαιθρο. Στον Ζητιάνο ο Καρκαβίτσας βγάζει πολύ θυμό και στηλιτεύει με άτεγκτο ρεαλισμό τους πολιτικούς της εποχής, τον χρηματισμό των κρατικών υπαλλήλων, τα δικαστήρια, τους τσιφλικάδες. Παράλληλα όμως προσφέρει ανεκτίμητης αξίας πληροφορίες για την ένδυση της εποχής, τις οικογενειακες σχέσεις, τα ήθη και έθιμα και τις δεισιδαιμονίες που κατακλύζουν την ελληνική επαρχία …
Κατά διάρκεια της θητείας του υπηρέτησε επίσης στην Αθήνα και στην Κέρκυρα, όμως φαίνεται ότι επεδίωκε μεταθέσεις στην επαρχία, όπου μπορούσε να συλλέξει υλικό για ό,τι ετοίμαζε. Την τάση του να ζητά μεταθέσεις και να μη «στεριώνει» σε ένα τόπο, ο ίδιος την ονόμασε «αειφυγία» και υπήρξε χαρακτηριστικό σχεδόν όλης της ζωής του.
Το 1891 τελειώνει η στρατιωτική του θητεία, απολύεται ως έφεδρος δόκιμος ιατρός, εγκαθίσταται για λίγο στα Λεχαινά ασκώντας το επάγγελμα του γιατρού και ταυτόχρονα περιοδεύει στην Πελοπόννησο στέλνοντας σχετικά άρθρα στο περιοδικό Εστία (του Γ. Δροσίνη) με διακριτή την κριτική ανθρωπιστική του ματιά στα κοινωνικά φαινόμενα της εποχής. Μάλιστα, σε ένα από τα άρθρα του για τις φυλακές του Ναυπλίου παρουσιάζει μια ολοκληρωμένη εικόνα για το τότε σωφρονιστικό σύστημα της Ελλάδας. Έχει καταγραφεί και συμμετοχή του σε συλλαλητήριο των σταθερά αδικημένων σταφιδοπαραγωγών της Ηλείας.
Από τα τέλη του 1891 μέχρι και το 1894 τον βρίσκουμε γιατρό στο ατμόπλοιο Αθήναι της Πανελληνίου Ατμοπλοϊκής Εταιρείας, που εκτελεί δρομολόγια στη Μεσόγειο, στα παράλια της Μικράς Ασίας και στη Μαύρη Θάλασσα. Οι εμπειρίες από αυτά τα τέσσερα χρόνια συνεχών ταξιδιών καταγράφηκαν αρχικά στο ταξιδιωτικό ημερολόγιο του, με τον τίτλο Σ’ Ανατολή και Δύση και στη συνέχεια τροφοδότησαν την συλλογή διηγημάτων «Λόγια της πλώρης», που δημοσιεύτηκαν το 1899.
Η συλλογή αυτή είναι το γνωστότερο έργο του και ίσως η καλύτερη συλλογή του από τις συνολικά πέντε που δημοσίευσε. Σ΄’ αυτήν περιγράφει γλαφυρά αλλά και με ρεαλισμό τη βασανισμένη ζωή των ναυτικών μιας λίγο παλαιότερης εποχής. Απαθανατίζει ένα κόσμο που χανόταν και ζωντανεύει τις προλήψεις των ναυτικών, τον σκληρό αγώνα τους, τις παραδόσεις τους, τις χαρές και τις λύπες τους, φθάνοντας στην αποκορύφωση της διηγηματικής τέχνης. Όταν η Ατμοπλοϊκή Εταιρεία χρεωκοπεί, ο γιατρός Καρκαβίτσας, που είναι ήδη γνωστός και στους λογοτεχνικούς κύκλους, βρίσκεται για ένα διάστημα ως Γιατρός στην Άμπλιανη της Ευρυτανίας.
Το 1896 κατατάσσεται στον Ελληνικό Στρατό ως Ανθυπίατρος, σε ηλικία 31 ετών. Από τον Αύγουστο του 1896 και ως το 1921 υπήρξε μόνιμος αξιωματικός του ελληνικού στρατού, φθάνοντας ως το βαθμό του γενικού αρχίατρου (συνταγματάρχη). Με την ιδιότητα του Στρατιωτικού Γιατρού συνέχισε να ταξιδεύει με συνεχείς μεταθέσεις, που επιδίωκε ο ίδιος , όμως έζησε και τα μεγάλα γεγονότα που συντάραξαν τον Ελληνισμό.
Ως ανθυπίατρος ζεί το δράμα της ήττας του 1897 και πληγώνεται ανεπανόρθωτα επειδή επιπλέον ήταν και δεδηλωμένος οπαδός της Μεγάλης Ιδέας και είχε τον κρυφό και φανερό πόθο της εξύψωσης του Ελληνισμού και της πλήρους απελευθέρωσης των Ελλήνων. Την ίδια χρονιά βρέθηκε και ως Ανθυπίατρος στο Εκστρατευτικό Σώμα στην Κρήτη.
Ο Καρκαβίτσας ήταν σχετικά μικρόσωμος και ασθενικός. Στο Μητρώο του καταχωρούνται συχνά νοσήματα του ανώτερου αναπνευστικού, προβλήματα πνευμόνων κλπ, αργότερα όμως πιστοποιείται και γενικότερο πρόβλημα υγείας λόγω φυματίωσης, που βέβαια ήταν η μάστιγα της εποχής. Τα προβλήματα υγείας λίγο μόνον επηρέασαν τις δραστηριότητές του και συνέχισε με πάθος να επιτελεί τα καθήκοντά του ως Στρατιωτικός γιατρός και –θα έλεγα- με μεγαλύτερο πάθος να νοιάζεται και να δρά (και πολιτικά) για μια καλύτερη και μεγαλύτερη Ελλάδα, για μια καλύτερη γλώσσα, για καλύτερες συνθήκες Παιδείας και διαβίωσης των Ελλήνων. Ασπάζεται την προτροπή του Νικολάου Πολίτη και συμμετέχει στη συλλογή και δημοσίευση σπουδαίου Λαογραφικού έργου, καταγράφει Δημοτικά Τραγούδια (και τραγούδια του περιθωρίου). Παράλληλα ολοκληρώνει τον εν πολλοίς αλληγορικό Αρχαιολόγο (το 1904), προάγεται σε Υπίατρο, σιγά σιγά μειώνεται η λογοτεχνική παραγωγή του, όμως επιτελεί τα στρατιωτικά ιατρικά του καθήκοντα, επισκέπτεται το 1909 τη Σκιάθο (ως μέλος Στρατολογικής Επιτροπής) και εκεί συναντάται με τον Παπαδιαμάντη, οργανώνεται ως ενεργό μέλος στην ομάδα των Αξιωματικών (Στρατιωτικός Σύνδεσμος) που υποστήριξε το Κίνημα στο Γουδί του 1909, ενώ το 1910 συμμετέχει στην ίδρυση του Εκπαιδευτικού Ομίλου, μαζί με τον Ίωνα Δραγούμη, τον Λορέντζο Μαβίλη και άλλους, με σκοπό την αναμόρφωση της Παιδείας των Ελλήνων. Αγωνίζεται για την επιβολή της Δημοτικής Γλώσσας χωρίς ακρότητες, είναι ενεργό μέλος στην Εταιρεία της Εθνικής Γλώσσας και το 1911 επιβραβεύεται, μαζί με άλλους λογοτέχνες, με Κρατικό Βραβείο. Στα 1912 είναι ήδη Λοχαγός-Ιατρός και επί δύο χρόνια ζεί την εποποιία των Βαλκανικών Πολέμων. Βρίσκεται σε συναισθηματική έξαρση, όμως ω στρατιωτικός γιατρός ζεί και την φρίκη των μαχών, αντιμετωπίζοντας νυχθημερόν τραυματίες με τα υποτυπώδη μέσα της εποχής.
Ο Σπύρος Μελάς τον συνάντησε στο μέτωπο και ο Καρκαβίτσας του διηγείται τις τρομακτικές στιγμές στη φονική μάχη των Γιαννιτσών, όπου περισυλλέγει και περιθάλπει τραυματίες κάτω από συνεχή πυρά πυροβολικού. Την ίδια περίοδο τα στρατεύματα ταλαιπωρούνται αφάνταστα και αποδεκατίζονται από επιδημία χολέρας. Στα έγγραφα της εποχής αναφέρεται η μετάβαση του Καρκαβίτσα στο Δεμίρ-Ισάρ (Σιδηρόκαστρο) για παραλαβή εμβολίων χολέρας. Η λήξη αυτών των πολέμων τον βρίσκει με επιδείνωση των προβλημάτων υγείας που πάντοτε είχε, επιβραβεύεται όμως το 1914 με προαγωγή στο βαθμό του Επιάτρου και το 1917 με το βαθμό του Αρχίατρου. Εν τω μεταξύ έχει αρχίσει η οδυνηρή περίοδος του Διχασμού και ο Καρκαβίτσας δεν αποδέχεται την προσχώρηση στην Προσωρινή Κυβέρνηση της Εθνικής Άμυνας του Βενιζέλου, αντιδρά και ως αποτέλεσμα της αντίδρασής του εκτοπίζεται πρώτα στην πατρίδα του τα Λεχαινά, μετά στη Γέρα της Μυτιλήνης κα, αμέσως μετά μεταφέρεται/φυλακίζεται στο Γεντί Κουλέ της Θεσσαλονίκης απ’ όπου σύντομα αποφυλακίζεται και αποστρατεύεται αυτεπάγγελτα με το Βαθμό του Αρχίατρου.
