Month: March 2025

Categories
2025 ΙΣΤΟΡΙΑ

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ 25η ΜΑΡΤΙΟΥ!

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ 25η ΜΑΡΤΙΟΥ!

  • – 2025.03.24
  • – Λάμπρος Βαζαίος

Λίγo  πριν την 25η Μαρτίου, την Εθνική Εορτή, την επέτειο της Επανάστασης του 1821, την επέτειο της Παλιγγενεσίας, της Εθνεγερσίας, του Ιερού Αγώνα, την επέτειο με τά τόσα ονόματα! Γιατί άραγε δεν έχουμε καταλήξει σε ένα επικρατέστερο, στο πιο αντιπροσωπευτικό; Δεν νομίζω βέβαια πως η απορίες αυτές αφαιρούν το παραμικρό από την σημασία και την αξία των όσων γίνονται ή των όσων λέγονται για να την τιμήσουμε όλοι, ο καθένας όπως νομίζει και μπορεί! Η σημασία της έχει την μεταβλητή διαχρονικότητα που ταιριάζει σε κάθε τι σημαντικό που υπάρχει ως σταθερή αξία στην Ιστορική μνήμη. Ας παραμερίσουμε όμως από τώρα μιζέριες και περίεργες θέσεις, αντιρρήσεις και μεγαλοστομίες. Αν αποδεχθούμε την ανάγκη της μεγάλης γιορτής και αν δικαιολογήσουμε τα αναπόφευκτα τότε μόνο θα αποκλείσουμε τον ημίκοσμο αλλά κυρίως τον υπόκοσμο των δήθεν «πατριωτών υπερπατριωτών», των επιτήδειων αλητήριων που καραδοκούν.

Ο «εξ’ισου πατριωτισμός» του «Ανεξάρτητου»** το 1843 έδωσε από τότε το μέτρο και το ηθικό υπόβαθρο. Ο αληθινός πατριωτισμός, όπως μας τον κληροδότησαν οι πρόγονοι, επώνυμοι και ανώνυμοι, σεμνοί αγωνιστές, βαθιά έντιμοι πολίτες ιδιαίτερα αυστηροί σε θέματα ηθικής, δεν μπερδεύεται με τα φληναφήματα της σύγχρονής «αριστείας», αμετροεπών ασήμαντων, που κυνηγάνε την επικερδή επωνυμία στην σημερινή «καλή κοινωνία». Στον φετεινό εορτασμό που θα κορυφωθεί σε λίγες ημέρες και είναι κάτι που για πολλά χρόνια επαναλαμβάνεται, όλοι έχουμε συγκεκριμένες σταθερές για το τι σημαίνει για το Έθνος και την κοινωνία η επίκληση, η γιορταστική επίκληση της ημέρας της 25ης Μαρτίου, της Εθνικής Εορτής. Αναζητώντας πιο ουσιαστικές, πιο πραγματικές διαδικασίες κατανόησης και πρόσληψης των νοημάτων μιας ολόκληρης εποχής τόσο παλιάς, τόσο διαφορετικής, τόσο μακρινής, βρέθηκα σε αδιέξοδο αρκετά συχνά.

Δεν νομίζω πως πρέπει να μακρηγορήσω ειδικά πάνω σε αυτό το θέμα. Κινδυνεύω να χάσω το μέτρο και κυρίως το «κλειδί» της αποκρυπτογράφησης των «μυστικών» αλλά και των σκοτεινών διαδρομών του Αγώνα που κράτησε λίγο περισσότερο από 7 χρόνια. Τις διαδρομές αυτές με τους εμφύλιους και τις αθλιότητες που προκάλεσαν θα τις ξορκίσουμε πάλι, θα ξαναθυμηθούμε όσα πρέπει να μην ξεχνάμε. Δικά μας είναι στο κάτω κάτω, κληρονομιά μας! Δεν θα μείνουμε όμως εκεί. Δεν θα μείνουμε στην ανάλυση της γλωσσικής ταυτότητας του Μάρκου Μπότσαρη και του Κολοκοτρώνη, ούτε σε πιο ιδίωμα έδινε παραγγέλματα ο Μιαούλης στους ναύτες του! Αυτούς είχαμε, αυτοί πολέμησαν, αυτοί καταφέρανε το πρώτο ξήλωμα της φόδρας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αυτοί καταφέρανε να πριονίσουν έστω και λίγο τα νύχια της «Ιεράς Συμμαχίας» και της ανήθικης, μισάνθρωπης και βαθιά ανθελληνικής αυταρχικότητας του Μέττερνιχ. Δεν υπάρχει μάλλον στην Παγκόσμιο Ιστορία Επανάσταση που ο ένοπλος αγώνας, η εξεγερσιακή φάση, να κράτησε τόσο. Το γεγονός αυτό μαζί με την πικρή πραγματικότητα της «ανάπηρης» πολιτικά κατάληξης του κράτους που προέκυψε, πάντα μου έδιναν την εντύπωση πως δεν είχα την σωστή πληροφόρηση και μάλιστα «από πρώτο χέρι» για όσα σηματοδότησε η 25η Μαρτίου μέχρι σήμερα και πως φτάσαμε μέχρι εδώ.

Πώς όμως άρχισε να πληροφορείται ο άμεσα ενδιαφερόμενος Λαός στα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια για το τι έγινε, από ποιους και για ποιους; Με ποιους τρόπους έφτασε στον «απλό πολίτη» η πληροφόρηση για την Επανάσταση; Ήταν μόνο η επίσημη «διήγηση» των γεγονότων η υπήρξε κάτι διαφορετικό που απλά και πειστικά παρουσίασε τις λεπτομέρειες που στην περίπτωση μας είναι η ουσία; Ήταν μόνο τα πολλά και ιδιαίτερα σημαντικά ιστορικά πονήματα που γράφηκαν για την Επανάσταση; Υπήρχε «κάτι άλλο» πιο εύκολο, πιο ευχάριστο από τα αναγνώσματα των ιστορικών, που να κυκλοφόρησε στα λαϊκά σπίτια της Ελλάδας τον 19ο και τις αρχές του 20ου αιώνα;

Προσπαθώντας να δώσω κάποιες απαντήσεις, θυμίζω το πρώτο μυθιστόρημα της νεότερης Ελληνικής Γραμματείας. Είναι το ιστορικό μυθιστόρημα του Στέφανου Ξένου που πρωτοεκδόθηκε το 1851. Το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα το βιβλίο είχε αλλεπάλληλες εκδόσεις και διακινήθηκε ευρύτατα στον Ελλαδικό χώρο και τον υπερόριο Ελληνισμό. Προς το τέλος του αιώνα μεταφράστηκε Αγγλικά και κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ. Πρόκειται για δίτομο έργο 900 περίπου σελίδων με τίτλο: «Η Ηρωίς της Ελληνικής Επαναστάσεως». (Ηλεκτρονικό Αντίγραφο στην Βιβλιοθήκη του ΑΠΘ, εδώ) 

Η Ηρωίς της Ελληνικής Επαναστάσεως

Ο Θρασύβουλος και η γενναία Ανδρονίκη, δύο όμορφοι νέοι από την Αρκαδία (τέλεια δείγματα του ρομαντικού «Αρκαδικού Ιδεώδους»), μορφωμένοι όσο λίγοι, πολεμιστές ασύγκριτοι, ζουν τον υπέροχο έρωτα τους μέσα σε όλες τις μεγάλες στιγμές και τις πιο σπουδαίες μάχες του Αγώνα. Ο συγγραφέας περιγράφει γλαφυρότατα και το κυριότερο ακριβέστατα, όλες τις φάσεις της Επανάστασης, των επτά χρόνων της, μέσα σε σελίδες έντονα φορτισμένες με έρωτα αγνό και ανεπίληπτη ηθική στάση σε όλα τα επίπεδα, των ηρώων. Είναι αξιοσημείωτη η περιγραφή της ζωής, των εθίμων, της ντοπιολαλιάς κάθε τόπου και περιγράφονται με κάθε ιστορική ακρίβεια οι μάχες που σε πολλές παίρνουν μέρος οι ήρωές μας! Οι Ηπειρώτες, οι Μωραϊτες, οι Ρουμελιώτες, οι Χιώτες και οι Ψαριανοί, οι Κωνσταντινοπολίτες, οι νησιώτες του Αιγαίου, όλοι οι Έλληνες που έπαιρναν στο χέρι το βιβλίο έβρισκαν στις σελίδες του τον χώρο και την διάλεκτο της ιδιαίτερης πατρίδας τους. Εκεί η Ηρωϊδα μας, με η χωρίς τον Θρασύβουλο, μάχεται για την Ελευθερία. Ήταν δυνατόν να μην διαβάζανε με προσοχή το βιβλίο; Η γλώσσα του, η λαϊκή καθαρεύουσα εποχής, συμβατή, κατανοητή και σίγουρα ευχάριστη για τον μέσο άνθρωπο.

Θα αποτολμήσω κριτική προσέγγιση του βιβλίου στην εποχή του και στην εποχή μας λέγοντας πως διαχρονικά μπορεί να θεωρηθεί ιδιαίτερα αξιόπιστη αναφορά των ιστορικών γεγονότων της Εθνεγερσίας. Το μέρος του μυθιστορήματος, του ρομάντζου μάλλον, βοηθά να μην πλήξει ο αναγνώστης από την μονότονη, την ξερή απαρίθμηση μαχών και εκστρατειών!

Ας το ξαναθυμηθούμε, είναι κάτι δικό μας, κάτι γραμμένο από σχεδόν(!) αυτόπτη (γεννήθηκε τα 1821), χαρισματικό Έλληνα του υπερόριου Ελληνισμού. Μαζί με τον « Βρετανικό Αστέρα» που ο ίδιος εξέδιδε στο Λονδίνο, τον «Ανεξάρτητο»** του προγόνου μου Παντελή Κ. Παντελή και μερικές άλλες θαρραλέες φωνές, εκείνης της εποχής, ενώθηκε με τους Συνταγματικούς, τους Δημοκρατικούς του αντιβαυαρικού αγώνα. Ήταν για να μπορέσει η Ελλάδα να ανακτήσει κάτι από όσα έχασε όταν από αβασίλευτη δημοκρατία με Σύνταγμα, όπως ήταν σε όλη την διάρκεια της Επανάστασης και έτσι ελευθερώθηκε, έγινε «Ελέω Θεού Μοναρχία» με βασιλιάδες ανήλικους αλλοδαπούς και όχι πρωτοκλασάτους(!) ευγενείς! Έλληνα το γένος αρχηγό του κράτους αποκτήσαμε μόλις το 1974!   

(*ας με συγχωρήσουν ο Κουντουριώτης και ο Ζαΐμης, αυτοί «υπηρεσιακοί» ήταν και για λίγο).

*Να θυμόμαστε πως το 1821, τότε που η Πελοποννησιακή Γερουσία και ο Δημήτριος Υψηλάντης κήρυξαν την δημιουργία του πρώτου κρατικού μορφώματος, η Ελλάδα και η Ελβετία ήταν τα μόνα κράτη χωρίς κληρονομική μοναρχία στην Ευρώπη. Ο Μέττερνιχ έφριξε και είπε όσα είπε, αλλά και έκανε όσα έκανε! Μας επέβαλε, μαζί με τους «Μεγάλους Συμμάχους», τον ολέθριο θεσμό της Μοναρχίας και το πέτυχε!

Σήμερα όμως, πρέπει να το παραδεχτούμε, η ράτσα μας, ο Λαός μας παλέψανε και τα καταφέρανε. Δύσκολος δρόμος, με θυσίες, με ηρωισμούς, μεγαλείο ψυχής, και με παλινδρομήσεις σε εμφύλιες αθλιότητες που σκοτείνιαζαν τον ορίζοντα και την εικόνα του Αγώνα.. Είμαστε σήμερα εδώ με αυτό που έχουμε, με τα θετικά και τα αρνητικά μας, με την περηφάνια και την ιστορία μας. Φτάσαμε ως εδώ με την ευχή αυτών που κατάφεραν τότε να σηκώσουν την πλάκα του «Λατινικού Δόλου» και της «Τουρκικής βίας», όπως έγραψε ο Λόρδος Μπάϋρον, που περισσότερα από 400 χρόνια πλακώνανε την ψυχή της Ελλάδας. Αυτή η ψυχή μονάχα είχε απομείνει, αυτήν ελευθερώσανε! Αυτό έκαναν τότε μαζί με τα πολλά αρνητικά και τα άσχημα, φυλάγοντας όμως το ακριβό κόσμημα της αγάπης για την ελευθερία, που δεν στόλισε τότε κανένα στέμμα, αλλά στεκόταν μονάχο του στο μέτωπο της Πατρίδας. Αυτό μας παρέδωσαν μαζί με το Σύνταγμα της Επιδαύρου, ακριβή κληρονομιά, εκείνοι που τιμούμε κάθε τέτοια μέρα και καλά κάνουμε, οι δικοί μας άνθρωποι είναι, εγγόνια τους είμαστε, στο κάτω κάτω όσο και να γκρινιάζουμε το συμπέρασμα είναι πως… μάλλον καλά τα καταφέραμε μέχρι σήμερα!

Αν μπορέσουμε ας διαβάσουμε λίγο από τον Κοραή, τις σημειώσεις του για το Σύνταγμα, για το προσωρινό πολίτευμα της χώρας, που ήταν το πρώτο δημοκρατικό αποτύπωμα της Ελλάδας που μαχόταν για την Ανεξαρτησία της. Τις εξέδωσε με ιδιαίτερη επιτυχία το Μορφωτικό ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων.

Ας ξαναθυμηθούμε τον Θούριο και την Χάρτα του Ρήγα, του πρώτου της σειράς των Μεγάλων Ελλήνων που εξόντωσαν η Ιερά Συμμαχία και οι προκάτοχοι του Μέττερνιχ. Ήταν ο Ρήγας Βελεστινλής, που τον ακολούθησαν ο Αλέξανδρος Υψηλάντης και ο Ιωάννης Καποδίστριας, δολοφονημένοι και αυτοί από τον ίδιο τον Μέττερνιχ και τους ανθρώπους του.* Αυτοί ήταν οι αληθινοί ιστορικά «Άριστοι» του Γένους που η εξόντωση τους ορφάνεψε το Έθνος την δύσκολη ώρα!

*Ο «Ανεξάρτητος» επιμένει πως πίσω από την δολοφονία, τον φόνο όπως λέει, του Κυβερνήτη ήταν ο «Μεττερνίχος»! Εγώ τον πιστεύω, χαλκέντερος, καλά ενημερωμένος δημοσιογράφος και έντιμος πολίτης και Αγωνιστής ήταν ο Παντελής Κ. Παντελή και κυρίως φίλος πιστός του Ι.Καποδίστρια. Σίγουρα ήξερε πολλά, ήξερε τι έλεγε!

Οι  Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης, μας χάρισαν, την εξαίρετη ιστορική αφήγηση του Αλέξη Πολίτη με τίτλο: «Η Ρομαντική Λογοτεχνία στο Εθνικό Κράτος 1830 – 1880». Περιδιαβάζοντας στην ποίηση, την πεζογραφία, το θέατρο και την πνευματική κίνηση του Ελλαδικού χώρου, αναδεικνύει την θέση, η ακριβέστερα την ανάδυση του λαϊκού αναγνωστικού κοινού στην μόλις απελευθερωθείσα χώρα. Είναι εξαιρετική η διαδρομή στην Ρομαντική Λογοτεχνία που τότε άρχισε να ανθίζει στην χώρα μας. Η Επανάσταση που μόλις πριν λίγο είχε δώσει την θέση της στο νεαρό κράτος, που δεν είχε καμία πνευματική αποσκευή στο ταξίδι που ξεκινούσε, ήταν φυσικό να είναι το κύριο θέμα. Οι περιγραφές των γεγονότων, των μαχών, των ηρώων και των προσώπων που συνδεόντουσαν με αυτούς ήταν οι εκλαϊκευμένες αναφορές στα όσα έγιναν στην Επανάσταση. Η λαϊκή οικογένεια, οι απλοί άνθρωποι με τα μεγάλα ελλείμματα παιδείας σίγουρα βρήκαν μέσα στην λογοτεχνική αυτή παραγωγή την πληροφόρηση για τα ιστορικά γεγονότα. Ήταν έγκυρη όμως η πληροφόρηση; Ήταν αντικειμενική η ιστορική καταγραφή; Δεν θα επιχειρήσω να απαντήσω, δεν μπορώ να έχω και να τεκμηριώσω άποψη. Διακινδυνεύω όμως έναν ισχυρισμό, μία άποψη. Η Ρομαντική Λογοτεχνία βοήθησε στην μεταφορά του Πατριωτισμού των χρόνων της Επανάστασης, του θυσιαστικού και ηρωϊκού κάποιες φορές Πατριωτισμού, στην καθημερινότητα του πολίτη του Νέου Ελληνικού Κράτους. Καιροί δύσκολοι, χώρα που έπρεπε να φτιάξει τα πάντα από την αρχή, ανέχεια, φτώχια, λαός υποσιτισμένος, κουρασμένος, συχνά απογοητευμένος, κάποτε αγριεμένος. Πρέπει όμως να τον βοήθησε η Ρομαντική Λογοτεχνία. Με όλα τα αρνητικά της και με τα ουτοπικά εθνικά «οράματα» που ζωγράφισε, γεννήθηκε η «Εθνική Ιδέα», η γιαγιά της «Μεγάλης Ιδέας»! Τις είχε ανάγκη ο Λαός, τις χρειαζόταν και τις δύο, στην εποχή και για την εποχή της, την κάθε μία.. Στο κάτω κάτω με αυτές προχωρήσαμε παραμερίζοντας συχνά την λογική και λοιδορώντας τον πολιτικό ορθολογισμό!

Ήταν τότε που, στην διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου, ο «Ανεξάρτητος»** ζητούσε την δημιουργία πολιτοφυλακής, με 200.000 μορφωμένους πολιτοφύλακες, όπως έγραφε. Η δύναμη αυτή υποστήριζε πως ήταν ικανή, πλαισιωμένη με τις ήδη υπάρχουσες ναυτικές δυνάμεις, το ανάλογο πυροβολικό και το ιππικό που θα σχηματιζόταν στα απελευθερωνόμενα εδάφη, να πραγματοποιήσει την «Εθνική Ιδέα»! Έχω την αίσθηση πως κάθε απόπειρα σχολιασμού φαντάζει ως ιεροσυλία, στην μνήμη εκείνων των ονειροπόλων της ιστορίας. Ας σταθούμε όμως προσεκτικά όσο διαβάζουμε αυτές τις γραμμές. Ήταν παράξενα τρυφερή η σχέση τότε, με την Ιστορία και την πραγματικότητα, έτσι την προσέλαβα, έτσι αισθάνομαι πως πρέπει να την μεταφέρω. Τι λέτε να την αποδεχθούμε; Πιστεύω πως πρέπει να την φυλάξουμε κι’ας είναι έξω από την «επιστημονική ιστορική λογική», χρειάζεται να υπάρχει και αυτή!

Ευχόμενος Χρόνια Πολλά όπως κάνουμε στις εθνικές μας γιορτές, (είναι οι ευχές αυτές μοναδικό φαινόμενο στην Ευρωπαϊκή πραγματικότητα!), θα τολμήσω να πω πως «τα καταφέραμε» ως Λαός μέχρι σήμερα! Δικιά μας ήταν η «Εθνική Ιδέα» δική μας και η «Μεγάλη»! Κερδίσαμε ως Έθνος από αυτές, όσο και αν τις ακριβοπληρώσαμε. Ας μείνουμε απρόβλεπτοι, έτσι κατάφερε η ράτσα μας, πολλές χιλιάδες χρόνια, να μην χαθεί για να είμαστε οι Έλληνες από τους πιο «γνωστούς» και «αναγνωρίσιμους επώνυμους» του Κόσμου!

Λ.ΒΑΖΑΙΟΣ Μάρτιος 2025

**(«Ανεξάρτητος η Δημοκρατική Εφημερίδα της Επανάστασης του 1821)

**(ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ 1918)

Επιμέλεια ανάρτησης : Αργύρης Τασιόπουλος

Categories
2025 ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ

ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ ΙΑΤΡΙΚΩΝ OΡΩΝ ΓΑΣΤΡΕΝΤΕΡΟΛΟΓΙΚΟY ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

  • 2025.05.18
  • Θεόδωρος Φιλιππίδης

Είναι απολύτως κατανοητή η χρήση αμιγώς ελληνικών όρων, όπως polyp (πολύπους, που χαρακτήρισε για πρώτη φορά το έκφυμα της ρινός), atrophy, hypertrophy, hyperplasia, metaplasia, dysplasia, neoplasm, adenoma, carcinoma, hepatoid, cirrhosis, atresia, stenosis, cyst, cele (κήλη), chronic, haemorrhoids κλπ. Aξιοθαύμαστη όμως είναι η εργαλειοποίηση των δυνατοτήτων της γλώσσας μας από τους σύγχρονους ερευνητές ιατρούς, βιολόγους κλπ. που μπόρεσαν να εκφράσουν με ακρίβεια τα χαρακτηριστικά κυττάρων, οργάνων και λειτουργιών, με συνθετικά παράγωγα αρχέγονων και πανάρχαιων Ελληνικών λέξεων. Έτσι, ενώ είχαν στη διάθεσή τους τη λέξη intestine, για την φλεγμονή και όποια άλλη εντερική πάθηση χρησιμοποίησαν τις λέξεις enteritis, enteropathy, enteric κλπ. Αντίστοιχα για την χοληδόχο κύστη είχαν τη λέξη gallbladder χαρακτήρισαν όμως τις παθήσεις της με τις λέξεις cholecystitis, cholelithiasis, pericholocystitis, cholangiocarcinoma κλπ. Για τον πρωκτό είχαν τη λέξη anus, όμως η φλεγμονή του εκφράστηκε με τις λέξεις proctitis/proctocolitis.

Τα παραδείγματα, όπως αυτά που συνοπτικά προαναφέρθηκαν, είναι πάρα πολλά, αξίζει όμως να σταθούμε λίγο περισσότερο στο Πεπτικό Σύστημα, που είναι γνωστό στους αγγλόφωνους ως Digestive System. Το πεπτικό προέρχεται από το πανάρχαιο ρήμα πέσσω-πέττω-πέπτω που έδωσε το ουσιαστικό πέψις. Η αρχική σημασία της λέξης ήταν η ωρίμανση και ακολούθησε η χρήση της για το μαγείρεμα και μετά για τη χώνεψη. Ενώ λοιπόν στις λατινογενείς γλώσσες έχουν το digestion και το digestive, στις παθήσεις και ιδιότητες του συστήματος πλάσθηκαν λέξεις από την πέψη (pepsis), όπως peptic, pepsin, pepsinogen, peptidia, ακόμη και ονομασίες φαρμακευτικών σκευασμάτων όπως Peptonorm, Peptan, Pepsicon, για να μην αναφερθoύμε και στην Pepsi Cola.

Σε μια μικρή περιδιάβαση στο λεξιλόγιο των γαστρεντερολόγων, θα βρούμε και –ενδεικτικά- τις παρακάτω «παγκοσμιοποιημένες» Ελληνικές λέξεις:

  • Pylorous: o Πυλωρός (πύλη+ουρος). Το δεύτερο συνθετικό της λέξης δεν έχει σχέση με το ρήμα ορώ, ούτε με τα ούρα. Είναι η λέξη ουρος που σήμαινε φύλακας/φρουρός/επιστάτης (της πύλης του στομάχου προς το έντερο). Στην αρχαία βιβλιογραφία αναφέρονται οι Κορίνθιοι ως πυλωροί της Πελοποννήσου και επίσης αναφέρεται ο Κέρβερος ως «κύων πυλωρός Άδου».
  • Lapara: Λαπάρα. Η κοιλιακή κοιλότητα μαζί με την πυελική, η κοιλιά συνολικά . Μια επίσης πανάρχαια ξεχασμένη ελληνική λέξη (μολονότι έμεινε ζωντανή σε κάποιες ντοπιολαλιές) ως λάπα και λάπαρη) που τις τελευταίες δεκαετίες επανήλθε στο προσκήνιο με τους όρους laparotomy, laparoscopy, laparoscopic κλπ.
  • Peristalsis: περίσταλσις/περίσταλση, περισταλτικός, περισταλτική κίνηση. Από το ρήμα περιστέλλω. Ο Γαληνός χρησιμοποίησε τη λέξη «περισταλτική» για την συσταλτική και διασταλτική δύναμη που ευθύνεται για την κινητικότητα των εντέρων και την πέψη.
  • Diarrhea/Diarrhoea: Διάρροια. Από το ρήμα διαρρέω. Η σωστή γραφή είναι με δυο «ρ» και σωστά μεταφέρθηκε στην Αγγλική με τα δύο ”r”. Στην καθομιλουμένη Ελληνική πολύ συχνές οι λέξεις «λογοδιάρροια», «διαρροή» κλπ.
  • Αchalasia: Aχαλασία, γνωστή η του οισοφάγου. Από το -α- στερητικό και το χάλασις, που προέρχεται από το ρήμα χαλάω που σημαίνει χαλαρώνω. Αχαλασία είναι η αδυναμία του κυκλοτερούς μυός του οισοφάγου να χαλάται, δηλαδή να χαλαρώνει. Ο Ιπποκράτης χρησιμοποιεί το ρήμα στη χαλάρωση των επιδέσμων, ο Γαληνός στη διάνοιξη/χαλάρωση οπών και στομίων του σώματος, ενώ ως χάλαση χαρακτηριζόταν και η χαλάρωση των γραμμών στις  στρατιωτικές φάλαγγες.
  • Dysphagia, dystrophy, dysentery, dysplasia, dyspepsia, dyspareunia και πλήθος άλλων παρόμοιων σύνθετων ιατρικών όρων που δεν απαιτούν επεξήγηση στα ελληνικά, αφού παραμένουν αυτούσιοι στη μεταφορά τους στις λατινογενείς γλώσσες. Να επισημάνουμε μόνον το πρόθεμα dys-/δυσ– που σημαίνει διαταραχή του κανονικού, δυσκολία ή και κάτι κακό και αναιρεί κατά κανόνα την καλή έννοια της λέξης που ακολουθεί ή επιτείνει και επαυξάνει την κακή του έννοια (ευτυχία/δυστυχία, αρεστός/δυσάρεστος, εύοσμος/δύσοσμος, ευμορφος/δύσμορφος, εύκολος/δύσκολος κλπ).. Σημειώνουμε επίσης ότι στις λατινογενείς γλώσσες το δυσ- έχει μεταφερθεί και ως dis-, κυρίως με την έννοια του ελληνικού α-στερητικού (discomfort, disability, dislike, disorder κλπ).
  • Nausea: Ναυτία. Πανάρχαια λέξη, με την ίδια σημερινή σημασία. Ναύς είναι το πλοίο και στην Ελληνική γλώσσα έχει δώσει εκατοντάδες παραγώγων λέξεων, κυρίως με συνθετικά (ναυτικός, ναυπηγείο, Ναύπακτος, Ναύπλιο, ασtροναύτης, ναυτίλος κλπ), οι περισσότερες των οποίων «πέρασαν» στις λατινογενείς γλώσσες. Ναυτιάω σημαίνει ζαλίζομαι και έχω αναγούλα/τάση για έμετο, στο ταξίδι με το πλοίο, δηλαδή έχω ναυτία. Ο όρος ναυτία χρησιμοποιήθηκε από όλους τους αρχαίους ιατρικούς συγγραφείς, ενώ και ο ποιητής Σιμωνίδης τη χρησιμοποίησε για να αποδώσει την αηδία, την αποστροφή προς κάτι (συνήθως πρόσωπο).
  • Spasm: Σπασμός είναι η απότομη ακούσια σύσπαση μυός, ομάδων μυών (κράμπα) ή και οργάνου. Από το ρήμα σπάω, με δεκάδες παράγωγα του στον καθημερινό λόγο (σπάσιμο, σπαστικός, απόσπασμα, απόσπαση, αναπόσπαστος, σπασμωδικός, σπασμολυτικό κλπ).
  • Heterotopia-Ectopia/Ectopy: Ετεροτοπία-Εκτοπία. Όροι που αναφέρονται σε ανεύρεση ιστού ή και οργάνου, σε θέση του σώματος εκτός της φυσιολογικά αναμενόμενης εντόπισης. Πολύ γνωστές οι εκτοπίες και ετεροτοπίες γαστρικού και παγκρεατικού ιστού.
  • Hydrops: Ύδρωψ (ύδρωπας, υδρωπική εκφύλιση υδρωπικία).