Τη διετία 1918-1920, παρά τα προβλήματα υγείας, δεν παραμένει αδρανής και με τον Ε. Παπαμιχαήλ, εκπονούν και παραδίδουν τα εξόχως διδακτικά Αναγνωστικά Δ’ και Ε’ Δημοτικού, που τις επόμενες δεκαετίες γαλούχησαν γενεές Ελληνοπαίδων.
Το 1920, μετά την εκλογική ήττα του Βενιζέλου, επανήλθε στο στρατό προαγόμενος σε Γενικό Αρχίατρο αλλά δύο χρόνια μετά με αίτησή του αποστρατεύτηκε για λόγους υγείας. Η υγεία του είχε επιδεινωθεί δραματικά κατά της περίοδο της εκτόπισης και στις 22 Οκτωβρίου του 1922 απεβίωσε στο σπίτι του στο Μαρούσι, πιθανώτατα από φυματίωση του λάρυγγα, σε ηλικία 57 ετών και αφού πρόλαβε να πληροφορηθεί την τραγική για τον Ελληνισμό κατάληξη της Μικρασιατικής Εκστρατείας και την κατάρρευση της Μεγάλης Ιδέας που τόσο τον είχε εμπνεύσει.
Ο Καρκαβίτσας δεν έκανε δική του οικογένεια. Για αρκετά χρόνια δεν παντρευόταν, επειδή κατά τα ήθη της εποχής έπρεπε να παντρευτούν πρώτα οι 4 αδερφές του, αργότερα δόθηκε με πάθος στην λογοτεχνία και στην ιατρική και ακολούθησαν οι εμπόλεμοι περίοδοι και τα προβλήματα της υγείας του. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του σύντροφός του στάθηκε η Δέσποινα Σωτηρίου, την οποία όρισε γενική κληρονόμο του, με διαθήκη που συνέταξε τέσσερις ημέρες πριν από τον θάνατό του.
Ο Ανδρέας Καρκαβίτσας, παρά τις αντιξοότητες, αγωνίστηκε σθεναρά και με πάθος και κατόρθωσε να καταγράψει τη ζωντανὴ Ελλάδα της εποχής του, την απεικόνισε πιστὰ καὶ μὲ ἐνάργεια στὶς σελίδες του και συνολικά θεμελίωσε τὸ διήγημα στην Ελλάδα, μαζὶ μὲ τὸν Παπαδιαμάντη, τον Βιζυηνό, τον Βλαχογιάννη καὶ τὸν Κονδυλάκη. Η ταπεινή και βασανισμένη Ελλάδα στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου στο έργο του Ανδρέα Καρκαβίτσα αποτυπώθηκε με τις χαρές και τους καημούς της, τη φτώχεια και τις πίκρες της, αλλά και με τα οράματά της. Ο νευρώδης, παραστατικός, γλαφυρός και ρεαλιστής Καρκαβίτσας άφησε σιην αιωνιότητα τις υπέροχες σελίδες του Ζητιάνου, αλλά και τα μοναδικά Λόγια της Πλώρης, χωρίς να υποτιμάται η συνεισφορά της Λυγερής, του Αρχαιολόγου και των Ταξιδιωτικών εντυπώσεών του.
ΚΥΡΙΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΡΚΑΒΙΤΣΑ
Η Λυγερή
Ο Ζητιάνος
Λόγια της Πλώρης
Παλιές Αγάπες
Ο Αρχαιολόγος
Διηγήματα του Γυλιού
Ταξιδιωτικά
Το παραπάνω άρθρου σε μορφή pdf αναρτήθηκε στην Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη μας, εδώ
Το Βιογραφικό Σημείωμα του Συγγραφέα Θ. Φιλιππίδη, εδ΄ώ .
Αναρτήθηκε στην ηλεκτρονική βιβλιοθήκη της ΕΕΥΕΔ έργο του Συναδέλφου Κωνσταντίνου Κυριακόπουλου, Ὑποστρατήγου (εα), Νευροχειρουργού. Αναφέρεται στην Ελληνικὴ Ἐπανάσταση, στον Ρόλο του Αλέξανδρου Υψηλάντη, στην διαμάχη Καποδίστρια – Μέττερνιχ και στην πολιτικὴ των Μεγάλων Δυνάμεων την εποχή της Επανάστασης.
Ένα από τα συνήθη λάθη των ιστορικών είναι να κρίνουν ένα γεγονός εκ του αποτελέσματος, ή εκ της έκβασής του με την πολυτέλεια που τους παρέχει ο διαρρεύσας χρόνος. Εδώ ο Συγγραφέας μας αφήνει μέσα από το υλικό που μας παραθέτει, να αντιληφθούμε τις συνθήκες που ίσχυαν κατά την έναρξη της Επανάστασης και τις δυνατότητες που προσφέρονταν εξ αρχής στους πρωταγωνιστές για επιλογή δράσης.
Το πολιτικό παρασκήνιο που αφορά την Επανάσταση εμφανίζεται μέσα από τα παρατιθέμενα στοιχεία και δημιουργεί στον αναγνώστη το ερώτημα πως κατάφερε το Ελληνικό Έθνος στην απόλυτη αρνητική πολιτική συγκυρία της εποχής, στην οποία δέσποζε στην Ευρώπη η Ιερά Συμμαχία, τελικά να επικρατήσει και να ανακτήσει την ελευθερία του.
Διαβάζοντας το έργο του κ. Κυριακόπουλου, από τις πρώτες σελίδες, γίνεται αντιληπτό ότι δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη ιστορική μελέτη του παραπάνω θέματος.
Από αριστερά : Τσάρος Αλέξανδρος Α, Υψηλάντης Αλέξανδος, Μέττερνιχ και Καποδίστριας.
Διαφέρει διότι ο συγγραφέας αφήνει τον πρώτο λόγο στους πρωταγωνιστές, να μας μιλήσουν για τα γεγονότα, τις σκέψεις τους, τις εκτιμήσεις τους και να μας εξηγήσουν τις ενεργειές τους. Μέσα από τις επιστολές τους, τα ημερολόγια τους και άλλα ιστορικά έγγραφα μερικά των οποίων εμφανίζονται για πρώτη φορά, ο Υψηλάντης, ο Καποδίστριας, ο Μέττερνιχ, ο Τσάρος της Ρωσίας Αλέξανδρος, οι Πρέσβεις των Μεγάλων δυνάμεων στην Κωνσταντινούπολη, παύουν να είναι πρόσωπα χαμένα πίσω στο χρόνο. Ο αναγνώστης έχει την αίσθηση ότι ζει στα χρόνια εκείνα ή ότι βιώνει τα γεγονότα. Μένει έκπληκτος με τις ομοιότητες της πολιτικής των Τούρκων, τότε και σήμερα, την θρασύτατη καταπάτηση Διεθνών Συνθηκών με την ανοχή των Μεγάλων Δυνάμεων ή και την διαχρονική ανθελληνική συμπεριφορά μερικών από αυτές.
Ευχαριστούμε για ακομη μια φορά τον Συνάδελφο κ. Κυριακόπουλο για την αποστολή του πονηματός του στην ΕΕΥΕΔ
Το έργο του κ. Κ. Κυριακόπουλου έχει αναρτηθεί στην Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη της ΕΕΥΕΔ εδώ
Εορτάζουμε φέτος την 201η Επέτειο της Εθνεγερσίας της 25ης Μαρτίου 1821 με υψηλό Εθνικό φρόνημα αλλά και μεγάλη περισυλλογή. Καμαρώνουμε για την Πατρίδα μας που είναι ελεύθερη και προκομένη, ανάμεσα στις πιο αναπτυγμένες χώρες του κόσμου. Ο Ελληνικός λαός ζει καλά σε συνθήκες Δημοκρατίας και Ευρωπαϊκού κεκτημένου. Η πρόοδος – αν και έχει πολύ δρόμο ακόμα να διανύσει – είναι σαφέστατη σε σχέση με το παρελθόν. Όμως τα διεθνή προβλήματα δεν επιτρέπουν εφησυχασμούς. Πόλεμος στη γειτονιά μας, απειλές της Εθνικής μας ακεραιότητας δίπλα μας. Μεθοδευμένη ή αντιδραστική , ανεξέλεγκτη μετανάστευση σε συνδυασμό με την αλλαγή των δεδομένων στην Παιδεία, την Εθνική συνείδηση, τον υπερκαταναλωτισμό που προώθησε το διαδίκτυο και η παγκοσμιοποίηση, είναι μεγάλα θέματα που δεν μας αφήνουν αδιάφορους. Η μισή Κύπρος παραμένει σκλαβωμένη, ο Ελληνισμός της Βορείου Ηπείρου δεν τυγχάνει της νόμιμης μεταχείρισης, ενώ ο ξεχασμένος Ελληνισμός της Κριμαίας και της Αζοφικής βιώνει τραγικές στιγμές επιβίωσης. Και η πανδημία του κορωνοιού καλά κρατεί……..