Το εισαγωγικό αυτό σημείωμα δεν είχε σκοπό να εξαντλήσει το θέμα «Η Ελληνική Γλώσσα στην Παγκόσμια Ιατρική Ορολογία», ούτε και θα ήταν αυτό εφικτό. Σκόπευε να ευαισθητοποιήσει τους χειριστές των ιατρικών, ιδιαίτερα των Γαστρεντερολογικών όρων, σχετικά με το σημαίνον και σημαινόμενο των Ιατρικών Όρων που προέρχονται από την Ελληνική Γλώσσα, να δώσει το έναυσμα για το ευχάριστο ταξίδι της ανίχνευσης της προέλευσης του κάθε Όρου και –ίσως- να συνεισφέρει στην υπερηφάνεια για την Γλώσσα που μας δόθηκε.

__________________________________________________

Ο Θεόδωρος Φιλιππίδης γεννήθηκε το 1951 στην Καρυδιά Κομοτηνής. Το 1969 πέτυχε στην Στρατιωτική ιατρική (ΑΜ 1100), το 1975 αποφοίτησε από την Ιατρική του Αριστοτελείου, εντάχθηκε στην Πολεμική Αεροπορία ως υγειονομικός αξιωματικός και ταυτόχρονα άρχισε να γράφει και να δημοσιεύει, με το ψευδώνυμο “Νικομήδης”, στίχους, ποιήματα, λίγα πεζά και δοκίμια. Το 1985 πήρε την ειδικότητα το παθολογοανατόμου, μετεκπαιδεύτηκε στη Γερμανία και στην Αγγλία, και μαχόμενος για πολλά χρόνια σε “καρκινικά πεδία” εκτόνωνε τις επαγγελματικές (και όχι μόνο) εντάσεις του στο άσπρο χαρτί. Έτσι προέκυψαν αρκετά προϊόντα στιχοπλοκίας και κείμενα όπως η ποιητική συλλογή ̈Κριοί Πολιορκίας”, Εκδόσεις Σοκόλη -Κουλεδάκη του 2008. Καταβάλλεται προσπάθεια να συγκεντρωθούν τα έργα του και να εκδοθούν σε στοιχειώδεις ενότητες. (Βιογραφικό Σημείωμα από https://www.captainbook.gr/)

Categories
2025 ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟ

ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ

  • – 2025.03.16
  • – Παύλος Διδάγγελος

Επειδή, είτε από διάθεση υποστήριξης κάποιων απόψεων, είτε από υπερβάλλοντα ζήλο, αναρτώνται δημοσιεύσεις, που οδηγούν σε εσφαλμένα συμπεράσματα, παρακαλούμε θερμά, όσους κάνουν χρήση της Ομάδας της ΕΕΥΕΔ στο ΜΕΤΑ, να είναι προσεκτικοί. Το βήμα της ΕΕΥΕΔ είναι ανοικτό σε όλους, με καλή πίστη, υπηρετώντας την δεοντολογία και την αλήθεια και σε πνεύμα γενικότερης ενημέρωσης και όχι παραπλάνησης !

Υπήρξε ανάρτηση σε Ιστοσελίδα με τον τίτλο “Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε ότι οι επαγγελματίες υγείας που παρότρυναν ή εξανάγκασαν τους ανθρώπους να κάνουν τα εμβόλια mRNA μπορούν να διωχθούν ποινικά.” η οποία διαδόθηκε με αναδημοσιεύσεις. 

Ακολουθεί συνοπτική ενημέρωση ως προς την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, που αποτέλεσε και την αφορμή αυτής της παρέμβασης :

«Στις 30 Ιανουαρίου 2025, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο (ΕΔ) εξέδωσε μια κρίσιμη απόφαση στην υπόθεση C-586/23 P, που αφορούσε τον Ιταλό γιατρό Τζοβάνι Φρατζέζε και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Αυτή η απόφαση έχει σημαντικές επιπτώσεις για τους ιατρούς που χορηγούν εμβόλια κατά του COVID-19, ιδιαίτερα όσον αφορά την αναγκαιότητα ιατρικής συνταγής και την αυτονομία των γιατρών στην επαγγελματική τους πρακτική.

­

Ιστορικό της Υπόθεσης

Τον Οκτώβριο του 2022, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή χορήγησε οριστικές άδειες κυκλοφορίας (ΑΚ) για τα εμβόλια κατά του COVID-19 Spikevax (Moderna) και Comirnaty (Pfizer/BioNTech), μεταβαίνοντας από τις υπό όρους εγκρίσεις που είχαν εκδοθεί κατά την κορύφωση της πανδημίας. Ο Δρ. Φρατζέζε αμφισβήτησε αυτές τις αποφάσεις, υποστηρίζοντας ότι η ευρεία διαθεσιμότητα των εμβολίων επέβαλε στους γιατρούς την υποχρέωση να αξιολογούν την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητά τους, εκθέτοντάς τους έτσι σε πιθανή ευθύνη για ανεπιθύμητες εκβάσεις στους ασθενείς. Ζήτησε την ακύρωση των ΑΚ, ισχυριζόμενος ότι παραβίαζαν τα επαγγελματικά του δικαιώματα και τη νομική του υπόσταση.

Το Γενικό Δικαστήριο της ΕΕ απέρριψε την προσφυγή του τον Ιούλιο του 2023, επικαλούμενο έλλειψη άμεσου ενδιαφέροντος και νομικής υπόστασης. Στη συνέχεια, ο Δρ. Φρατζέζε άσκησε έφεση στο ΕΔ, θέτοντας ζητήματα που αφορούσαν την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, διαδικαστικά σφάλματα, ανεπαρκή αιτιολόγηση και το δικαίωμα σε επαρκή δικαστική προστασία. Το ΕΔ εξέτασε αυτούς τους ισχυρισμούς και, στις 30 Ιανουαρίου 2025, επικύρωσε την απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου.

­

Βασικά Ευρήματα της Απόφασης

  1. Απαράδεκτο της Προσφυγής: Έλλειψη Ενδιαφέροντος και Νομικής Υπόστασης. Το ΕΔ επιβεβαίωσε ότι ο Δρ. Φρατζέζε δεν είχε το ενδιαφέρον και τη νομική υπόσταση για να αμφισβητήσει τις αποφάσεις της Επιτροπής. Σύμφωνα με το άρθρο 263 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ), ιδιώτες μπορούν να προσβάλουν μια πράξη της ΕΕ που δεν τους απευθύνεται μόνο εάν τους αφορά άμεσα και ατομικά ή, στην περίπτωση κανονιστικής πράξης, εάν τους επηρεάζει άμεσα χωρίς να απαιτούνται εθνικά μέτρα εφαρμογής. Το Δικαστήριο έκρινε ότι οι ΑΚ δεν υποχρέωναν τους γιατρούς να συνταγογραφούν ή να χορηγούν αυτά τα εμβόλια. Οποιαδήποτε πιθανή ευθύνη από ανεπιθύμητες παρενέργειες θα προέκυπτε από ατομικές ιατρικές αποφάσεις, όχι από τις ίδιες τις ΑΚ.
  2. Ανεξαρτησία των Δικαστών. Ο Δρ. Φρατζέζε αμφισβήτησε την αμεροληψία του Δικαστηρίου, υπονοώντας πιθανή μεροληψία λόγω της προηγούμενης απασχόλησης του Εισηγητή-Δικαστή στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Το ΕΔ απέρριψε τον ισχυρισμό, σημειώνοντας την απουσία συγκεκριμένων αποδεικτικών στοιχείων μεροληψίας και τονίζοντας ότι δεν είχαν ακολουθηθεί οι κατάλληλες διαδικασίες για την αμφισβήτηση της δικαστικής αμεροληψίας.
  3. Υποχρεωτική Ιατρική Συνταγή για τα Εμβόλια COVID-19 : Ένα αξιοσημείωτο σημείο της απόφασης είναι η επαναβεβαίωση ότι η χορήγηση των εμβολίων Spikevax και Comirnaty απαιτεί ιατρική συνταγή. Αυτή η προϋπόθεση διασφαλίζει ότι τα εμβόλια δεν μπορούν να χορηγηθούν χωρίς τη συμμετοχή αδειοδοτημένου γιατρού, ενισχύοντας έτσι τον κεντρικό ρόλο των επαγγελματιών υγείας στη διαδικασία εμβολιασμού.
  4. Ελευθερία των Γιατρών: Καμία Υποχρέωση Συνταγογράφησης Το ΕΔ διευκρίνισε ότι οι άδειες κυκλοφορίας δεν υποχρεώνουν τους γιατρούς να συνταγογραφούν ή να χορηγούν αυτά τα εμβόλια. Οι γιατροί μπορούν να συστήσουν ή να αποφύγουν τον εμβολιασμό βάσει της επαγγελματικής τους κρίσης. Η ευθύνη για την αξιολόγηση της ασφάλειας και της αποτελεσματικότητας των εμβολίων ανήκει στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων (EMA), όχι στους μεμονωμένους γιατρούς. Αυτή η διάκριση διασφαλίζει ότι οι γιατροί δεν θεωρούνται υπεύθυνοι για τις εγγενείς ιδιότητες των εμβολίων, αλλά για τις κλινικές τους αποφάσεις σχετικά με μεμονωμένους ασθενείς.
  5. Νομικές Επιπτώσεις για τους Ιατρούς. Αυτή η απόφαση έχει αρκετές κρίσιμες επιπτώσεις για τους ιατρούς:
  • Ενισχυμένη Αυτονομία: Οι γιατροί διατηρούν την εξουσία να λαμβάνουν ανεξάρτητες κλινικές αποφάσεις σχετικά με τη συνταγογράφηση των εμβολίων COVID-19, βάσει της αξιολόγησής τους για τις συνθήκες κάθε ασθενούς.
  • Διευκρινισμένη Ευθύνη: Οι γιατροί δεν ευθύνονται για τη γενική ασφάλεια ή αποτελεσματικότητα των εμβολίων, όπως καθορίζεται από τον EMA. Η νομική τους ευθύνη αφορά τις συγκεκριμένες ενέργειές τους στη συνταγογράφηση ή χορήγηση των εμβολίων.
  • Απαίτηση Υποχρεωτικής Συνταγής: Η αναγκαιότητα ιατρικής συνταγής για αυτά τα εμβόλια υπογραμμίζει τη σημασία μιας διεξοδικής διαβούλευσης γιατρού-ασθενούς, διασφαλίζοντας την ενημερωμένη συναίνεση και την εξατομικευμένη ιατρική συμβουλή.

Συμπέρασμα

Η απόφαση του ΕΔ υπογραμμίζει τον κεντρικό ρόλο των ιατρικών επαγγελματιών στη χορήγηση των εμβολίων COVID-19, επιβεβαιώνοντας την αυτονομία τους και διευκρινίζοντας τα όρια των νομικών τους ευθυνών. Με την επιβολή συνταγών για αυτά τα εμβόλια, το Δικαστήριο ενισχύει την αναγκαιότητα εξατομικευμένων ιατρικών αξιολογήσεων, προστατεύοντας έτσι τόσο την ευημερία των ασθενών όσο και την επαγγελματική ακεραιότητα των γιατρών.»

Categories
2025 ΗΜΕΡΙΔΕΣ - ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΔΙΕΡΕΥΝΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΕΤΗ ΤΗΣ ΑΝΔΡΕΙΑΣ

  • – 2025.03.13
  • – Γεώργιος Γκόνης 

Η Επιστημονική Ένωση Υγειονομικών Ενόπλων Δυνάμεων (ΕΕΥΕΔ) συμμετείχε στο 29ο Ιατρικό Συνέδριο Ενόπλων Δυνάμεων (29ο ΙΣΕΔ) με Διαλέξεις και Στρογγυλές Τράπεζες Μελών της. Μία από τις  διαλέξεις ήταν του  Γεωργίου Γκόνη  με θέμα την ανθρώπινη φύση και την αρετή της ανδρείας. Ο Γ. Γκόνης είναι Υποστράτηγος ε.α, Γενικός Χειρουργός, Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ. Συγγραφέας πονημάτων τόσο στον τομέα της ειδικότητας του άλλα και ευρύτερα, με ένα φιλοσοφικό δοκίμιο τα “Αινίγματα λογικών Προσεγγίσεων” και ένα βιωματικό παιδικό βιβλίο  με τίτλο “ ΡΙΖΕΣ από την πλάκα και το κονδύλι στο διαδίκτυο“. 

30 Νοε.2024 στο 29ο Ιατρικό Συνέδριο Ενόπλων Δυνάμεων.

Ήταν μια εξαιρετική διάλεξη. Η διερεύνηση της ανθρώπινης φύσης και ανθρώπινη συμπεριφορά στην μάχη και τον πόλεμο απαιτούν βαθιά κατανόησή και λεπτές ισορροπίες . Παρά το μέγεθος εκτιμούμε ότι αξίζει τον κόπο να παρακολουθήσουμε την φιλοσοφική του σκέψη μέχρι τέλους. Η ομιλία υπάρχει  στην Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη της ΕΕΥΕΔ σε εκτυπώσιμη μορφή εδώ 

Αργύρης Τασιόπουλος

ΔΙΕΡΕΥΝΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΕΤΗ ΤΗΣ ΑΝΔΡΕΙΑΣ

Ξεχωριστή για εμένα η τιμή να είμαι ομιλητής στο Ιατρικό συνέδριό μας. Η συμμετοχή μου στην παρούσα συνεδρία πολλαπλασιάζει αυτή την τιμή.

Πολλά και ποικίλα τα ερεθίσματα να διερευνήσω και να μιλήσω μαζί σας για την ανθρώπινη φύση και την αρετή της ανδρείας.

Από την μια η θαυμαστή τεχνοεπιστημονική πρόοδος που, σχεδόν θεοποιούμενη, υπόσχεται σε όλους τα πάντα.

Και από την άλλη η βαρβαρότητα των συγκρούσεων, των πολέμων , των απειλών. Δυστυχώς ξεχάσθηκε η οδυνηρή εμπειρία των πολέμων του προηγούμενου αιώνα. Αγνοούνται οι ανθρωπιστικές αξίες, αποσιωπάται η ισχύς του δικαίου και προβάλλεται το δίκαιο της ισχύος. Οπισθοδρόμηση! Επιστροφή στη βαρβαρότητα της αρπαγής και κατάκτησης!

Το διαχρονικό, «εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης» γίνεται πάλι, δραματικά επίκαιρο.

Ο Ισλαμοφασισμός που γιγαντώνεται δίπλα μας δεν επιτρέπει κανένα εφησυχασμό.

Απόλυτα δικαιολογημένοι οι σύγχρονοι εξοπλισμοί της πατρίδας μας.

Όμως τα όπλα αποκτούν πραγματική και πολλαπλασιαστική αξία αν οι άνθρωποι που τα χειρίζονται είναι ελεύθεροι, ευδαίμονες και γενναίοι, όπως μας διδάσκει ο Θουκυδίδης. «οὓς νῦν ὑμεῖς ζηλώσαντες καὶ τὸ εὔδαιμον τὸ ἐλεύθερον, τὸ δ᾽ ἐλεύθερον τὸ εὔψυχον κρίναντες μὴ περιορᾶσθε τοὺς πολεμικοὺς κινδύνους». Στο επίκεντρο πάντα ο άνθρωπος και όχι τα έξυπνα όπλα, όσο έξυπνα και αν είναι.

Σκοπός της εισήγησής μου είναι:

  • Να θυμηθούμε πως προσεγγίζεται διαχρονικά η ανθρώπινη φύση.
  • Να συμπεριλάβουμε στη σκέψη μας σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα και προβληματισμούς.
  • Να διερευνήσουμε το νόημα και το σημερινό περιεχόμενο της αρετής της ανδρείας.

Αρχίζω με τον πρώτο. Τι είναι ο άνθρωπος;

Διευκρινίζω, μακριά από εμένα η οίηση ότι θα απαντήσω στα αναπάντητα της φιλοσοφίας.

Εντελώς, επιλεκτικά, υπαινικτικά και σχεδόν επιγραμματικά, θα σας θυμίσω πως διαμορφώνονταν με το πέρασμα των αιώνων, οι αντιλήψεις για την φύση και κατάσταση του ανθρώπου.

Στα ομηρικά έπη ο άνθρωπος εμφανίζεται θνητός προσπαθώντας να διατηρήσει βαθμό αθανασίας μέσα από το κλέος αθάνατων έργων και ηρωικών πράξεων, ενώ η ψυχή του κατέληγε αμετάκλητα στα σκοτάδια του Άδη.

Άφθιτον κλέος ήταν η επιλογή των ηρώων.

Οι πυθαγόρειοι συνέλαβαν και προσπάθησαν να κατανοήσουν την μαθηματική οργάνωση του κόσμου, ενώ την αθανασία και την κρίση της ψυχής του ανθρώπου την παρέπεμπαν στην μετενσάρκωση.

Ο Πλάτωνας, με τον ιδεαλισμό και την διαλεκτική του, υποστήριξε την αθανασία της ψυχής, σε αντίθεση με το φθαρτό του σώματος. Η συνακόλουθη εξιδανίκευση του κόσμου τον Ιδεών ευνόησε την μεταφυσική αναζήτηση και τελικά μάλλον απομάκρυνε τον άνθρωπο από την γήινη πραγματικότητα.

Ο Αριστοτέλης, μέσα από την παρατήρηση και την λογικότητα που τον διέκρινε, απέρριψε τον πλατωνικό δυϊσμό και την αθανασία της ψυχής. Ο άνθρωπος είναι ενιαίος και φθαρτός. Έχει νου και λογική. Έχει ικανότητες επικοινωνίας με τους άλλους, με τον λόγο, τα έπεα. Είναι πολιτικό ζώο, που θαυμάζει, απορεί και

«φύσει ορέγεται του ειδέναι»! «δια γαρ το θαυμάζειν ήρξατο φιλοσοφείν» Είναι το μοναδικό όν που θέτει ερωτήματα για το πως και τα γιατί της ύπαρξής του.

Οι τραγικοί ποιητές αναδεικνύουν, με τα έργα τους, την τραγικότητα, την πολυσημία, τις ικανότητες την δημιουργικότητα, την καταστροφικότητα και το απρόβλεπτο του ανθρώπου. «Έχουσιν γαρ ταραγμόν αι φύσεις των βροτών» επισημαίνει ο Ευριπίδης στην «Ηλέκτρα», ενώ ο χορός στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή μας τρομάζει με τις προειδοποιήσεις του: «πολλά τα δεινά κουδέν ανθρώπου δεινότερον πέλει».

Είναι φανερό, ότι και αν ακόμα δεχθούμε ως ορθολογική και αγαθή την φύση του ανθρώπου, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι πολλές φορές επικρατούν ανορθολογικά και παράλογα στοιχεία.

Ο Επίκουρος, μέσα από ανθρωπιστική οπτική, συνδύασε την ατομική θεωρία του Δημόκριτου και την λογική σκέψη του Αριστοτέλη. Δίδαξε την αισθησιοκρατική- εμπειρική προσέγγιση του κόσμου, απορρίπτοντας τον πλατωνικό ιδεαλισμό.

Αποκτούμε αντίληψη του κόσμου μέσα από τις αισθήσεις μας. «παν γαρ λόγος από των αισθήσεων ήρτηται» . Υπάρχουμε και εξελιχθήκαμε επειδή φοβόμαστε, πονάμε και αναζητούμε ευχαρίστηση.

Η ελαχιστοποίηση του πόνου και η μεγιστοποίηση της ηδονής ενυπάρχει στη φύση μας ως αδιάλειπτη ροπή και αξία.

Η επικούρεια δόξα «πάντα κατ’ ανάγκην, κατά προαίρεσιν και κατά τύχην γίνεται » τα λέει όλα. Ο άνθρωπος έχει την ευθύνη των επιλογών του. Συνεπώς, κουβάρι αναγκών, τύχης και επιλογών είναι η ζωή μας!

Η υπαινικτική αναφορά στη ευαγγελική περικοπή: «ουκ ανέγνωτε ότι ο ποιήσας απ’ αρχής άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς;», από το κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο, γίνεται για να τονισθεί ότι ο άνθρωπος δεν είναι ποτέ μόνος. Το άρρεν και θήλυ εξασφαλίζει την συμπληρωματικότητα, την ολότητα και την διαιώνιση. Δεν μπορεί να υπάρξει μόνος του ο άνθρωπος. Άνθρωπος μόνος ή Θεός ή θηρίο.

Η Χάνα Άρεντ, η Γερμανοεβραία Αμερικανίδα φιλόσοφος, θεωρούσε το θέμα αυτό κομβικό για την κατανόηση των ανθρωπίνων. Πίστευε ότι αποτελεί διαχρονικό σφάλμα της φιλοσοφίας να μελετά την φύση και κατάσταση του ανθρώπου ως μεμονωμένου όντος και όχι των ανθρώπων ως πλήθος, ως κοινωνικά ή πολιτικά σύνολα.

Στον αντίποδα βέβαια της βιβλικής γενέσεως, βρίσκεται η θεωρία του Δαρβίνου για την εξέλιξη των ειδών, της οποίας η επιστημονική ορθότητα δεν αμφισβητείται. Βέβαια, παρά τις συνεχείς γονιδιακές μεταβολές, είμαστε πρακτικά αναλλοίωτοι με τους ανθρώπους τους οποίους περιγράφει ο Θουκυδίδης «γινόμενα μεν και αεί εσόμεθα, έως αν η αυτή φύσις ανθρώπων ή…».

Δεν αποτελεί έκπληξη ότι ο Μάρξ αναζητώντας τις διαφορές μεταξύ ανθρώπου και ζώου παρατήρησε ότι η εργασία είναι εκείνη που διακρίνει τον άνθρωπο από το ζώο και όχι η λογική, δεδομένου ότι και τα ζώα, διαθέτουν ευφυία και βαθμό λογικής επεξεργασίας των δεδομένων.

Βέβαια η Χάνα Άρεντ, που προαναφέραμε, διερμηνεύοντας και αντλώντας κυρίως από τον Θουκυδίδη, υποστήριξε ότι η πράξη, δηλαδή η πολιτική δράση και η ομιλία, αποτελούν το αποφασιστικό διακριτικό γνώρισμα ανάμεσα στην ανθρώπινη και ζωώδη ύπαρξη. Μόνον ο άνθρωπος, με την νόηση και τον λόγο του, οργανώθηκε στον κοινό βίο των πόλεων, διαμορφώνοντας αυτό που αποκαλείται πολιτισμός.

Ο άνθρωπος διασώζεται ιστορικά μόνον μέσα από τον λόγο και τις πράξεις που αφορούν τον κοινό βίο. Η βιολογική μας ύπαρξη μόνον ως συνεισφορά στα κοινά αποκτά ιστορικό ενδιαφέρον. Μπορούμε να εκτιμήσουμε το μέγεθος της προτεραιότητας που έδιναν οι Έλληνες στη δημόσια σφαίρα εμβαθύνοντας στην ετυμολογία και το νόημα λέξεων όπως: δημιουργία, δόξα, ιδιωτεία.

Η δημόσια σφαίρα εξισώνει, εξανθρωπίζει, ηθικοποιεί.

Βέβαια με την έμφαση στη δημόσια σφαίρα δεν αναιρείται ότι η βάση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας βρίσκεται στην ιδιωτική ζωή του καθενός. Το κάθε εγώ, πασχίζει να είναι καλά κρυμμένο, αυθεντικό και αυτεξούσιο. Συντίθεται από πολλά. Εκείνο όμως που προεξάρχει στην διαμόρφωση της ταυτότητάς του, είναι η υποκειμενικότητα των συναισθημάτων του. Τι αισθάνεται!

Φαίνεται ότι η θρησκεία, η γενετήσια συμπεριφορά, οι πολιτικές απόψεις, η γλώσσα και ο τόπος, είναι τα κύρια ερεθίσματα, οι κύριες πηγές, διαμόρφωσης ταυτότητας.

Σε κάθε περίπτωση κάθε άνθρωπος συνιστά αυταξία που διεκδικεί ύπαρξη, αναγνώριση, αξιοπρέπεια και σεβασμό. Το ιερό και απαραβίαστο του ιδιωτικού εξασφαλίζει την αξιοπρέπεια όχι μόνον του ατόμου αλλά και της όποιας συλλογικότητας. Οι αγώνες για αναγνώριση και αξιοπρέπεια είναι εντονότεροι από τους αγώνες για οικονομικά οφέλη.

Η ιστορική εμπειρία διδάσκει ότι ο απόλυτος ολοκληρωτισμός συμβαίνει όταν ο ιδιωτικός βίος των ανθρώπων ρυθμίζεται από κάποια εξουσία, όταν δηλαδή γίνεται πολιτική υπόθεση. Δυστυχώς έχουμε τέτοια παραδείγματα στις μέρες μας!

Ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός ήταν ατομοκεντρικός. Μέσω της δημοκρατίας, ανέδειξε το άτομο, τον πολίτη.

Εκείνος όμως ο ατομοκεντρικός πολιτισμός, που στηριζόταν στα θεία δώρα, την αιδώ και τη δίκη, έδινε έμφαση στις υποχρεώσεις και στα καθήκοντα του πολίτη προς την πόλη. Αντίθετα, o σημερινός ατομοκεντρισμός, του δυτικού μας πολιτισμού, δίνει έμφαση στα ατομικά δικαιώματα, φθάνοντας στους παραλογισμούς της «αφύπνισης» και της “woke” κουλτούρας!

Σε όλα αυτά τα φιλοσοφικά, εμπειρικά και ιστορικά δεδομένα θα πρέπει να προσθέσουμε σύγχρονες επιστημονικές γνώσεις και προβληματισμούς.

Οι τωρινές γνώσεις για τον εγκέφαλο είναι εντυπωσιακές χωρίς όμως να δίνουν απαντήσεις σε όλα. Σε κάθε περίπτωση, είμαστε ο εγκέφαλός μας

Δεν έχει νόημα και είναι αδύνατο να συνοψίσουμε τα του εγκεφάλου. Μερικές μόνον επισημάνσεις για το συνειδητό.

Ο εγκέφαλος με τις δομές και λειτουργίες του, κάτω από τις γονιδιακές εντολές και μέσα από ερεθίσματα, συναισθήματα, σκέψεις, μνήμες, οδηγεί σε επίγνωση της ύπαρξης. Σε γνώση του εαυτού και του κόσμου. Δηλαδή δημιουργείται αυτό που αποκαλείται ροή συνείδησης, ως αποτέλεσμα της εγκεφαλικής δραστηριότητας.

Πώς όμως, ένα πολυποίκιλο, συνεχές και αλληλοεπηρεαζόμενο άθροισμα βιοχημικών μεταβολών, ηλεκτροχημικών εκφορτίσεων και νευροδιαβιβαστών στους νευρώνες του εγκεφάλου, οδηγεί στην αντίληψη της ύπαρξης;;.

Ακριβής επιστημονική απάντηση δεν έχει δοθεί.

Οι υποθέσεις ότι ο εγκέφαλος είναι ορχήστρα χωρίς μαέστρο και ότι η νοημοσύνη ακόμη ίσως και τα συναισθήματα είναι βιοχημικοί αλγόριθμοι επεξεργασίας δεδομένων, μένει να τεκμηριωθούν. Επίσης, το πολυκεντρικό και η ευελιξία του ανθρώπινου εγκεφάλου, επιτρέπουν διαρκή προσαρμογή κανόνων λειτουργίας. Με άλλα λόγια, ο άνθρωπος μπορεί να ενεργήσει λογικά και προγραμματισμένα αλλά και ασύμβατα. Δηλαδή, αντίθετα από τις γονιδιακές του εντολές, από την λογική επεξεργασία των δεδομένων, από τις επιθυμίες και τα συναισθήματά του. Σημειώστε, τα ρομπότ και οι υπολογιστές ενεργούν μόνον όπως έχουν προγραμματισθεί.

Σίγουρα ο άνθρωπος έχει όλα τα βασικά λειτουργικά χαρακτηριστικά των ζώων. Έχει όμως αναπτύξει Συνείδηση Ανωτέρας Τάξεως ως αποτέλεσμα του ιδιαίτερα ανεπτυγμένου εγκεφαλικού φλοιού. Ίσως το σημαντικότερο είναι η ανάπτυξη των κέντρων του λόγου. Η ικανότητα ομιλίας.

Με την ομιλία καθίσταται εφικτή η μετατροπή των σκέψεων σε σύμβολα, σε λέξεις. Τούτο βοήθησε στην ανταλλαγή των πληροφοριών με τους άλλους. Επιπλέον οι ίδιες οι λέξεις προήγαγαν και προαγάγουν την σκέψη, ιδιαίτερα αν έχουν εννοιολογική βάση όπως στην ελληνική γλώσσα. Η δυνατότητα συνεργασίας στη βάση ισότητας, με πειθώ και δικαιοσύνη, για το κοινό καλό, ήταν και είναι το σημαντικότερο πλεονέκτημα του ανθρώπου.

Όμως θα πρέπει να αναγνωρίσουμε το εύθραυστο των ανθρωπίνων σχέσεων. Κάθε ανθρώπινη πράξη, ως έκφραση ελευθερίας και παρά την όποια αίσθηση δικαίου, έχει την τάση να υπερβαίνει κάθε όριο και να ανατρέπει κάθε περιορισμό.