Εύχομαι χρόνια πολλά σε όλους, υγεία χαρές και πρόοδο αλλά και περισυλλογή και ανασύνταξη δυνάμεων.
Εύχομαι στην Πατρίδα μας ειρήνη και πρόοδο με αναβάπτιση στις αιώνιες αξίες του Ελληνισμού, που αποτελούν τη μεγάλη μας παρακαταθήκη.
Και του χρόνου καλύτερα.!
Αγαπητοί Συνάδελφοι, με ιδιαίτερη χαρά και τιμή σας παρουσιάζω τον επίσημο ομιλητή του Πανηγυρικού της Ημέρας για την επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821.
Είναι ο Ταξίαρχος (εα) κ Μηνόπουλος Γεώργιος, Ομότιμος Καθηγητής Χειρουργικής Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, τέως Κοσμήτωρ Ιατρικής Σχολής ΔΠΘ, τέως αιρετός Υπερνομάρχης Ροδόπης – Έβρου.
Ο κ Μηνόπουλος είναι Μέλος της ΕΕΥΕΔ και μας τιμά με τη συμμετοχή του, τη φιλία του και την αγάπη του. Θα αναπτύξει το θέμα “Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης – Από το Ελληνικό Εθνος στο Ελληνικό Κράτος”. Τον ευχαριστούμε θερμά.
Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης – Από το Ελληνικό Έθνος στο Ελληνικό Κράτος
Το Ελληνικό Έθνος έχει ιστορία μερικών χιλιάδων χρόνων με πολλούς και μεγάλους ιστορικούς σταθμούς και μεγάλη προσφορά στην Παγκόσμια ιστορία. Η Ελληνική Επανάσταση όμως, αγώνας των Ελλήνων, επικός και απελευθερωτικός συγχρόνως, είναι το μεγαλύτερο γεγονός της νεότερης Ελληνικής Ιστορίας, καθώς πέτυχε την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους και συνεπώς την παρουσία της Ελλάδας στον πολιτικό χάρτη του κόσμου, ύστερα από έκλειψη αιώνων. Εξάλλου είναι σπουδαίο πολιτικό γεγονός για τα Βαλκάνια και την Ευρώπη, καθώς η τελική της επικράτηση ήταν περιφανής νίκη της ελευθερίας αλλά και της « αρχής των Εθνοτήτων », ενάντια μάλιστα στη θέληση της Ιεράς Συμμαχίας των πέντε Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής εκείνης.
Η περιφανής αυτή νίκη απ’ όλους αναγνωρίζεται σαν μια συνολική προσπάθεια όλων των Ελλήνων, των ραγιάδων της οθωμανικής αυτοκρατορίας και των Ελλήνων της διασποράς στις πολιτισμένες χώρες της Ευρώπης. Τα κύρια πολεμικά γεγονότα έγιναν στη Νότια Ελλάδα που τελικά απελευθερώθηκε και απετέλεσε τον πυρήνα του Ελληνικού Κράτους, η έναρξη όμως της Επανάστασης έγινε στην άλλη άκρη της βαλκανικής, στη Μολδαβία και τη Βλαχία.
Στον αμύητο που δεν γνωρίζει τις γεωφυσικές και κυρίως τις κοινωνικές, στρατιωτικές και πολιτικές καταστάσεις της εποχής εκείνης γεννώνται πολλά ερωτήματα, όχι μόνον αν ήταν σωστός ο τόπος έναρξης της επανάστασης, αλλά μήπως ήταν απλά ένα ρομαντικό ή και τελείως εξωπραγματικό σχέδιο, καταδικασμένο εξαρχής σε αποτυχία. Και ακόμη, ποιος ήταν ο ρόλος του Αλέξανδρου Υψηλάντη στην εξέγερση του Έθνους; Ήταν αρχηγικός, δηλαδή πολιτικός, στρατιωτικός και εν τέλει επαναστατικός ή απλά ήταν μια ουτοπία;
Τα παραπάνω ερωτήματα δεν είναι καινούρια. Στο παρελθόν απασχόλησαν πολλούς σήμερα όμως, ύστερα από την απόσταση των πολλών χρόνων που μας χωρίζουν από τα γεγονότα εκείνης της εποχής, κυρίως ύστερα από τη νέα κατάσταση πραγμάτων που υπάρχει στη βαλκανική και την εγγύς Ανατολή, ίσως είναι ευκαιρία να προβούμε σε νέα αποτίμησή τους.
Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ
Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης ήταν γόνος της μεγάλης φαναριώτικης οικογένειας των Υψηλάντηδων της οποίας οι ρίζες χάνονται στην αυτοκρατορία της Τραπεζούντος. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ανατράφηκε μέσα σε ένα οικογενειακό περιβάλλον έντονα πατριωτικό και υψηλά καλλιεργημένο, το οποίο πρωταγωνίστησε στα πολιτικά πράγματα της εποχής, αφού τόσο ο πατέρας του Κωνσταντίνος όσο και ο παππούς του Αλέξανδρος διετέλεσαν δραγουμάνοι (διερμηνείς) της Υψηλής Πύλης και ηγεμόνες τόσο της Μολδαβίας όσο και της Βλαχίας, με πολλές και μεγάλες υπηρεσίες στο υπόδουλο ελληνικό γένος. Ο ίδιος, νέος, έγινε δεκτός στο σώμα των Βασιλικών ακολούθων στην Πετρούπολη και διακρίθηκε τόσο στην κοινωνία της πρωτεύουσας της Ρωσίας όσο και στις μάχες εναντίον του Μεγάλου Ναπολέοντα, σε μια από τις οποίες απώλεσε το δεξί του άνω άκρο. Όπως πάλι χαρακτηριστικά γράφει ο ιστορικός Φιλήμων για τον Υψηλάντη “έκτοτε διέκρινον τούτον χαρακτήρ σοβαρός, βλέμμα ηρωικόν και πειστική ευγλωττία”. Τα προσόντα του κέρδισαν την εκτίμηση του Τσάρου Αλεξάνδρου και το 1817, σε ηλικία μόλις 25 ετών, έγινε υποστράτηγος και έλαβε την εμπιστευτική θέση του υπασπιστή του αυτοκράτορα.
Όλοι όμως οι τίτλοι και η εκτίμηση των αρχόντων και του κόσμου προς το πρόσωπό του καθόλου δεν τον απέτρεψαν από την αφοσίωσή του προς την πατρίδα και το υψηλό αίσθημα χρέους που έτρεφε προς αυτήν. Θεωρούσε τον εαυτό του στρατευμένο στην υπηρεσία της υψηλής αποστολής – την απελευθέρωση των Ελλήνων, με την πρώτη κατάλληλη ευκαιρία.
Η ευκαιρία του δόθηκε όταν του προσφέρθηκε η αρχηγία της φιλικής Εταιρείας το Μάρτιο του 1820. Δείχνοντας πολιτική ωριμότητα συμβουλεύθηκε πρώτα τον Καποδίστρια, υπουργό Εξωτερικών του Τσάρου από τον οποίο ενθαρρύνθηκε στην ανάληψη των καθηκόντων του, αφού πρώτα έγιναν δεκτοί οι όροι τους οποίους έθεσε. Ζήτησε ουσιαστικές και πλήρεις αρμοδιότητες ως ανώτατος αρχηγός, δείχνοντας έτσι ηγετικά προσόντα.
Πράγματι ο Αλέξανδρος Υψηλάντης παρουσιάζεται να είναι το πιο κατάλληλο πρόσωπο για την ανάληψη της Αρχηγίας της Επανάστασης. Γόνος μεγάλης ελληνικής οικογένειας, πρίγκιπας, με οικογενειακές ρίζες που χάνονται μέσα στη μακραίωνη ιστορία του ελληνικού έθνους, με ηγετικά προσόντα, πολιτική ευελιξία, στρατιωτική εμπειρία, αίσθημα χρέους και υψηλό φρόνημα ήταν ο πλέον κατάλληλος για Αρχηγός στον αγώνα του Γένους.
Με την ανάληψη της Αρχηγίας ξεπεράστηκε γρήγορα η κρίση εμπιστοσύνης για την άγνωστη “Αρχή” της Φιλικής Εταιρείας. Ξεπεράστηκαν οι αμφιβολίες, σταμάτησαν οι έριδες και οι τάσεις απειθαρχίας, αυξήθηκε το ηθικό και ο ενθουσιασμός των στελεχών και μυήθηκαν μέσα σε ένα χρόνο πολλά και σημαντικά στελέχη που μέχρι τότε τηρούσαν επιφυλακτική στάση.