Επίσης, ο διαφορετικός βαθμός ευφυίας και αντίληψης επιτείνει το εύθραυστο των σχέσεων.

Τελικά, η ξεχωριστή διάπλαση του σώματος, η θαυμαστή πολυπλοκότητα του εγκεφάλου και το διαφορετικό φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον καθιστούν κάθε άνθρωπο, μοναδικό, ανεπανάληπτο και απρόβλεπτο.

Μετά από αυτά, τα σχεδόν απλοποιητικά, για το ιδιαίτερα περίπλοκο, πολυσύνθετο, και δαιδαλώδες της ανθρώπινης φύσης, ας σταθούμε διερευνητικά στην ανθρώπινη συμπεριφορά στον πόλεμο. Δεν θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε τι είναι η αρετή της ανδρείας αν δεν εμβαθύνουμε και δεν απαντήσουμε στα παρακάτω ερωτήματα:

Γιατί κάποιος πρέπει να πολεμήσει; Δηλαδή για ποιους λόγους ένας πολίτης πρέπει να γίνει οπλίτης και να βρεθεί στη δίνει του πολέμου;

  • Τι λογίζεται ως αρετή;
  • Πως προέκυψε η λέξη ανδρεία;

Αρχίζω με το πρώτο ερώτημα. Γιατί να πολεμήσω;

Ανεξάρτητα από το «πατήρ πάντων πόλεμος» του Ηράκλειτου, βάσιμα υποστηρίζεται σήμερα ότι κανείς πόλεμος δεν είναι αναπόφευκτος. Συνεπώς θα πρέπει να δεχθούμε ότι ο πόλεμος αποτελεί σύμπτωμα ανθρώπινης ατέλειας, και ακόμα πιο αυστηρά, τρόπο επίλυσης διαφορών για αυταρχικά καθεστώτα και υποανάπτυκτους λαούς. Γιατί επομένως ένας σύγχρονος άνθρωπος να πρέπει να θυσιασθεί στον πόλεμο;

Οι απαντήσεις δεν μπορεί να είναι εύκολες. Σύμφωνα με τα όσα μέχρι τώρα σκιαγραφήσαμε, κάθε άνθρωπος, όντας μοναδικός και ανεπανάληπτος, ταυτοποιείται από την εμφάνιση, τα συναισθήματα, τις δράσεις και αντιδράσεις του. Όμως, η ολοκλήρωση και πληρότητά του βρίσκονται στις σχέσεις του με τους άλλους και στη δημόσια σφαίρα.

Οι κοινές ρίζες, τα κοινά βιώματα, οι κοινές αξίες, τα κοινά ήθη, οι κοινές επιδιώξεις, μέσα από τα συνοδά συναισθήματα, σφυρηλατούν την ταυτότητα και το ανήκειν. Αυτό το ανήκειν, δεν καταργεί την ετερότητα, την ιδιωτικότητα του ατόμου. Δεν συνιστά περιορισμό ελευθερίας, αλλά ενισχύει την ταυτότητα. Αποτελεί ισχυρή επιβεβαίωση και διασφάλιση της ύπαρξης. Υπάρχουμε επειδή συνυπάρχουμε! Οι γονείς, τα παιδιά, τα αδέλφια, οι φίλοι, η κοινωνία, η πόλις, το έθνος, είναι κομμάτι της ύπαρξής μας.

Είναι λογικό όταν κινδυνεύει το συλλογικό, η ύπαρξη του κάθε ατόμου, που συνθέτει το σύνολο, να περνάει σε δεύτερη μοίρα. Με βάση τα παραπάνω είναι εύλογη και αυτονόητη η θετική ανταπόκριση στο «υπέρ βωμών και εστιών» πολεμικό κάλεσμα.

Πράγματι, η προάσπιση της ακεραιότητας της πατρίδας είναι αυτονόητη, διαχρονική και πανανθρώπινη αντίδραση. Η συμμετοχή αναβιβάζεται σε υπέρτατο καθήκον. Ο αμυντικός πόλεμος έχει πάντα υπαρξιακή και ταυτοτική διάσταση.

Παρένθεση. Κάθε επιθετικός πόλεμος στοχεύοντας στην κατάκτηση, στην επιβολή και στην προώθηση οικονομικών συμφερόντων, είναι ηθικά καταδικασμένος. Ο αμυντικός όμως πόλεμος είναι πάντα ηθικός και νόμιμος και ασφαλώς συμπεριλαμβάνει και την προάσπιση των οικονομικών συμφερόντων.

Στην προάσπιση της πατρίδας ο κατακλυσμός συναισθημάτων, συνεγείρουν όλους, ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας. Το ζήσαμε το 1940.

Κάθε απουσία, κάθε υπεκφυγή, ηθικά απαράδεκτη. Βαρύς ο χαρακτηρισμός δειλός και ρίψασπις. Σκληρό και αμείλικτο το «ή ταν ή επί τας», των λακαιδαιμονίων. Ατιμωτικές και δια βίου οι επιπτώσεις της δειλίας, τότε.

Σε κάθε περίπτωση όμως, δεν αρκούν νόμοι και ρυθμίσεις. Δεν μπορεί να ξεκινήσει κάποιος για τον πόλεμο, αν το συναίσθημα, αν η ψυχή, δεν οπλίσει με φτερά το σώμα ! Τούτο μην περιμένουμε ότι θα συμβεί την ώρα του κινδύνου, αν, από τον καιρό της ειρήνης και μέσα από την παιδεία, δεν σφυρηλατηθεί η έννοια του «ανήκειν». Δηλαδή αν δεν γνωρίζεις ποιος είσαι και δεν αισθάνεσαι υπερήφανος για αυτό που είσαι! Η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση, ανεξάρτητα από τις όποιες οικονομικές παραμέτρους, εμπεριέχει επικίνδυνη ουτοπία υποβιβάζοντας τον άνθρωπο σε αδιαφοροποίητη μονάδα ενός ομοειδούς συνόλου. Ο παγκόσμιος ανθρώπινος «χυλός» προφητικά χαρακτηρίζεται από τον μεγάλο Ντοστογιέφσκι ως το τελευταίο μαρτύριο της ανθρωπότητας.

Ας επανέλθουμε όμως στον άνθρωπο με ταυτότητα και ας προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε το λογικά παράδοξο που βρίσκεται στην φράση του Καζαντζάκη: «η ζωή είναι το υπέρτατο αγαθό και τίποτα δεν αξίζει περισσότερο από τη ζωή, αλλά αν δεν υπάρχει και κάτι άλλο που να τοποθετείται ψηλότερα και από την ζωή, τότε η ζωή δεν αξίζει τίποτα».

Αυτό, το κάτι άλλο, δεν θα μπορούσε να αναζητηθεί στο τυφλό μίσος. Ο ανώνυμος Έλληνας στο βιβλίο «Ελληνική Νομαρχία», το 1806, το προσδιορίζει επακριβώς.

«η ζωή του αληθούς πολίτου πρέπει να τελειώνει ή δια την ελευθερία του ή με την ελευθερία του».

Στις μέρες μας, η αειθαλής Γλύκατζη – Αρβελέρ το λέει: «να μπορείς να πεθάνεις όρθιος για να μην ζήσεις γονατιστός».

Όλα τα παραπάνω προϋποθέτουν σκεπτόμενο πολίτη, με αίσθηση ταυτότητας και ανήκειν, με αρχές και υπερατομικές αξίες. Δηλαδή πολίτη που επιδίδεται στο άθλημα της αρετής κάτι που είναι εντελώς ξένο και ακατανόητο για τον αγελαίο μαζάνθρωπο της ακόρεστης κατανάλωσης, τον εθνομηδενιστή, τον απαίδευτο φανατικό, τον τυφλωμένο θρησκόληπτο.

Δεν είναι ανδρείος ο ζωσμένος με εκρηκτικά τρομοκράτης. Μάρτυρας γίνεται! Δηλαδή η πράξη του μαρτυράει, το μέγεθος του παραλογισμού στον οποίο οδηγεί ο θρησκευτικός σκοταδισμός!

Ας μη αναλωθούμε όμως στην μελέτη φαινομένων παρακμής και ας προσπαθήσουμε να εμβαθύνουμε στο τι είναι αρετή! Η απαρίθμηση των αρετών όπως τις προσδιόριζαν στην κλασσική αρχαιότητα, δηλαδή ανδρεία, μετριοπάθεια, ευλάβεια, σοφία, δικαιοσύνη, δεν απαντά στο ερώτημα που τέθηκε, τι είναι δηλαδή η αρετή Θα κατανοήσουμε επομένως καλύτερα το πολυσήμαντο της αρετής αν καταφύγουμε στον Αριστοτέλη, που προφανώς για λόγους πληρότητας, οδηγήθηκε στο να δώσει, σε ελεύθερη απόδοση, δύο ορισμούς.

  • «αρετή είναι η μεσότης μεταξύ ελλείψεως και υπερβολής»,
  • «αρετή είναι η συνειδητή έξις στην εκτέλεση επαινετών πράξεων»

Σύμφωνα λοιπόν με τον Αριστοτέλη, ο μαχόμενος, για να είναι ανδρείος, θα πρέπει πρωτίστως να υπερνικήσει τον φόβο, να γίνει ατρόμητος, αλλά και να μην παρασυρθεί από το θάρρος του. Σε κάθε περίπτωση μέσα από το είδος της ανθρώπινης αυθορμησίας, στη μάχη, αποκαλύπτονται τα ενδότερα του είναι. Όμως, με δεδομένο ότι σκοπός είναι η αποτελεσματική αντιμετώπιση των εχθρών, ο ανδρείος θα πρέπει να συνδυάζει θάρρος και σύνεση. «εάν μεν γαρ τινά λίαν ποιήσεις άφοβον, ώστε μηδέ τους θεούς φοβείσθαι, ουκ ανδρείος αλλά μαινόμενος, αν δε φοβούμενος πάντα, δειλός. Ανδρείος άρα έσται ούτε ο φοβούμενος πάντα ούτε ο μηθέν» Η άσκοπη θυσία δεν συνιστά ανδρεία.

Οι τρέχουσες προτροπές «ο τολμών νικά» και «θαρσείν χρη» αποτελούν συμπύκνωση και ισχυρή ενθάρρυνση της βούλησης για αγώνα. Τούτο είναι απόλυτα απαραίτητο σε ειδικές περιπτώσεις σύγχρονης μάχης. Η επίδειξη αποφασιστικότητας και θάρρους, μέσα από σωστή εκπαίδευση και καθοδήγηση, δημιουργεί προϋποθέσεις επίδειξης ανδρείας.

Ο χαρακτηρισμός της αρετής ως συνειδητή έξη, δεν παραπέμπει σε κάποια βιολογική εγγραφή και ένστικτο που καθιστά κάποιον ανδρείο. Αλλά υποδηλώνει και συνεπάγεται ελεύθερη επιλογή η οποία βέβαια βασίζεται και πηγάζει από την ποιότητα της παιδείας. Με άλλα λόγια η ανδρεία δεν είναι προϊόν της φύσης μας αλλά πηγάζει από την αγάπη για την πατρίδα και την συνετή αξιολόγηση των δεδομένων ώστε να βελτιστοποιήσουμε τις όποιες ικανότητες και δυνατότητές μας για να νικήσουμε τον εχθρό.

Η θυσία, αν συμβεί, στις πλείστες των περιπτώσεων είναι αποτέλεσμα τύχης και ανάγκης, σπάνια προκύπτει ως επιλογή. Δηλαδή, η θυσία δεν μεθοδεύεται, προκύπτει μέσα από την τύχη, την ανάγκη και την ανθρώπινη αυθορμησία.

Αυτονόητο ότι άλλοι θα αποτιμήσουν και θα κρίνουν την συνεισφορά στη μάχη και τον πόλεμο. Κανείς δεν μπορεί να αυτοχαρακτηρισθεί ανδρείος! Άλλοι θα τον κρίνουν και θα τον κατατάξουν στην χορεία των ηρώων, με την ουσιαστική, καταχρηστική ή μεταφορική έννοια του όρου Ήρωας.

Εύκολα αναγνωρίζεται η κοινή ρίζα της λέξης ανδρεία με τον άνδρα. Πράγματι, μόνον ο άνδρας, με την δεδομένη σωματική του διάπλαση θα μπορούσε να είναι αποτελεσματικός στην μάχη σώμα με σώμα. Η άμεση εμπλοκή και συμπλοκή στη μάχη δεν ήταν τότε θεωρητική άσκηση επί χάρτου, ούτε γνωσιακή αντιπαράθεση. Απαιτούσε ωμή και αποτελεσματική άσκηση βίας. Η σωματοδομή της γυναίκας δεν είναι τέτοια για να μπορέσει να καταβάλλει τον άνδρα. Για αιώνες, λοιπόν, ανδρική υπόθεση η μάχη και ο πόλεμος.

Έρχομαι τώρα στις σύγχρονες συνθήκες μάχης και πολέμου. Όλοι και όλες μπορούν να πολεμήσουν. Η σωματική ρώμη μόνον σε ειδικές επιχειρήσεις είναι ο σημαντικότερος παράγοντας. Τούτο βέβαια δεν υποβιβάζει την ανάγκη για άριστη σωματική φυσική κατάσταση όλων. Η αντοχή και ευελιξία στον χειρισμό των όπλων, κάτω από δύσκολες και παρατεταμένες συνθήκες, απαιτούν σωματική ευρωστία.

Στον σύγχρονο πόλεμο απαιτείται ακριβής γνώση του τρόπου λειτουργίας, του χειρισμού και των δυνατοτήτων των όπλων. Απαιτείται ευελιξία, συντονισμός, συνεργασία και προσαρμοστικότητα. Μόνον με προσεκτική, επίπονη, επαναλαμβανόμενη και διαρκώς προσαρμοζόμενη εκπαίδευση μπορεί να επιτευχθεί η αξιοποίηση των δυνατοτήτων των όπλων. Απαιτείται οργάνωση και πρόβλεψη του τρόπου απόκτησης υπεροχής, στο χώρο και τον χρόνο. Με άλλα λόγια τα σύγχρονα όπλα απαιτούν αφοσιωμένο, αποφασισμένο και εξειδικευμένο προσωπικό.

Μήπως οι επαγγελματίες μισθοφόροι θα μπορούσαν να το κάνουν καλύτερα;

Αιώνες πριν, ο Μακιαβέλι, είχε απαντήσει αρνητικά. Η πρόσφατη ιστορία των μισθοφόρων της Wagner το επιβεβαιώνει. Η άμυνα της πατρίδας είναι κοινή υπόθεση όλων των Ελλήνων! Για εκείνους όμως που με επαγγελματισμό φέρουν το βάρος της ευθύνης για την οργάνωση της άμυνας, θα πρέπει να υπάρχει ηθική και υλική αναγνώριση.