Η γρήγορη αυτή εξέλιξη της Φιλικής Εταιρείας, η άνδρωση και η γιγάντωσή της, ήταν η πρώτη και πολλή σπουδαία υπηρεσία του Υψηλάντη στην προσπάθεια του έθνους για την απελευθέρωσή του.
Στην συνέχεια ο Υψηλάντης επεξεργάσθηκε εξαρχής και τελικά ενέκρινε το αποκαλούμενο “Σχέδιον Γενικόν” της Επανάστασης που είχαν συντάξει το Μάιο το 1820 στο Βουκουρέστι ο Παπαφλέσσας και ο Λεβέντης. Το σχέδιο αυτό στα κυριότερα σημεία του προέβλεπε:
α) να επιδιωχθεί η ταυτόχρονη εξέγερση των Σέρβων και Μαυροβουνίων, οι οποίοι ήδη από το 1815 είχαν δείξει τις επαναστατικές τους διαθέσεις,
β) να εκδηλωθεί επανάσταση στη Μολδοβλαχία με τον εμπειροπόλεμο Γεωργάκη Ολύμπιο, από τη συμμετοχή του, τα προηγούμενα χρόνια, στην Επανάσταση της Σερβίας. Συγχρόνως αυτός να συνεργασθεί με τον Θεόδωρο Βλαδιμηρέσκου και το Σάββα Φωκιανό,
γ) να γίνει στάση στην Κωνσταντινούπολη και να εμπρησθεί ο τουρκικός στόλος στο Nαύσταθμο και
δ) να αρχίσει η επανάσταση στην Ελλάδα, από την Πελοπόννησο, αφού προηγουμένως φτάσει σ’αυτήν ο ίδιος ο Υψηλάντης.
Επειδή υπήρχαν πληροφορίες ότι είχε προδοθεί η ύπαρξη της Φιλικής Εταιρείας ο Υψηλάντης επέσπευσε την έναρξη της Επανάστασης στη Μολδοβλαχία συμμετέχοντας ο ίδιος προσωπικά, με απώτερο σκοπό την κάθοδο του στη Νότια Ελλάδα.
Η απόφαση για την έναρξη της Επανάστασης και η υλοποίηση της ήταν η δεύτερη και μεγάλη υπηρεσία του Υψηλάντη προς το Έθνος για την απελευθέρωση του.
Ο Υψηλάντης διαθέτοντας πολιτικό αισθητήριο, πολύ έξυπνα, διάλεξε να αρχίσει η Επανάσταση από τη Μολδοβλαχία. Οι δύο χώρες, Μολδαβία και Βλαχία, από πολλά χρόνια ήταν αυτόνομες ηγεμονίες, ανάμεσα στη Ρωσία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι ηγεμόνες, που πολλές φορές ήταν Έλληνες Φαναριώτες, είχαν δικαίωμα να διατηρούν μικρές στρατιωτικές φρουρές για προσωπική ασφάλεια. Δεν υπήρχε όμως μεγάλος τακτικός Στρατός και εγγυήτριες Δυνάμεις για την αυτονομία ήταν η Ρωσία και η Οθωμανική αυτοκρατορία.
Ο Υψηλάντης γνώριζε πολύ καλά ότι μια επανάσταση στην περιοχή θα οδηγούσε στη σύγκρουση των δύο εγγυητριών Δυνάμεων είτε γιατί οι Οθωμανοί θα εισέβαλαν για να την καταπνίξουν είτε γιατί οι Ρώσοι θα επενέβαιναν ως προστάτες των ομοθρήσκων τους ορθοδόξων λαών.
Τελικά βέβαια η σύγκρουση αυτή δεν έγινε το 1821, οι Τούρκοι όμως, πιστεύοντας ότι θα εκδηλωθεί Ρωσική επίθεση, απασχόλησαν μεγάλο αριθμό τακτικών στρατευμάτων στην περιοχή αφήνοντας έτσι την επανάσταση στην Πελοπόννησο να εδραιωθεί και να επικρατήσει.
Οι επιχειρήσεις κράτησαν μέχρι το Σεπτέμβριο του 1821 και σ’αυτές ο Υψηλάντης έδειξε τις στρατιωτικές του ικανότητες και εμπειρία.
Στις 22 Φεβρουάριου 1821 ο Αλέξανδρος Υψηλάντης διαβαίνει τον ποταμό Προύθο, στην περιοχή της Μολδαβίας, και με τη συνοδεία 200 ιππέων εγκαθίσταται στη Μονή του Γαλατά, σε μικρή απόσταση από το Ιάσιο. (https://tomanifesto.gr/)
“Προέλασε αρχικά από το Ιάσιο μέχρι το Βουκουρέστι, στρατολογώντας εθελοντές. Όταν οι Τούρκοι πέρασαν το Δούναβη και εισέβαλαν με 30.000 τακτικού Στρατού έκανε « τακτική υποχώρηση » και οργάνωσε την άμυνα του σε ημιορεινή περιοχή έχοντας στα νώτα του την Αυστρία και με απώτερο σκοπό την κάθοδο του στην Ελλάδα. Η μάχη που δόθηκε στην περιοχή έγινε παρά τις δικές του διαταγές και η αυτοθυσία του Ιερού Λόχου έγινε από εμπλοκή των Ιερολοχιτών παρά τα στρατιωτικά του σχέδια.
Τελικά οι Τούρκοι επικράτησαν στην περιοχή και ο Τσάρος αποκήρυξε τον Υψηλάντη. Αυτό όμως που δεν έγινε στην αρχή έγινε επτά χρόνια αργότερα, το 1828, οπότε οι Ρώσοι έφτασαν έξω από την Κωνσταντινούπολη. Έτσι, έστω και αργά, η εμπλοκή των Ρώσων οδήγησε τις Μεγάλες Δυνάμεις και το Σουλτάνο στην αναγνώριση του ελεύθερου Ελληνικού Κράτους.
Μπορεί η Επανάσταση στη Μολδοβλαχία, όταν εξετάζεται σαν μεμονωμένο γεγονός να απέτυχε. Όμως η όλη επιχείρηση ήταν, όπως και προβλεπόταν στο ” Σχέδιον Γενικόν “, μια κίνηση αντιπερισπασμού που έδωσε όλο το χρόνο στην επανάσταση της Πελοποννήσου, όσο ακόμη ήταν ανίσχυρη, να εμπεδωθεί.
Η παραπλάνηση του Σουλτάνου να θεωρήσει τη Μολδοβλαχία σαν κύριο μέτωπο, ενώ ήταν δευτερεύον και την Πελοπόννησο σαν δευτερεύον ενώ ήταν κύριο, αποτελεί την τρίτη και μεγάλη υπηρεσία του Υψηλάντη προς το Ελληνικό Έθνος.
Υπάρχει όμως και τέταρτη μεγάλη υπηρεσία του Υψηλάντη Υπηρεσία προς το Έθνος. Αυτή είναι η εξασφάλιση της ουδετερότητας της Πενταπλής Συμμαχίας έναντι της επανάστασης του, την οποία επέτυχε με έξυπνους διπλωματικούς χειρισμούς, με τη συμβολή βέβαια και του Ιωάννη Καποδίστρια. Καταδικάστηκε ο Υψηλάντης από την Πενταπλή Συμμαχία όχι όμως και η Επανάσταση του, έτσι οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν επενέβησαν ενεργά για να την καταπνίξουν. Την ουδετερότητα αυτή επικαλέσθηκε αργότερα ο Τσάρος και ζήτησε και επέτυχε από τις άλλες Μεγάλες Δυνάμεις την ουδέτερη στάση τους και για την Επανάσταση της Πελοποννήσου, σαν ίσο μέτρο για ότι είχε προηγηθεί στη Μολδοβλαχία, περιοχή των ιδιαίτερων συμφερόντων του. Οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν επενέβησαν στρατιωτικά στην Πελοπόννησο για να καταπνίξουν την Επανάσταση που μόνο φραστικά καταδίκασαν.
Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης μόνο για ένα χρόνο ηγήθηκε των Ελλήνων. Στο χρόνο αυτό, από το Μάιο του 1820 μέχρι τις 15 Ιουνίου του 1821, κατάφερε να οργανώσει τους Έλληνες της Φιλικής Εταιρείας, να κυρήξει την Επανάσταση, να παραπλανήσει του Τούρκους και να κρατήσει σε απόσταση της Μεγάλες Δυνάμεις της Πενταπλής Συμμαχίας.
Το ταφικό μνημείο του Αλέξανδρου Υψηλάντη στο Πεδίο του Αρεως
Ο θάνατος του το 1828, ύστερα από επτά χρόνια φυλακής, μόνο σαν επισφράγισμα της μεγάλης του προσφοράς στη δημιουργία του σύγχρονου Ελληνικού Κράτους μπορεί να λογίζεται. Ευτύχησε μόνο, πριν ξεψυχήσει, να μάθει ότι ο Καποδίστριας πήρε το δρόμο προς την Ελλάδα, ως ο πρώτος Κυβερνήτης της.
ΑΠΟ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ
Και έτσι από το Ελληνικό Έθνος φθάνουμε στο Ελληνικό Κράτος. Ένα κράτος μικρό, αδύναμο, δύσκολα βιώσιμο, με πολλά και ανεκπλήρωτα όνειρα. Τίποτα όμως στον κόσμο δεν είναι πια το ίδιο. Όλα άλλαξαν για τους Έλληνες, για τα Βαλκάνια, για την Τουρκία, για την Ευρώπη. Έναντι των πολυεθνικών αυτοκρατοριών που κυριάρχησαν για χιλιετίες στον τότε γνωστό κόσμο, δημιουργήθηκε το πρώτο εθνικό κράτος. Μέσα στα επόμενα 100 χρόνια, μέχρι το 1922, όλα θα αλλάξουν στην περιοχή. Από την απέραντη οθωμανική αυτοκρατορία που καταρρέει, η Ελλάδα θα ολοκληρώσει σχεδόν τα σημερινά της σύνορα (τα Δωδεκάνησα προσαρτίστηκαν από την Ιταλία μόλις το 1947, σαν επισφράγισμα της συμβολής μας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο), θα δημιουργηθούν όμως πολλά άλλα εθνικά κράτη στη Βαλκανική, στην Αφρική, στη Μέση Ανατολή. Τελικά από την εξαφάνιση της οθωμανικής αυτοκρατορίας από τον χάρτη του κόσμου θα προκύψει, από τον κεντρικό της πυρήνα, και το εθνικό κράτος της Τουρκίας.
Έτσι φθάσαμε από το ελληνικό έθνος στο σημερινό ελληνικό κράτος. Αυτό όμως έγινε, θα λέγαμε, μέσα από πολλά ιστορικά παράδοξα.
Άλλαξε μια αντίληψη και μια αρχή διακυβέρνησης των λαών, η αρχή δηλαδή των πολυεθνικών αυτοκρατοριών ( του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των διαδόχων του, της ρωμαϊκής, της βυζαντινής, της οθωμανικής, του Καρλομάγνου, της Πολωνίας, της Σουηδίας, της Αυστροουγγαρίας, της Ρωσίας, του Μεγάλου Ναπολέοντα.). Προέβαλε μια άλλη αντίληψη, αυτή των εθνικών κρατών, των απαλλαγμένων από άλλες εθνότητες και άλλες μειονότητες.
Πρώτη πρακτική εφαρμογή το ανεξάρτητο ελληνικό κράτος του 1830. Μικρό και αδύναμο που μέχρι τη σημερινή του ολοκλήρωση βρίσκεται πάντα στην πρωτοπορία των γεγονότων και όσο θα μεταλλάσεται από το αλύτρωτο έθνος στο ελεύθερο κράτος θα περάσει μέσα από συμληγάδες πέτρες.
Το έθνος έχει την πρωτεύουσα του, την Κωνσταντινούπολη. Το κράτος όμως αναζητά τη δική του. Ύστερα από έκλειψη χιλιετιών θα αναγεννηθεί η Αθήνα. Η οποία όσο θα μεγαλώνει και θα ολοκληρώνεται σαν μητρόπολη του ελληνισμού θα δρα ανταγωνιστικά προς την άλλη πρωτεύουσα, την Κωνσταντινούπολη. Όλα κρίνονται το 1922 όταν η Κωνσταντινούπολη θα χάσει τα μεγάλα ερείσματα της του ελληνισμού στη Μ. Ασία, στον Πόντο, στην ίδια τη Θράκη. Η χαριστική βολή θα δοθεί το Σεπτέμβριο του 1995, Θα μείνει ο καημός στους Έλληνες ότι μόνοι αυτοί, από όλους τους βαλκανικούς λαούς δεν απελευθέρωσαν την πρωτεύουσα τους, τη Βασιλεύουσα, που τόσα χρόνια κυριάρχησε στην Ελληνική και Παγκόσμια Ιστορία.
Άλλο πρόβλημα που θα προκύψει με τη δημιουργία του νέου ελληνικού κράτους είναι η ονομασία, Εμείς, οι Έλληνες, διατηρούμε το όνομα Ελλάδα. Οι ξένοι όμως, οι Μεγάλες Δυνάμεις έχουν άλλα σχέδια. Για να περιορίσουν τα “επεκτατικά” μας, κατ’ αυτούς, σχέδια, τα απελευθερωτικά για μας όνειρα έναντι των υποδούλων αδελφών, μας αντιδιαστέλλουν από τους Ρωμιούς της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και μας βαπτίζουν “Γραικούς”. Εμείς μπορεί τα ονόματα Έλληνες και Γραικοί να τα θεωρούμε ισοδύναμα, για τις Μεγάλες Δυνάμεις, όμως και για την πολιτική τους είχαν άλλη έννοια και άλλη σημασία, θέλοντας έτσι να περιορίσουν τις φιλοδοξίες μας για την απελευθέρωση των Ρωμιών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας ως εάν επρόκειτο για άλλο φυλετικά λαό. Το παράδοξο συμπληρώνεται με την ονομασία που μας επέδωσαν οι Τούρκοι. Γιουνάνοι και Γιουνανιστάν, δηλαδή Ίωνες και Ιωνία.
Έτσι σήμερα, στη διεθνή κοινότητα φέρουμε τρία ονόματα, Έλληνες για εσωτερική κατανάλωση, Γραικοί (Greece, Greque, Crihenland, κ.λ.π.) για τις πρεσβείες μας στο εξωτερικό και Ίωνες (Γιουνάνι ) για όλο τον μουσουλμανικό κόσμο.
Η όποια σύγχυση και προσπάθεια αντιδιαστολής των Γραικών της κυρίως Ελλάδας προς τους Ρωμιούς της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, δηλαδή τους ορθοδόξους υπό τον Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης, θα επιδεινωθεί με την Βαυαρικής έμπνευσης ανακήρυξη της «Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ελλάδος ».
Έτσι οι Έλληνες, μάλλον χωρίς να το αντιληφθούμε, χωριστήκαμε στους Ρωμιούς, δηλαδή τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, που υπάγονται εκκλησιαστικά απ’ ευθείας στον Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης και στους αυτοδιοικούμενους Έλληνες Ορθοδόξους της Ελεύθερης Ελλάδας. Στην ελληνική συνείδηση και τη θρησκευτικότητα μας αυτό δεν είχε καμία συνέπεια, ίσως όμως ήταν αφορμή, κακό παράδειγμα, για τη δημιουργία αργότερα της Εξαρχίας της Βουλγαρίας, που οδήγησε στην αφύπνιση της εθνικής συνείδησης των Βουλγάρων. Βέβαια το πολιτικό παιχνίδι γίνεται πολύ πιο σύνθετο όταν η Ρωσία απομακρύνεται από το ρόλο του προστάτη των Ορθοδόξων και γίνεται προστάτιδα δύναμη των Σλάβων, διαβλέποντας στους Έλληνες αντίπαλο δέος στα σχέδια της για την κάθοδο στο Αιγαίο Πέλαγος.
Το πιο σοβαρό όμως πρόβλημα, για τα νέα εθνικά κράτη που γεννώνται, είναι η ομοιογένεια του πληθυσμού τους. Οι Έλληνες αυτό το επεδίωξαν με απελευθερωτικούς πολέμους προσπαθώντας να συμπεριλάβουν σε ένα ενιαίο κράτος όλους τους υπόδουλους αδελφούς. Δεν συνέβη όμως το ίδιο και με άλλα κράτη ή αυτοκρατορίες, πολυεθνικές στη δομή τους. Οι γενοκτονίες ήταν το μέσον αφανισμού των μειονοτήτων, οι ανταλλαγές πληθυσμών ακολούθησαν κυρίως μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Σε ότι μας αφορά από τα κράτη της περιοχής μας, η Οθωμανική αυτοκρατορία αφού θα χάσει όλες τις κτήσεις της θα μεταμορφωθεί και αυτή σε εθνικό κράτος. Επιχειρεί την εθνική της κάθαρση με γενοκτονίες, των Αρμενίων πρώτα, των Ελλήνων αργότερα που πραγματοποιούνται λίγο πριν ή κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η εποχή το επέτρεπε, αν δεν το επέβαλε, αφού θεωρείται ότι, η αρχική ιδέα τουλάχιστον, ήταν ξενοκίνητη (κάπου από την Κεντρική Ευρώπη).
Αργότερα, μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου αλλάζουν οι αντιλήψεις και οι ενέργειες. Δημιουργούνται πολλά νέα μικρά κράτη. Με την προτροπή των Μεγάλων Δυνάμεων και με το πνεύμα υποτίθεται της “Κοινωνίας των Εθνών” η ομοιογεννοποίηση των πληθυσμών των κρατών αυτών επιχειρείται με ανταλλαγές των πληθυσμών των μειονοτήτων. Είναι φαινόμενο πανευρωπαϊκό, και όχι μόνο, και αφορά βέβαια και Έλληνες, Τούρκους και Βουλγάρους στη δική μας επικράτεια. Φεύγουν από την Ελλάδα πολλές χιλιάδες Τούρκων, λιγότερες Βουλγάρων, και έρχονται σ’αυτήν 1,5 εκατομμύριο Έλληνες.