Ο φόβος θανάτου πάντα είναι κυρίαρχος. Δεν έχει όμως την δραματικότητα που είχε η πάλη σώμα με σώμα. Ο σημαντικότερος τρόπος ελέγχου του φόβου είναι η αποφασιστικότητα για αγώνα, η πίστη στη νίκη, και η καλή προετοιμασία προς τούτο. Απαιτείται ηγεσία και διοικητές που να εμπνέουν, να συνεγείρουν, να παρέχουν την σιγουριά της επαγγελματικής τους επάρκειας.

Κάθε μαχόμενος, αλλά και όλος ο λαός, θα πρέπει να ενστερνιστούν το «υπερ βωμών και εστιών» και να πιστεύουν στην δυνατότητα νίκης. Ταυτόχρονα να είναι έτοιμοι να πεθάνουν όρθιοι για να μη ζήσουν γονατιστοί. Βέβαια, σκοπός δεν είναι η θυσία αλλά η νίκη. Δεν γίνεσαι ανδρείος χωρίς τα φτερά της ψυχής!

Δεν μπορείς να νικήσεις χωρίς ορθολογική προετοιμασία από τον καιρό της ειρήνης.

Η ανδρεία σήμερα δεν μετριέται με την σωματική ρώμη και αλκή αλλά κυρίως από την ετοιμότητα, την τελειότητα, την ακρίβεια του χειρισμού των όπλων. Ας μην περιμένουμε την ώρα του πολέμου να αποτιμήσουμε την επάρκειά μας.

Ο πατριωτισμός δεν μετριέται με λόγια αγάπης, αφοσίωσης και κομπασμού! Μετριέται με το πόσο καλά γνωρίζω και κάνω τη δουλειά μου από την περίοδο της ειρήνης.

Στο ελληνικό «υπέρ βωμών και εστιών» κάλεσμα εμπεριέχεται βαρύ φορτίο. Ζούμε στο τόπο όπου αναπτύχθηκε πολιτισμός που σφράγισε την πορεία του ανθρώπου. Με έργα, με λόγια, με ιδέες. Η ελληνική γλώσσα, και κατά την αρχαιότητα και μέσα από τον Χριστιανισμό, ήταν το όχημα και εργαλείο με το οποίο εξημερώθηκε και σμιλεύθηκε ο άνθρωπος για να αναζητήσει το κάλλος και την αρμονία. Να προσπαθήσει να προσομοιάσει, να μιμηθεί την αγαθότητα του Δημιουργού του, του Θεού.

Μιλάμε την γλώσσα που πιστώνεται με λέξεις όπως δημοκρατία, κάλλος, αρμονία, τραγωδία.

Αν σώμα της Ελλάδας είναι οι στεριές, τα νησιά, οι θάλασσες, η ψυχή της Ελλάδας είναι η γλώσσα μας!

Απαιτείται «καύση καρδίας» για μια τέτοια πατρίδα!

Κανένας ακρωτηριασμός, καμιά υποβάθμιση, καμιά ακηδία!

Ο δικός μας πατριωτισμός, δεν θα πρέπει να έχει ανάγκη από αντίβαρα και αντίδωρα για να εκδηλωθεί!

Η προσταγή έρχεται λιτή και νωπή από τον Νομπελίστα Οδυσσέα Ελύτη. «Την γλώσσα μου έδωσαν Ελληνική».

Τούτο αποτελεί, τιμή, ευθύνη και διαρκές κάλεσμα σε άθλημα αρετής και κατά την διάρκεια της ειρήνης και στον πόλεμο!

Είθε!

Ευχαριστώ για την προσοχή σας!

Δρ. Γεώργιος Γκόνης

Επιμέλεια Ανάρτησης

Αργύρης Τασιόπουλος

Categories
2025 RBXP-ROTA

ΡΒΧΠ ΣΥΝΔΡΟΜΟ

  • – 2025.03.10
  • – Αργύρης Τασιόπουλος

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

ΡΒΧΠ ΣΥΝΔΡΟΜΟ : Περιγράφει μια ψυχολογική κατάσταση που αναφέρεται στην χωρίς λογική, φοβία, για επικείμενη προσβολή με ΡΒΧΠ όπλα (Ραδιολογικά Βιολογικά Χημικά ή Πυρηνικά) από Τρομοκρατικές Οργανώσεις. Επηρεάζει αυτούς που ασχολούνται με την ΡΒΧΠ άμυνα και οφείλεται στην προσπάθειά τους να καλύψουν κάθε ενδεχόμενο.  Είναι όρος που δεν υπάρχει στην Βιβλιογραφία. Συνάντησα στην υπηρεσία πολλούς Συναδέλφους και Ξένους Αξιωματικούς  να “πάσχουν” από αυτό. Κάποια στιγμή αισθάνθηκα να κυριαρχεί και σε εμένα. Διερωτήθηκα ότι ίσως εγώ ήμουν λάθος, μέχρι που πληροφορήθηκα για διάλεξη  Ελβετού Αξιωματικού που αναφερόταν ακριβώς σε αυτό το θέμα.   

ΙΣΤΟΡΙΚΟ

Η απειλή χρήσης όπλων που σχετίζονται με Ραδιολογικούς, Χημικούς ή Βιολογικούς παράγοντες πάντα τρομοκρατούσε τον απλό πολίτη του κόσμου. Οι μνήμες από την χρήση χημικών ουσιών στον Α’ΠΠ δεν έχουν σβήσει. Παραμένουν στην μνήμη της Ανθρωπότητας μέσα από τις φωτογραφίες της εποχής. Αν θελήσει να συνοψίσει κανείς σε αριθμούς τη φρίκη του χημικού πολέμου, θα πρέπει να αναφέρει ότι κατά το διάστημα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, χρησιμοποιήθηκαν εκατό δεκατρείς χιλιάδες τόνοι πολεμικών χημικών ουσιών. Οι χημικές αυτές ουσίες προσέβαλαν ένα εκκατοµύριο τριακόσιες χιλιάδες άνδρες, από τους οποίους οι ενενήντα µία χιλιάδες πέθαναν. Στον αριθμό των προσβληθέντων δεν  συμπεριλαμβάνονται οι αιχμάλωτοι και οι αγνοούμενοι. Να μην ξεχνάμε και τον Πόλεμο Ιράν-Ιράκ όπου οι νεκροί Ιρανοί στρατιώτες που βρήκαν ακαριαία ή εντός ενός 24ώρου το θάνατο εξαιτίας της χρήσης χημικών ανερχόταν πάνω από 30.000, χωρίς να υπολογίζουμε χιλιάδες άλλους νεκρούς και τραυματίες άμαχου πληθυσμού Ιρανών, Ιρακινών και Κούρδων (2).

Τυφλοί Βρετανοί στρατιώτες από χρήση Χημικών (1918)

Οι παραπάνω περιπτώσεις αφορούν στην χρήση Χημικών από κρατικούς φορείς. Η πιθανότητα ότι τρομοκράτες μπορούν να κάνουν χρήση ΡΒΧΠ παραγόντων προκαλεί μεγαλύτερο φόβο. Η Λαίδη Μάργκαρετ Θάτσερ, ως πρωθυπουργός  της Μ. Βρετανίας, εκφώνησε πολιτικό λόγο, ο οποίος τελείωνε µε την καθόλου καθησυχαστική πρόβλεψη πως, πριν από το τέλος του αιώνα µας, καμία πρωτεύουσα δε θα είναι προστατευμένη από όπλα μαζικής καταστροφής, όταν αυτά βρίσκονται στα χέρια οργανωμένων τρομοκρατικών ομάδων. Ήλθε η τρομοκρατική επίθεση στο Μετρό του Τόκυο την 20/3/1995 να επιβεβαιώσει τις προβλέψεις της και να δώσει επιχείρημα στους απανταχού πάσχοντες από το  ΡΒΧΠ Σύνδρομο ότι οι φοβίες τους έχουν βάση. Με την μελέτη της επίθεσης αυτής μπορούμε να την χαρακτηρίσουμε “Τρομοκρατική Αποτυχία” και παράδειγμα για την δυσκολία χρήσης ΡΒΧΠ ουσιών από τρομοκράτες. Δείτε εδώ το σχετικό άρθρο.  

ΤΟ ΡΒΧΠ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ….

Μια συμβατική βόμβα μπορεί να προκαλέσει μεγάλες απώλειες, όμως σε λίγο το περιστατικό θα ξεχαστεί όπως δεκάδες άλλα παρόμοια. ¨Όμως μια τρομοκρατική επίθεση με ΡΒΧ παράγοντες προκαλεί παγκόσμιο τεράστιο ενδιαφέρον και φόβο και μένει ανεξίτηλα στην μνήμη. Πάνω στον φόβο αυτόν επενδύουν:

  • Οι πολιτικοί μεγάλων δυνάμεων για να δικαιολογήσουν τις επεμβάσεις τους σε άλλες χώρες.
  • Η κάθε αντιπολίτευση για να κάνει ζημιά στην Κυβέρνηση μέσω του τρομοκρατημένου πληθυσμού. 
  • Τα ΜΜΕ γιατί ο φόβος “πουλάει” και πολλές φορές καθοδηγούνται (με το αζημίωτο) από πολιτικές σκοπιμότητες.
  • Ο Κινηματογράφος κάνει την απειλή αυτή προσφιλές θέμα σε δεκάδες ταινίες και επιτείνει τον φόβο.

Γύρω από αυτό το πλέγμα φόβου συνωστίζονται υπεύθυνοι για τον σχεδιασμό της ΠΒΧ Άμυνας. Σχεδιάζουν χωρίς εκτίμηση της απειλής βασισμένοι στην φαντασία και τις γνώσεις τους, αλλά η φαντασία δεν έχει όρια, άρα ο σχεδιασμός και ο απαιτούμενος εξοπλισμός δεν έχουν όρια.

Ακολουθούν οι έμποροι όπλων για να κερδίσουν πουλώντας ΡΒΧΠ εξοπλισμό που έχει πάντα σύντομη ημερομηνία λήξης και σε λίγο χρόνο χρειάζεται αντικατάσταση

Όλο αυτό το πλέγμα φόβου, άκριτης κινδυνολογίας, πολιτικών και εμπορικών συμφερόντων ας το ονομάσουμε ΡΒΧΠ Σύνδρομο και ας το συγκεκριμενοποιήσουμε με παραδείγματα, μερικά των οποίων έρχονται στο φως της δημοσιότητας για πρώτη φορά. 

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

Γνωστές οι δηλώσεις του George W. Bush, Tony Blair, Bill Clinton για τα Χημικά και Βιολογικά όπλα στο ΙΡΑΚ που όμως δεν βρέθηκαν. 

Ο Αμερικανός Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα είχε πει, όταν πιέστηκε σε συνέντευξή του να απαντήσει τι θα μπορούσε να προκαλέσει μια απόφαση άμεσης επέμβασης στη Συριακή σύγκρουση, ότι η χρήση χημικών όπλων από το καθεστώς ήταν μια τέτοια «κόκκινη γραμμή». Πηγή: Protagon.gr

Η επίθεση με χημικά στην Ντούμα της Συρίας, στις 7 Απριλίου 2018, που είχε αποδοθεί στον Συριακό στρατό, είναι μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες στην εμφύλια σύρραξη στη χώρα. Η επίθεση είχε προκαλέσει διεθνή κατακραυγή και αφορμή για τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς, μία εβδομάδα αργότερα, από τις ΗΠΑ, τη Γαλλία και τη Βρετανία, πριν ακόμη δημοσιευθεί η έκθεση εμπειρογνωμόνων του Οργανισμού Απαγόρευσης Χημικών Όπλων(OPCW), που επιβλέπει την τήρηση της παγκόσμιας Σύμβασης για τα Χημικά Όπλα. Διαβάστε όλο το άρθρο στην πηγή Wikileaks.  (Τα WikiLeaks φέρνουν στη δημοσιότητα επίσημα έγγραφα του Οργανισμού Απαγόρευσης Χημικών Όπλων (OPCW), από τα οποία αποκαλύπτεται ότι δράστης αυτών των επιθέσεων δεν ήταν ο συριακός στρατός.)

ΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΙ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

Ενώ επίσημα η συνθήκη της Γενεύης  απαγορεύει τη χρήση χημικών ουσιών στους πολέμους, υπάρχει η καχυποψία μεταξύ των στρατιωτικών,  ότι αν δεν τηρηθούν οι συμφωνίες και κρυφά  κάποια από τις Μεγάλες Δυνάμεις  αποκτήσει Βιολογικά ή Χημικά όπλα, η άλλη δύναμη θα βρεθεί απροετοίμαστη να απαντήσει ανάλογα. Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι έχει σταματήσει η έρευνα και ανάπτυξη Β.Χ όπλων.   

Απόσπασμα από το Βιβλίο του “Γ. Μανουσάκη” Χημικός και Βιολογικός Πόλεμος του “Ξαφνικά, τον Ιούνιο του 1998, ως κεραυνός εν αιθρία, έκανε το γύρο του κόσμου µια συγκλονιστική είδηση: Ο αμερικανικός στρατός έκανε χρήση νευροπαραλυτικών αερίων στον πόλεμο του Βιετνάµ όχι µόνο για να εξουδετερώσει τους Βιετκόνγκ, αλλά και για να εξοντώσει Αμερικανούς λιποτάκτες που είχαν καταφύγει στο γειτονικό Λάος (Η επιχείρηση «Ούριος άνεµος»). Η είδηση δεν προερχόταν από το Υπουργείο Προπαγάνδας του Ιράκ, µε το οποίο οι ΗΠΑ ήταν την εποχή εκείνη σχεδόν σε εμπόλεμη κατάσταση, αλλά από ένα ρεπορτάζ  παραγωγού του διάσημου παγκοσμίως τηλεοπτικού δικτύου CNN. 

Ο ουκρανικός στρατός καταγγέλλει (17/4/2024) ότι η Ρωσία έχει εντείνει την παράνομη χρήση χημικών και δακρυγόνων στο μέτωπο για να προσπαθήσει να καθαρίσει τα χαρακώματα καθώς αρχίζει να κάνει μεγαλύτερες προόδους στα ανατολικά περισσότερα από δύο χρόνια από την πλήρη εισβολή της.