Το προσφυγικό πρόβλημα είναι τεράστιο, οι πατρίδες χιλιετιών γίνονται αλησμόνητες, το πλήγμα της φυλής μεγάλο. Μέσα όμως από αντίξοες συνθήκες, δείχνοντας οι Έλληνες μια καταπληκτική δεξιότητα για προσαρμογή σε νέες καταστάσεις και συνθήκες, μέσα από πολέμους Παγκόσμιους ή και χειρότερα εμφύλιους, θα φθάσουν στο σημερινό κράτος με σχεδόν ανύπαρκτες πλυθυσμιακές μειονότητες μέσα σ’ αυτό. Μειονότητες που όμως είναι υπαρκτές και μεγάλες στη γείτονα Τουρκία.
Οι καιροί όμως αλλάζουν. Αφού περάσαμε από τις γενοκτονίες και τις ανταλλαγές των πληθυσμών, η σύγχρονη κοινότητα, τουλάχιστον τα σύγχρονα δημοκρατικά κράτη, εστιάζουν πλέον το ενδιαφέρον τους στα ανθρώπινα δικαιώματα των μειονοτήτων.
Και αν στην Ελλάδα μιλάμε για πρόβλημα μειονότητων στη Θράκη, τι πρέπει να λέμε για τη γείτονα Τουρκία; Η οποία δείχνει ότι ενδιαφέρεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα σε μειονότητες γειτονικών κρατών, όπως στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και στο Κοσσυφοπέδιο, καταπιέζει όμως σκληρά τους δικούς της πολίτες κάτω από το πνεύμα του Κεμαλισμού, του Κεμαλισμού ο οποίος διακηρύσσει την ενιαία φυλετική σύνθεση του λαού της Τουρκίας ως εάν τα προβλήματα των εθνοτήτων να λύνονται με στρατιωτικές εντολές”.
Κυρίες και κύριοι, αγαπητοί Συνάδελφοι
Όταν ο Υψηλάντης άρχιζε την Επανάσταση από τη Μολδοβλαχία είχε κατά νούν τον ελληνισμό, ολόκληρο το Έθνος, όπως άλλωστε όλοι οι σύγχρονοι του και όσοι προηγήθηκαν απ’ αυτόν όπως για παράδειγμα ο Ρήγας Φεραίος.
Μετά από την Επανάσταση όμως του 1821 προέκυψε το Ελληνικό Κράτος. Μικρό και αδύναμο αρχικά, με εκατομμύρια αλύτρωτους αδελφούς. Μέσα από αγώνες, θυσίες, συμφορές αλλά και επικά κατορθώματα φθάσαμε στο σύγχρονο Ελληνικό Κράτος.
Μέσα στην Παγκόσμια Κοινότητα αυτό το κράτος μας φαίνεται πολλές φορές μικρό και αδύναμο. Από μια άποψη ίσως και να είναι έτσι, δεν μπορούμε όμως να αρνηθούμε το γεγονός ότι βρίσκεται και πάλι στην πρωτοπορία των κρατών της περιοχής.
Με την κατοχυρωμένη δημοκρατία μας λειτουργούμε και διεκδικούμε ισότιμη θέση στις χώρες της Ευρώπης μέσα στα πλαίσια της ONE. Είναι πλέον η σύγχρονη αντίληψη της στενής συνεργασίας των Εθνικών Κρατών που με δεσμούς οικονομικούς, κοινωνικούς, πολιτικούς και πολιτισμικούς τείνει να οδηγήσει στην Ομοσπονδοποίηση της Ευρώπης.
Η Ελλάδα καλείται και εδώ να παίξει το σύγχρονο της ρόλο.
Ολοκληρώθηκε με επιτυχία η 6η Ημερίδα του Ρευματολογικού Τμήματος του 424 ΓΣΝΕ με θέμα “Δερματικές εκδηλώσεις Ρευματικών Νοσημάτων”. Συνδιοργανωτής τηςΗμερίδας ήταν η Επιστημονική Ένωση Υγειονομικων Ενόπλων Δυνάμεων (ΕΕΥΕΔ).
Η ημερίδα πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 12 Μαρτίου 2022 στο Πολεμικό Μουσείο Θεσσαλονίκης.
Η οργανωτική επιτροπή της ημερίδας αποτελείτο από τους
Βουνοτρυπίδη Περικλή, Γεν. Αρχίατρο, Πρόεδρος και
Σακελαρίου Γρηγόριος, Αρχίατρος
Ζησόπουλος Δημήτριος, Αρχίατρος και
Κατσιγιάννη Ιωάννα, Μέλη
Την ημερίδα χαιρέτισαν οι :
Ο Δρ. Παπαγιαννόπουλος Νικ. Πρόεδρος της ΕΕΥΕΔ, Υποστράτηγος ε.α.
Ο Μπερμπερίδης Χαράλαμπος τ. Διευθυντής Ρευματολογικού Τμήματος 424 ΓΣΝΕ Υποστράτηγος ε.α. – Ρευματολόγος τ. Πρόεδρος Ελληνικής Ρευματολογικής Εταιρείας.
Την έναρξη της ημερίδας κήρυξε ο Γεν. Αρχίατρος Μιχαηλίδης Απόστολος, Υποδιευθυντης του 424 ΓΣΝΕ.
Τα θέματα που παρουσιάστηκαν αρχικά απευθυνόταν και στον μη ειδικευμένο ιατρό ώστε να καταστεί δυνατή η παρακολούθηση και των θεμάτων, που ακολούθεισαν, και απευθυνόταν στους Ειδικούς Ιατρούς. Παραθέτουμε τους τίτλους των παρουσιάσεων που είτε ήταν ενταγμένες στις Στρογγυλές Τράπεζες ή ήταν ανεξάρτητες.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ
Κλινική ταξινόμηση δερματικών βλαβών, Ε. Γάτσιου
Δερματικά νοσήματα που συνυπάρχουν με νόσους συνδετικού ιστού, Β. Πελιτάρη
Παράδοξη ψωρίαση από ανοσοτροποποιητικά φάρμακα, Γ. Σακελλαρίου
Ρευματοειδής αρθρίτιδα και οροαρνητικές σπονδυλαρθρίτιδες, Δ. Ζησόπουλος
Ψωριασική νόσος – δερματικοί υπότυποι για τον κλινικό Ρευματολόγο, Δ. Λέκκας
Μη μελανωματικός καρκίνος δέρματος και χρήση αντιρευματικών φαρμάκων, Φ. Βράνη
Το φάσμα των δερματικών εκδηλώσεων του Ερυθηματώδους Λύκου, Ε. Πάσχου
Κλινική προσέγγιση και θεραπεία σε διάφορες μορφές ερυθηματώδους λύκου, Ε. Σπυροπούλου.
Αλωπεκία: Ταξινόμηση και θεραπεία, Α. Παπαδόπουλος
Δερματικές εκδηλώσεις στη δερματομυοσίτιδα και το σύνδρομο Sjogren, Αικ. Πατσατσή
Δερματικές εκδηλώσεις στη σκληροδερμία, Θ, Δημητρούλας.
Λοιμώδη νοσήματα με εκδηλώσεις από το δέρμα και τις αρθρώσεις Ν. Παπαδόπουλος.
Δερματικές εκδηλώσεις στις αγγειίτιδες, Ε. Δεβετζή.
Γαγγραινώδες πυόδερμα, Π. Σιάκα.
Οζώδες ερύθημα, Ι. Κατσιγιάννη.
Η συμμετοχή ήταν μεγάλη, τόσο με φυσική παρουσία1 στο Πολεμικό Μουσείο όσο και διαδικτυακά. Παρόντες Mαθητές της ΣΣΑΣ, Eιδικευόμενοι Iατροί, Eιδικοί Iατροί, Διευθυντες Κλινικών και Καθηγητές Πανεπιστημίου. Οι πολλές ερωτήσεις και η επιστημονική αντιπαράθεση που ακολούθησε είναι ενδεικτική της επιτυχίας της Ημερίδας.
Ήδη μηνύματα από ιατρούς διαφόρων ειδικότήτων που την παρακολούθεισαν διαδικτυκά αναφέρονται στο ενδιαφέρον και την ποιότητα των παρουσιάσεων.