Τα χημικά, όπως τα δακρυγόνα, απαγορεύονται στο πεδίο της μάχης από τη διεθνή Σύμβαση για τα Χημικά Όπλα, την οποία έχουν υπογράψει η Ρωσία και η Ουκρανία.  Ας έχουμε υπόψιν ότι το πρώτο θύμα σε ένα πόλεμο είναι η “Αλήθεια”. 

Ο ΤΥΠΟΣ – ΜΜΕ

Ο Φόβος και η διασπορά “μισής αλήθειας”  τρομοκρατεί και πουλάει ….. Το 1999 ο Ελληνικός  και Διεθνής Τύπος αναφερόταν στο Σύνδρομο της Γιουγκοσλαβίας, κάτ’ αναλογία με το Σύνδρομο του Κόλπου. Η EΡT προέβαλε, σε δύο συνεχόμενα Σάββατα (σε επανάληψη το δεύτερο), ωριαία ενημερωτική εκπομπή, του Στέλιου Κούλογλου “Χωρίς σύνορα” που αναφέρεται σε μια έρευνα γύρω από τη χρήση απεμπλουτισμένου ή εξασθενημένου ουρανίου στα όπλα των συμμαχικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Κόλπου το 1991 και τις επιπτώσεις τους στην υγεία του προσωπικού των ενόπλων δυνάμεων της Συμμαχίας. Τα δημοσιεύματα αυτά τρομοκράτησαν όχι μόνο τον Ελληνικό Πληθυσμό αλλά και στελέχη της ΕΛΔΥΚΟ. Ήταν η εποχή που η  Ελληνική Δύναμη Κοσυφοπεδίου (ΕΛΔΥΚΟ ) ευρίσκετο στο Στρατόπεδο “Καρατάσου” και ετοιμαζόταν να μεταβεί στο Κόσοβο.  Δείτε την εκπομπή  εδώ

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΚΟΛΠΟΥ…ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑΣ – 0000037540

ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ  7/1/2001

Η ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ

Η κάθε αντιπολίτευση εκμεταλλεύεται τον πανικό. Ένα χαρακτηριστικό Δημοσίευμα του 2001.

ΕΙΔΙΚΟΙ ΣΤΗΝ ΡΒΧΠ ΑΜΥΝΑ

2001, Υγειονομικός Αξιωματικός (Αρχίατρος), με πολυάριθμες εκπαιδεύσεις στο εξωτερικό στην ΡΒΧΠ Άμυνα,  συνέβαλε στον σχεδιασμό του Νέου 424 ΓΣΝΕ ώστε αυτό να διαθέτει μεγάλη υπόγεια υποδομή για περίπτωση Πυρηνικού Πολέμου. Το υπόγειο Νοσοκομείο υπάρχει. Δεν γνωρίζω την σημερινή του κατάσταση, αν διαθέτει τον κατάλληλο μηχανολογικό εξοπλισμό ή απλά είναι μια υπόγεια αποθήκη. Δεν θα εκφέρω γνώμη και κρίση, αν ήταν χρήσιμη επιλογή ή σπατάλη, απλά θεωρώ η υποδομή αυτή ήταν προϊόν του ΡΒΧΠ Συνδρόμου του Συναδέλφου. 

2003, σε σύσκεψη στο Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας (ΓΕΕΘΑ) με θέμα την συνδρομή των ΕΔ στην Ασφάλεια των ΟΑ. Ήμουν παρών στην σύσκεψη ως Διευθυντής Υγειονομικού του Κλάδου Ολυμπιακών Αγώνων του ΓΕΕΘΑ. Υγειονομικός Αξιωματικός (Αρχίατρος) γνώστης και εκπαιδευμένος στην ΠΒΧ άμυνα, αναλύει, με αγωνία, τους κινδύνους από την χρήση των Χημικών κατά την διάρκεια των Αγώνων …… τον διακόπτει ο προεδρεύων Ταξίαρχος Φράγκος Φραγκούλης…“Κύριε Αρχίατρε φαίνεται πως έχετε πληροφορίες για απειλές που δεν έχει το ΓΕΕΘΑ, παρακαλώ να έλθετε από το γραφείο μου να μου τις δώσετε. Φυσικά δεν υπήρχαν πληροφορίες για απειλές. Το επίπεδο συναγερμού για τις ειδικές δυνάμεις ΠΒΧ παρέμεινε στο ΜΗΔΕΝ.

2003 στελέχη της ΔΜΥ/ΠΒΧ αγωνιούν για την προσβολή με ΡΒΧΠ παράγοντες όχι μόνο των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων, αλλά θεωρούν ως πιθανό στόχο  την περιοχή Μεσογείων – Κατεχάκη όπου είναι το ΓΕΕΘΑ, 424 ΓΣΝΑ, Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.  Αισθάνθηκα ότι το ΡΒΧΠ σύνδρομο είχε αρχίσει να με προσβάλει. Εξέθεσα τους φόβους μου σε ανώτατο Αξιωματικό του ΓΓΕΘΑ για να εισπράξω και εγώ την απάντηση : Δεν υπάρχουν πληροφορίες για τρομοκρατική απειλή.

 ΤΟ ΝΑΤΟ

Δημοσιεύματα της εποχής έχουν επιδοθεί σε αγώνα δυσφήμισης των Ολυμπιακών Αγώνων. Γράφουν “Το αμέσως καλύτερο μέρος για την τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων μετά την Βαγδάτη είναι Αθήνα“. Για μα καθησυχάσει η Ελληνική Κυβέρνηση τους φόβους για την ασφάλεια των Αγώνων  μέσω του Πρέσβη των Η.Π.Α. στην Ελλάδα, είχε προσκαλέσει 23-µελή Ομάδα Υποστήριξης Δυνατοτήτων Διαχείρισης Επιπτώσεων, να επισκεφθεί την Αθήνα το διάστηκα 10-20 Σεπ. 2003. Τα συμπεράσματα της Ομάδας συνοψίζονται στην παρακάνω “ειρωνική” παράγραφο :

« Αν πιστεύει κανείς όπως ισχύει στην περίπτωση των Ελλήνων υπεύθυνων σχεδιασμού, ότι είναι απίθανο να υπάρξει ΡΠΒΧ περιστατικό, τότε η Ελληνική υποδομή απόκρισης είναι επαρκής »

Σε σύντομο χρόνο συστήνεται Διεύθυνση Υγειονομικού στον Κλάδο Ολυμπιακών Αγώνων (ΔΥΓ/ΚΛΟΑ/ΓΓΕΘΑ).  Δημιουργείται από μηδενική βάση η Διακλαδική Μονάδα ΠΒΧ Άμυνας εξοπλίζεται εκπαιδεύεται, επιθεωρείται από το ΝΑΤΟ και αναλαμβάνει αποκλειστικά την υποστήριξη στην “Καυτή Ζώνη” ΡΠΒΧ περιστατικού σε όλο το Λεκανοπέδιο της Αττικής και το Αεροδρόμιο. 

Την 22 Μαρτίου 2004, η Κυβέρνηση της Ελλάδας υπέβαλε, επίσημα πλέον, αίτηση προς το ΝΑΤΟ για συνδρομή του στην ασφάλεια των ΟΑ της Αθήνας, για το χρονικό διάστημα από 1 Αυγούστου έως 28 Σεπ 04. Η συνδρομή του ΝΑΤΟ προς τις ΕΔ είχε προσδιορισθεί από το ΓΕΕΘΑ στους τομείς :
  • πληροφοριών,
  • εναέριας επιτήρησης με χρήση Νατοϊκών αεροσκαφών AWACS, συνεργασίας με μια μόνιμη Νατοϊκή Ναυτική Δύναμη (SNF) και,
  • στον τομέα της ΡΒΧΠ Άμυνας, με τη διάθεση Νατοϊκού Τμήματος ΡΒΧΠ, επ΄ ωφελεία των αρμοδίων κρατικών Φορέων, (CBRN TF) ΝΑΤΟ, συνολικής δύναμης 200 ατόμων. Οι ζητούμενες δυνατότητες αφορούσαν, κυρίως, στην απολύμανση και στην ταυτοποίηση ΠΒΧ παραγόντων.

Υπό την πίεση του Διεθνή παράγοντα και με την παραδοχή ότι η Ελλάδα δεν είχε τις κατάλληλες δυνάμεις για αντιμετωπίσει τρομοκρατική απειλή ΡΠΒΧ με πάνω από 500 θύματα,  εγκαταστάθηκε Νατοϊκό Τμήμα ΡΒΧΠ με δύναμη 211 ατόμων, στη Σχολή Πυροβολικού στην Νέα Πέραμο  και στη Σχολή Πεζικού στην Χαλκίδα. Η όλη επιχείρηση πήρε το όνομα “Distinguished Games”  Δείτε την σχετική ανάρτησή μας εδώ

Συμπερασματικά στήθηκε ολόκληρη επιχείρηση για αντιμετώπιση της ΡΒΧΠ απειλής χωρίς να υπάρχουν πληροφορίες, προληπτικά. Σημειώστε ότι εκτιμήθηκε ότι η Υγειονομική κάλυψη των Αγώνων, από το Υγειονομικό των ΕΔ, σε περίπτωση Τρομοκρατικού κτυπήματος με ΡΒΧΠ  παράγοντες ήταν επαρκής και δεν χρειαζόταν συνδρομή του ΝΑΤΟ.

Το  Υγειονομικό των ΕΔ δεν είναι ένα “ένστολο Ε.Σ.Υ”, το ΕΣΥ που απλά δεν θα υπήρχε στην “Καυτή Ζώνη” ενός ΡΒΧΠ περιστατικού. 

Τσέχος Αξιωματικός του Νατοϊκού Τμήματος ΡΒΧΠ, δήλωνε με το πέρας των αγώνων “ΜΑ ΔΕΝ ΣΥΝΕΒΕΙ ΤΙΠΟΤΑ”, πάσχων από το “ΡΒΧΠ Σύνδρομο” ήταν πεπεισμένος ότι θα υπήρχε  ΡΒΧΠ περιστατικό. 

Νατοϊκό Τμήμα ΡΒΧΠ στη Σχολή Πεζικού στην Χαλκίδα

Επίσκεψη του Βοηθού Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ στην ΔΜΥ/ΠΒΧ, δείχνει το ενδιαφέρον της Συμμαχίας για την προετοιμασία μας στην αντιμετώπιση της ΡΒΧΠ Απειλής 

Βοηθός Γ.Γ ΝΑΤΟ, Τχης (ΥΙ) Ζάκγας, Ταξίαρχος (ΥΚ) Α. Τασιόπουλος

ΟΙ ΕΜΠΟΡΟΙ

2001 Το C4I είναι ένας στρατιωτικός και επιχειρησιακός όρος που αναφέρεται σε συστήματα Command, Control, Communications, Computers, and Intelligence (Διοίκηση, Έλεγχος, Επικοινωνίες, Υπολογιστές και Πληροφορίες). Περιλαμβάνει τοποθέτηση καμερών σε δρόμους, περιπολικά, ελικόπτερα αισθητήρες κτλ. Ο όρος C4I συνδέεται και με το σύστημα ασφαλείας των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας 2004, το οποίο είχε σχεδιαστεί για να παρέχει ολοκληρωμένη επιτήρηση και διαχείριση κρίσεων. Στοίχισε πάνω από 300 εκατομμύρια ευρώ και δεν λειτούργησε ποτέ. Ήταν ένα τεράστιο σκάνδαλο που δεν είναι του παρόντος να αναλυθεί. Ήταν το εργαλείο της ΥΟΔΚ (Υποστηρικτική Ομάδα Διαχείρισης Κρίσεων) της Πολιτικής Προστασίας). Παραμονή των ΟΑ, ενημερώθηκα από εκπρόσωπο του Στρατού στην ΥΟΔΚ ότι οι υπολογιστές δεν άνοιγαν, δεν είχαν κωδικούς. Αν και δεν ήταν στην αρμοδιότητά μου μετέβην στην Πολιτική Προστασία (μαζί μου η Πλωτάρχης Κ. Κοτζιά). Όντως οι υπολογιστές δεν άνοιγαν, τους ενημέρωσαν ότι θα ερχόταν άνθρωπος της εταιρίας να τους ανοίξει. Έκανα την παρατήρηση ότι χωρίς εκπαίδευση ακόμη και το Word να ήταν δεν θα μπορούσαν να το λειτουργούσαν. Ήταν πλέον αργά  κάποιοι δεν έκαναν την δουλειά τους, στην Πολιτική Προστασία.   Μια γεύση από το παρασκήνιο εδώ. 

Αντγος Βασίλειος Γιαννόπουλος

2004 επισκέπτεται τον Διοικητή του ΚΛΟΑ 2004/ΓΕΕΘΑ  Αντγο (ΠΒ) Β. Γιαννόπουλο, ξένος υπήκοος μέσω πρεσβείας,   που διατείνεται ότι ο σχεδιασμός της ΡΒΧΠ Άμυνας όσον αφορά τα υλικά είναι λάθος και ότι θα θρηνήσουμε θύματα. Μας είπε ότι είναι φίλος και έχει πρόσβαση στον Πρόεδρο των ΗΠΑ. Ήμουν παρόν στην ομιλία, ο Στρατηγός τον άκουσε και τον διαβεβαίωσε πως θα εξετάσουμε τις παρατηρήσεις του και με ανακούφιση των είδε να φεύγει. Ακόμη ένας που θέλει να απομυζήσει την Ελλάδα ψιθύρισε.  

Άγης Αναργύρου (ΒΙΑΝΑ)

Η ΔΥΓ/ΚΛΟΑ ήταν υπεύθυνη για να γνωμοδοτεί στις προμήθειες ΡΠΒΧ υλικών των φορέων υλοποίησης του Σχεδίου της Διεύθυνσης Ασφαλείας  Ολυμπιακών Αγώνων (ΔΑΟΑ) της Ελληνικής Αστυνομίας. 

2004. Έρχεται στην ΔΥΓ  αίτημα από Πυροσβεστική Υπηρεσία για προμήθεια εφεδρικών φίλτρων στολών μια χρήσεως. Τα φίλτρα έχουν έλθει από την Αυστραλία και αναμένεται ο εκτελωνισμός τους. Κόστος φίλτρου 80 Ευρώ. Επικοινωνώ με τον Άγη Αναργύρου * (Χη­μικό του Πολυτεχνείου Ζυρίχης, Εταιρία ΒΙΑΝΑ) το οποίος μετά λίγη ώρα με ενημερώνει ότι :

  • Τα δικά του Φίλτρα (της ΒΙΑΝΑ) έχουν το ίδιο σπείρωμα και κοστίζουν 13 Ευρώ.
  • Έχουν τις ίδιες δυνατότητες με τα φίλτρα της Αυστραλίας, πλην αμμωνίας που όμως δεν αποτελεί απειλή.   
  • Δεν είναι όμως ανάγκη να τα προμηθευτούμε από την ΒΙΑΝΑ διότι έχει πρόσφατα παραδώσει μεγάλο αριθμό φίλτρων στο ΓΕΣ.