1. Σύμφωνα με τα ισχύοντα υγειονομικά πρωτόκολλα, ο επιτρεπόμενος αριθμός εμβολιασμένων μόνο συνέδρων περιορίσθηκε στο 80% της δυναμικότητας του χώρου διεξαγωγής)
Δρ. Παπαγιανόπουλος Νικόλαος, Πρόεδρος της ΕΕΥΕΔ χαιρετίζει την Ημερίδα Γεν. Αρχίατρος Βουνοτρυπίδης Περικλής, Διευθυντής του Ρευματολογικού Τμήματος 424 ΓΣΝΕ, Π΄ρόεδρος της Οργανωτικ΄ής ΕπιτροπήςΑρχίατρος Λέκκας Διονύσιος, Δερματολόγος Διάλειμμά για καφέ στην αίθουσα του Πολεμικού Μουσείο που είχε παραχωρηθεί για την δημιουργία εκθετηρίου χώρου με θέματα αποκλειστικά Υγειονομικού.
Μηνάς Αρίστιππος Διετέλεσε Διευθυντής 424 ΓΣΝΕ & Εξελέγη καθηγητής δερματολογίας της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ – Εξελέγη Πρόεδρος της Ιατρικής Σχολής ΑΠΘ.
Τσότσος Αθανάσιος Διετέλεσε Διευθυντής 424 ΓΣΝΕ & Εξελέγη υφηγητής Ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΜΑΘΗΤΩΝ
ΑΜ
ΕΠΩΝΥΜΟ
ΟΝΟΜΑ
444
ΕΞΗΝΤΑΒΕΛΩΝΗΣ – ΓΑΛΑΝΗΣ
ΙΩΑΝΝΗΣ
445
ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ
ΙΩΑΝΝΗΣ-ΝΑΠΟΛΕΩΝ
446
ΜΑΚΡΗΣ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
447
ΜΟΣΧΟΣ
ΜΟΣΧΟΣ
448
ΦΡΑΓΚΕΔΑΚΗΣ
ΙΩΑΝΝΗΣ
449
ΓΙΟΝΑΝΛΗΣ
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
450
ΛΙΑΡΙΚΟΣ
ΣΩΤΗΡΙΟΣ
451
ΧΑΡΔΑΣ
ΝΙΚΟΛΑΟΣ
452
ΤΑΜΠΑΚΗΣ
ΙΩΑΝΝΗΣ
453
ΓΡΑΜΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ
ΚΥΡΙΑΚΟΣ-ΗΛΙΑΣ
454
ΤΣΟΤΣΟΣ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
455
ΝΤΟΥΝΗΣ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
456
ΘΕΟΔΩΡΟΥ
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
457
ΤΣΙΡΚΙΝΙΔΗΣ
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
458
ΣΑΒΒΙΔΗΣ
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
459
ΣΙΜΙΤΣΗΣ
ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ
460
ΗΛΙΑΔΗΣ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
461
ΚΥΡΚΑΝΙΔΗΣ
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
462
ΒΑΛΙΑΝΝΑΤΟΣ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ
463
ΚΑΡΑΜΠΑΛΗΣ
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ
465
ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΗΣ
ΠΑΥΛΟΣ
466
ΘΕΟΦΙΛΙΔΗΣ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
467
ΚΑΜΜΑΣ
ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ
468
ΜΗΝΑΣ
ΑΡΙΣΤΙΠΠΟΣ
469
ΜΠΟΥΖΑΚΗΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
470
ΚΟΥΤΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
471
ΣΑΡΑΝΤΙΔΗΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
472
ΘΩΜΟΣ
ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ
473
ΤΣΑΝΤΑΛΗΣ
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
474
ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ
ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ
475
ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ
476
ΖΩΤΟΣ
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ
477
ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
478
ΤΑΚΕΤΖΙΔΗΣ
ΜΙΧΑΗΛ
479
ΛΑΓΑΝΑΣ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ
480
ΛΑΔΗΣ
ΑΝΔΡΕΑΣ
481
ΚΑΡΟΓΙΑΝΝΗΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
482
ΠΑΠΑΔΟΜΙΧΕΛΑΚΗΣ
ΙΩΑΝΝΗΣ
483
ΧΑΡΑΛΑΜΠΗΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
484
ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ
ΣΤΕΦΑΝΟΣ
485
ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ
ΙΩΑΝΝΗΣ
486
ΔΟΥΦΕΞΗΣ
ΣΠΥΡΙΔΩΝ
487
ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ
488
ΤΣΟΥΚΑΣ
ΣΩΤΗΡΙΟΣ
489
ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
490
ΚΟΝΤΟΓΕΩΡΓΟΣ
ΛΕΩΝΙΔΑΣ
491
ΛΑΛΟΣ
ΙΩΑΝΝΗΣ
492
ΣΤΕΡΓΙΟΥΛΗΣ
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
493
ΠΛΑΚΟΝΟΥΡΗΣ
ΙΩΑΝΝΗΣ
494
ΣΤΑΜΑΤΗΣ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ
495
ΚΟΛΙΑΚΟΣ
ΑΝΔΡΕΑΣ
496
ΜΑΝΟΥΣΕΛΗΣ
ΣΠΥΡΙΔΩΝ
497
ΠΑΠΑΖΑΦΕΙΡΙΟΥ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ
498
ΑΔΑΜΑΚΗΣ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ
499
ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ
ΝΙΚΟΛΑΟΣ
500
ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ
ΘΕΟΦΑΝΗΣ
501
ΚΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΣ
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
502
ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ
ΕΠΑΜΕΙΝΩΝΔΑΣ
503
ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ
ΑΧΙΛΛΕΑΣ
504
ΚΑΛΟΕΙΔΑΣ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ
505
ΧΑΧΟΛΟΣ
ΜΙΧΑΗΛ
506
ΚΟΦΦΑΣ
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
507
ΜΟΣΧΟΣ
ΜΟΣΧΟΣ
508
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
509
ΜΑΡΑΓΚΟΣ
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
510
ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
ΙΩΑΝΝΗΣ
510Α
ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
510Β
ΑΛΜΠΑΛΑΣ
ΒΕΝΙΑΜΙΝ
510Γ
ΚΑΡΑΤΖΑΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
Παρουσιάσεις Τάξεων ΣΙΣ, ΣΣΑΣ, ΣΑΝ στο “Αρχείο Φωτογραφιών” εδώ
Τα στοιχεία προέρχονται από το αρχείο της Στρατιωτικής Σχολής Αξιωματικών Σωμάτων και από το Βιβλίο “Η Ιστορία της Στρατιωτικής Ιατρικής Σχολής (Σ.Ι.Σ) Θεσσαλονίκης (1947-1970)”.
Ο θάνατος του μεγάλου εθνικού ποιητή Κωστή Παλαμά το 1943 υπήρξε τραγικό συμβάν για την ήδη υποταγμένη και βασανισμένη Ελλάδα της Κατοχής. Η κηδεία του όμως υπήρξε αφορμή εθνικής ανάτασης. Ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός εκφώνησε το ακόλουθο επικήδειο ποίημα:
Στο βιβλίο αυτό παρουσιάζεται η αυτοβιογραφία του συγγραφέα με βιωματικά σχόλια, κρίσεις και συμπεράσματα από την προσωπική και. επαγγελματική ζωή του, που σχημάτισαν την προσωπικότητα και την βιοθεωρία του. Περιγράφει τα όνειρα, τις επιτυχίες και αποτυχίες, χαρές και λύπες, αστοχίες, την αγωνία του ανθρώπου, το παιχνίδι με τη μοναξιά και τον χρόνο. Αποκαλύπτει τις σχέσεις του με τους ανθρώπους και εξομολογείται για ότι έχει ή δεν έχει κάνει. Ο απολογισμός της ζωής του. (από το οπισθόφυλλο του Βιβλίου).
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
Αν και τρία χρόνια μικρότερος, συνέπεσα με τον Γιάννη Παλέρμο στην περίοδο φοιτησής μας στην ΣΙΣ. Το βιβλίο του με έφερε πίσω στην εποχή εκείνη. Οι νεότεροι θα δουν πτυχές της διαβίωσης στην Σχολή τα χρόνια εκείνα. Οι παλιότεροι θα διαπιστώσουν ότι έχουν ζήσει τις καταστάσεις που βίωσε και περιγράφει ο συγγραφέας χωρίς πουθενά να υπερβάλει. Ίσως αναγνωρίσουν τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν στις βιωματικές του ιστορίες και ας μην αναφέρει παρά μονο ένα γράμμα από το επώνυμό τους. Θα διαπιστώσουν ότι έχουν νιώσει την ίδια χαρά της συναδελφικότητας, την λύπη και την οργή της αναίτιας τιμωρίας, της βάναυσης συμπεριφοράς μεγαλυτέρων Συναδέλφων, αλλά και την θλίψη της χαμένης νιότης.
Στην συνέχεια διαβάζουμε για την πορεία του στο υγειονομικό της Π.Α και στο Νοσοκομείο 251 ΓΝΑ και βλέπουμε μέσα από τις βιωματικές του ιστορίες , να πρωταγωνιστούν άνθρωποι και ανθρωπάκια που προκαλούν σεβασμό, γέλιο ή αγανάκτηση. Με έκπληξη διαπιστώνουμε πως ανάλογες καταστάσεις και προβληματισμούς με τον συγγραφέα βιώσαμε και εμείς.
Στο τέλος προβληματιζόμαστε μαζί με τον συγγραφέα που προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα “Τι είναι ευτυχία” και αν την νιώσαμε γυρίζοντας πίσω την σκέψη μας στο χρόνο.
Το βιβλίο του ανοίγει ένα παράθυρο πίσω στο χρόνο, μια καταγραφή μικρών γεγονότων, μια παρουσίαση της ζωής και των συνθηκών που επικρατούσαν στην κοινωνία. Μια περιγραφή τόπων (Θεσσαλονίκη, Σαλαμίνα, Γαλαξείδι κτλ). Είναι μια μικρή ψηφίδα στην ιστορία του τόπου μας που χωρίς την καταγραφή της θα χανόταν στο πέρασμα του χρόνου.
Απομόνωσα μία παράγραφο από τέλος του βιβλίου του σας την μεταφέρω “Πρέπει λοιπόν να το αποδεχθώ αφού το λένε τα πράγματα και ο ορισμός του γήρατος, η ποιοτική και ποσοτική ελάττωση των βιολογικών λειτουργιών πνευματικών και σωματικών του ανθρώπου. Αλλά το κυριότερο το λέει η απώλεια κομματιών του εαυτού μου, το σπίτι που μεγάλωσα δεν υπάρχει, οι άνθρωποι που με μεγάλωσαν δεν υπάρχουν, στη στρατιωτική Σχολή που είχα πετύχει ήταν η πρώτη ιδιοκτησία μου, δεν με ξέρει πια κανείς και με διώχνουν, στις μονάδες που υπηρέτησαν τα νιάτα μου οι φρουροί μου λένε τι θέλετε, στο νοσοκομείο που πέρασα τη ζωή μου με δημιουργική ισχύ μου λένε έχετε κλείσει ραντεβού κύριε; και στο εργαστήριο μου βλέπω διπλώματα, βραβεία, μηχανήματα αραχνιασμένα. Αυτά όμως ήταν η ζωή μου και τώρα όλα αραχνιασμένα. Καλώς τα γηρατειά λοιπόν, λυπημένος που ήρθαν αλλά χαρούμενος που θέλω να παλέψω πολλά χρόνια μαζί τους και ήδη ανακαλύπτω το μεγάλο φάρμακο, τον ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟ.“
Ευχαριστούμε τον Γιάννη Παλέρμο για την δωρεά του Βιβλίου του στην ΕΕΥΕΔ όπως επίσης και για την άδειά του να αναρτήσουμε κάποιες απο τις βιωματικές ιστορίες από την περίοδο φοίτησης του στην ΣΙΣ. Ήδη έχουν αναρτηθεί δύο βιωματικές ιστορίες του εδώ
Ο Ευάγγελος Β. Βασιλείου γεννήθηκε στο χωριό Κρηνίδα Σερρών στις 21 Οκτωβρίου 1940. Εισήλθε στην στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή το 1958 (ΑΜ 631). Αποφοίτησε το 1965 και έχει την ειδικότητα του παθολόγου – καρδιολόγου.
Παρουσίαση του Βιβλίου του, από τον Αντγο (ΥΙ) ε.α Αθανασιάδη Ιορδάνη
Ο αγαπητός συναδελφος και λόγιος κ Ευάγγελος Β. Βασιλείου πρόσφερε στην Ένωση το βιβλίο του με αγάπη κι εκτίμηση προς αυτή.
Πρόκειται για ένα εξαιρετικό πονημα-μελέτη, σπάνιας επιμέλειας κι ευαισθησίας ,υψηλής τεκμηρίωσης και ανάδειξης του βίου και των πεπραγμένων του αθάνατου Ιερομαρτυρα Χρυσοστόμου.
Με γλαφυρό ύφος,εμβριθή εντρύφηση και επιμέλεια καταγράφει την θαυμαστή και λαμπρή πορεία ζωής του Εθνοϊερομαρτυρα Μητροπολίτου Δράμας και Σμύρνης εκ Τρίγλιας της Βιθυνίας ορμώμενου, από τη γεννησή του μέχρι το φοβερό του Μαρτύριο υπέρ Πίστεως και Πατρίδος. Περιγράφει τις εγκύκλιες σπουδές του στην Τρίγλια και μετέπειτα στη Θεολογική Σχολή Χάλκης του «αγχίνου και τολμηρού, φιλόπρωτου και ενθουσιώδους, φιλότιμου και οξύ, επίμονου και φίλλαλου» Χρυσοστόμου. Ο ευθυτενής κέδρος της Εκκλησίας, σπουδάζοντας ενηλικιώνει το πνεύμα του με τα νάματα της σοφίας των αρχαίων Ελλήνων και των Πατέρων της Εκκλησίας, αυτό το ευγενές αμάλγαμα και κράμα του θαύματος του Ελληνικού πολιτισμού. Εκθειάζει με κάθε λεπτομέρεια τους αγώνες του και τα πολλά και εκλεκτά έργα αναβάθμισης και πολιτισμού στο νομό Δράμας, όπως Σχολεία, Εκκλησίες, Εκπαιδευτήρια, Αναγνωστήρια και Ιδρύματα ευαγή. Ταυτοχρόνως είναι πρωτεργάτης του Αγώνα για τη διάσωση της Μακεδονίας από τους Βούλγαρους κομιτατζήδες σε χρόνους σκληρούς με αγώνες που πότισαν τη μαρτυρική γη της Μακεδονίας με αίματα θυσίας των ηρωϊκών τέκνων της. Με ιδιαίτερο παλμό και γοητευτικό χρωστήρα τον ακολουθεί στη Μικρά Ασία, όπου ως Μητροπολίτη Σμύρνης τον εκθειάζει και αναδεικνύει το μεγαλείο του όταν προκύπτουν τα φοβερά γεγονότα της καταστροφής κι ο Άγιος Πατέρας γίνεται ο πορφυρός Μάρτυρας υπέρ Πατρίδος και φωτεινός Ιερομαρτυρας υπέρ Πίστεως και βωμών προς δόξαντα του Έθνους και ομολογίας Πίστεως. Έμεινε έως τέλους Ατρόμητος, γενναιόφρων, Ομολογητής της Πίστεως, υπέρμαχος και πρόμαχος, στηρίζοντας και εμψυχώνοντας το Λαό και προσφέροντας εαυτόν υπέρ του Ποιμνίου και της Εκκλησίας. Ναι όντως «Το Ελληνικόν Πνεύμα ελαξεύθη εις το μάρμαρον, εσμιλεύθη εις τους θριγκούς των ναών, εχαράχθη εις τον πάπυρον, έλαμψες εις τας δέλτους της Ιστορίας, εκράτησε τας επάλξεις του πολιτισμού, πριεσώθη δια της Παραδόσεως και κρύπτεται ακόμη εις τα σπλάγχνα της γης αναμένον την σκαπάνην του αρχαιολόγου», της Εκκλησίας βλαστέ και πύργε ασάλευτε, Ιερομάρτυς Χρυσόστομε και δι ´Υμών εις τα πέρατα της οικουμένης, όπου ανθεί κι ευωδιάζει κάθε ευκλεής καρπός εκ του ακανθίνου στεφάνου του Μαρτυρίου σου, Ιεράρχα πανοίδημε. Αξίζει λοιπόν,να πορευθούμε την οδό της λεπτομερούς εξιστόρησης του βίου του καθότι με τη χάρη της γραφής του κ Βασιλείου θα αξιωθούμε να κοινωνήσουμε το γλεύκος των καρπών του Αγίου ανδρός,προς διδαχή και ενδυνάμωση όλων μας. Η μεγάλη αγάπη του συγγραφέα για τον Άγιο, ο πλούτος των πηγών αναφοράς του με άρθρα ,επιστολές και συγγράματα και αρχεία διεθνούς εμβέλειας καθιστούν το βιβλίο επίτευγμα υψηλής γραφής και το αναδεικνύουν εξαιρετικό ιστορικό-θεολογικό πόνημα γλαφυρής λογοτεχνικής αξίας. Τον ευχαριστούμε από καρδιάς κι ευχόμαστε στους αναγνώστες να ταξιδέψουν στο πέλαγος του λόγου του προς απολαβών τέρψεως και εμπειρίας πλούτου ιστορικών γνώσεων και θεολογίας του Εθνοϊερομάρτυρα Χρυσοστόμου Σμύρνης.
Τα στοιχεία προέρχονται από το αρχείο της Στρατιωτικής Σχολής Αξιωματικών Σωμάτων και από το Βιβλίο “Η Ιστορία της Στρατιωτικής Ιατρικής Σχολής (Σ.Ι.Σ) Θεσσαλονίκης (1947-1970)”. Επιμέλεια Παρουσίασης ΕΕΥΕΔ 5 Φεβ. 2022
Το Αρχείο Φωτογραφιών είναι κλειδωμένο. Ο κωδικός έχει δοθεί στα μέλη της ΕΕΥΕΔ και σε όσους αποφοίτους ΣΙΣ,ΣΣΑΣ,ΣΣΑΝ τον έχουν ζητήσει.