Ο Άγης Αναργύρου υπήρξε σπάνιο παράδειγμα πραγματικού πατριώτη. Σύντομα θα του αφιερώσω ένα ξεχωριστό άρθρο για όσα προσέφερε στην περίοδο 1999-2004. 

 2003. Αίτημα για προμήθεια στολών μιας χρήσεως για να ντύσουμε τους πολίτες μετά την απολύμανση σε περίπτωση ΡΠΒΧ περιστατικού. Κόστος ανά στολή 15 Ευρώ. Η ΔΥΓ/ΚΛΟΑ το απέρριψε διότι υπήρχαν στις αποθήκες υγειονομικού μεγάλος αριθμός στολών χειρουργείου κ.α που μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν.

Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ

Πως να σχεδιάσει κάποιος την ΡΒΧΠ άμυνα σε ένα σύνθετο αστικό περιβάλλον όπως αυτό τον ΟΑ/2004. Χωρίς πληροφορίες, βαδίζει στα τυφλά, επινοεί πιθανές απειλές  και προσπαθεί να σχεδιάσει την άμυνα. Είναι μια ψυχοφθόρος διαδικασία που οδηγεί τον σχεδιαστή στο “ΡΠΒΧ Σύνδρομο”.  

Μια ενδεχόμενη απειλή, ήταν οι δεξαμενές χλωρίου για την χλωρίωση του νερού. Η ανατίναξη αυτών θα προκαλούσε ένα σύννεφο χλωρίου να διασπείρεται στο αστικό ιστό.

Μια άλλη απειλή η  άχνη ζάχαρη ή το αλεύρι ως τρομοκρατικό όπλο !!

Ήταν η εποχή αμέσως μετά την τρομοκρατική επίθεση στους Δίδυμους Πύργους.  Ήταν η εποχή που η απειλή τρομοκρατίας ήταν προσφιλές θέμα στα ΜΜΕ. Ήταν η εποχή που επιστολές με άνθρακα είχαν ταχυδρομηθεί στις ΗΠΑ. Οι πολίτες είχαν ενημερωθεί και είχαν την βασική γνώση ότι ο “Άνθρακας”  ήταν ένα θανατηφόρο βιολογικό τρομοκρατικό όπλο. Τι θα γινόταν αν κατά την διάρκεια των αγώνων, σε ένα αγώνισμα, σε κερκίδες με την μεγάλη κλίση σκόρπιζε ένας μια σακούλα με άσπρη σκόνη (ζάχαρη άχνη ή αλεύρι) και κάποιος ή κάποιοι  άλλοι έτρεχαν, δήθεν πανικοβλημένοι και φώναζαν “άνθρακας”;   

Η Φαντασία δεν έχει όρια ……………………………

Categories
2025 ΕΦΥΓΑΝ

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ

Με θλίψη σάς ανακοινώνουμε ότι, την 4 Μαρτίου 2015, έφυγε από την ζωή ο Δημοσθένης Αποστολόπουλος, Στρατιωτικός Ιατρός, Χειρουργός.

Ο Δημοσθένης Αποστολόπουλος , του Νικολάου, γεννήθηκε το 1930 στην Αγαλιανή Τριφυλίας, Μεσσηνίας . Εισήλθε στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή το 1949 με ΑΜ 167.

Έλαβε την ειδικότητα του Χειρουργού και υπηρέτησε στον Στρατό Ξηράς.

Μετά την αποστρατεία του, από το το 1976 διατηρούσε την Γενική Χειρουργική Κλινική “Άγιος Κωνσταντίνος” στην Λάρισα.

Η Εξόδιος ακολουθία θα πραγματοποιηθεί σήμερα (5/3/2025) στις 14:00, στον Ιερό Ναό Αναστάσεως του Λαζάρου στα Νέα Κοιμητήρια της Λάρισας.

Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια σε όλους τους συγγενείς, φίλους και Συναδέλφους του, που τον γνώρισαν και συνεργάστηκαν μαζί του.

Ο Θεός ας τον αναπαύσει.

ΔΣ/ΕΕΥΕΔ

ΣΧΕΤΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ

Categories
2025 ΒΙΩΜΑΤΙΚΕΣ

ΜΙΑ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΤΙΜΗ

  • 2025.03.23
  • Δ. Αλειφερόπουλος .

Λίγες ημέρες πριν την παρέλαση της 25ης Μαρτίου 2025 που Deo volente θα παρακολουθήσω και φέτος από την τηλεόραση, και πενήντα εφτά χρόνια μετά από εκείνη την αξέχαστη παρέλαση του 1968, θέλω με την ανάρτησή  να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου μαζί σας.

“As the time goes by” όπως μου αρέσει να λέω για τον χρόνο που περνά, εμπνεόμενος πάντα από το υπέροχο ερωτικό τραγούδι που ακουγόταν στην ασπρόμαυρη ταινία ¨Καζαμπλάνκα¨ με τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρντ και την Ίνγκριντ Μπέργκμαν, βλέπω αργά και σταθερά τον εαυτό μου να πλησιάζει όλο και πιο συχνά τον γέροντα στην ακροποταμιά του Σεφέρη και να πιάνει κουβέντα μαζί του…..

Ο μεγάλος ποιητής μας στο ποίημά του ¨Ένας γέροντας στην ακροποταμιά¨ από την ποιητική συλλογή του ¨Ημερολόγιο καταστρώματος Β,¨ λέει: ¨Κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια γιατί η ψυχή μας αύριο σηκώνει πανιά. Αν είναι ανθρώπινος ο πόνος, δεν είμαστε άνθρωποι μόνον για να πονάμε….¨

 Πήγα λοιπόν στις παλιές φωτογραφίες της νιότης, εκεί που οι άνθρωποι δεν γερνούν ποτέ, και αφού προσπέρασα πολλές από παρελάσεις, ορκωμοσίες, αποκριάτικους χορούς και πολλές άλλες όμορφες στιγμές από τα έξη υπέροχα χρόνια στη Στρατιωτική Ιατρική Σχολή, τα δάχτυλά μου σταμάτησαν και ξεχώρισαν την φωτογραφία που αναρτώ σήμερα. Είναι βγαλμένη λίγη ώρα μετά την πρώτη μου παρέλαση ως πρωτοετής μαθητής της Σχολής…

Μέχρι και σήμερα που έχει περάσει πάνω από μισός αιώνας από τα χρόνια της Σχολής, δεν μπορώ να ξεχάσω την υπερηφάνεια αλλά και την συγκίνηση που ένιωθα σε όλες τις παρελάσεις που γινόντουσαν τότε στην Εγνατία, ιδίως όταν όλοι οι μαθητές τραγουδούσαμε τον Ύμνο της Σχολής: ¨Τρανών προγόνων προγόνων ιχνηλάτες, σεμνών αγωνιστών παιδιά, καινούργιοι είμαστε Σπαρτιάτες με τη γενναία μας καρδιά.¨

Κι εγώ, νιώθοντας υπερηφάνεια για την Σπαρτιάτικη καταγωγή μου, καμάρωνα μέσα μου και τραγουδούσα δυνατότερα!

Κι όταν ο επικεφαλής Λοχαγός (θυμάμαι ονόματα, Γιαννούσης, Καλδής, Ταμπακάκης, Πελεκανάκης κ.ά.) έδινε το παράγγελμα.

¨ένα στ’ αριστερό ή δύο στ’ αριστερό¨ και όλοι οι μαθητές χτυπούσαν ταυτόχρονα και πιο δυνατά μία ή δύο φορές το αριστερό πόδι στην άσφαλτο, νόμιζα οτι έτριζαν τα μπαλκόνια που ηταν φορτωμένα με ανθρώπους και χειροκροτούσαν με ενθουσιασμό! Νόμιζα ότι από το βροντερό πέρασμά μας θα ξεκολλούσαν οι σοβάδες από τις προσόψεις των πολυκατοικιών που βλέπουν στην Εγνατία!…. Όπως συμβαίνει συνήθως στη ζωή, μπορεί να ξεχάσεις πρόσωπα, ονόματα, λεπτομέρειες, ακόμη και εικόνες, όμως ποτέ δεν ξεχνάς τα δυνατά συναισθήματα που ένιωσες κάποια στιγμή και σε ταρακούνησαν!….

Έτσι ήταν τότε….. Έτσι είναι τα νιάτα…..

Οι Θεσσαλονικείς αγαπούσαν την Σχολή (μετέπειτα ΣΣΑΣ) και ήταν υπερήφανοι γι αυτήν…. Όπου πηγαίναμε, ένστολοι πάντα, είτε με στολή πανεπιστημίου είτε με στολή εξόδου, μας έδειχναν αληθινή εκτίμηση και εμπιστοσύνη. Είμαι σίγουρος ότι το ίδιο ισχύει και σήμερα!

Μετά λοιπόν την απόδοση τιμών στους επισήμους στον Άγιο Δημήτριο και μετά την παρέλαση ενώπιό τους στην Εγνατία, είχαμε επιστρέψει στην Σχολή και ξεκουραζόμασταν υπερήφανοι αλλά και κατάκοποι από την πεζοπορία πολλών χιλιομέτρων.

Επικρατούσε μια ευχάριστη ατμόσφαιρα και ο Ιορδάνης, ο φωτογράφος της σχολής δεν σταμάτησε να βγάζει αναμνηστικές φωτογραφίες ομαδικές και κατά μόνας.

Τότε ζήτησα από τον πρώτο λοχία της Διοικούσας μου να βγάλουμε μια φωτογραφία και αυτός δέχτηκε με ένα πλατύ χαμόγελο….. Πήραμε θέση και ο Ιορδάνης, έπραξε τα δέοντα…Ζήτησα εγώ την συγκεκριμένη φωτογραφία γιατί υπήρχε σπουδαίος λόγος!

Ο Ιωάννης Παπαναστασίου του Στεφάνου και της Σοφίας εκ Ξυλαγανής Κομοτινής ήταν θαλαμάρχης μου στο παλαιό κτίριο με τους θαλάμους των σαράντα ατόμων και τα διπλά σιδερένια κρεβάτια (τα πάνω για τις μεγαλύτερες τάξεις, τα κάτω για τις μικρότερες)

Από την πρώτη ώρα στην Σχολή ήταν το πρώτο όνομα που έμαθα.

Το κρεβάτι μου ήταν απέναντι στο δικό του και από την πρώτη στιγμή ανέλαβε αποκλειστικά να μου δείξει πώς να τακτοποιώ τα πράγματά μου στο μικρό μπαούλο μου, πώς να στρώνω το κρεβάτι μου και άλλα πολλά που είχαν να κάνουν με την νέα μου καθημερινότητα στη Σχολή. Άκουγα δυνατές φωνές απο άλλους θαλάμους καθώς ειχε αρχίσει η εκπαίδευση, αλλά αυτός μου μιλούσε ήρεμα….Ήταν κάτι που έμοιαζε με όαση μέσα στην έρημο…

Κάθε πρωί πριν την επιθεώρηση του λοχαγού, ξεκινούσε την επιθεώρηση του θαλαμάρχη από εμένα μιας και ήμουν ο πιο κοντινός πρωτοετής, πάντα με παρατηρήσεις και υποδείξεις λογικές. Πολύ σύντομα κατάλαβα ότι η ενέργεια αυτή δεν ήταν μια επιθεώρηση με την αυστηρή έννοια της λέξης αλλά είχε σκοπό να με βοηθήσει με ανθρώπινο τρόπο να εμπεδώσω έναν νέο τρόπο ζωής.

Ήταν ο άριστος στην τάξη του και γι αυτό ειχε καθολική αναγνώριση και αποδοχή απο αξιωματικούς και μαθητές.

Θυμάμαι με συγκίνηση ονόματα σπουδαίων εκτοετών σε εκείνη την Διοικούσα τάξη: Βακάλης, Γεωργακής, Τσοχαλής, Δεμέστιχας, Βαρώνος, Μπούκης, Χατζηδακης, Ορφανάκος, Απολλωνάτος, Γούλιος, Πετρουτσόπουλος, Βουγιούκας, Κοσκινάς…..

Ο Ιωάννης Παπαναστασίου που έφτασε στον ανώτατο βαθμό του Στρατηγού στο Υγειονομικό Σώμα ενώ παράλληλα διακρίθηκε ιδιαίτερα στην επαγγελματική και ακαδημαϊκή του καριέρα με τον τίτλο του Καθηγητού Νευρολογίας-Ψυχιατρικής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, ήταν το πρότυπό μου έναν ολόκληρο χρόνο στην Σχολή που ήμουν πρωτοετής.

Ήταν ο άνθρωπος που με τον σπάνιο χαρακτήρα του και την άψογη συμπεριφορά του με βοήθησε να εμπεδώσω τον στρατιωτικό τρόπο ζωής.

Του χρωστώ πολλά γιατί με σοφό τρόπο, χωρίς να υψώσει ούτε μια φορά τον τόνο της φωνής του, πάντα με ευγένεια, με χαμόγελο αλλά και αδιαμφισβήτητο κύρος μου έδωσε στρατιωτική αγωγή με το παράδειγμά του. Παράλληλα ως άριστος φοιτητής στην Ιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου που ανέγνωσε μάλιστα ως πρώτος τον όρκο του πτυχιούχου, μου ενέπνευσε και επιστημονικό πνεύμα. Η ιδιόχειρη αφιέρωσή του πίσω από την φωτογραφία που αναρτώ, είναι για μένα μεγάλη τιμή. Ήμουν ένας τυχερός πρωτοετής!

Θέλω με την ανάρτησή μου αυτή, στον φιλόξενο ιστότοπο της Επιστημονικής μας Ένωσης, να εκφράσω Urbi et orbi τις De profundis ευχαριστίες μου και την ευγνωμοσύνη μου στον Ιατρό, στον Καθηγητή, στον Στρατηγό και πάνω απ’ όλα στον Άνθρωπο ΙΩΑΝΝΗ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ για όσα “εκ του περισσεύματος της καρδίας” μου πρόσφερε τότε….Αλλά και γιατί από τότε μου κάνει την μεγάλη τιμή να με συμπεριλαμβάνει στους φίλους του.

ΝΑΣΑΙ ΚΑΛΑ ΓΙΑΝΝΗ!

Σ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΟΛΑ!