ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ και ΠΟΛΛΕΣ ΧΑΡΕΣ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΤΟ 2026
2025.12.20
Λάμπρος Βαζαίος
*Στο φετεινό γιορταστικό σχόλιο δυστυχώς αθλιότητες, πόλεμοι, συμφορές και εγκλήματα ψάχνουνε να τρυπώσουν. Εδώ και πολλά χρόνια η «συνάντηση» με τον Τέταρτο Μάγο βοηθάει να ελαφρώσει η ψυχή όσων τον περιμένουμε τέτοιες μέρες! Είναι ευαίσθητος ο φίλος μας χωρίς όμως να πάψει να είναι επίμονος και πεισματάρης. Υπαινικτικά όπως το συνηθίζει, ζήτησε να ξαναδεί το περσυνό κείμενο. Ζήτησε όμως με το πονηρό γελάκι του, να το «επικαιροποιήσουμε» ( όπως λένε οι «Άριστοι»!). Πρόσθεσε βέβαια την άποψη του για τον όρο, σχετλιαστικά (!) (μισοχαμογελώντας στην συνέχεια, για το καθαρευουσιάνικο!). Κάπως έτσι λένε, είπε χαμογελώντας τώρα, τις αναθεωρήσεις κειμένων καταστάσεων και κυρίως συνειδήσεων! Έχουνε ξεφύγει τελείως, η διαφθορά δεν συμμαζεύεται πια και τα προσχήματα ακόμη έχουνε καταργηθεί. Δεν κρύβονται και προσπαθούν να μας παραμυθιάσουν, με τα Αγγλικά τους και την «πέτσινη» προφορά τους, οι «Αριστοι», που μας γεμίσανε αρλούμπες!
Οι ευχές κάθε χρόνο, ο τρόπος και η προσπάθεια για κάτι πρωτότυπο η αισθητικά διαφορετικό, είναι τελικά βάσανο για τους γραφιάδες που ανασκουμπώνονται να τις φτιάξουν και να τις στείλουν. Για τους δικούς μου όμως φίλους, δεν είχα ποτέ δυσκολία. Εδώ και πολλά χρόνια ένας πολύ παλιός σοφός, σίγουρα καλός και πιο σίγουρα, ανήσυχος και ζωντανός Άρχοντας της Ανατολής (από αυτούς που μένουν πάντα νέοι και όμορφοι!), έλυσε το πρόβλημα! Δεν μας είπε ποτέ το όνομα του, δεν χρειαζόταν και δεν φάνηκε να έχει κάτι άλλο στο νου του από το ταξίδι που αρχίζει, το ταξίδι που δεν πρέπει όμως ποτέ να τελειώσει!
Φαντάζομαι πως καταλάβατε για ποιόν μιλώ! Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες ο Τέταρτος Μάγος βρίσκει τρόπο να παραγγείλει σε όσους τον περιμένουν πως ….έρχεται! Ο Μελχιόρ, ο Βαλτάσαρ και ο Γασπάρ, οι φίλοι που μαζί ξεκίνησαν εκείνο το ταξίδι για την Βηθλεέμ, είχαν βαρεθεί τότε να τον περιμένουν. Έδωσαν τα δώρα τους, προσκύνησαν το βρέφος που έμαθαν πως ήταν ο Γιος του Θεού και αποχαιρετώντας το Αστέρι που τους οδήγησε γύρισαν πίσω για να ξεχαστούν ( ή για να θυμόμαστε μόνο τα ονόματα τους!).
Για τον Τέταρτο που μαζί ξεκίνησαν και πολύ τον αγαπούσαν, έλεγαν σε όσους ρωτούσαν, πως έχασε τον δρόμο! Αυτό ήταν; Τι έγινε μετά ο «Τέταρτος» που δεν ήθελε να έχει δικό του ξεχωριστό όνομα; Στο ερώτημα πήρα κάποτε απάντηση, όχι ακριβώς απάντηση αλλά κάτι που της έμοιαζε. Πήρε λοιπόν ο Τέταρτος Μάγος από τότε τους δρόμους του Κόσμου και πολεμάει να δώσει ελπίδες λύσης για όσα βασανίζουνε τους ανθρώπους. Άλλοτε κάτι πετυχαίνει, άλλοτε όχι. Τις μέρες αυτές κάθε χρόνο συναντιόμαστε….(μην χαμογελάτε!) . Τα λέμε οι δυό μας, πριν ξαναφύγει για τα περίχωρα της Βηθλεέμ. Εκεί θα σταματήσει για λίγο πριν αποφασίσει, όπως κάνει 2025 (!) χρόνια, να μην πάει στο Σπήλαιο και να διαδώσει πάλι ο ίδιος, πως χάθηκε, για να ξαναφύγει στους δρόμους του Κόσμου και των Ανθρώπων! Φέτος μου άφησε να καταλάβω, πως πηγαίνει να βρει έναν-έναν τους «μυστικούς», τους αποστρατευμένους πια, φύλακες του Κόσμου. Σκέφτεται να τους ξεσηκώσει και να τους πείσει να πιάσουν δουλειά!
Περισσέψανε στον Κόσμο η διαφθορά, η μανία για εξουσία, η υποκρισία, το ψέμα, το έγκλημα! Από τους «ωτακουστές του Ιέρωνα» μέχρι τις χαώδεις και ανεξέλεγκτες σημερινές υποκλοπές, μία ανάσα είναι τελικά ο δρόμος! Η «μη παιδεία» φτιάχνει φοβισμένα, βίαια και απροσανατόλιστα παιδιά. Υποθηκεύονται σκληρά από τις εξουσίες οι γενιές που δεν μπορούν πια να ξεφύγουν από το 80% του κοινωνικού λογαριασμού. Η κοινωνία του 20% («κυβερνά» τελικά μόνο το 2% μην το ξεχνάμε) αυτονομείται σε περίκλειστους χώρους. Έχει κάθε λογής Securities να την φυλάνε και μιλά την δική της παγκόσμια γλώσσα. Η ξεχασμένη Εσπεράντο πήρε εκδίκηση! Οι «Κυβερνητικές ομάδες», κλεισμένες στο «Μέγαρο» τους, καταργήσανε τα προσχήματα και κυβερνούν με λίγα «άξια άριστα (!) επιτελικά χέρια». Δεν τα ξέρει αυτά τα χέρια κανείς, δεν τα εκλέγει κανένας, δεν λογοδοτούν πουθενά, παρά μόνο στα Ιερατεία των συμφερόντων, αυτών με την ξεδιάντροπα φανερή πια ΕΞΟΥΣΙΑ τους!
Τρεις πόλεμοι επίσημα γνωστοί και άλλοι «άγνωστοι» αλλά εξ ίσου φρικτοί βασανίζουν τον Πλανήτη. Τα φτωχά και πεινασμένα παιδιά της Παλαιστίνης γίνανε «μάρκες» θανάτου στις ρουλέτες των καζίνων των μεγάλων συμφερόντων. Έγκλημα τούτο σαν του Ηρώδη, που πριν 2025 χρόνια έσφαξε τα 14000 νήπια, εκεί στην ίδια γειτονιά της Γης! Σφάζουν τώρα τα «τρισέγγονα» των νηπίων που σκότωσαν οι μακελάρηδες του Ηρώδη, τα «άλλα» παιδάκια που κατοικούν στα ίδια χώματα, στις ίδιες γειτονιές! Στην Παλαιστίνη που γέννησε τις θρησκείες με τον ένα θεό περίσσεψε πια η φρίκη!
Λίγο πιο ψηλά στον χάρτη η Συρία ζει τον εφιάλτη της. Κατασπαραγμένη από 15 τουλάχιστον χρόνια άγριου εμφύλιου, είδε πριν λίγο καιρό τον τότε «ηγέτη» της να φεύγει κρυφά για να σωθεί αφήνοντας πίσω του εγκλήματα που δεν βάζει ο νους του ανθρώπου. Καινούργια εξουσία και να περισσεύει το μασκάρεμα των φανατικών του ακραίου Ισλαμ σε κουστουμαρισμένους «ηγέτες»! Ο Τύπος, η τηλεόραση και πιο πολύ τα ηλεκτρονικά μέσα, με την Τεχνητή Νοημοσύνη να οργιάζει,, μας βομβαρδίζουν με εικόνες και πληροφορίες. Η αλήθεια πληγωμένη, οι ψευδολογίες και οι μεθοδεύσεις σκοτεινιάζουν τον ορίζοντα και όλοι μας μουδιασμένοι παρακολουθούμε το κακότεχνο θέατρο του παραλόγου! Οι καινούριοι κυβερνήτες, που μάλλον δεν πιστεύουν ακόμη πόσο εύκολα πήρανε την εξουσία, υπόσχονται πολλά. Οι φήμες για υπόγειες συμφωνίες σπέκουλες, προδοσίες και ό,τι άλλο βάζει ο νους οργιάζουν. Ο Λαός αυτός, αρχαίος γιός της Ανατολής, αποκαμωμένος μετράει τις πληγές του και γυρεύει βοήθεια. Ας ευχηθούμε να βρει την δύναμη να σταθεί στα πόδια του και κυρίως να έχει την τύχη να μην ξαναγυρίσουν τα Στοιχειά και οι Λάμιες που κουβαλάνε μαζί τους τα Μεγάλα Συμφέροντα που έχουν μοναδικό Θεό τους το Κέρδος!
Πιο βόρεια στην Ουκρανία ο άλλος πόλεμος ανεβάζει για Τέταρτη χρονιά μονόπρακτα θλιβερά. Μόνο οι ψυχές των παλιών μελαγχολικών Ρώσσων ποιητών και γραφιάδων μπορούσαν να ταιριάσουν και να ανεβάσουν τέτοια έργα! Οι σκηνές όμως των θεάτρων είναι γκρεμισμένες από τις βόμβες των σιωπηλών Drones που τα πουλάνε Τούρκοι και Πέρσες μεταπράτες, ενώ στα παρασκήνια σκυφτοί αργυραμοιβοί στα χρηματιστήρια της Δύσης μετράνε τα κέρδη τους ! Η μία «Μεγάλη Δύναμη» πολεμάει την «Άλλη» βάζοντας τους δυο συγγενείς Λαούς να σφάζονται και η Ιστορία απορημένη κάθεται στην γωνιά της και αναρωτιέται! Την ειρήνη παζαρεύουν τώρα τα πολύ μεγάλα Συμφέροντα. Είναι αυτοί που βάλανε να δουλεύουν διπλοβάρδιες οι πολεμικές βιομηχανίες και τρέμουν στην ιδέα μιας λογικής λύσης. Είναι ακόμη και τα «άλλα» Συμφέροντα που μοιράζουν από τώρα τα συμβόλαια ανοικοδόμησης της πληγωμένης χώρας. Είναι και οι Λαοί της Ευρώπης που τους τρομοκρατούν με πιθανούς ολέθριους πολέμους (που μάλλον δεν υπάρχουν!) για να ψαλιδίσουν χωρίς αντιρρήσεις τους κοινωνικούς προϋπολογισμούς. Όλα αυτά για χάρη των πανάκριβων εξοπλισμών που επιβάλλουν τα αδηφάγα lobby του προαναγγελόμενου (έτσι απλά χωρίς κανένα στοιχείο) πολέμου! Είναι ολοφάνερο το (κακοφτιαγμένο!) σενάριο. Ο υποδεικνυόμενος ως απειλών την Ευρωπαϊκή Ασφάλεια δεν έχει πει ποτέ κάτι τέτοιο και η πιο στοιχειώδης λογική επιμένει πως δεν έχει κανένα λόγο να επιχειρήσει να κατακτήσει το Λονδίνο, το Παρίσι, ή το Βερολίνο!**
Μαζί με τα προσχήματα όμως φαίνεται πως πρέπει να ξεχάσουμε, εμείς οι πολίτες της Ευρώπης και την Λογική, ακόμη και την στοιχειώδη!*
*Στην φούρια της Γαλλικής Επανάστασης πάντως δοξάστηκε, σε μεγάλη τελετή, η «Λογική» που την υποδυόταν ευειδής νεαρά αμφιβόλου ηθικής (όπως μεταφέρει η Ιστορία)!
**Στα περίχωρα της Μόσχας πάντως φθάσανε επιτηθέμενοι στο Ιστορικό Παρελθόν, και ο Βοναπάρτης με την «Μεγάλη Στρατιά» και ο Χίτλερ με το «Σχέδιο Μπαρμπαρόσα», με μεγάλους Στρατούς από όλα σχεδόν τα Ευρωπαϊκά Έθνη ! Αποτύχανε και οι δύο με καταστροφικά αποτελέσματα για τους Λαούς της Ευρώπης!
Λέτε να καταφέρουν κάτι οι Φύλακες και ο Τέταρτος Μάγος; Αυτός φεύγοντας γρήγορα-γρήγορα, όπως το συνηθίζει, χαμογελάει και μας στέλνει την ευχή του!
Από εμένα και την οικογένεια μου σε όλους σας με Αγάπη ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ Λ.Βαζαίος
Η ΕΕΥΕΔ αναρτά δύο (2) επιστολές πολιτών που αντιμετωπίζουν ψυχική νόσο/διαταραχή και αναφέρονται στο προς συζήτηση Σχέδιο Νόμου του ΥΠΕΘΑ.
ΕΠΙΣΤΟΛΗ 1η
Αίτημα επιστημονικής τοποθέτησης για το κατατεθέν νομοσχέδιο ΥΠΕΘΑ – ψυχική υγεία, ΚΕΠΑ, 5ετής αναβολή & μεταβατικές στο Μέρος Θ’ (Στρατολογία)
Καλησπέρα σας,
Σας γράφω ως πολίτης που ζει με ψυχική ασθένεια και έχει ήδη λάβει αναβολή στράτευσης για λόγους υγείας. Παρακολουθώ τη συζήτηση για το νομοσχέδιο του ΥΠΕΘΑ («Χάρτης Μετάβασης των Ενόπλων Δυνάμεων στη Νέα Εποχή») και ειδικά το Μέρος Θ’ (Στρατολογία), επειδή οι ρυθμίσεις για την ψυχική υγεία με αφορούν άμεσα.
Σας απευθύνομαι με σεβασμό, επειδή, όπως πληροφορούμαι, μπορεί να υπάρξει παρουσία/τοποθέτησή σας στη συνεδρίαση της επιτροπής για το νομοσχέδιο την Παρασκευή. Θα ήθελα να σας ζητήσω, εφόσον το κρίνετε συμβατό με τον επιστημονικό και υπηρεσιακό ρόλο σας, να λάβετε υπόψη την οπτική ενός ανθρώπου που βιώνει την ψυχική ασθένεια και ταυτόχρονα βιώνει την πίεση των στρατολογικών διαδικασιών.
Για εμάς, κάποια σημεία του νέου πλαισίου δεν είναι απλές διατυπώσεις. Είναι παράγοντες που μπορεί να επιδεινώσουν την κατάσταση, να αυξήσουν το άγχος, να δυσκολεύουν τη θεραπεία και να ενισχύσουν το στίγμα. Ενδεικτικά:
Έως 5 έτη αναβολών ειδικά για ψυχικά νοσήματα: πρακτικά σημαίνει μακρά περίοδο αβεβαιότητας και συνεχούς “επανεξέτασης”, κάτι που μπορεί να είναι ιδιαίτερα επιβαρυντικό ψυχιατρικά.
ΚΕΠΑ / περιορισμός αποδεικτικών μέσων και υποβάθμιση ιδιώτη θεράποντος ψυχιάτρου: πολλοί ασθενείς έχουν σταθερή θεραπευτική σχέση με ιδιώτες ψυχιάτρους και λειτουργούν χάρη σε αυτή τη συνέχεια. Η θεσμική απαξίωση αυτής της σχέσης δημιουργεί εμπόδια και ενδέχεται να οδηγήσει σε αυξημένη πίεση για δημόσιες δομές.
Ηθική/κλινική διάσταση τυχόν νοσηλείας ως προϋπόθεσης κρίσης: για έναν ασθενή, η έννοια της ελεύθερης συναίνεσης είναι θεμελιώδης. Όταν μια “εκούσια” νοσηλεία συνδέεται έμμεσα με δυσμενείς συνέπειες σε περίπτωση άρνησης, δημιουργείται σοβαρό ζήτημα ηθικής και πρακτικής.
Μεταβατικές διατάξεις (παρ. 7 και 12) και κλινική επιβάρυνση από τη νομική αβεβαιότητα: ως άτομο που έχει ήδη ξεκινήσει διαδικασία αναβολών με το προηγούμενο πλαίσιο, η αίσθηση ότι τα επόμενα κρίσιμα βήματα μπορεί να γίνουν με αυστηρότερα κριτήρια “ενδιάμεσα” δημιουργεί έντονο άγχος και ανασφάλεια.
Με σεβασμό, θα ήθελα να σας ζητήσω, αν το κρίνετε δυνατό:
να αναδείξετε στην τοποθέτησή σας την ανάγκη αναλογικών και κλινικά ασφαλών διαδικασιών για την ψυχική υγεία,
να τονίσετε τον ρόλο της συνέχειας θεραπείας και την αξία της τεκμηρίωσης του θεράποντος ψυχιάτρου,
και να επισημάνετε ότι οι μεταβατικές διατάξεις χρειάζονται σαφήνεια, ώστε να μην επιβαρύνονται επιπλέον άνθρωποι που ήδη βρίσκονται σε ευάλωτη κατάσταση.
Δεν σας γράφω για να σας πιέσω ούτε για να σας υποδείξω θέση. Σας γράφω γιατί πιστεύω πως η επιστημονική φωνή των υγειονομικών, ειδικά σε θέματα ψυχικής υγείας, μπορεί να βοηθήσει ώστε το τελικό πλαίσιο να είναι πιο δίκαιο και πιο ανθρώπινο.
Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας και για κάθε προσπάθεια που θα κάνετε.
ΕΠΙΣΤΟΛΗ 2η
Καλησπέρα σας,
Δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να σας ταλαιπωρήσω. Εχω αμέριστο σεβασμό προς τις Ένοπλες Δυνάμεις καθώς και στο υγειονομικό προσωπικό της αλλά και στους ιατρούς οι οποίοι είναι παρών και κρίνουν για την καταλληλότητα στράτευσης ενός ατόμου. Ειμαι 26 ετών,άνεργος με τον έναν γονέα μου να έχει αναπηρία 81% λόγω καρδιακής ανεπάρκειας μη ξέροντας για πόσο θα τον έχω κοντά μου πλέον. Οι γονείς μου από το 2022 βλέπουν το παιδί τους να αντιμετωπίζει μια ψυχική νόσο/διαταραχή η οποία τον έχει καθηλώσει. Δεν ήταν ΠΟΤΕ επιλογή μου να νοσήσω ψυχικά. Εδω και χρόνια έχω δημιουργήσει σχέσεις εμπιστοσύνης με τον θεράποντα ιδιώτη ιατρο μου με τον οποίο έχω άμεση επικοινωνία, συνεχή παρακολούθηση,ενεργή φαρμακευτική βαριά αγωγή και συνοδευτικά πάντα ψυχολογική υποστήριξη με σκοπό να καταφέρω να σταθεροποιήσω την κατάσταση μου όσο μπορώ ώστε να βοηθήσω τόσο τον εαυτό μου όσο και την οικογένεια μου που με έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ. Με πολύ κόπο και πολύ αγώνα και πολλά φάρμακα φτάσαμε στο σήμερα. Ακολουθησα μια διαδικασία όπως ορίζει ο νόμος και μέσα σε ένα βράδυ αλλάζουν όλα χωρίς εξηγήσεις, χωρίς ανάλυση, χωρίς επιστημονική τεκμηρίωση. Αναφερομενοι πάντα σε πολιτικό κόστος. Η σωματική και η ψυχική υγεία δεν ορίζονται από πολιτικό κόστος ούτε παίρνουν περιθώρια εμπαιγμού. Σε αυτήν την θέση καλό θα ήταν ο καθένας να βάλει όχι μόνο τον εαυτό του αλλά να κοιτάξει το παιδί του και να σκεφτεί πως θα ένιωθε για ό,τι συμβαίνει.
Θα αναφερθώ συγκεκριμένα σε θέματα που πραγματικά πρέπει να απασχολούν τους πάντες:
1) 5ετης διαδικασία αναβολών για θέματα ψυχικής υγείας. Τι σημαίνει αυτό στην ουσία μεγάλη πίεση στρατοπέδων και φρουαρχειων για αξιολόγηση και προώθηση στρατεύσιμων προς αναβολές απαλαγες και ταυτόχρονα τεράστια αβεβαιότητα και μια συνεχής επανεξέταση το οποίο το μόνο αποτέλεσμα που θα έχει είναι να επιδεινώσει την ψυχική υγεία κάθε στρατευσίμου που υποφέρει και παλεύει.
2) ΚΕΠΑ. Μια ακόμη εγκληματική επιλογή που στόχο έχει στην Ελλάδα του 2025 και σε μια χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης να στοχοποιηθούν και να στιγματιστούν οι άνθρωποι που πάσχουν από οπουδήποτε ψυχικό νόσημα και να θεωρούνται ανάπηροι στην ουσία τους για την κοινωνία. Μια ηγεσία και μια κοινωνία που από ότι καταλαβαίνουμε κατατάσσει τους πολίτες της σε Α και Β κατηγορίας πολίτες και εμείς ανήκουμε στην δεύτερη επιλογή. Επισης να συμπληρώσουμε πως ήδη τα ΚΕΠΑ πιέζονται αρκετά λόγω αυξημένων καθηκόντων και σε καμία περίπτωση ο ρόλος του ΚΕΠΑ δεν εμπίπτει με την αξιολόγηση της στρατιωτικής ικανότητας.
3) Διαχωρισμός μεταξύ ιδιωτών ιατρών και δημοσίων ιατρών. Αυτος ο διαχωρισμός πέραν του ότι είναι κατάφορα αντισυνταγματικός και αντιθεσμικός καθώς όλοι μας γνωρίζουμε πως η γνωμάτευση και παρακολούθηση μέσω ιδιώτη ιατρού είναι εξίσου ίδιας βαρύτητας με την γνωμάτευση και παρακολούθηση από έναν ιατρό από Δημόσια δομή του (ΕΣΥ). Εδώ και χρόνια πολλοί ασθενείς όπως και εγώ έχουμε δημιουργήσει σχέσεις εμπιστοσύνης με τους ιατρούς μας οι οποίοι μας παρακολουθούν και γνωρίζουν πλήρως την ιατρική μας εικόνα και ακριβώς εξαιτίας αυτής της αμεσότητας πολλοί προσπαθούν να αντιμετωπίσουν το προβλήμα τους και να σταθεροποιηθούν. Η απότομη αλλαγή και απαίτηση γνωμάτευσης από δημόσιο νοσοκομείο (ΕΣΥ) και συγκεκριμένα επιμελητή Α ή Διευθυντή θα φέρει τεράστια προβλήματα στην ορθή αντιμετώπιση και σωστό χειρισμό των περιαστατικων καθώς οι ιατροί που θα κληθούμε να ψάξουμε δεν θα έχουν καμία εικόνα της ιατρικής μας κατάστασης το οποίο θα φέρει έντονη πίεση στο ΕΣΥ το οποίο ήδη είναι στα πρόθυρα κατάρρευσης και ταυτόχρονα η τακτική παρακολούθηση είναι κάτι αδύνατον καθώς ο λιγότερος χρόνος αναμονής για ραντεβού είναι 2 μήνες. Η θεσμική απαξίωση των ιατρών δημιουργεί δυσμενή προβλήματα τόσο στο ΕΣΥ όσο και σε εμάς τους ίδιους καθώς όλη αυτή η αλλαγή και η διαδικασία επιβαρύνει ακόμα περισσότερο την ψυχική μας υγεία.
4) Πρακτικές «εκούσιας» νοσηλείας η οποία συνδέεται άμεσα με δυσμενείς συνέπειες σε περίπτωση άρνησης και αυτό δημιουργεί θέματα σοβαρά ηθικής και πρακτικής. Τέτοιες αποφάσεις μας φέρνουν σε άλλες εποχές τις οποίες δεν θέλω να πιστέψω πως ζούμε το 2025
5) Μεταβατικές διατάξεις (παράγραφοι 7 και 12)
Το νομοσχέδιο το οποίο κατατέθηκε σε χειρότερη μορφή και «κακογραμμένο» στην Βουλή από ότι βρίσκονταν σε δημόσια διαβούλευση φέρνει σύγχυση και πλήρης ασάφεια ως προς το περιεχόμενο και την εξήγηση των μεταβατικών διατάξεων καθώς άτομα τα οποία συμπλήρωσαν τα έτη αναβολών τους είτε βρισκονται στο μέσο της διαδικασίας δεν υπάρχει σαφής και καθαρή όχι μόνο προστασία και εξασφάλιση αλλά και καθοδήγηση αλλά και κρίση όπως ορίζει ο νόμος τον οποίο τηρήσαμε ως έχει κανονικά. Η σύγχυση που έχει προκαλέσει καθώς και η αίσθηση πως τα επόμενα βήματα θα είναι αυστηρότερα και μη καθορισμένα προκαλεί ακόμη περισσότερο πρόβλημα στους ανθρώπους με ψυχικά νοσήματα/διαταραχες
6) Ίδρυση ΕΔΥΨΕ και παραγκωνισμός τον ΣΥΕ το οποίο άμεσα η ηγεσία δείχνει πως δεν εμπιστεύεται το ίδιο της το στράτευμα στις αποφάσεις τις οποίες εκδίδει
7) Σαφώς και θα σχολιάσω και αυτό συμπληρωματικά. Ειναι πως το νομοσχέδιο χρήζει πλήρης απόσυρσης διότι διαλύει την ραχοκοκαλιά των Ενόπλων Δυνάμεων και δημιουργεί πλήρη απαξίωση απέναντι στο θεσμό των Ενόπλων Δυνάμεων και στην αξιοπιστία του.
Με πλήρη σεβασμό,θα ήθελα να ζητήσω αν αυτό κρίνεται εφικτό να ενταχθεί στην τοποθέτηση σας καθώς είναι σημαντικό να διασφαλιστεί η αξιοπιστία και υγεία των ψυχικά ασθενών συνανθρώπων μας,να τονιστεί ο ρόλος της συνεχούς παρακολούθησης και θεραπείας και φυσικά η αξία την ισότητας τεκμηρίωσης των θεραπόντων ιατρών και οι σαφήνεια στις μεταβατικές διατάξεις καθώς επιβαρύνονται συνολικά οι άνθρωποι οι οποίοι βρίσκονται σε ευάλωτη κοινωνική ομάδα και κατάσταση.
Σε καμία περίπτωση δεν θα υποδείξω την θέση σας,στο τι θα αναφερθείτε και στο πώς θα τοποθετηθείτε.Ομως ακριβώς επειδή εχώ εμπιστοσύνη στις Ένοπλες Δυνάμεις και στο υγειονομικό δυναμικό των ενόπλων δυνάμεων θεωρώ πως η τοποθέτηση σας και η συμβολή σας θα είναι πραγματικά σημαντική με αποτέλεσμα το τελικό πλαίσιο να είναι δίκαιο και ανθρώπινο
Κλείνοντας θα ήθελα να πω πως η μετάβαση στην νέα εποχή και στον εκσυγχρονισμό των Ενόπλων Δυνάμεων και διαδικασιών σε λογικά και συνταγματικά πλαίσια είναι πάντα θεμιτό.
Ομως η ψυχική υγεία και γενικότερα η υγεία δεν είναι παιχνίδι για κανέναν και δεν μετριέται σε πολιτικό κόστος και αυτό είναι κάτι το οποίο πρέπει να προβληματίζει τις Ένοπλες Δυνάμεις καθώς οποιαδήποτε δυσμενή συνθήκη θα επιβαρύνει τους υγειονομικούς και τους στρατιωτικούς οι οποίοι θα βάλουν την υπογραφή τους και θα βρίσκονται εκτεθειμένοι και η ηγεσία απλά θα παρατηρεί.
Οι Ένοπλες Δυνάμεις δεν είναι εξίσου παινχιδι και θέμα πολιτικού κόστους και φυσικά το γνωρίζετε πολύ καλύτερα από εμένα.
Σας ευχαριστώ πραγματικά για τον χρόνο σας και για κάθε προσπάθεια που θα γίνει προς αυτήν την κατεύθυνση.
Οι απόψεις που εκφράζονται στα άρθρα της Ιστοσελίδας μας ανήκουν αποκλειστικά στον/στη συγγραφέα και δεν απηχούν κατ’ ανάγκη τις θέσεις ή τις απόψεις της συντακτικής επιτροπής ή της ιστοσελίδας συνολικά, εκτός και αν ρητά αναφέτεται ως συντάκτης η ΕΕΥΕΔ ή ΔΣ/ΕΕΥΕΔ. Τα ονοματεπώνυμα των συντακτών των επιστολών και οι ηλεκτρονικές τους διεύθυνυσεις μας έχουν αποσταλεί. Δεν θα τα δημοσιεύσουμε κατόπιν επιθυμίας των συντακτών.
Η ΕΕΥΕΔ δεν κατέστει δυνατόν να μετέχει στην συζήτηση του Σχεδίου Νόμου.
Παρακαλούμε τα Μέλη μας, με γνώσεις σε θέματα ψυχικής υγείας, να σχολιάσουν τα αναφερόμενα στις επιστολές .
Με θλίψη σάς ανακοινώνουμε, ότι έφυγε από την ζωή Συνάδελφος, Σχης (ΥΦ) ε.α Βασίλης Καραγιάννης.
O Βασίλης Καραγιάννης καταγόταν από την Σάμο. Εισήχθη στο Φαρμακευτικό Τμήμα της Στρατιωτικής Σχολής Αξιωματικών Σωμάτων το 1973. Υπηρέτησε στον Στρατό Ξηράς, σε Μονάδες Θεσσαλονίκης και Λαρίσας.
Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια σε όλους τους συγγενείς , φίλους και Συναδέλφους του, που τον γνώρισαν και συνεργάστηκαν μαζί του.
Αντιπροσωπεία του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΕΥΕΔ αποτελούμενη από τους κ. κ
Νίκο Παπαγιαννόπουλο, Πρόεδρο,
Ιορδάνη Αθανασιάδη, Αντιπρόεδρο
Αργύρη Τασιόπουλο, Γενικό Γραμματέα και
Αναστάσιο Μάνθο, Μέλος
επισκέφθηκε την Τρίτη 9 Δεκεμβρίου 2025 τον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης κ. Στέλιο Αγγελούδη, στο Γραφείο του στο Δημαρχιακό Μέγαρο. Ο κ. Δήμαρχος προέρχεται από την ΣΣΑΣ, με έτος εισαγωγής στο Στρατολογικό Τμήμα της το 1977 . Η υποδοχή που μας επιφύλαξε ήταν αδελφική! Αισθανθήκαμε αμέσως ότι βρεθήκαμε σε Συναδελφικό περιβάλλον, με κοινή αγάπη για την Σχολή μας, την ΣΣΑΣ και τις Ένοπλες Δυνάμεις γενικότερα.
Αναπτύξαμε στον κ. Δήμαρχο τις δραστηριότητες της ΕΕΥΕΔ καθώς και τις ιδέες μας για τις γιορτές των 100 χρόνων από την ίδρυση της Στρατιωτικής Ιατρικής Σχολής, που θα λάβουν χώρα το ερχόμενο έτος 2026, προτείνοντας και κοινές δράσεις με τον Δήμο. Ο κ. Δήμαρχος συμφώνησε σε όλα μαζί μας και ήδη δρομολογήθηκαν συναντήσεις συνεργασίας μεταξύ Δήμου Θεσσαλονίκης και ΕΕΥΕΔ. Παρόμοιες συνεργασίες έχουμε ξεκινήσει και με την Διοίκηση της ΣΣΑΣ, καθώς και με την Πρυτανεία του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Προσκαλέσαμε τον κ. Δήμαρχο στην κοπή της Βασιλόπιτας της ΕΕΥΕΔ, την 31 Ιανουαρίου του 2026, στην Αίθουσα Τιμών της Λέσχης Αξιωματικών Φρουράς Θεσσαλονίκης και απεδέχθη την πρόσκληση.
Εκφράζουμε και από αυτή τη θέση τΙς θερμές μας ευχαριστίες στο Δήμαρχο κ. Στέλιο Αγγελούδη για την αγάπη του, την ειλικρινή διάθεσή του για παραγωγική συνεργασία, την αμεσότητα των ενεργειών του και την αδερφική φιλοξενία του.
Απεδείχθη η ισχύς του ρητού “άπαξ ΣΑΣΣίτης για πάντα ΣΑΣΣίτης.
Με θλίψη σάς ανακοινώνουμε, ότι έφυγε από την ζωή, ο Αντιστράτηγος (ΥΙ) ε.α Μόσχος Μόσχος του Ιωάννου.
Ο Μόσχος Μόσχος γεννήθηκε το 1936 στην Θεσσαλονίκη. Εισήλθε στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή το 1955 με ΑΜ/ΣΙΣ 507.
Υπηρέτησε στον Στρατό Ξηράς. Έλαβε την ειδικότητα του Πνευμονολόγου. Διετέλεσε Πρόεδρος της Ανωτάτης του Στρατού Υγειονομικής Επιτροπής (ΑΣΥΕ)
Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια σε όλους τους συγγενείς , φίλους και Συναδέλφους της, που την γνώρισαν και συνεργάστηκαν μαζί της.
Ο Θεός ας τον αναπαύσει
ΔΣ/ΕΕΥΕΔ
ΣΧΟΛΙΑ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ ΤΟΥ
ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΟΣ : Αιώνια του η μνήμη του αγαπημένου.μας μέντορα της πνευμονολογίας Τον είχα διευθυντή στο 414 σαν νεαρός πνευμονολογος μας υπεδεχθη με αγάπη και μας συνεβουλευε σαν να ήταν πατέρας μας Τον ξανασυντησα σαν διευθυντή της ΑΣΥΕ όπου απένειμε ακριβό δίκαια τα του καίσαρος.τω καίσαρι Άφησε στο υγειονομικό μας τον γιο τον Γιάννη ένα εξαίρετο συνάδελφο και άνθρωπο αντίγραφο.του πατέρα του Ας είναι μαλακό. το χώμα που θα τον σκεπασει.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΣΤΡΟΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ : Τυχεροί όσοι τον γνώρισαν συνοδοιπορησαν και συνεργάστηκαν μαζί του. Υπέροχος άνθρωπος γενναιόψυχος και με μια επιείκεια προς ολους που τον έκανε παράδειγμα ανθρώπου χριστιανού φίλου συναδέλφου . Συλλυπητήρια στην αγαπημένη του οικογένεια Μόσχο όσο ζούμε θα σε θυμόμαστε με αγάπη Καλό σου ταξίδι
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΝΟΠΟΥΛΟΣ : Τυχερό θεωρείς τον εαυτό σου όταν στη ζωή σου συναντάς ανθρώπους σαν τον Μόσχο Μόσχο. Απο τη Σχολή ακόμη ξεχώριζε για την ευγένεια και την ακεραιότητα του χαρακτήρα του. Αγαπητός στους συναδέλφους ,αφήνει πίσω του άξιους απογόνους . Η μνήμη ενός τέτοιου ανθρώπου ας είναι η παρηγοριά στους οικείους του .
ΡΕΒΕΚΚΑ ΒΕΛΛΙΟΥ : Ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος και γιατρος. Καλο ταξίδι στην γειτονιά των αγγέλων. Συλλυπητήρια στους οικείους του.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ : Βαθειά λυπάμαι για την απώλεια του. Ήπιος, μειλίχιος, προσηνής χαρακτήρας, πάντοτε συνεργάσημος και διαλλακτικός, εξέπεμπε γαλήνη και ηρεμία στο περιβάλλον και πάντα ήταν δίπλα στον συνάνθρωπο για να τον βοηθήσει όταν το χρειαζόταν, αλλά και να κατευνάσει τον πόνο του. Θα λείψει πολύ σε όλους εμάς που τον ζήσαμε απο κοντά, ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή του, θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του.
ΚΩΣΤΑΣ ΝΕΑΝΙΔΗΣ Θερμά συλλυπητηρια!!! Υπέροχος και βαθειά αγαπητός ο κ. Μοσχος, ο δικός μας κ. Μοσχος!!! Αείμνηστος!!!
ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΜΠΟΥΡΟΣ : Τον συνάντησα σε δύσεκτους καιρούς, όταν άρχιζα ειδικότητα, με ένα αβέβαιο μέλλον και άγχος, στο 401 ΓΣΝΑ. Ηταν γεμάτος καλοσύνη και πραότητα. ‘Ενα στήριγμα στην αρχή της σταδιοδρομίας μου. ‘Ηταν το άλλο πρόσωπο της ΣΙ, ένας από τους μέντορες μου εκείνα τα χρόνια, με ευχάριστες συναντήσεις και καθοδήγηση. Θερμά συλληπητήρια στην οικογένειά του. R.I.P.
ΝΟΝΤΑΣ ΜΟΛΥΒΑΣ : Ανθρωπος ….με πολυ ευγενικο χαρακτηρα….και προσφορα ….δεν υπαρχουν λογια …για την Κοινωνικη και Στρατιωτικη , Ιατρικη Προσφορα του …
ΚΩΣΤΑΣ ΤΕΡΨΙΔΗΣ : Εξαιρετικός Άνθρωπος, άριστος αξιωματικός και ιατρός, παράδειγμα πειθαρχικότητας, άδολης φιλανθρωπίας, εντιμότητας και πατριωτισμού. Είχα την τύχη να υπηρετήσω υπό τις διαταγές του ως διευθυντή υγειονομικού στην IV ΤΑΞΥΠ και για όλους μας στο επιτελείο ήταν στήριγμα και πηγή γνώσης. Ο “άγιος” Μόσχος θα λείψει σε όλους. Τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του.
ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ : Ηταν άγγελος επί της γης κι έφυγε να συναντηθεί με τους υπόλοιπους…. Ας είναι ελαφρύ το χώμα….
Ο Ιωάννης Βικελίδης (1899–1978) ήταν διακεκριμένος επιστήμονας στον τομέα της κτηνιατρικής και υπήρξε από τις σημαντικότερες προσωπικότητες στην ανάπτυξη της Κτηνιατρικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ).
H έλευση της εκμοντερνισμένης κτηνιατρικής χειρουργικής στην Ελλάδα αποδίδεται στον καθηγητή Ιωάννη Βικελίδη (1899-1978) του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Εικόνα 1). Ο καθηγητής Βικελίδης, απόφοιτος του πανεπιστημίου του Αλφόρ της Γαλλίας (1919-1923), έγινε ο πρώτος καθηγητής και ιδρυτής του τμήματος κτηνιατρικής χειρουργικής στην ηλικία των 52 ετών, στη νεοϊδρυθείσα τότε Κτηνιατρική Σχολή της Θεσσαλονίκης, στην Ελλάδα το 1951 (Georgakis 2002).
Ο καθηγητής Βικελίδης οργάνωσε και ανέπτυξε τη χειρουργική κλινική από την αρχή (Georgakis 2002). Το 1955 και 1956 ο Βικελίδης εκπόνησε τα πρώτα τρία εγχειρίδια κτηνιατρικής χειρουργικής στην Ελληνική γλώσσα (Εικόνα). Το 1958 δημοσίευσε την πρώτη ελληνική εργασία κτηνιατρικής ορθοπεδικής που αναφερόταν στη χειρουργική σταθεροποίηση καταγμάτων στα ζώα συντροφιάς (Vikelidis 1958). Δύο έτη αργότερα δημοσίευσε άλλη μία μονογραφία που αναφερόταν στη θεραπεία των καταγμάτων στα παραγωγικά ζώα (Vikelidis 1960). Το 1964 το ενδιαφέρον του για την ουρολιθίαση οδήγησε σε μια δημοσίευση τριών περιστατικών σε σκύλους με λίθους στην ουροδόχο κύστη και στην ουρήθρα (Vikelidis 1964).
Κρεμμύδας Βασίλειος του Νικολάου. Γεννήθηκε το 1910 στην Τρίπολη και τελείωσε με άριστα το δεύτερο Γυμνάσιο της πόλης.
Εισήχθη στην ΣΙΣ Αθηνών το 1929, αποφοιτήσας στις 27 Ιουνίου 1934, με ΑΣΜ 18339. Τελείωσε την Ιατρικὴ του ΕΚΠΑ με άριστα.
Υπήρξε αρχηγός της ΣΙΣ. Ανήλθε τις βαθμίδες της Ιεραρχίας μέχρι του βαθμού του Αρχιάτρου. Αποστρατεύθηκε μετά από αίτησή του το 1952. Τον επανάφεραν στις τάξεις του Στρατού σαν έφεδρο εκ μονίμων, όπου παρέμεινε επὶ 12 έτη. Προήχθη στον βαθμό του Γενικού Αρχιάτρου. Ειδικεύτηκε στην Τραυματιολογία και Ορθοπεδική. Έλαβε μέρος στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο 1940-1941.Τότε σαν υπίατρος στο ΙΙβ ορεινὸ χειρουργείο μετέχοντας στις επιχειρήσεις στο μέτωπο της Πρεμετής. Σχετικὰ με την δράση του σαν χειρουργός αντιμετώπισε 4.018 τραυματίες και προέβη σε χειρουργικό καθαρισμὸ 562 τραυματιών με άριστα αποτελέσματα.
Υπήρξε από τους πρωτεργάτες της δημιουργίας μετά τον πόλεμο μαζί με τον Ιωάννη Κυριακὸ του ΝΙΜΤΣ. Συμμετέσχε και στον Εμφύλιο 1946-1949. Το 1947 μετεκπαιδεύτηκε στην Αγγλία και το 1963 στις ΗΠΑ. Διετέλεσε Διευθυντής της Ορθοπεδικής Κλινικής στο 430 ΓΣΝ. Συνέγραψε πολλές εργασίες σχετικές με το γνωσιακό του αντικείμενο και ανακηρύχθηκε από τους πρώτους Υφηγητής στην έδρα της ορθοπεδικής του ΕΚΠΑ το 1958. Υπηρέτησε ως Διευθυντής Χειρουργικής κλινικής Στρατιωτικών Νοσοκομείων, μάλιστα του 430 ΓΣΝ το διάστημα 1962-1964.
Μετά την αποχώρησή του από τον Στρατό από το 1965 μέχρι το 1975 υπήρξε Διευθυντής της Δ ́ Τραυματολογικής και Ορθοπεδικής Κλινικής του ΚΑΤ. Το χειρουργικό του έργο υπήρξε επιβλητικό. Ενήργησε πάνω από 20.000 χειρουργικές επεμβάσεις όλων των ανθρωπίνων οργάνων. Υπήρξε πραγματικά γενικός χειρουργός. Συνέγραψε 271 επιστημονικές εργασίες και συνέβαλε στην εκπόνηση πολλών ιατρικών διατριβών. Το 1981 ονομάστηκε επίκουρος καθηγητής της χειρουργικής του ΕΚΠΑ. Διετέλεσε το 1971 πρόεδρος της Ελληνικής Χειρουργικής Εταιρείας.
Ανέπτυξε μεγάλη κοινωνική δράση ιδίως κατά την διάρκεια του Κυπριακού αγώνα. Χειρούργησε από το 1956 στο 430 ΓΣΝ και το ΚΑΤ 99 τραυματίες της ΕΟΚΑ, γεγονός για το οποίο τιμήθηκε με εύφημο μνεία από τον αρχηγό της ΕΟΚΑ Γρίβα-Διγενή. Υπήρξε παράδειγμα Στρατιωτικού Γιατρού, συμβάλλοντας πολλαπλώς στην ενίσχυση της μυθικής πραγματικότητας.
Γεννήθηκε στον Κάμπο Οιτύλου το 1874. Φοίτησε στο ΕΚΠΑ, απ’ όπου έλαβε το πτυχίο της Ιατρικής στα 1894- 1895, με βαθμό άριστα. Κατατάχθηκε στον Ελληνικό Στρατό στα 1896, με αριθμό μητρώου τον 4507. Ακολούθησε μία εκπληκτική πορεία ως επιστήμων Ιατρός. άνθρωπος και Στρατιωτικός Ιατρός.
Το 1896, διορίζεταιΣτρατιωτικός Ιατρός. ΦΕΚ 22/8/1896. Υπηρετεί ως ανθυπίατρος στην 1η Ταξιαρχία Πεζικού υπό τον Συνταγματάρχη I. Δημόπουλο, συμμετέχοντας στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897.Συμμετείχε ενεργά ως στρατιωτικός ιατρός στον ατυχή ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και όπως αναφέρει ο Γεώργιος Πουρναρόπουλος, «…Επολέμησε εις την πρώτη γραμμὴ κατὰ τον Ελληνοτουρκικὸ πόλεμο του 1897. Τότε επροτάθη η επ’ανδραγαθίᾳ προαγωγή του, διότι εις το μέσον του εχθρικού πυρὸς παρέμεινε πιστὸς εις το καθήκον και γενναίος κατὰ το φρόνημα, επιδένων μόνος τα τραύματα των Ελλήνων πολεμιστών….»
Το 1900, κερδίζει υποτροφία και πηγαίνει στο Βερολίνο για μετεκπαίδευση στην «Χειρουργική στις Στρατιωτικές Υγειονομικές Υπηρεσίας». Επιστρέφει στην Αθήνα. Ιδρύει τον σταθμό Α’ βοηθειών στον περίβολο της Βουλής. 1903-1904: Χειρουργός στο ιδιωτικό επάγγελμα στη Λάρισα. Το 1905 τοποθετείται χειρουργός στο Α΄ Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών. Στα 1905-1910, εκδίδει πολλές διατριβές μέσα από τα περιστατικά του Α΄Στρατιωτικού Νοσοκομείου. Από την πείρα που απόκτησε με την συμμετοχή του στους πολέμους δημοσιεύει, διατριβές στο Deutchemilitatärische Zeitung. Στο χρονικό διάστημα 1903-1904, κατά την παραμονή του στην Λάρισα, έγραψε διατριβή, την οποία υποστήριξε στην Ιατρική Αθηνών το έτος 1905 ως διατριβή επί υφηγεσία με τίτλο «Ἡ χειρουργικὴ ἐν ταῖς ἐπαρχίαις»
Το 1912 συμμετέχει στους Βαλκανικούς πολέμους ως έφεδρος εκ Μονίμων, με τον βαθμό του Λοχαγού. Προάγεται σε επίατρο και παρασημοφορείται με τον Αργυρό Σταυρό των Ιπποτών το 1914. Το 1915, προβιβάζεται «ἐπὶ στρατιωτικῇ ἀρετῇ» σε Επίατρο και γίνεται Θεράπων ιατρός του Βασιλέως Κωνσταντίνου. Ανακηρύσσεται σε τακτικό μέλος της Φιλοδασικής Εταιρείας και εκλέγεται Τακτικός Καθηγητής της Χειρουργικής με το ΦΕΚ της 31/8/1915. Στα 1915-1925, εκδίδει σε 4 εκδόσεις την Γενική Χειρουργική Παθολογία και «το Επιστημονικό και ποιητικό έργο του Α. Αναγνωστάκη»
Παραιτήθηκε από την ενεργό στρατιωτική υπηρεσία και διορίστηκε έκτακτος καθηγητής της Χειρουργικής Κλινικής του Εθνικού Πανεπιστημίου το 1915 και τακτικός καθηγητής της Εγχειρητικής και Τοπογραφικής Ανατομικής το 1922. Το 1935 έγινε καθηγητής της Χειρουργικής Κλινικής.Συνέγραψε αρκετές επιστημονικές εργασίες σχετικά με τη χειρουργική.
Ασχολήθηκε με την πολιτική και έγινε βουλευτής Λακωνίας το 1911, γερουσιαστής εκ μέρους του Πανεπιστημίου, της Ακαδημίας και των ανωτάτων σχολών το 1932. Εκλέχτηκε μέλος της Γερμανικής Ακαδημίας του Μονάχου το 1936 και πρόεδρος της Ιατρικής Εταιρείας Αθηνών (1923 – 1935). Διετέλεσε διορισμένος από τους Γερμανούς Δήμαρχος Αθηναίων από τον Ιούνιο έως την 1η Αυγούστου 1941. Παραιτήθηκε όταν αντιλήφθηκε πως ήταν ανέφικτη η σωστή δράση του ως δήμαρχος.
Από την παρουσίαση του βιβλίου του Α. Διαμαντή–Λ. Βλαδίμηρου
Ο Στέφανος Ζωγραφίδης γεννήθηκε στην Μιτζέλα ή αλλιώς Αμαλιάπολη του Αλμυρού Μαγνησίας το 1878. Ο Ιατροφιλόσοφος πατέρας του εγκαταστάθηκε, με την οικογένειά του, στα Πριγκιποννήσια, στη Χάλκη, σε θέσεις ευθύνης, στην διάσημη Σχολή της. Εκεί, ο μικρός Στέφανος, είχε την ευκαιρία να τύχη βασικής εκπαίδευσης και παιδείας υψηλού επιπέδου, με ιδιαίτερο χαρακτηριστικό την πολυγλωσσία. Δηλαδή, αντικειμενικά τεκμαίρεται ότι, τόσο από το οικογενειακό όσο και από το σχολικό περιβάλλον, εκτός από τις γνώσεις και τις γλώσσες, είχε τις προϋποθέσεις και τα ερεθίσματα για να παγιώσει αρχές και αξίες που θα τον βοηθούσαν στη διαμόρφωση ακέραιου χαρακτήρα και προσωπικότητας. Αναμενόμενο επακόλουθο η ανάδειξη όλων των εγγενών πνευματικών του χαρισμάτων.
Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και ανακηρύχθηκε αριστούχος διδάκτωρ το 1899, δυο χρόνια μετά τον ατυχή Ελληνοτουρκικό πόλεμο του ‘97.Τότε, η εφημερίδα «Φωνή του Λαού», του Βόλου, της ιδιαίτερης πατρίδας του, έγραψε: «Εν τω προσώπω του κ. Ζωγραφίδη η επιστήμη του Ασκληπιού, αποκτά μύστην τέλειον πολλά υπέρ ταύτης υποσχόμενον…»
Πράγματι, ο Ζωγραφίδης ανεδείχθει άξιος μύστης και θεράπων της Ιατρικής επιστήμης. Το γεγονός ότι παρά το βραχύ του βίου του, πέθανε σε ηλικία 29 ετών, άφησε τέτοιο ανθρώπινο και επιστημονικό αποτύπωμα, που να αξίζει διερεύνησης και σχολιασμού σήμερα, μετά από 120 έτη, μαρτυρά το μέγεθος της χαρισματικής του προσωπικότητας.
Δύο χρόνια μετά την λήψη του πτυχίου του, κατετάγη στο Βασιλικό Πολεμικό Ναυτικό, το 1901, ως Ανθυπίατρος. Η ναυτοσύνη του και το βαθύτατο αίσθημα ευθύνης τον οδήγησαν, πολύ νωρίς, στην σύνταξη εγχειριδίου περί «Ναυτικής Υγιεινής και συναφών ζητημάτων», που εκδόθηκε από το Υπουργείο Ναυτικών. Για την συγγραφή του εγχειριδίου στηρίχθηκε σε εκείνο του Γαλλικού Ναυτικού, του Αρχιάτρου Ζυλ Ροσάρ. (Jules Rochard). Προσέθεσε όμως τα σημαντικά κεφάλαια για την Νόσο των Δυτών, τον τρόπο απολύμανσης των πλοίων και τα μέτρα προστασίας από νόσους των θερμών χωρών. Επίσης προσέθεσε σημειώσεις για τα πλωτά νοσοκομεία και την λειτουργία της υγειονομικής υπηρεσίας σε περίοδο πολέμου. Το βιβλίο αυτό δεν υστερούσε σε σύγκριση με το αντίστοιχο του οργανωμένου και πανίσχυρου Βρετανικού Ναυτικού. Στην βιβλιοκριτική της εποχής διαβάζουμε «…το έργον πληροί μέγα κενόν υφιστάμενον εν τη χώρα ημών και έσται πολύτιμον εις τε το ημέτερον πολεμικόν ναυτικόν ως και εν γένει εις τους ναυτιλλομένους δι’ όπερ πολλών επαίνων άξιος εστίν ο φιλοπονώτατος συγγραφεύς».
Είναι φανερό ότι με την κατάταξή του στο Ναυτικό, αντιλαμβανόμενος την ευθύνη της αποστολής του, και με υψηλό αίσθημα καθήκοντος, εργάσθηκε πέρα και πάνω από το αναμενόμενο για έναν αρχάριο γιατρό και νεαρό αξιωματικό.
Συμμετείχε στις αποστολές υποστήριξης των Ελλήνων σπογγαλιέων, με το πλοίο «Κρήτη», στα παράλια της Αφρικής, όπου λειτουργούσε και πρόσκαιρο νοσοκομείο. Η διετής και πλέον συμμετοχή του ήταν ουσιώδης στην φροντίδα των δυτών. Θαυμαστή όμως απεδείχθη και η ιατρική επιστημονική διερεύνηση και κατανόηση της Νόσου των Δυτών.
Έτσι, το 1906, στο 5 ο Πανελλήνιο Ιατρικό Συνέδριο, παρουσίασε εργασία με τίτλο «Συμβολή εις το ζήτημα της λεγομένης Νόσου των Δυτών».
Μέσα από κλινικές παρατηρήσεις σε νοσούντες, μέσα από νεκροτομικά ευρήματα και μέσα από ιστολογικά παρασκευάσματα νωτιαίου μυελού θανόντων, κατέληγε σε ουσιώδη και πρακτικά συμπεράσματα.
Η χορήγηση οξυγόνου δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα.
Η βραδεία και σταδιακή αποσυμπίεση είναι ο τρόπος πρόληψης της νόσου.
Οι σχετικές μελέτες του δημοσιεύθηκαν σε έγκριτα Γαλλικά και Αγγλικά Ιατρικά περιοδικά και έτυχαν διεθνούς αποδοχής και αναγνώρισης. Στις μελέτες αυτές υπήρξαν διαχρονικές αναφορές από πολλούς ερευνητές. ( citations) Είναι φανερό ότι ο νεαρός Ζωγραφίδης έβαζε τις πρώτες βάσεις για την ανάπτυξη της ειδικότητας της Υπερβαρικής και Καταδυτικής Ιατρικής στη Χώρα μας. Ακόμη και σήμερα, μεγάλα Κέντρα Υπερβαρικής και Καταδυτικής Ιατρικής, όπως εκείνο στο San Diego, αναφέρονται με θαυμασμό στις πρωτοποριακές παρατηρήσεις και μελέτες του.
Εδώ θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι το ερέθισμα, η ευκαιρία, δόθηκε-προέκυψε στον Ζωγραφίδη για να ασχοληθεί με το θέμα της νόσου των δυτών, επειδή το τότε Πολεμικό Ναυτικό μετέβαινε στα βόρεια παράλια της Αφρικής, για να προστατεύσει και να συνδράμει ποικιλοτρόπως τους Έλληνες σπογγαλιείς. Φανταστείτε, η πρόσφατα ηττημένη Ελλάς παρείχε προστασία στους Έλληνες σπογγαλιείς από τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου που ήταν ακόμη υπό τον Οθωμανικό ζυγό. Δηλωτικό του αδάμαστου ελληνικού πνεύματος και της ναυτικής αλληλεγγύης.
Το ανήσυχο και ερευνητικό πνεύμα του Ζωγραφίδη, βοηθούμενο από την γλωσσομάθειά του, τον έφερε αρκετές φορές στο Βρετανικό Ναυτικό Νοσοκομείο της Μάλτας. Αντικείμενο μελέτης οι νοσούντες από τον πυρετό της Μεσογείου. Έτσι, το 1903 και 1904 στο Πανελλήνιο Ιατρικό Συνέδριο, έκανε ανακοινώσεις για το πυρετό της Μάλτας οι οποίες και δημοσιεύθηκαν σε έγκριτο Γαλλικό Ιατρικό περιοδικό. Τελικά, όπως όλοι γνωρίζουμε, για την νόσο από το βακτήριο της Βρουκέλλας, επεκράτησε ο όρος Μελιταίος Πυρετός, από το όνομα της αρχαίας πόλης Μελίτη της Μάλτας.
Επίσης ο Ζωγραφίδης, ως ειδικός γραμματέας του «Συλλόγου Περιστολής Ελωδών Νόσων», υπό τον Καθηγητή και πρώην Στρατιωτικό Ιατρό Κωνσταντίνο Σάββα, μετέφρασε το έργο: “Προφύλαξις από των ελωδών πυρετών δια της καταστροφής των κωνώπων» του νομπελίστα Σκωτσέζου καθηγητή Sir Ronald Ross. Η εκστρατεία ενημέρωσης, συνοδευόμενη με την διανομή του βιβλίου, αποτέλεσε σημαντικό βήμα για την καταπολέμηση της ελονοσίας στη χώρα μας. Βέβαια ο Ζωγραφίδης δεν ήταν μόνον πρωτοπόρος για την Νόσο των Δυτών και για τον Μελιταίο Πυρετό. Η πολύπλευρη προσωπικότητά του και η γλωσσομάθειά του εκδηλώθηκαν ποικιλοτρόπως με στόχο την Ιατρική πρόοδο και κοινωνική διαφώτιση και αναβάθμιση. Δεν είναι τυχαία η θαρραλέα και μπροστά από την εποχή του παραίνεση-προσταγή: «κυρίαι και κύριοι, μορφώσατε την γυναίκα, όσον μορφώνετε και τον άνδρα»!
Από τα φοιτητικά χρόνια αρθρογραφούσε στην Φωνή του Λαού, της Μαγνησίας με αισθητικά δοκίμια και χρονογραφήματα.Υπήρξε λάτρης των εικαστικών και της αισθητικής καθώς και οπαδός της φιλοσοφίας και της ψυχολογίας. Οι θέσεις του για την ανάγκη ύπαρξης «Λαϊκής Πινακοθήκης» και οι σχολιασμοί του για «το γυμνόν εν τη τέχνη», μαρτυρούν το πόσο μπροστά από την εποχή του, σκεπτόταν και ενεργούσε. Πριν την κατάταξή το στο ναυτικό δημοσίευσε μελέτη με τίτλο «Φυσιογνωμία και Φυσιογνωμική», για την οποία ο εκδότης του περιοδικού Ιατρική Πρόοδος, σχολίασε: «μονογραφία αξιανάγνωστος, γεγραμμένη με ικανήν χαριτολογίαν όσον και επιστημονικό πνεύμα….».
Υπήρξε βασικός συνεργάτης και συντάκτης του 15νθημέρου περιοδικού «Ιατρικός Μηνύτωρ», με κύρια θέματα Στρατιωτική και Ναυτική Ιατρική.
Η γλωσσομάθεια του και ο ζήλος του τον οδήγησαν σε μεταφράσεις σπουδαίων ξένων συγγραμμάτων, εμπλουτίζοντας το περιεχόμενο τους με δικές του εύστοχες παρατηρήσεις – προσθήκες.
«Tα κατά συνθήκη ψεύδη του καθ’ ημάς πολιτισμού» του διάσημου, εβραϊκής καταγωγής, Αυστριακού γιατρού – κοινωνιολόγου, Νορντάου (Nordau), ήταν από τις πρώτες εμβληματικές του μεταφράσεις. Στο σημαντικό αυτό έργο, του οποίου υπήρξαν πολλές επανεκδόσεις, θίγονται πολλά κοινωνικά και ιατρικά θέματα. Αναγνωρίζεται ο ρόλος της κληρονομικότητας και αναζητείται η ευγονική. Για τον ελληνικό λαό, ο Νορντάου σχολιάζει: «έχει υπέρ αυτού το δαιμόνιον, τα δίκαια και την αμάραντον ζωτικότητα».
Σημαντική ήταν και η μετάφραση από τα Γαλλικά της μονογραφίας του Νικολάου Καλλικούνη, περί «ορροθεραπίας». Πολλά ήλπισαν οι τότε ιατροί, και ο Ζωγραφίδης μαζί, στην εφαρμογή της ορροθεραπείας. Μην ξεχνάμε ότι τότε δεν υπήρχαν αντιβιοτικά. Εκείνο που σίγουρα έμεινε, από εκείνες τις έρευνες, ήταν η κατανόηση ότι υπάρχουν τοξίνες, αντιγόνα, αντιτοξίνες, αντισώματα, και αυτοκυτταροτοξίνες, αυτοαντισώματα, που κυκλοφορούν στον ορό, καθώς και ότι υπάρχει ανάμνηση νόσησης. Αυτό που ονομάσθηκε αργότερα, ανοσολογική μνήμη.
Ιδιαίτερα σημαντική ήταν και η μετάφραση του βιβλίου: «Ιατρού εξομολογήσεις. Λάθη και απροσεξίαι των ιατρών» του Ρώσου αντικαθεστωτικού Ιατρού Βερεσάιεφ, το οποίο βέβαια μεταφράστηκε και σε πολλές άλλες γλώσσες, με ποικιλότροπες επιδράσεις.
Η μετάφραση του βιβλίου, 400 σελίδων, του Γερμανού Ιατρού Λέσσερ για τα αφροδίσια νοσήματα ήταν, για τότε, πρακτική αναγκαιότητα. Μην ξεχνάμε επίσης ότι στις αρχές του 20 ου αιώνα υπήρξε μεγάλο ενδιαφέρον και άνθιση στους τομείς της νευρολογίας, της ψυχιατρικής και ψυχολογίας. Ο Ζωγραφίδης δεν θα μπορούσε να υστερήσει. Έχοντας μελετήσει το έργο του Γερμανού καθηγητή Έρμπ, και όχι μόνον αυτό, προχώρησε το 1902 στην έκδοση του βιβλίου «Υγιεινή των Νεύρων και των Ψυχικών λειτουργιών». Το βιβλίο αυτό, που προλόγισε ο ίδιος ο Γερμανός καθηγητής, αποτελεί αξιόλογο ιατρική, κοινωνιολογική και ανθρωπολογική μελέτη, εστιάζοντας τόσο στις κληρονομικές όσο και στις περιβαλλοντολογικές παραμέτρους.
Όλα τα παραπάνω, και όχι μόνον αυτά, πρωτότυπα και σημαντικά, τα έκανε σε μόλις οκτώ χρόνια Ιατρικής δράσης, με τις δυσκολίες και τα πενιχρά μέσα εκείνης της εποχής. Είναι εντυπωσιακό ότι στο βιβλίο για το οποίο μιλάμε, παρατίθεται κατάλογος της επίσημης εργογραφίας του Στέφανου Ζωγραφίδη, που όπως θα δείτε, φθάνει στον αριθμό 81.
Δυστυχώς, ο λαμπρός αυτός Ιατρός του Ναυτικού, με το ανήσυχο, άοκνο, δημιουργικό πνεύμα προσφοράς και επιστημονικής αναζήτησης, έφυγε νωρίς. Το 1907, σε ηλικία 29 ετών, πέθανε στην Ρώμη, καθ΄οδόν προς την Ελλάδα, ύστερα από την συμμετοχή του στο Διεθνές Συνέδριο Φυσιολογίας στη Χαϊδελβέργη. Στη Γερμανία είχε μεταβεί με έξοδα της κυβέρνησης. Μίλησε στα Γερμανικά, για την νόσο των δυτών και με τίτλο «περί του αέρος εις το αίμα». Αιτία θανάτου: Ο τοπικός τύπος του Βόλου έγραψε:
«Τηλεγραφούν εκ Ρώμης ότι απεβίωσεν εκεί ο υπίατρος του Βασιλικού Ναυτικού μας Στέφανος Ζωγραφίδης καταγόμενος εκ Νέας Μιτζέλης, όστις προσεβλήθη εκ μελιταίου πυρετού, απολήξαντος εις φυματιώδη κατάστασιν». Είναι φανερό και ειρωνεία της τύχης ότι ο σπουδαίος αυτός γιατρός, υπήρξε θύμα της νόσου που προσπάθησε να κατανοήσει και να θεραπεύσει!
Τελειώνοντας, και για να έλθουμε πιο κοντά στις μέρες μας θα μου επιτρέψετε να αναφερθώ σε ένα μικρό αλλά εμβληματικό βιβλίο του Καθηγητή Ιατρικής Σπύρου Δοξιάδη που κυκλοφόρησε το 1990 με τίτλο «Ο ρόλος του γιατρού στην κοινωνία». Σε αυτό, ο σημαντικός αυτός Έλληνας καθηγητής προβάλλει τον γιατρό ως θεραπευτή, ως ερευνητή, ως παιδαγωγό και ως πνευματικό άνθρωπο. Χωρίς καμιά αμφιβολία, ο Ζωγραφίδης πληρούσε, και με το παραπάνω, όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, τα οποία θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε ως διαχρονική ηθική παρακαταθήκη.
Επιπρόσθετα, ο Ζωγραφίδης, με την κατάταξή του στο Ναυτικό απέδειξε έμπρακτα την φιλοπατρία του, μη ακολουθώντας τον εύκολο δρόμο της επαγγελματικής ιατρικής καριέρας.Σίγουρα με τον πρόωρο θάνατό του, ο ίδιος δεν πρόφθασε να χαρεί τις ομορφιές και ηδονές της ζωής, αλλά και η πατρίδα μας, όπως και η Ιατρική, έχασαν έναν ταλαντούχο άνθρωπο που πολλά θα μπορούσε να προσφέρει.
Πριν λίγες μέρες παρουσιάστηκε στην Θεσσαλονίκη και λίγο αργότερα στην Αθήνα, το βιβλίο του Αρχίατρου Γ. Σακαγιάννη με τον ευρηματικό τίτλο:
«Το σπαθί μου Ειρήνη»!
Επεξηγηματικά ο συγγραφέας μας πληροφορεί ότι μιλά για τον Βετερανισμό στον 20ο Αιώνα. Ξαναθυμηθήκαμε τις ατάκες του πικρού αλλά τόσο πετυχημένου σεναρίου με τους αξέχαστους πρωταγωνιστές της εποχής. Πρόκειται, για την σε βάθος έρευνα και ανάλυση του θέματος «Βετερανισμός» στην χώρα μας τον 20 ο αιώνα. Το ιδιαίτερα πετυχημένο βιβλίο, ήταν άσκηση μνήμης και ευαισθησίας για όλους, και ιδιαίτερα τους συντελεστές-ομιλητές της παρουσίασης. Στον ίδιο όμως χρόνο, υπήρχαν και εξακολουθούν να γίνονται, συζητήσεις, αναλύσεις και να διατυπώνονται συχνά μαχητικά γνώμες, στο διαδίκτυο κυρίως, για θέματα που αφορούν στο ΝΙΜΤΣ. Δεν ήθελε λοιπόν πολύ να ολοκληρωθεί ο συνειρμός μου, ότι μιλάμε για το «Νοσοκομείο των Βετεράνων», τους οποίους παρουσίασε ως διακεκριμένη κοινωνική ομάδα το βιβλίο!
Πράγματι πρόκειται για Στρατιωτικό «Ίδρυμα» που ιδρύθηκε από Βετεράνους, για να καλύψει ανάγκες Βετεράνων σε τραγικές εποχές για την Πατρίδα. Από την εποχή του Ιωάννη Κυριακού, του Στρατηγού Μπάκου και των υπολοίπων συντελεστών της ίδρυσης, διοικήθηκε από Βετεράνους-Απόστρατους Στρ. Ιατρούς μέχρι τις αρχές του 2025! Η αρχική σκέψη ίδρυσης που κάλυψε τραγικές ανάγκες ήταν η αντιμετώπιση των καυτών προβλημάτων των Βετεράνων του Β΄Π.Π. και των μετέπειτα καταστάσεων. Συμπεριλαμβάνονται τα μέλη οικογενειών των Αποστράτων και εν ενεργεία Στρατιωτικών.
Φωτογραφία του 1948, όταν δεν είχε ολοκληρωθεί η κατασκευή του ακόμη. Από ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ.
Το Νοσοκομείο εξ αρχής στελεχώθηκε από Στρατιωτικούς και ορισμένους μη Στρατιωτικούς Γιατρούς και εποπτεύεται από το ΓΕΣ. Ο τίτλος 417 ΝΙΜΤΣ παραπέμπει σε Στρ.Μονάδα όπως φαίνεται από τον τριψήφιο αριθμό του τίτλου με αρχικό το «4» που έχουν ως αρχικό τους τα Στρ.Νοσοκομεία (401, 424 κλπ.).
Δεν θα επιχειρήσω ιστορική αναδρομή θα θυμίσω όμως πως με την πάροδο των ετών και με διοικήσεις Βετεράνων – Αποστράτων Υγειονομικών το ΝΙΜΤΣ αναπτύχθηκε και έγινε ένα από τα Μεγάλα Νοσοκομεία Αναφοράς της Χώρας. Δεν λείπουν φυσικά τα προβλήματα και όλα όσα είναι αναμενόμενα για τόσο μεγάλο Ίδρυμα που εργάζεται και παρέχει υπηρεσίες με πολλές ανάγκες και απαιτήσεις, επιστημονικές, ερευνητικές, εκπαιδευτικές. Περιορίζομαιλοιπόν αποκλειστικά στον σχολιασμό των δύο «λεπτομερειών»!
Τον Φεβρουάριο του 2025 άλλαξε ο τίτλος των διοικούντων και από Γεν.Διευθυντής και Υποδιευθυντής έγινε Διοικητής και Υποδιοικητής. Ως λόγος προβλήθηκε το ότι στα Πολιτικά Νοσοκομεία υπάρχουν οι αντίστοιχοι τίτλοι (λόγοι ομοιομορφίας;). Λίγο αργότερα ανακοινώθηκε η τοποθέτηση:
«του ……διακεκριμένου επιστήμονα στη θέση του Διοικητή του Νοσηλευτικού Ιδρύματος».
Έτσι ανακοινώθηκε, στο διαδίκτυο πάντα, το νέο του διορισμού. Το διαδίκτυο στην συνέχεια μας πληροφορεί για το πολύ ενδιαφέρον βιογραφικό του νέου Διοικητού. Έχει αξιόλογο εύρος σπουδών και σημαντική εμπειρία στην διοίκηση εμπορικών επιχειρήσεων διαφόρων κλάδων στον ιδιωτικό τομέα. Παρουσιάζει θητεία διοικητού του Νοσοκομείου «Κρατικού Πειραιώς». Δεν φαίνεται κάποια σχέση με την Ιατρική ούτε με τις Ένοπλες Δυνάμεις.
Η πρόσφατη «απογραφή» του επιστημονικού δυναμικού που δημοσίευσε η Επιστημονική Ένωση Υγειονομικών Ενόπλων Δυνάμεων (ΕΕΥΕΔ), μας δίνει τα ακόλουθα πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία *.
Υγειονομικοί των Ενόπλων Δυνάμεων κατέχοντες Διδακτορικό Πανεπιστημιακό Τίτλο : άνω των 600 (διαχρονικά).
Οι εκλεγμένοι Πανεπιστημιακοί κάθε βαθμίδας άνω των 55
*Δεν υπολογίζονται (δεν έχουν ακόμη απογραφεί) οι τίτλοι, οι κατεχόμενες θέσεις στο Εξωτερικό, ούτε οι μεταπτυχιακοί τίτλοι, οι Τιμητικές Διακρίσεις και άλλες ιδιαιτερότητες των προερχομένων από την ΣΙΣ και την ΣΣΑΣ, που είναι οπωσδήποτε πολλές.
Νομίζω ΛΟΙΠΌΝ ότι αναδύεται αβίαστα το ερώτημα: «Δεν υπήρχαν κάποιοι «καταξιωμένοι», τουλάχιστον όπως ο διορισθείς, για καταλάβουν τις θέσεις Διοικητού και Υποδιοικητού;
*Στο σημείο αυτό θέλω να ξεκαθαρίσω ότι αποκλείεται από την συλλογιστική μου κάθε αρνητική αναφορά για τα πρόσωπα που διορίστηκαν. Αυτά για λόγους προσωπικής ηθικής τάξεως!
Έχοντας εξαντλήσει την Ιεραρχία στις ΕΔ και την ανάλογη Πανεπιστημιακή, θα επικαλεστώ την ιδιότητα του Επίτιμου* Μέλους της ΔΕΣΙΦ (Διεθνής Ένωση Στρατιωτικής Ιατρικής και Φαρμακευτικής) της οποίας υπήρξα Γραμματέας. Η ένωση περιλαμβάνει 124 χώρες και η Ελλάδα είναι Τακτικό μέλος. Έχω εμπειρία από Ευρωπαϊκές συμμετέχουσες και δεν υπάρχει σίγουρα Στρ.Νοσοκομείο που να διοικείται από ιδιώτη Διοικητή. Όπως φαίνεται αποτελούμε στο πεδίο αυτό:
Διεθνή Πρωτοτυπία!
Να καταλήξω λοιπόν ότι είναι, κατά την άποψη μου, το όλον θέμα και όσα γίνανε, αποτελούν, τουλάχιστον(!) ανατροπές παραδόσεων και Κανονισμών.
*Ελπίζοντας να μην υπάρχουν κρυφά μηνύματα και δυσάρεστες μεθοδεύσεις για το: « Νοσοκομείο των Βετεράνων»!
Λ.ΒΑΖΑΙΟΣ
Κράτη Μέλη της ICMM και Μέλη επί Τιμή :
Σε ηλεκτρονική μορφή https://cimm-icmm.org/en/member-states/
eeyed.png
Επιμέλεια Ανάρτησης : Αργύρης Τασιόπουλος
H φωτογραφία του εξωφύλλου δημιουργήθηκε με την βοήθεια της Τεχνικής Νοημοσύνης και τα εικονιζόμενα άτομα δεν είναι πραγματικά.
Στο αρχείο μου βρήκα το παρακάτω κείμενο του Ηλία Χ. Παπαδημητρακόπουλου2 και το παραθέτω όπως το έχω αντιγράψει από το ένθετο «Βιβλιοθήκη» της Ελευθεροτυπίας, τεύχος 339, 30 Δεκεμβρίου 2004.
Πρωτοχρονιά Artwork:
ΠΙΤΕΡ ΑΡΤΣΕΝ εις μνήμη Γιάννη Δουβίτσα1
Ανήκω στην ευάριθμη (για να μην πω στη μεγάλη, ή μάλλον στην πλειοψηφούσα…) ομάδα των νεοελλήνων αστών, η οποία ουδέποτε κατάφερε να χωνέψει όλες αυτές τις προκάτ ευχές, τους γλυκασμούς, τις (δήθεν) χαρές και συγκινήσεις των εορτών των Χριστουγέννων -εορτών, που (αν δεν κολυμπούσαμε σε ωκεανούς υποκρισίας) άνετα θα μπορούσαν να διεκδικήσουν τον χαρακτηρισμό των πιο πληκτικών και θλιβερών ημερών του έτους.
Σήμερα, κάτι με τον δέκατο τρίτο μισθό, κάτι με τις ομαδικές εξόδους (και την συνακόλουθο τροχαία σφαγή), τις εκδρομές εν γένει και τις πανηγύρεις, το πράγμα κολάζεται κάπως -τα χρόνια, όμως, εκείνα με τις οικογενειακές και λοιπές συνάξεις, τη γενικότερη στέρηση και μιζέρια, το κρύο και τον συνήθως άθλιο καιρό, οι άγιες καλούμενες ημέρες ελάχιστα απείχαν από μια μείζονα ετήσια δοκιμασία. Ευτυχώς, τότε, τα Χριστούγεννα ήσαν τουλάχιστον απαλλαγμένα από τα μεταγενέστερα δεινά – το θλιβερότατο και αήθες χριστουγεννιάτικο δέντρο, τη γαλοπούλα, τα ηλίθια και άχρηστα δώρα και τον ορυμαγδό της χυδαίας διαφήμισης, η οποία (εσχάτως) αρχίζει πριν καλά καλά τελειώσουν τα καλοκαιρινά μπάνια. Και τα κάλαντα, που έψαλλαν κατά τις παραμονές τα παιδιά, είχαν μια τρυφερή και αφοπλιστική ειλικρίνεια: προσέβλεπαν σε ένα μικρό χαρτζιλίκι, στην πραγματοποίηση ενός ελάχιστου ονείρου.
Θυμάμαι δύο αδελφάκια στη Νιγρίτα της Βισαλτίας, που με καθαρό μουτράκι και παγωμένα πόδια, βουτηγμένα στο χιόνι, χτύπησαν την πόρτα μας και άρχισαν να μέλπουν, ενώ αραιές μυξούλες τρέχαν πάνω στα χείλη τους: Κόλιαντα, μπάμπω, κόλιαντα δυο χιλιάδες πρόβατα και πεντακόσια γίδια, δώσε, θειά, καρύδια… Μετά που τέλειωσαν, το κοριτσάκι άπλωσε την ποδίτσα του, περιμένοντας τα καρύδια… Η μοναδική χαρούμενη γιορτή (οφείλω να ομολογήσω) ήταν η παραμονή της Πρωτοχρονιάς, όταν πλήθη κόσμου, άπασα η μικρή πόλη όπου ζούσα, ανεβοκατέβαινε (υπό βροχήν, συνήθως) στους κεντρικούς δρόμους, με σφυρίγματα, πειράγματα κι αλαλαγμούς, ενώ τα παιδιά τραβολογούσαν τους γονείς στα μεγάλα βιβλιοπωλεία, προκειμένου να εξασφαλίσουν το δώρο τους – καμιά σφυρίχτρα, ένα τόπι ή (σπανιότερα) μια φυσαρμόνικα.
Στο πρωτοχρονιάτικο τραπέζι οι περισσότεροι ήσαν κατηφείς, μελαγχολικοί και άκεφοι, ξενυχτισμένοι συνήθως στα χαρτιά ή στους επίσημους χορούς. Το κυρίως πιάτο ήταν κόκορας με μακαρόνια (μακαρόνια χοντρά, με βορβορώδη κόκκινη σάλτσα, κομμάτια ξύλου κανέλας και άφθονη μυζήθρα), που τα συνόδευαν με βαρελίσια φέτα και μπόλικο ντόπιο κρασί. Τα γλυκά δεν τα άγγιζε σχεδόν κανείς.
Ύστερα πήγαιναν να γείρουν, όπως έλεγαν χαρακτηριστικά, για μερικές ώρες – οπότε, όταν ξυπνούσαν, είχε πια νυχτώσει για καλά και ουδείς εγνώριζε πώς να σπρώξει αυτό το βράδυ… Έτσι, περίπου, στην επαρχία του ’50. *
Κι ερχόμαστε, τώρα, στη Θεσσαλονίκη, ως επιτυχόντες στη Στρατιωτική Ιατρική Σχολή, όπου παρουσιαζόμαστε στις 10 Νοεμβρίου 1949. Το πανεπιστήμιο δειλά δειλά ανοίγει, αλλά εμείς πρέπει πρώτα να συμπληρώσουμε έναν αυστηρό κύκλο στρατιωτικής εκπαίδευσης 40 ημερών.
Η πρώτη έξοδος ορίζεται για τα Χριστούγεννα, οπότε και θα έχουν ετοιμαστεί οι (επίσημες) μπλε στολές εξόδου. Δεν κατάλαβα ποτέ από που ξεφύτρωσαν όλοι εκείνοι οι φτωχομπινέδες ράφτες, οι οποίοι άρχισαν να ράβουν τις στολές μας: σύντομα δημιουργήθηκε ένα πραγματικό χάος με πρόβες, διορθώματα, ξηλώματα, αναβολές, ματαιώσεις, βάτες, στενέματα, φαρδέματα, κ.ο.κ. -το μόνο σίγουρο ήταν ότι κατά τα Χριστούγεννα είχαν, μεν, ετοιμαστεί μερικές στολές, αλλά ουδεμία χλαίνη…
Αποφασίστηκε, μετά από συσκέψεις και διαβουλεύσεις των ηγητόρων, η έξοδος να πραγματοποιηθεί χωρίς χλαίνη, ως επί φθινοπωρινής ευδίας! Οι Θεσσαλονικείς, λοιπόν, και οι γύρωθεν φόρεσαν τις στολές τους και απήλθαν (κάπως μουλωχτά…) στα σπιτάκια τους, οι υπόλοιποι των μεμακρυσμένων περιοχών, ημείς, αναλάβαμε πάσα σκοπιά και πάσα υπηρεσίαν: η πρώτη μας έξοδος θα γινόταν ανήμερα την Πρωτοχρονιά.
Δεν θα μιλήσω, φυσικά, για εκείνα τα Χριστούγεννα, όπου στο μεγάλο εστιατόριο της Σχολής τοποθετήθηκε ένα τεράστιο δέντρο (πρώτη φορά βλέπαμε κάτι τέτοιο), δώρο της οικείας δασικής υπηρεσίας, το οποίο άρχισαν (χορωδοί και άλλοι καλλίφωνοι) να πατηκώνουν με στρώσεις βάμβακος (χιονίζει, δήθεν) και με άλλα ετερόκλιτα και ετεροθαλή μπιχλιμπίδια. Το βαμπάκι το κουβαλούσαν από το αναρρωτήριο, συσκευασμένο σε ωραία πακέτα, επάνω στα οποία αναγραφόταν με μαύρα παχειά γράμματα Βάμβαξ υδρόφιλος φαρμακευτικός. Παρατηρούσα με δέος το χιονιζόμενο εκείνο δέντρο που επέτεινε την παγωνιά του χώρου: τα καλοριφέρ είχαν προ πολλού χαλάσει και, απ όσο θυμάμαι, το ΄ Σώμα Στρατού ενέκρινε το σχετικό κονδύλι για την επισκευή τους περί τα μέσα Μαρτίου.
Φθάνουμε, έτσι, αισίως στην παραμονή της Πρωτοχρονιάς, οπότε ομάδα αισιόδοξων καλλίφωνων πήρε σβάρνα πριν ξημερώσει (εποχούμενη σε ημιυπαίθρια ημιφορτηγά τριών τετάρτων, τύπου Dodge) την ηγεσία της Σχολής, τους καθηγητές των εξωπανεπιστημιακών μαθημάτων (δεν εξαιρέθηκε ούτε ο διδάσκαλος χορού), ψάλλουσα (η καλλίφωνος ομάς) τα κάλαντα. Κατά το μεσημεράκι άρχισε να καταφθάνει (ή, μάλλον, να καταπλέει, καθότι έβρεχε καταρρακτωδώς) η κουστωδία των ραφτάδων, κομίζουσα άρον άρον και τις υπόλοιπες μπλε στολές: η παράδοση των χλαινών ανεβλήθη, και πάλι, για ευθετώτερο χρόνο… *
Η Πρωτοχρονιά άρχισε με κάποια χαλαρότητα: η πρωινή γυμναστική παρελήφθη, αλλά αμέσως μετά το πρωινό ρόφημα άρχισε χορός κινητοποιήσεων, διότι στην επιστήμη επί των Νέω Ετει δοξολογία θα αποτελούσαμε το τμήμα αποδόσεως τιμών. Φθάσαμε με άγριο βαρδάρη στο προαύλιο της Αγιάς Σοφίας στις 9: η δοξολογία είχε ορισθεί για τις 10.30. Στη Σχολή επιστρέψαμε λίγο πριν από το πρωτοχρονιάτικο γεύμα, στο οποίο παρεκάθησε κατ’ εξαίρεσιν και ο Δοιηκητής.
Μετά τις ευχές, τις ημερήσιες διαταγές, τις προσευχές, τα κάλαντα (πάλι η γνωστή ομάς) κ.λπ., άρχισε το σερβίρισμα του φαγητού. Ήρθαν πρώτα οι σουπιέρες. Όταν δοκίμασα την πρώτη κουταλιά, μάταια προσπάθησα να εντοπίσω τη μυρουδιά εκείνης της σούπας. Ο τραπεζάρχης με αγριοκοίταξε, ώστε αναγκάστηκα να την καταπιώ… Ακολούθησαν πιατέλες, με κάτι τεράστια κουφάρια: ήταν γαλοπούλες γεμιστές (γεγονός που ερμήνευε εκ των υστέρων την απροσδιόριστη μυρουδιά και γεύση της σούπας), σαλάτα λάχανο, και κομπόστα ροδάκινο της ομοσπονδίας γεωργικών συναιτερισμών Θεσσαλονίκης. Το γεύμα έκλεινε με γαλακτομπούρεκο και φρούτο (πορτοκάλι).
Στις 3.30 συγκεκτρωθήκαμε με τις μπλε στολές για την πρώτη έξοδο. Μετά από ενδελεχείς και εξονυχιστικές επιθεωρήσεις, εδέησε να διαβούμε την πύλη της Σχολής. Πήραμε με τον Νίκο (σ. Δούκα – ΣΙΣ 1949 ΑΜ 176, γιό του Γυμνασιάρχη Γ. Δούκα, που παραιτήθηκε από τη σχολή το 1953), το τραμ και κατεβήκαμε στην Τσιμισκή. Ο δρόμος ήταν έρημος, ο βαρδάρης είχε αγριέψει, τα μαγαζιά κλειστά, κάθε τόσο συναντούσαμε ανωτέρους και απονέμαμε τον οφειλόμενο χαιρετισμό…
Σε λίγο ένιωθα τα πόδια με παγωμένα (φορούσαμε μαύρες κάλτσες μερσεριζέ, λεπτότατες, σχεδόν διαφανείς), αισθανόμουν λεπτούς κόκκους άμμου να τρυπώνουν στα παπούτσια μου. -Θα παγώσουμε, μου λέει ο Νίκος, και με παρέσυρε προς την παραλία, όπου το σπίτι μακρινού συγγενούς του, ανωτάτου στελέχους κρατικής υπηρεσίας. Πάτησε το κουδούνι και, μετά από αρκετή ώρα, μας άνοιξαν.
Το διαμέρισμα ήταν γεμάτο κόσμο, οι περισσότεροι έτρωγαν ακόμη, και μας κοίταξαν κάπως περίεργα. Η οικοδέσποινα μας σύστησε και μας πρόσφερε κουραμπιέδες και κονιάκ. Στο διπλανό δωμάτιο η κόρης της και μια παρέα νέων έπαιζαν τυφλόμυγα. Ξαφνικά έγινε απόλυτη σιωπή. Στο κέντρο του τραπεζιού τεντώθηκε και άρχισε να ξεροβήχει ένας μεσόκοπος προγάστωρ, φημισμένος προπολεμικά (καθώς μας εξήγησαν ψιθυριστά και με δέος) βαρύτονος της Λυρικής. Ο (τέως) βαρύτονος, υπείκων στις παρακλήσεις των οικοδεσποτών που τον τραπέζωναν συχνά, εδέχθη να τραγουδήσει μερικά άσματα του συρμού. Τον φάγαμε κι αυτόν στη μάπα καμιά ώρα. Όταν τελείωσε, όλοι σηκώθηκαν και, ένας ένας, άρχισαν να φεύγουν.
Χαιρετήσαμε και φύγαμε και εμείς. Είχε, πια, σκοτεινιάσει για καλά. Μη έχοντας που να πάμε (ουδείς των γηγενών μας είχε προκαλέσει σπίτι του), επιχειρήσαμε να κάνουμε και πάλι καμιά βόλτα. Μάταια – τρέμαμε από το κρύο και οι δύο. Κατευθυνθήκαμε δρομαίως στην πιο κοντινή στάση του τραμ, όπου και περιμέναμε αρκετή ώρα, προκειμένου να επιστρέψουμε στη Σχολή. Όταν, επιτέλους, έφθασε επιβιβαστήκαμε με ανακούφιση. Την ώρα που ξεκινούσε το τραμ, στο διπλανό πεζοδρόμιο περπατούσε η παρέα της τυφλόμυγας, έχοντας στο κέντρο την κόρη της προ ολίγου οικοδέσποινας. Τη στιγμή που βρεθήκαμε στο ίδιο ύψος (εκείνη κοίταζε επιμόνως προς το μέρος μας), είδα τον Νίκο να ανταλλάσσει μαζί της νεύματα και χειρονομίες για κάτι κάπως αόριστο μεν, αλλά πάντως προσεχές, ή ακόμη και αμέσως επικείμενο.
Ηλίας Χ. Παπαδημητρακόπουλος –
Σημειώσεις από ΕΕΥΕΔ
1. Ο Γιάννης Δουβίτσας (1950–2009) ήταν ιδρυτής και εκδότης των Εκδόσεων Νεφέλη, ενός από τους σημαντικότερους ελληνικούς εκδοτικούς οίκους μεταπολιτευτικά. Με σπουδές στη Γεωπονική Σχολή, στράφηκε στον χώρο του βιβλίου στα χρόνια της δικτατορίας και από το 1979 δημιούργησε έναν εκδοτικό κατάλογο υψηλής ποιότητας, με περισσότερους από 1.600 τίτλους λογοτεχνίας, δοκιμίων, θεάτρου και επιστημονικού λόγου. Ξεχώριζε για την προσήλωσή του στο βιβλίο ως πολιτισμικό αγαθό και για το σταθερό κριτήριο επιλογής των έργων που εξέδιδε. Έφυγε ξαφνικά από τη ζωή σε ηλικία 59 ετών, αφήνοντας σημαντική παρακαταθήκη στην ελληνική εκδοτική παραγωγή. Περισσότερα εδώ
2. Ο Ηλίας Χ. Παπαδημητρακόπουλος (1930–2024) ήταν Έλληνας πεζογράφος και στρατιωτικός ιατρός (ΣΙΣ 1949, ΑΜ 200), ξεχωριστό μέλος της γενιάς της μεταπολεμικής λογοτεχνίας. Γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας και σπούδασε στη Στρατιωτική Ιατρική Σχολή Θεσσαλονίκης. Από το 1962 με το διήγημα «Οι Φρακασάνες» ξεκίνησε τη λογοτεχνική του πορεία· ο λόγος του χαρακτηρίζεται από λιτότητα, διακριτική ειρωνεία και νοσταλγική επιστροφή στη νεότητα· στα έργα του συχνά αναδύονται μνήμες παιδικών χρόνων και της ελληνικής επαρχίας. Παράλληλα, υπηρετούσε ως γιατρός στο στρατό και συνδύαζε την ιατρική με τη λογοτεχνία, διαμορφώνοντας ένα ξεχωριστό φωνητικό τόνο στην πεζογραφία. Περισσότερα για το έργο του στην ενότητα “Γράμματα & Τέχνες” της ΕΕΥΕΔ εδώ
Στην Θεσσαλονίκη, στις 8 Νοεμβρίου, στην Λέσχη Αξιωματικών Φρουράς Θεσσαλονίκης, πραγματοποιήθηκε από τις εκδόσεις Παπαζήση η παρουσίαση του βιβλίου του συναδέλφου Αρχιάτρου Γεωργίου Λ. Σακαγιάννη με τον παραπάνω τίτλο. Μεταξύ άλλων το Βιβλίο προλόγησε το Μέλος μας Αναστάσιος Μάνθος, Ταξίαρχος Π.Α. ε.α. ιατρός, Ομότιμος καθηγητής Ιατρικής, πρώην Πρύτανης Α.Π.Θ. Ήδη αναρτήσαμε την παρουσίαση του κ. Μάνθου, μπορείτε να την διαβάσετε εδώ.
Στην Αθήνα το Βιβλίο παρουσιάστηκε στις 22 Νοεμβρίου στο χώρο του Πολεμικού Μουσείου Αθηνών, με συντονιστή τον Δημοσιογράφο κ. Πάρι Καρβουνόπουλο, Χαιρετισμό απηύθυναν οι :
Η εκδήλωση είχε πολλή επιτυχία. Οι συμμετέχοντες έδειξαν ζωηρό ενδιαφέρον στην συζήτηση που επακολούθησε.
Σας παρουσιάζουμε τον “χαιρετισμό” του Ταξιάρχου ε.α και Μέλους της ΕΕΥΕΔ, κ. Λάμπρου Βαζαίου.
Καλημέρα …Νομίζω όμως πως πρέπει να συστηθώ!
Είμαι ο Λάμπρος Βαζαίος απόστρατος Στρ. Γιατρός, αυθεντικός Βετεράνος όπως ο αγαπητός Στρατηγός και καλός φίλος ο Δημ.Αλευρομάγειρος. Λέγοντας αυθεντικός θα ήθελα να διευκρινiσω πως ο Στρατηγός και εγώ έχουμε διανύσει όλη την διαδρομή του μονίμου αξιωματικού, από τα χρόνια της Σχολής την υπηρεσία στους διάφορους βαθμούς, την συμμετοχή, ή αν θέλετε την εμπλοκή μας, σε όλες τις περιπέτειες της χώρας πολιτικές και πολεμικές! Ανήκω στην παλαιότερη γενιά των Στρ.Γιατρών και έχω σήμερα την χαρά αλλά και την τιμή να μιλήσω για τον Συνάδελφο Γιώργο Σακαγιάννη και το βιβλίο του.
Ο Αρχίατρος Γιώργος Σακαγιάννης, ανήκει στην νέα γενιά των Στρ. Γιατρών. ‘Εχει την ειδικότητα του Πυρηνικού Ιατρού. Αποτελεί όμως και επίλεκτο μέλος της συνέχειας της Παράδοσης των Λογοτεχνών Στρ.Ιατρών! Δεν ξέρετε πόσο θετικό είναι να συνεχίζεται με επιτυχία Παράδοση που κοσμεί τον χώρο των εν ενεργεία και των Αποστράτων. Από τον Παύλο Νιρβάνα, τον Ανδρέα Καρκαβίτσα, τον Άγγελο Τανάγρα μέχρι τον αγαπημένο μας Ηλία Παπαδημητρακόπουλο, που πρόσφατα έφυγε από κοντά μας, 55 τουλάχιστον συνάδελφοι, συγγραφείς, ποιητές, εικαστικοί, έχουν καταχωρηθεί ως «άλκιμοι υπηρέτες των Μουσών», όπως θα λέγανε οι παλιότεροι! Αν συνυπολογήσουμε τους μέχρι σήμερα 600 περίπου Συναδέλφους που έχουν διδακτορικό τίτλο και τους περίπου 100 εκλεγμένους Πανεπιστημιακούς, όλων των βαθμίδων, τότε έχουμε το ιδιαίτερα σημαντικό φάσμα της Οικογένειας των Στρ. Ιατρών. Ο συγγραφέας λοιπόν, με το μέχρι σήμερα έργο του συνεχίζει με δυναμισμό τον δρόμο που χαράξαμε οι παλαιότεροι.
Θα πρέπει να συμφωνήσουμε, από την πρώτη κιόλας ανάγνωση, ότι το βιβλίο παρουσιάζει με πετυχημένο τρόπο την δουλειά του συγγραφέα. Είναι σπάνια πραγματικά αυτή η ψύχραιμη και κατά το δυνατόν αντικειμενική έρευνα και ανάλυση της πολιτικής και κοινωνικής τοποθέτησης του Βετερανισμού. Υπάρχουν πάντα τα μη διαπραγματεύσιμα στοιχεία που αναδύονται από την παράδοση. Η στράτευση είναι δικαίωμα και όχι υποχρέωση! Ο Αξιωματικός, ο αυθεντικός Στρατιωτικός ασκεί λειτούργημα σε αντίθεση με τον αντίστοιχο που ως επαγγελματίας ασκεί επάγγελμα.
Στην πρώτη περίπτωση η παιδεία είναι εκ ων ουκ άνευ και για τον λόγο αυτό ακριβώς προωθήσανε την «μη παιδεία» στο στράτευμα όσοι οργανώσανε την εκτροπή, την Δικτατορία της 21 Απριλίου!
Η ταξινόμηση σε 4 κύκλους, μόνιμα στελέχη, έφεδροι, αυθορμήτως εξοπλισθέντες, άμαχοι πιστεύω ότι είναι ιδιαίτερα επιτυχημένη. Μπορούμε έτσι να παρακολουθήσουμε την αναλυτική περιγραφή που κάνει ο συγγραφέας. Καταδύεται θαρρετά και γι’αυτό αποτελεσματικά, στο χάος των αρχείων, των διαφόρων απομνημονευμάτων, των ντοκουμέντων, των προσωπικών αφηγήσεων. Οι τελευταίες αυτές έχουν πολύ μεγάλη σημασία και χρειάζονται προσεκτική εκτίμηση της πραγματικότητας και αποφυγή συγκινησιακών υπερβολών και ιδίως των φανταστικών αφηγήσεων, που συχνά υποδύονται αληθοφάνεια η ακόμη είναι καθαρά παγίδες.
Αναδύονται οι απόστρατοι ως ευδιάκριτη κοινωνική ομάδα και είναι έξοχη η αναφορά του βιβλίου, στην διαδικασία διεκδίκησης της αξιοπρέπειας των βετεράνων, που συχνά απειλείται και τραυματίζεται. Η περιγραφή της πραγματικής κοινωνικής επιρροής των βετεράνων, εμποδίζεται συχνά από την ανυπαρξία ιστορικά καταγεγραμμένης ισορροπίας της επίσημης και γνωστής Ιστορίας με τις βιογραφικές αφηγήσεις, τα προσωπικά αρχεία και την αποδελτίωση του Τύπου. Τον σκόπελο αυτό καταφέρνει να αποφεύγει ο συγγραφέας, βοηθούμενος από την σχέση εμπιστοσύνης που απέκτησε με πρωταγωνιστές των διάφορων γεγονότων.
Έχουμε μπροστά μας βιβλίο δύσκολο, με πολιτικά αγκάθια(!), αγκάθια δεξιάς ιδεολογικής προέλευσης και αγκάθια αριστερής! Η επιτυχία του συγγραφέα είναι ότι δεν μένει απόλυτα ικανοποιημένος ούτε ο δεξιός, ούτε ο αριστερός αναγνώστης! Σημαίνει πολλά αυτό!
Η εκτενής αναφορά στην κρατική αρωγή κάθε είδους για τους απομάχους, φωτίζει αρκετά μισοσκότεινα κεφάλαια της πολιτικής των διαφόρων Κυβερνήσεων.
Ο Στρατός και η πολιτική, είναι ένα από τα κεφάλαια που δοκιμάζεται με επιτυχία η ερευνητική και ιδίως η αναλυτική ικανότητα του συγγραφέα.
Για το Σώμα των Αξιωματικών και την θέση του στην κοινωνία μίλησε πριν χρόνια, ο παλιός φίλος Τριαντάφυλλος Γεροζήσης, χαλκέντερος διανοητής, αρχικά με την έξοχη εργασία του στο Παρίσι. Συνέχισε στην Ελλάδα προσφέροντας πολύ σοβαρό έργο. Η συνεργασία του με τον συγγραφέα απέδωσε ιδιαίτερα αποτελέσματα. Κρίμα που δεν είναι πια μαζί μας να χαρεί την σημερινή εκδήλωση. Ο Γιώργος Σακαγιάννης πήρε την σκυτάλη και με περισσό δυναμισμό, θέληση και ερευνητικό μόχθο καταθέτει σήμερα τις θέσεις του για το Βετερανικό ζήτημα στον 20 ο αιώνα!
Δεν γεννήθηκε όμως στον 20 ο αιώνα το Βετερανικό Ζήτημα. Ερευνώντας και αναδιφώντας την Ιστορία του προγόνου μου Παντελή-Παντελή Ανεξάρτητου βρέθηκα μπροστά στην δημιουργία του προβλήματος τον 19 ο Αιώνα, στην Πατρίδα μας. Η «Ανεξάρτητος Εφημερίς της Ελλάδος» άρχισε τον βίοτης στην Ύδρα το 1827, από τον αγωνιστή του ναυτικού Αγώνα Παντελή Παντελή. Ήταν η πρώτη από ιδιώτη εκδοθείσα εφημερίδα αλλά και η πρώτη διωχθείσα από την διεφθαρμένη εξουσία της χώρας, την ώρα που η Επανάσταση ψυχορραγούσε κάτω από τα πλήγματα του Ιμπραήμ! Η εξουσία μετά την δημιουργία του πρώτου Κρατικού Μορφώματος, όποια και αν ήταν, δεν παρέλειψε να φέρεται με τον πιο σκαιό τρόπο στους πρώτους Βετεράνους, τους Αγωνιστές! Ο «Ανεξάρτητος» για 32 χρόνια στάθηκε απέναντι αψηφώντας διώξεις, φυλακίσεις και κατατρεγμούς από την Βαυβαροκρατία! Ήτανε τότε που δώσανε στον Νικηταρά τον βαθμό του Στρατηγού και την άδεια, στον τυφλό πια Αγωνιστή, να επαιτεί έξω από την εκκλησία της Ευαγγελίστριας στον Πειραιά! Ήτανε ακόμη τότε που το ποίημα του Παν. Σούτσου που παραθέτει το βιβλίο εκτυπωνότανε στο Τυπογραφείο του Ανεξάρτητου κρυφά και μοιραζότανε νύχτα στις γειτονιές. Ήτανε ακόμη οι διωκόμενοι Αγωνιστές που ανεβήκανε στο βουνό. Τότε άρχισε η ληστοκρατία που βασάνισε την χώρα μέχρι την δεκαετία του 1930!
Οι βετεράνοι, οι παλιοί Βετεράνοι διακονήσανε την ουτοπική «Εθνική Ιδέα» με αγνό πατριωτισμό. Στο τέλος του 19 ου Αιώνα από αυτήν γεννήθηκε η μονάκριβη κόρη της, ή «Μεγάλη Ιδέα»! Δεν κάνανε μόνο «κακό» αυτές, όπως διατείνονται πολλοί. Επιτρέψτε μου να πω πως ντύσανε με γιορτινά ρούχα την ρακένδυτη Πατρίδα και χτίσανε για τον Λαό την «Καταγωγική Άνεση» που τόσο είχε ανάγκη έστω και αν το πληρώσαμε ακριβά! Είναι η ουτοπία μας, το «Λούσο» της Ιστορίας μας!
Δεν θα ξορκίσουμε το “Esprit Militaire” ούτε το “Esprit de Corps” γιατί η πικρή εμπειρία του χρόνου δεν μας το επιτρέπει!
Ζούμε σε εποχή ανατροπών και συντροφιά με τον Συγγραφέα προτείνω να προβληματιστούμε!
Τι Στρατό θέλουμε, τι Στρατό και τι Αξιωματικούς χρειαζόμαστε σήμερα; Τον Στρατό που μπορεί να γίνει «ηρωϊκός», τον επιτυχημένο Τεχνοκρατικό η κάτι άλλο!
Ευχαριστώ για την υπομονή σας!
Ας επιτρέψουμε και τον κ. Σακαγιάννη να μας πει δύο λόγια, μετά την ολοκλήρωση των δύο Παρουσιάσεων του Βιβλίου του σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα.
Πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 22 Νοε 25 στο Πολεμικό Μουσείο της Αθήνας, η παρουσίαση και στην πρωτεύουσα του βιβλίου μου για τον ελληνικό βετερανισμό του εικοστού αιώνα, κομμάτι της διατριβής μου στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.
Πλήρωσα αυτές τις παρουσιάσεις (Θεσσαλονίκη-Αθήνα) με ιδιαίτερο άγχος. Γιατί δεν είχα συνεννοηθεί με κανέναν από τους ομιλητές. Δεν ήξερα τη γνώμη τους και δεν δέχθηκα να την ακούσω μέχρι τη στιγμή που θα την άκουγε και το κοινό μας και θα βιντεοσκοπείτο.
Ήταν αμέριστη η συμπαράσταση των αξιόλογων ανθρώπων, που μου έκαναν την τιμή να διαβάσουν την εργασία μου, ανάμεσα στους οποίους ο Στρατηγός Αλευρομάγειρος και ο Αν.Γεν.Αρτρος Βαζαίος, που είχαν ιδιαίτερη αξία επειδή φέρουν μια προσωπική ιστορία, τους υπολήπτομαι και μάλιστα, αποτελούν και το αντικείμενό μου, στη βετερανική τους εκδοχή.
Το ακροατήριό μας, από διάφορα σημεία του πολιτικού χάρτη, εντός και εκτός στρατού, άντεξε, προβληματίστηκε, ρώτησε, επέμεινε.
Με έπεισε ότι δεν μιλούσαμε για κάτι θεωρητικό. Ότι η βετερανική ιστορία οφείλει να μπει στη στρατιωτική ιστορία και στην Ελλάδα, όπως πραγματοποιείται σταδιακά εδώ και χρόνια στις ΗΠΑ. Ότι βετερανική κουλτούρα κουβαλούμε υποσυνείδητα όλοι οι Έλληνες. Ότι καλό θα ήταν να το κάνουμε με επιστημονική γνώση κι όχι προσαρμοζόμενοι σε απλουστευτικά μοντέλα της εποχής. Γιατί τον ελληνικό βτερανισμό πρέπει να τον ανακαλύψουμε, με τις ιδιαιτερότητές του, μεταξύ μας. Και να τον αξιοποιήσουμε και να τον προβάλουμε σε εχθρούς και φίλους.
Ιδιαίτερη χαρά η παρουσία φίλων-αδελφών από τη Σχολή. Δυο κουβέντες μόνο ας πω: “Καλύτερα από όλους τα είπε ο δικός μας”, για τον κύριο Βαζαίο και “Μπράβο που έκανες αυτό το πράγμα που δεν το έκαναν επαγγελματίες ιστορικοί και πανεπιστημιακοί. Είναι σπουδαίο ότι βγήκε και αυτό από τη Σχολή μας”, για την αφεντιά μου.
Αυτός ο κύκλος έκλεισε, τα βιβλία μένουν ευτυχώς, ας ασχοληθούμε με νέα βιβλία και τους ασθενείς μας.
Σας ευχαριστώ για πολλοστή φορά, να είμαστε γεροί.
Σε μια εποχή όπου η πληροφορία ταξιδεύει ταχύτερα από την αλήθεια, τα κοινωνικά δίκτυα έχουν μετατραπεί σε πεδίο επιρροής, σύγκρουσης και χειραγώγησης. Από την παραπληροφόρηση και την τοξικότητα μέχρι την ψηφιακή εξαπάτηση, ο δημόσιος λόγος δοκιμάζεται όσο ποτέ άλλοτε.
Στην εργασία αυτή αναλύονται και αποκαλύπτονται οι μηχανισμοί του αόρατου κόσμου της ψηφιακής χειραγώγησης, της τοξικότητας και της εξαπάτησης στα κοινωνικά δίκτυα, ενώ παράλληλα προτείνονται απλοί και πρακτικοί τρόποι προστασίας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο όμως αναδύονται και 2 κρίσιμα ερωτήματα. Το ΠΩΣ και το ΓΙΑΤΙ.
Ένα απαραίτητο εφόδιο για όποιον θέλει να είναι ενημερωμένος και να έχει καθαρή κρίση μέσα στο χάος της πληροφορίας, γιατί η αλήθεια ποτέ δεν χάνεται, απλά πρέπει να ξέρουμε να τη βρούμε.
Πιστεύοντας η ΕΕΥΕΔ ότι το Βιβλίο αυτό είναι χρήσιμο το συμπεριέλαβε στην Ηλεκτρονική της Βιβλιοθήκη και αντί άλλης παρουσίασης, παραθέτει την “Εισαγωγή” του Βιβλίου.
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Στο σύγχρονο ψηφιακό περιβάλλον, και ιδιαίτερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, παρατηρείται το φαινόμενο όπου ορισμένες μειοψηφικές ομάδες, κάνοντας χρήση –και πολλές φορές κατάχρηση– του δικαιώματος της ελευθερίας της έκφρασης που τους παρέχει το δημοκρατικό πολίτευμα, καταφέρνουν να επηρεάζουν δυσανάλογα τον δημόσιο διάλογο και την κοινή γνώμη.
Αξιοποιώντας τα όρια ανοχής της δημοκρατίας και τα εργαλεία της τεχνολογίας, οι ομάδες αυτές συχνά προβάλλουν έντονα τις απόψεις τους, δημιουργώντας μια εικόνα που δεν ανταποκρίνεται πάντα στην πραγματικότητα. Με τον τρόπο αυτό, η ανισότητα στην ένταση της φωνής οδηγεί στη διαμόρφωση μιας ιδιότυπης ψηφιακής ισορροπίας, όπου η ένταση υπερτερεί της αλήθειας και η επανάληψη υπερκαλύπτει τη λογική.
Πρόκειται συνήθως για τις λεγόμενες «θορυβώδεις μειοψηφίες», οι οποίες, χάρη στη συντονισμένη τους δράση, στηρίζονται σε ψυχολογικούς μηχανισμούς και αλγοριθμικές ευνοήσεις για να διαμορφώσουν αντιλήψεις, να προκαλέσουν αντιδράσεις και να επιβάλουν τον λόγο τους. Έτσι, δημιουργείται μια άτυπη μορφή ψηφιακής «δικτατορίας της μειοψηφίας», όπου η επιρροή δεν βασίζεται στο πλήθος, αλλά στη στρατηγική αξιοποίηση της επικοινωνίας.
Ωστόσο, πίσω από αυτό το φαινόμενο δεν κρύβεται μόνο η τεχνολογία, αλλά και η ανθρώπινη φύση. Η ανάγκη του ατόμου να ανήκει, να επιβεβαιώνει, να επιβεβαιώνεται και να ξεχωρίζει. Κάπως έτσι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης λειτουργούν ως καθρέφτης του εαυτού μας, μετατρέποντας την επιθυμία για επικοινωνία σε αγώνα επιβολής, εντυπώσεων και κυριαρχίας.
Σε αυτό το περιβάλλον, ο απλός χρήστης, μπορεί εύκολα να παρασυρθεί σε εκφράσεις επιθετικότητας, ειρωνείας ή απαξίωσης. Η ανωνυμία και η αίσθηση ασφάλειας που προσφέρει η οθόνη ενισχύουν την ψευδαίσθηση δύναμης και επιτρέπουν την εκτόνωση συναισθημάτων που στην πραγματική ζωή ίσως δεν θα εκφράζονταν ποτέ.
Η τοξικότητα λοιπόν δεν προέρχεται μόνο από οργανωμένες ομάδες ή συστηματικούς χειραγωγούς, αλλά και από καθημερινούς ανθρώπους, οι οποίοι μέσα από τη διαδικτυακή τους παρουσία, αναπαράγουν συνειδητά ή ασυνείδητα ένα κλίμα θυμού, καχυποψίας και αρνητισμού, τοξικότητας. Η συσσώρευση αυτής της συμπεριφοράς δημιουργεί ένα ψηφιακό περιβάλλον όπου η συζήτηση υποχωρεί, η ευγένεια χάνεται και ο διάλογος αντικαθίσταται από αντιπαράθεση. Πρόκειται για μια μορφή συλλογικής ψυχολογικής κόπωσης, που τρέφει και τροφοδοτεί την τοξικότητα του δημόσιου λόγου στο διαδίκτυο.
Οι άνθρωποι χειραγωγούνται και εξαπατώνται από έναν δόλιο συνδυασμό συνθηκών που αναπτύσσονται μέσα στα κοινωνικά δίκτυα: λένε όμορφα αυτά που θέλεις να ακούσεις, στοχεύουν στο κέρδος και στην εξαπάτηση, και αξιοποιούν την απουσία φίλτρων και διαφάνειας στους αλγορίθμους. Με αυτόν τον τρόπο οι επιτήδειοι εκμεταλλεύονται τόσο τα τεχνολογικά χαρακτηριστικά των πλατφορμών όσο και τις ανθρώπινες αδυναμίες — και, παράδοξα, έτσι ευημερούν τα ίδια τα κοινωνικά δίκτυα.
Σε αυτό το πλαίσιο, αναδύονται 2 κρίσιμα ερωτήματα σχετικά με τη διαχείριση της αλήθειας, της ευθύνης και της ηθικής στην ψηφιακή εποχή. ΠΩΣ να εξαπατήσεις, να χειραγωγήσεις, να γίνεις τοξικός και ΓΙΑΤΙ να το κάνεις.
Η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα δεν είναι μόνο τεχνική, αλλά βαθιά κοινωνική και ψυχολογική, καθώς αγγίζει τη σχέση του ανθρώπου με την εξουσία, τη γνώση και την ανάγκη του για επιρροή.
Η παρούσα εργασία επιχειρεί να διερευνήσει αυτήν ακριβώς τη δυναμική. Μέσα από τη μελέτη της τοξικότητας, της χειραγώγησης και της ψηφιακής εξαπάτησης, αναζητά τα όρια μεταξύ ελευθερίας και ευθύνης, αλήθειας και εντύπωσης, γνώσης και επιρροής. Σκοπός είναι να αναδειχθεί όχι μόνο το πώς λειτουργούν οι μηχανισμοί της ψηφιακής επιρροής, αλλά και το γιατί βρίσκουν έδαφος σε μια κοινωνία που διψά για επικοινωνία, αλλά συχνά χάνει τον προσανατολισμό της μέσα στον καταιγισμό της πληροφορίας.
Αναστάσιος Μάνθος, Ταξίαρχος Π.Α. ε.α. ιατρός, Ομότιμος καθηγητής Ιατρικής, πρώην Πρύτανης Α.Π.Θ.
Στις 8 Νοεμβρίου, ημέρα Σάββατο και ώρα 11:00, στην Λέσχη Αξιωματικών Φρουράς Θεσσαλονίκης, έγινε από τις εκδόσεις Παπαζήση η παρουσίαση του βιβλίου του συναδέλφου Αρχιάτρου Γεωργίου Λ. Σακαγιάννη, με τον πολυδύναμο τίτλο:
«Το σπαθί μου. Ειρήνη!»
«Ο ελληνικός βετερανικός εικοστός αιώνας».
Έλλην απόστρατος αξιωματικός.
Κοινωνική και πολιτική τοποθέτηση από τον Μεσοπόλεμο στη Μεταπολίτευση.
Ομόκεντροι και παράκεντροι βετερανικοί κύκλοι
Την εκδήλωση προήδρευε ο δημοσιογράφος Παντελής Σαββίδης και ομιλητές ήταν αλφαβητικά οι :
Βλασίδης Βλάσης Ιστορικός Καθηγητής Πανεπιστημίου Μακεδονίας,
Δορδανάς Στράτος Ιστορικός Αναπληρωτής Καθηγητής Α.Π.Θ.,
Κωστάκογλου Σωτήρης Αντιστράτηγος ε.α.,
Μάνθος Αναστάσιος Ταξίαρχος ε.α. ιατρός, πρώην Πρύτανης ΑΠΘ, και ο
Μηταφίδης Τριαντάφυλλος Γραμματέας του ΣΦΕΑ.
Διαχρονικά, η προσωπικότητα και η πνευματική διαδρομή του συγγραφέα, αφενός μεν υπηρετεί με πλήρη επάρκεια την στρατιωτική ιατρική, η οποία αποτελεί και τον κύριο άξονα της εργασιακής του άσκησης, αλλά ταυτόχρονα υπηρετεί και την ακαδημαϊκή συμμετοχική του δράση στον επιστημονικό τομέα της Πολιτικής Ιστορίας, την οποία διακονεί με αφοσίωση και επιτυχία, όντας διδάκτορας του επιστημονικού αυτού γνωστικού αντικειμένου.
Παραθέτω το προσωπικό του σχόλιο σε μένα για το μέγεθος του βιβλίου, ότι δηλαδή, εάν χρησιμοποιούσε ολόκληρο το υλικό που συνέλεξε, τότε το ήδη ογκώδες περί ού ο λόγος βιβλίο που παρουσιάζουμε, θα ήταν τουλάχιστον διπλάσιο σε μέγεθος, αλλά υποθέτω ότι κατίσχυσε «το ουκ εν τω πολλώ το ευ». Όμως, το γεγονός αυτό τεκμηριώνει το αντίστοιχα ογκώδες έργο που κατέβαλε ο συγγραφέας για την συλλογή των ιστορικών στοιχείων, την αξιολόγησή τους, την συσχετιστική κριτική τους ανάλυση, το κύριο συμπερασματικό απόσταγμά τους, και τελικά την παρουσίασή τους.
Ακαδημαϊκότητα
Μια λεπτομέρεια εντυπωσιακή, η οποία προσδίδει στο βιβλίο ιδιαίτερη ακαδημαϊκή αξία, είναι ότι πρόκειται για την συγγραφική επέκταση του διδακτορικού του έργου, το οποίο κρίθηκε με απόλυτη επιτυχία από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, με βάση τα ακαδημαϊκά δεδομένα της κριτικής αποδοχής ενός πρωτότυπου και καινοτόμου πνευματικού ακαδημαϊκού έργου.
Συγγραφικός λόγος & γραφή
Ο συγγραφικός του λόγος έχει στοιχεία που αιφνιδιάζουν και τα οποία δεν τα συναντά κανείς συχνά στην τρέχουσα καθημερινότητα. Τα πιο εμφανή χαρακτηριστικά του λόγου του είναι:
Η απροϋπόθετη παρρησία, η οποία κατά την γνώμη μου αποτελεί ταυτοτικό χαρακτηριστικό.
Η αυτοδύναμη έκφραση, βασιζόμενη σε διαμορφωμένες θέσεις, οι οποίες εμφορούνται από ανεπιφύλακτη και ισχυρή αυτοπεποίθηση, σε συνδυασμό με έντονο και εμφανές βάθος παιδευτικής υποδομής.
Η θεωρητική και η πρακτική κατάρτιση του συγγραφέα σε αρχές, αξίες, πολιτισμό, και αντιλήψεις ζωής.
Κριτική του τίτλου του βιβλίου
Δεν μπορώ να μην αναφερθώ σχετικώς αναλυτικά στον τίτλο του βιβλίου, ο οποίος είναι καινοτόμος, ευρηματικός, θεματικά ταιριαστός και με σαρκαστικό χιούμορ. Μου φάνηκε ιδιαίτερα πρωτότυπη και εύστοχη η επιλογή της ατάκας «Το σπαθί μου, Ειρήνη» του κλασικού κινηματογραφικού έργου «Ένας ήρωας με παντόφλες». Όπως θα θυμάστε, ιδίως οι παλαιότεροι, πρωταγωνιστής ήταν ο αθάνατος ηθοποιός Βασίλης Λογοθετίδης, στον ρόλο ενός αποστράτου στρατηγού, με σενάριο και σκηνοθεσία του αξεπέραστου Αλέκου Σακελάριου και μουσική του μοναδικού Μάνου Χατζιδάκη.
Στόχος του κινηματογραφικού έργου
Στόχος της ταινίας, που ισχύει και σήμερα, είναι η διακωμώδηση ενός βετεράνου στρατηγού, για τον οποίον ετοιμάζεται η τιμητική κατασκευή του ανδριάντα του. Όμως ο πραγματικός σκοπός των επισπευδόντων ήταν να λειτουργήσει ως εργαλείο κατάχρησης και τελικά οικειοποίησης ενός μεγάλου χρηματικού ποσού, από άτομα του περιβάλλοντός του, εν αγνοία του.
Το σενάριο
Εύλογα υποθέτω ότι οι περισσότεροι από μας έχουμε απολαύσει την εκπληκτική ερμηνεία του Λογοθετίδη, με βάση ένα σενάριο, το οποίο αναδείκνυε την περιφρόνηση του κράτους και την αδιαφορία του για την αξιοπρεπή διαβίωση ενός αποστράτου, η οποία φθάνει στο σημείο να απαιτεί ακόμη και το ξεπούλημα του κατά τον ίδιο «ηρωϊκού» του ξίφους και των παρασήμων του, ώστε να βρει τα χρήματα για την επιβίωση της οικογένειάς του, η ένδεια της οποίας έφθασε στο να μην μπορεί να αγοράσει ακόμη και φάρμακα για την θυγατέρα του.
Η τραγικότητα κορυφώνεται όταν γίνεται σαφές ότι η δημιουργία του «ανδριάντα», είχε αποκλειστικά και μόνο παράνομα και ανήθικα οικονομικά κίνητρα, τα οποία δεν είχαν καμιά σχέση με το υποτιθέμενο ένδοξο παρελθόν του απόστρατου στρατηγού, αλλά ήταν απλά ένα κακοποιητικό εφεύρημα για την υφαρπαγή μεγάλου χρηματικού ποσού από τον κρατικό κορβανά.
Τα δύο πρώτα μέρη του τίτλου
Είναι σαφές ότι η περίπτωση αυτή δεν αποτελεί γενικότητα με κάποιες εξαιρέσεις, αλλά αποτελεί μια σαφή εξαιρεσιακή σεναριογραφική επικέντρωση, που αφορά έναν απόστρατο. Βέβαια, ο σαρκασμός και η αντίφαση είναι εμφανή. Υπονοούν την μεγάλη αβελτηρία του κράτους απέναντι στους αποστράτους.
Επί της ουσίας το περιεχόμενο του βιβλίου εκπροσωπείται με πληρότητα από τον υπότιτλο του βιβλίου, δηλαδή «Ο ελληνικός βετερανικός εικοστός αιώνας», ευρισκόμενος όμως πάντα υπό την απειλή της αναξιοπρεπούς και καταθλιπτικής ένδειας.
Το τρίτο μέρος του τίτλου
Το τρίτο μέρος του τίτλου φανερώνει και την βαθιά πολυπλοκότητα του εγχειρήματος του συγγραφέα, ο οποίος έπρεπε να υλοποιήσει τις τρεις δεσμεύσεις του τίτλου του βιβλίου, από το τεράστιο χαοτικό τεκμηριωτικό υλικό, το οποίο κατά κανόνα ανθίσταται σθεναρά στην αποχαοτικοποίηση και δυσκολεύει εξαιρετικά την εντόπιση μοτίβων, τα οποία καταρχήν καταγράφονται και εν συνεχεία μελετούνται, συγκρίνονται και κωδικοποιούνται, ώστε να δημιουργούν αποτελέσματα και συμπεράσματα.
Αξιολογικές θέσεις
Είναι γεγονός ότι ο συγγραφέας τοποθετείται με αυτοπεποίθηση απέναντι στην χαοτικότητα του υπό επεξεργασία τεκμηριωτικού υλικού του. Το γεγονός αυτό, το εκφράζει χωρίς αμφισημίες και απογωνιοποιήσεις, δείχνοντας ότι εννοεί αυτό που πιστεύει και ότι πιστεύει αυτό που εννοεί. Αυτό δεν αποτελεί συνήθη πρακτική του καθημερινού, αλλά κυρίως, του γραπτού και μάλιστα συγγραφικού λόγου.
Σε μια τέτοια διαδικασία βιβλιοκριτικής, με τα παραπάνω χαρακτηριστικά, οφείλει να είναι κανείς εξελεγκτικά νηφάλιος και ισόρροπος αποτιμητής, αποδίδοντας από την μια πλευρά εύσημα, αλλά και από την άλλη όλες τις πιθανόν συμπαρομαρτούσες αβελτηρίες.
Γενική θεώρηση του βιβλίου
Βλέποντας κανείς τα εμφανή σημειολογικά στοιχεία στην πρώτη επαφή με το βιβλίο, καταγράφει τον μεγάλο, αλλά ευανάγνωστο όγκο του (σχεδόν 650 σελίδες), έναν, όπως ειπώθηκε προηγουμένως, πολλά σημαίνοντα τίτλο («Το σπαθί μου Ειρήνη!») και ακόμη έναν υποσημαίνοντα υπότιτλο («Ο ελληνικός βετερανικός εικοστός αιώνας»), καθώς και ένα αναλυτικό επεξηγηματικό αρθρωτό δεύτερο υπότιτλο που περιλαμβάνει,
«Έλλην απόστρατος αξιωματικός.
Κοινωνική και πολιτική τοποθέτηση, από τον Μεσοπόλεμο στη Μεταπολίτευση.
Ομόκεντροι και παράκεντροι βετερανικοί κύκλοι». Όλα αυτά δημιουργούν ένα εμφανές αναπεπταμένο συναφές ποικιλόμορφο θεματολόγιο.
Συνδεσιμότητα πρωτογενούς υλικού
Το αρχικό ερώτημα είναι το πώς συνδέονται όλα αυτά, και ποια είναι η ποσοτική συμμετοχή τους στο τελικό διά ταύτα. Η απορία αυτή μπορεί να λειτουργεί κριτικά και προβληματικά, που θα μπορούσε σε κάποιον επιπολής κριτικίζοντα να ξιφουλκήσει πρόωρα και χωρίς μέτρο. Όμως στην ουσία λειτουργεί μόνο θετικά, ως πειστική πρόκληση ανάγνωσης, για να διαπιστώσει κανείς πώς όλη αυτή η ποσότητα και η εκ πρώτης όψεως χαοτική ποικιλότητα, καταλήγει αναλογικά, καταλογικά, διαλογικά και συλλογικά στο διά ταύτα, δηλαδή στην αλληλεπίδραση, αλλά και στην ετεροεπίδραση, με την εξαιρετικά χρήσιμη κριτική ανάλυση και συσχετιστική συμπερασματολογία.
Κριτική των εργαλείων λόγου
Καταρχήν, εννοιακά και συντακτικά το βιβλίο διαθέτει συνθετική πολυθεματικότητα, αντίστοιχη της κοινωνικής πολυπλοκότητας και αλληλεπίδρασης, την οποία και προσμέτρησε.
Υπάρχουν ετερογενή θέματα, τα οποία όμως, στην ροή του βιβλίου, τελικώς απαρτιώνονται, εννοιολογικά, αιτιολογικά, ερμηνευτικά και τελεολογικά. Τελικώς πράγματι εντυπωσιάζει και ξενίζει η θεματική ετερογένεια, αλλά όμως ξεπληρώνει καταλυτικά η αποκάλυψη της «διαπλοκής» της. Όλα μέσα σε όλα.
Εργαλεία λόγου 1
Ρέουσες έως και χειμαρρώδεις σκέψεις, παρορμητικά άτακτες έως και ανάκατες, με τελικά γοητευτική έως και αποκαλυπτική ισορροπία, αλληλεπίδραση και διαδραστική κατάλυση.
Φιλοσοφικός καταιγισμός, ο οποίος όμως προκαλεί την κάθαρση και την πρακτική ένταξη στην καθημερινότητα, αλλά και στη διαχρονική υπόσταση.
Συνδυασμός ασυνδύαστων, με πολύ εύστοχες επιλογές και πρακτικό, λογικό, αλλά και επαγωγικό ακόμη αντίκρισμα, που αιφνιδιάζει.
Άριστη προσέγγιση πολιτικής ιστορίας και πολιτικής κριτικής, απροδιάθετη, νηφάλια, παρρησιακή, ισόρροπη, επαγωγική, και τελικώς διά λόγου πειστική.
Εργαλεία λόγου 2
Τα λεκτικά εργαλεία είναι άριστης τεχνικής και πολύ υψηλού επιπέδου. Η γλώσσα λαμπυρίζουσα, η δομή άρτια, η σύνταξη εναργής, η ετυμολογία καταλυτική, η ροή γοητευτική, η σαφήνεια αδιασάλευτη, οι έννοιες απαρτιωμένες, η λογική επαγωγική, η ανάλυση-σύνθεση πρακτική τόσο στη μικροανάπτυξη όσο και στη ολική δομή, γραφή με ροή αιτίου-αιτιατού όπου απαιτείται, απροκατάληπτη αυτο- και ετερο- συλλογική κριτική, ιστορική γνώση γεγονότων, φαινομένων, αλλά και επιφαινομένων όσο και υποφαινομένων ως ιστορικά ανάλεκτα, εντελέχεια στον καθορισμένο ορίζοντα, επαγωγική άρθρωση με τεκμηρίωση στα επί μέρους «διά ταύτα», αλλά και αναπάντεχη εμπλοκή όλης της ετερογένειας στο θέμα, με προσέγγιση παράλληλη, ασύμμετρη, αναλογική, αντιδιασταλτική, ιστορική ή και ανιστορική, συμβιωτική ή αβιωτική.
Εργαλεία λόγου 3
Το βιβλίο αποτελεί μια ανατομία αρθρωτή, κεντημένη επάνω σε μια τεράστια τοιχογραφία, με την οποία ανατέμνονται οι επιδραστικές σχέσεις προσώπων, θεσμών, κοινωνίας, αποστράτων, ενώσεων, πολιτικής, πολιτικών και κομμάτων. Εντυπωσιακή είναι η αναλυτική ψυχολογία των αποστράτων και απομάχων, η αναζήτηση της σκοτεινής πλευράς του μέσου ιστορικού προσώπου, η ιδιότητα του βιβλίου ως ένα εξαιρετικό ημερολόγιο γεγονότων. Αιφνιδιάζει η έντεχνη πολιτική συγκριτική καταγραφή, με αφορμή τα των βετεράνων, και ότι η προσέγγιση του βιβλίου γενικότερα, αφορά περισσότερο τις σχέσεις με την κοινωνία και τα κοινά, παρά τις μεταξύ των ενώσεων διαφορές. Από την άλλη πλευρά, περισσότερο τονίζεται το περιβάλλον ποιοτικό κλίμα και οι σχέσεις με τις ενώσεις αποστράτων. Πάντως η αίσθηση του ομιλούντος είναι ότι η εντόπιση μοτίβων συγκλίσεων και αποκλίσεων από την χαοτική κατάσταση των ενώσεων αποτελεί συγγραφικό επίτευγμα.
Εργαλεία λόγου
Με έναν ολιγολεκτικό προσδιορισμό, το βιβλίο είναι έως και συναρπαστικό στη γραφή και στο αποτέλεσμα.
Ως επιμύθιο θα έπρεπε να καταγράψω την απροκατάληπτη προσέγγιση του συγγραφέα στο ιστορικό αντικείμενο, την κριτική συσχέτιση και τέλος την ακόλουθη παρρησιακή παρουσίαση. Θεωρώ όμως ότι η ανακάλυψή τους είναι η κύρια ανταμοιβή του αναγνώστη, ο οποίος μπορεί μετά την εντόπισή τους να ενδιατρίψει σ’ αυτήν, όχι μόνο άμεσα, αλλά και με έμμεσο τρόπο.
Επιμύθιο
Ως επιμύθιο μπορώ να πω ότι εκφράζω την ελπίδα πως κατέγραψα ικανά στοιχεία ώστε να λειτουργήσουν ως κίνητρο ανάγνωσης και συμμετοχής σ’ ένα πραγματικά γοητευτικό και αποκαλυπτικό ταξίδι που προσφέρει το βιβλίο αυτό.
Ομιλητής: Αναστάσιος Μάνθος, Ταξίαρχος Π.Α. ε.α. ιατρός, Ομότιμος καθηγητής Ιατρικής, πρώην Πρύτανης Α.Π.Θ.
Την Παρασκευή 14 και το Σάββατο 15 Νοεμβρίου 2025 διεξήχθη με μεγάλη επιτυχία, η τρίτη Επιστημονική Διημερίδα της Διακλαδικής Καρδιοχειρουργικής Κλινικής των Ενόπλων Δυνάμεων, στο Αμφιθέατρο του 401 ΓΣΝΑ.
Στην εναρκτήρια τελετή παρεβρέθη ο Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Αθανάσιος Δαβάκης (ο οποίος παρέμεινε στο αμφιθέατρο για πάνω από 2 ώρες), ο Διευθυντής ΔΥΓ/ΓΕΣ Υποστράτηγος Γ. Δημητρακόπουλος, (εκπροσώπησε και τον Α/ΓΕΣ), Καθηγητές Πανεπιστημίου, Πρόεδροι Επιστημονικών Εταιρειών και πλήθος Συναδέλφων Υγειονομικού όλων των κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων, εν ενεργεία και εν αποστρατεία.
Ο Διευθυντής της Καρδιοχειρουργικής Κλινικής Γενικός Αρχίατρος κ. Κωτούλας Χριστόφορος, είχε την ευγενή πρωτοβουλία να τιμήσει τους Συναδέλφους που συνέβαλαν στην ίδρυση και λειτουργία της Κλινικής προβάλλοντας το έργο τής διακλαδικότητας, κατά την εισαγωγική του ομιλία.
Επενέτη και η δεύτερη πρωτοβουλία του κ. Κωτούλα, όπου στην εναρκτήρια διάλεξη με θέμα ο “Στρατιωτικός Ιατρός το 2025” από τον Αρχιπλοίαρχο κ. Α. Μίλκα προκάλεσε ως Πρόεδρείο και σχολιαστές τους κ.κ
Πατσουράκο Φώτη, Γενικό Αρχίατρο εα, Πρόεδρο του Συνδέσμου Αποφοίτων ΣΣΑΣ και τον
Ταξίαρχο (ΥΙ) Πουλακίδα Ηλία, Διευθυντή του 401 ΓΣΝΑ.
Ο Αντιπλοίαρχος κ. Α. Μίλκας στην ομιλία του, μετά από μία πολύ σύντομη ιστορική αναδρομή, έδωσε το στίγμα της Στρατιωτικής Ιατρικής στο έτος 2025. Αναφέρθηκε στα βασικά χαρακτηριστικά που την διέπουν. Αναφέρθηκε στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το Υγειονομικό και τον τρόπο με τον οποίον ασκείται το Ιατρικό επάγγελμα. Αναφέρθηκε τις νέες προκλήσεις που πρέπει να αντιμετωπιστούν, όπως τις ανθρωπιστικές αποστολές, την αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών, την συμμετοχή σε ειρηνευτικές αποστολές, την συνδρομή και υποστήριξη του ΕΣΥ και την μεταναστευτική κρίση που βιώνει η χώρα. Αναφέρθηκε στις νέες συνθήκες που διαμορφώνει η Τεχνική Νοημοσύνη, η Τηλεϊατρική και στην αυξημένη ανάγκη για την αντιμετώπιση του ψυχοκοινωνικού στρες που βιώνουν τα Στελέχη.
Δείτε ολη την ομιλία του κ. Μίλκα : εδώ και τον σχολιασμό από τον Πρόεδρο της ΕΕΥΕΔ κ. Ν Παπαγιαννόπουλου εδώ.
Σημέιωση : Τα παραπάνω Βίντεο σε περίπτωση δυσλειτουργίας μπορείτε να τα δείτε εδώ και εδώ αντίστοιχα.
Στις 26 Σεπτεμβρίου 1943 στο Λακκί της Λέρου, βυθίζεται το ελληνικό αντιτορπιλικό «Βασίλισσα ‘Όλγα», μετά από την επιδρομή των γερμανικών αεροσκαφών που είχαν απογειωθεί από το κατεχόμενο αεροδρόμιο της Ρόδου. Κατά την επιδρομή, ο Κυβερνήτης του πλοίου και άλλα 70 μέλη του πληρώματος σκοτώνονται. Η αεροπορική επίθεση αυτή, με πρώτο θύμα της το αξιόμαχο ελληνικό αντιτορπιλικό, αποτέλεσε και το ξεκίνημα της «Μάχης της Λέρου». Δείτε το σχετικό αφιέρωμα της ΕΡΤ (https://www.ert.gr/…/vythisi-toy-antitorpilikoy-quot…/#ΕΡΤ Αρχείο_Ιστορία
Στον κατάλογο των νεκρών συναντούμε το όνομα του Δίοπου – Θερμαστή, Στυλιανού Βαζαίου. Εδώ έρχεται η σύμπτωση των ονομάτων να αποκαλύψει ακόμη ένα νεκρό, που δεν περιλαμβάνεται στον παρακάτω κατάλογο. Η ιστορία δημοσιεύτηκε αρχικά στην “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ” από όπου και η σχετική φωτογραφία του δημοσιεύματος με ιδιόχειρο σημείωμα του Ναυάρχου Μόραλη .
Γεώργιος Μόραλης Αντιναύαρχος Ε.Α.του Πολεμικού Ναυτικού, Επίτιμος Διοικητής Στόλου, Παλαίμαχος Β` Παγκοσμίου Πολέμου έχει τιμηθεί δύο φορές με τον Πολεμικό Σταυρό Γ΄ Τάξης.
Όταν ο αντιναύαρχος ε.α. Γιώργος Μόραλης (1920-2020) συνάντησε, πριν χρόνια, τον Στρατιωτικό γιατρό, καθηγητή, Λάμπρο Βαζαίο, κάτι του θύμισε το όνομα.
– Βαζαίος, είπατε;
– Μάλιστα, Λάμπρος Βαζαίος.
– Τι μου θυμίσατε τώρα… Καθίστε να σας διηγηθώ μια μικρή ιστορία.
Του διηγήθηκε λοιπόν, με συγκίνηση και τρυφερότητα, ότι Βαζαίος λεγόταν ένας υποκελευστής που υπηρετούσε μαζί του στο αντιτορπιλικό «Βασίλισσα Ολγα» στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Και τον θυμόταν καλά, διότι ο Βαζαίος είχε και τον σκύλο του στο πλοίο, που όλοι τον φωνάζανε κι αυτόν «Βαζαίο». Ήταν ένα γλυκύτατο και ζωηρό σκυλάκι, η χαρά όλου του πληρώματος.
Ο αντιναύαρχος ε.α. Γιώργος Μόραλης στο γραφείο του. Μεταξύ των άλλων φωτογραφιών έχει και αυτή του Βαζαίου με τον «Βαζαίο» του…
Ο Δίοπος Βαζαίος με τον Βαζαίο όρθιο…..
«Όπως γνωρίζετε», συνέχισε ο ναύαρχος, «το “Βασίλισσα Ολγα” βυθίστηκε στο Λακκί της Λέρου, στις 26 Σεπτεμβρίου, μετά από αιφνιδιαστική επίθεση δεκάδων γερμανικών αεροσκαφών.
Πήρε μαζί του στον βυθό 73 άνδρες, με πρώτο τον κυβερνήτη, πλοίαρχο Μπλέσα, 5 αξιωματικούς, 10 υπαξιωματικούς, 54 ναύτες και άλλους 3 Αγγλους ναύτες. Μεταξύ των νεκρών ήταν και ο υποκελευστής Βαζαίος, αλλά και ο σκύλος του, ο “Βαζαίος”».
ΣΗΜΕΙΩΣΗ
Στα τέλη Απριλίου 1941, λίγες μέρες πριν από τη είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα, ο Γιώργος Μόραλης είχε ακολουθησει με το ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΟΛΓΑ, το Στόλο κατά την αποδημία του στη Μέση Ανατολή. Στη Μέση Ανατολή, υπηρέτησε σχεδόν συνεχώς σε αντιτορπιλικά (ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΟΛΓΑ, ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ, ΝΑΥΑΡΙΝΟΝ και ΠΙΝΔΟΣ), μετέχοντας στις συμμαχικές επιχειρήσεις στη Μεσόγειο, περιλαμβανομένων συνοδείας νηοπομπών στην άκρως επικίνδυνη περιοχή του Τομπρούκ (1942), των επιχειρήσεων στη Δωδεκάνησο (Σεπτέμβριος-Νοέμβριος 1943, με το ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ), καθώς και των αποβάσεων στο Άντζιο της Ιταλίας (Ιανουάριος 1944, επίσης με το ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ) και τη Νότια Γαλλία (Αύγουστος 1944, με το ΠΙΝΔΟΣ).
*ΕΝΝΟΙΟΛΟΓΙΚΑ γιατί σηματοδοτεί τα 60 χρόνια από την είσοδό μας στη Σχολή ΤΟΠΟΓΡΑΦΙΚΑ γιατί για δεύτερη χρονιά την γιορτάζουμε σε δύο συναντήσεις σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα
Εμείς, του 60 οι εκδρομείς απόμακροι εξ αρχής εκτός παραδομένου κόσμου εμείς, ανήλικοι διαρκώς.
Με τους στίχους του Διονύση Σαββόπουλου από το album “Το κουρέμα” να μας αντιπροσωπεύουν, συναντηθήκαμε σε δύο ομάδες, σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, στις 12 Νοεμβρίου 2025, γιορτάζοντας τα 60 χρόνια της γνωριμίας μας, εκεί έξω από την πύλη της Στρατιωτικής Ιατρικής Σχολής στην Πλατεία Γεμινάδου. Εβδομήντα δεκαοκτάχρονα και ένας δεκαεφτάρης, ο βενιαμίν μας Απόστολος Τούντας. Όλοι μας γεμάτοι όνειρα και φιλοδοξίες.
Βρεθήκαμε πολλοί. Χαρήκαμε, γελάσαμε, θυμηθήκαμε, συγκινηθήκαμε. Φέραμε στο μυαλό μας αυτούς που δεν είναι πια κοντά μας. Τον Σταύρο, τον Στέλιο, τον Γιώργο, τον Νίκο, τον Σταύρο, τον Παναγιώτη, τον Γιώργο, τον Καλλίστράτο, τον Αντώνη, τον Γιάννη και τον Αντώνη. Αλλά στις καλές και στις αστείες τους στιγμές μόνο. Και έτσι τους αισθανθήκαμε σαν να τους είχαμε κοντά μας, δίπλα μας.
Εκδρομείς, σκέφτηκα και εμείς της δεκαετίας του ’60, μαζί με τον Μίκη, τον Χατζηδάκι, τον Κούν, τον Τσαρούχη, την Μελίνα, τον Μποστ και τόσους άλλους, που σηματοδότησαν “το ροκ του μέλλοντός μας”.
Ο συμμαθητής μας Μιχαήλ Σοϊλεμετζίδης έγραψε και μας αφιέρωσε το παρακάτω έμμετρό του.
ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΙΩΒΗΛΑΙΟΥ ΟΙ ΕΤΑΙΡΟΙ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ
Ω ουρανία Μοίρα αιώνια μάντι και πρόξενε ζωής ποιά δύναμη και ποιό φως του Σύμπαντος σε οδηγεί, στις αμετάκλητες επιλογές, με τις πλάνες των ονείρων υποσχέσεις και τις χρυσές των δρόμων ανταμοιβές;
Τι κι αν είμαστε, της νομοτελείας και του αδόκητου, το δια ταύτα τι κι αν είμαστε πεπερασμένοι στου αέναου χρόνου τη ροή… Εμείς οι εύκληροι εταίροι της Στρατιωτικής Ιατρικής, μία ημέρα των θαυμάτων, κάνανε το όραμα ζωή και με της αξιωσύνης τα φτερά, πετάξαμε στον ορίζοντα της Ιστορίας, ως ξεχωριστοί.
Το θαυμαστικό αυθυπόστατο της Ύπαρξης, η διανόηση με πλούτο γνώσεων, ιχνιλάτησε ιδέες , υιοθέτησε αξίες, για την ευφρόσυνη πληρότητά μας.
Μοιραστήκαμε με τους ομοταγείς, και τους ομόψυχους, τα οράματα και τα βιώματά μας, τολμήσαμε και αναδείξαμε τις αλήθειες, που φωτίζουν συνειδήσεις.
Εν τέλει, Εμείς οι Εταίροι, της Στρατιωτικής Ιατρικής ταξιδεύοντας στη θάλασσα των Μουσών, βρήκαμε τα Κύθηρα… των ιδεατών, γιατί ήμασταν εμπνευσμένοι, στο καράβι των προσδοκιών και έτσι φτάσαμε αισίως, στην Αφροδίτης τη γενέτειρα, όπου δικαιώθηκαμε, στα Κύθηρα των αιώνιων συμβολισμών
Τι κι αν ο πανδαμάτωρ χρόνος, όλα τα αλλάζει, η ιδέα της Στρατιωτικής Ιατρικής, αιώνια μένει και ως μυστηριακή αύρα, το θυμικό μεταρσιώνει και εσαεί μας ενώνει, στον δρόμο του Ιωβηλαίου… τον δοξαστικό
Φεύγοντας και από τις δύο συγκεντρώσεις μας (25η από την αποφοίτησή μας!!), τραγουδούσαμε με μπάντα την μυστική της ψυχής μας: “Να μας έχει ο Θεός γερούς, πάντα ν’ ανταμώνουμε, και να ξεφαντώνουμε, βρε, με χορούς κυκλωτικούς κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς”.
Ήτανε το 1961 που στο Θέατρο Αθηνών ανέβηκε το έργο του Λουϊτζι Πιραντέλλο, «Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε». Ο Μάνος Χατζηδάκης έγραψε τους στίχους και την μουσική τραγουδιού που συνόδευε την παράσταση. Η Ζωή Φυτούση μας τραγούδησε τότε, πως ο «Ταχυδρόμος Πέθανε»! «Ήταν παιδί στα δέκα-εφτά», έλεγε «ο αφόρητα ευαίσθητος»(!) στίχος (όπως σχολίασε τότε καλός θεατρικός κριτικός σε εφημερίδα της εποχής). Ας είμαστε ήσυχοι όμως, ας γιορτάσουμε όσο πιο «Χατζηδακικά» μπορούμε τα 100 χρόνια από την γέννηση του! Ας προσέξουμε να μην τον ερεθίσουμε με καμιά άστοχη κουβέντα, δεν ήταν και πολύ υπομονετικόςτα τελευταία του χρόνια! Ιδιαίτερα ας μην τον αφήσουμε να μάθει τι γίνεται σήμερα με τα «Ταχυδρομεία»! Είναι σίγουρο πως παρά την μεγάλη, την μνημειώδη οξυδέρκεια του, δεν ήταν δυνατόν να «προφητεύσει» τότε η έστω να προβλέψει την σημερινή κατάσταση! Είναι ακόμη πιο σίγουρο πως θα στόλιζε, όπως μόνο εκείνος ήξερε, τους «δράστες» όποιοι και αν ήταν, σε όποιο κόμμα και αν σταυλιζόντουσαν
*Στο «Μικρό Φλόκα» της Κοραή, μεσημεράκι ο Χατζηδάκης με τον Νίκο Γκάτσο πίνανε τον καφέ τους κουβεντιάζοντας ήσυχα. Μετά από λίγο ο Κατσαρός με τον Μίλτο Σαχτούρη, πηγαίνοντας για το πατάρι του Λουμίδη, μπήκαν να πουν ένα «γειά», έτσι στα γρήγορα. Ο Χατζηδάκης ρώτησε τον Μιχάλη Κατσαρό όπως το συνήθιζε, «τι γίνεται στον κόσμο Μιχάλη;». Δεν την περίμενε την απάντηση, αυτό φάνηκε από την έκπληξη στα μάτια του.
— Κλείνουνε τα μισά Ταχυδρομεία οι άχρηστοι και εκτός από «ξηρασία στο μέλλον» δεν θα μπορούμε να στείλουμε ούτε καρτ-ποσταλ! μουρμούρησε σκοτουριασμένος ο ποιητής, που δεν έπαυε να κουβεντιάζει για όλα με τους Σαδδουκαίους. Κανένας δεν μίλησε, ούτε ζήτησε αμέσως κάποια εξήγηση. Την σιωπή δεν άφησε να μακροημερέψει όμως ο Γκάτσος και σαν πονηρός Πελοπονήσιος, που λέει η Αγάθη Δημητρούκα, ξεκίνησε να μιλάει σημειώνοντας κάτι στο πίσω μέρος του κουτιού των τσιγάρων.
Πότε θα ανθίσουνε τούτοι ο τόποι Πότε θα’ρθούν καινούργιοι ανθρώποι Να συνοδεύσουν την βλακεία Στην τελευταία της κατοικία.
Έγραφε έτσι σκυφτός, μιλώντας με χαμηλή φωνή και πονηρό γελάκι, όπως έκανε όταν του πετύχαινε η ατάκα στην κουβέντα. Ο Χατζηδάκης κάτι σαν…αει στο διάολο όλοι τους χαμένοι, αγράμματοι, αστοιχείωτοι…μουρμούρισε και έσκυψε να δεί καλλίτερα τι έγραφε ο Γκάτσος. Οι δυο νεοφερμένοι χαιρετίσανε και φύγανε χωρίς να δώσουν συνέχεια στην κουβέντα. Δεν ήταν σίγουρο αν ο Σαχτούρης ήτανε τσαντισμένος η χαμένος σε σκέψεις. Πάντως ήταν σαν να μην ήτανε εκεί. ………
*Εκείνη την στιγμή ο Μορφέας κοίταξε το ρολόϊ του και μου χαμογέλασε! «Είναι 3 και τέταρτο της νυκτός (!), ώρα να σηκωθείς, ξέρεις εσύ γιατί! Το όνειρο τελείωσε. Το πρωϊ πια θα δεις τι θα γράψεις για τα Ταχυδρομεία!». Αθόρυβα, με το μπαστουνάκι του όπως το συνήθιζε, αφού έκανε ένα τελευταίο νεύμα χαιρετισμού εξαφανίστηκε! Σε λίγη ώρα ξημέρωσε, οι ώρες περνάνε γρήγορα μετά τα όνειρα!
Έπρεπε να ταχυδρομήσω δύο γράμματα και να πληρώσω τον λογαριασμό της ΔΕΗ. Με περιέργεια ομολογώ ξεκίνησα για το Ταχυδρομείο. Αν και γνώριζα ότι το κατάστημα της περιοχής μου δεν επρόκειτο να κλείσει, ρώτησα σχετικά την υπάλληλο, αφού, με ικανοποίηση και υπομονή περίμενα αρκετά. Είχε πολύ κόσμο και αυτό μου έδωσε την εντύπωση (μάλλον αφέλεια μου) πως ο κόσμος θα εξακολουθήσει να πηγαίνει εκεί που εγώ όλα τα χρόνια χαιρόμουν την προσωπική εξυπηρέτηση από ευγενείς υπαλλήλους. Την χειροποίητη, την ανθρώπινη σχέση τα δυο λόγια που λέγαμε, θέλουν να τα εξολοθρεύσουν περίεργοι CEO, «άριστοι τεχνοκράτες» (τρομάρα τους!) και άλλα παράσιτα (όλοι τους με μισθούς αστρονομικούς για την εποχή μας και τα υπόλοιπα υποζύγια της εργασίας). Αυτό είναι η προσωπική σχέση και δεν θα παραλείψω τον Ταχυδρόμο της Γειτονιάς με την βαρυφορτωμένη τσάντα, ούτε τα γραμματόσημα που μικροί μαζεύαμε. Κάποιοι μάλιστα από μας, μπήκαν στον κόσμο των Συλλεκτών που έχει τόσο ενδιαφέρον. Δεν θα κάνω παρέλαση συγκινησιακών θέσεων, ούτε παρελθοντολογία, ούτε θα αγνοήσω τις αλλαγές που έφερε η ΣύγχρονηΤεχνολογία. Θα αρκεστώ γι’αυτό σε μερικές επιγραμματικές αναφορές για το πως είδα το θέμα από την πλευρά του ενημερωμένου πολίτη.
1) Η Κυβέρνηση λέει ότι δεν έχει την ευθύνη των Ταχυδρομείων. Την έχει μαζί με την ιδιοκτησία τους το Υπερταμείο και λειτουργούν τα ΕΛΤΑ ως ιδιωτικός τομέας πλέον. Ξεχνά όμως η Κυβέρνηση πως τα ΕΛΤΑ είναι υπηρεσία της Δημοσίας Ζωής, με σοβαρό ρόλο στην ζωή του Λαού. Σκέφθηκε άραγε κανείς την Ιστορία τους;
2) Το ΤΑΙΠΕΔ παρά την αθλιότητα που το χαρακτηρίζει, δεν έχει μόνο σκοπό την κατάργηση η την πώληση δημοσίων Υπηρεσιών. Βασικά πρέπει να προσπαθεί να τις εξυγιάνει και μόνο αν αποτύχει να τις εκποιήσει και όχι να τις διαλύσει για να κάνουν μπίζνες πονηρές ιδιωτικές εταιρείες.
3) Οι ιδιωτικές κουριερ αναπτυχθήκανε και είναι κερδοφόρες γιατί; Τα Ταχυδρομεία με το μεγάλο δίκτυο, τις εγκαταστάσεις, την μακρόχρονη εμπειρία κλπ με ευθύνη των διοικήσεων φθάνουν να είναι ζημιογόνα ενώ μπορούσαν και έπρεπε να πρωτοπορούν!
4) Οι διοικήσεις τους μισθοδοτούμενες με ιδιωτικά κριτήρια (!) καταφέρανε το ακατόρθωτο! Χρεοκοπήσανε σχεδόν τα ΕΛΤΑ και τώρα προτείνουν να κλείσουν τα μισά καταστήματα με διάφορα περίεργα σκεπτικά και το μέλλον θεοσκότεινο! Βασικός μισθός Προέδρου (άσε τα διάφορα πριμ) λέγεται ΌΤΙ ΕΊΝΑΙ 13700 τον μήνα! Αλήθεια, το αυτεπάγγελτο το ξεχάσανε οι εισαγγελείς;
5) Δεν ζητά κανένας έλεγχο και απολογισμό των διοικήσεων και κυρίως εμπλοκή της Δικαιοσύνης; Η ανικανότητα και η πιθανή κακόπιστη πρακτική των διοικούντων βγάζουν μάτι!!!
6) Ποια ιδιωτικά συμφέροντα θα εξυπηρετήσουν καλλίτερα τους πολίτες και γιατί; Η Διεθνής Εμπειρία τι λέει;
7) Πάλι απ’ευθείας αναθέσεις σε φιλαράκια, πάλι μίζες πάλι αθλιότητες! Μήπως να ξαναρχότανε η Ρουμάνα Εισαγγελέας;
8) ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ
9) (Να μην ξεχάσουμε την πρόταση ανασύστασης του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου που έκανε πολύ πετυχημένα ο Γιώργος Σταθάκης)
Οι απόψεις που εκφράζονται στα άρθρα της Ιστοσελίδας μας ανήκουν αποκλειστικά στον/στη συγγραφέα και δεν απηχούν κατ’ ανάγκη τις θέσεις ή τις απόψεις της συντακτικής επιτροπής ή της ιστοσελίδας συνολικά, εκτός και αν ρητά αναφέτεται ως συντάκτης η ΕΕΥΕΔ ή ΔΣ/ΕΕΥΕΔ.
Με θλίψη σας ανακοινώνουμε ότι έφυγε από την ζωή, ο Συνάδελφος, Υποπτέραρχος ε.α, Ιατρός, Καντζάβελος Α. Δημήτριος.
Ο Δημήτρης Καντζάβελος γεννήθηκε το 1939, με καταγωγή το Μαίναλο Αρκαδίας. Εισήλθε στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή το έτος 1957, με ΑΜ ΣΙΣ 555. Αποφοίτησε το 1963.
Υπηρέτησε στην Πολεμική Αεροπορία. Έλαβε την ειδικότητα της Ουρολογίας. Διετέλεσε Διευθυντής Ουρολογικής Κλινικής του 251 ΓΝΑ και Πρόεδρος της Ελληνικής Ουρολογικής Εταιρείας.
Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια σε όλους τους συγγενείς, φίλους και Συναδέλφους του, που τον γνώρισαν και συνεργάστηκαν μαζί του.
Τον Νοέμβριο του 2006 είχα την τύχη να ταξιδέψω στο Βέλγιο και να επισκεφθώ το Ευρωκοινοβούλιο.
Συνόδεψα έναν μαθητή της Α’ Λυκείου του σχολείου, στο οποίο εργαζόμουν ως διευθυντικό στέλεχος, που είχε κερδίσει το Α’ Βραβείο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Αφίσας με θέμα τα παιδιά της Αφρικής. Στον διαγωνισμό πήραν μέρος όλοι οι μαθητές της Α΄ Λυκείου από όλες τις χώρες- μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η αφίσα του μαθητή μας απεικόνιζε ένα νεγράκι με μεγάλα βαθουλωτά από την πείνα μάτια και στο σημείο, που έπρεπε να υπάρχει το στόμα του δεν υπήρχε τίποτε.
Θεματολογική αναπαράσταση της Αφίσας
Η εικόνα ήταν σοκαριστική, γιατί όπως μάθαμε αργότερα τα ανήλικα παιδιά δεν έχουν το δικαίωμα να μιλάνε για τις συνθήκες, που ζουν και τις αδικίες, που βιώνουν από τους ενήλικες συγγενείς ή γείτονες τους και όχι μόνον, όταν έχουν μείνει ορφανά, εκτός αν υπάρχει κάποιος ενήλικας, που μπορεί και θέλει να τα υπερασπιστεί απέναντι στις αρχές του τόπου. .Αυτοί οι εθελοντές ονομάζονται “γκουνταμπάνας”, είναι ευυπόληπτοι πολίτες/ οικογενειάρχες, που τα ίδια τα ορφανά, επιλέγουν..
Οι συμμετέχοντες βραβευμένοι μαθητές της ίδιας ηλικιακής ομάδας, ένας από κάθε χώρα της ΕΕ μαζί και οι συνοδοί καθηγητές/καθηγήτριες του σχολείου τους ταξιδέψαμε αεροπορικώς στις Βρυξέλλες για ένα τριήμερο (Παρασκευή, Σαββατο και Κυριακή) τέλος Νοεμβρίου. Τα έξοδα (αεροπορικά εισιτήρια, ξενοδοχεία, φαγητά, δεξιώσεις, ξεναγήσεις) ήταν όλα πληρωμένα από την ΕΕ.
Στην άφιξη μας στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών μάς περίμενε ένας εκπρόσωπος της οργανωτικής επιτροπής, ο οποίος μας συνόδεψε και μας τακτοποίησε στο ξενοδοχείο, όπου είχαν κλείσει δωμάτια για μαθητές και συνοδούς. Το βραδάκι, όπως μας ενημέρωσαν, θα υπήρχε μια μικρή δεξίωση, για να γνωριστούμε μεταξύ μας. Η απονομή των βραβείων θα γινόταν την επομένη το πρωί παρουσία του Louis Michel, που ήταν ο υπεύθυνος για τα προγράμματα της ΕΕ, που προορίζονταν για τα παιδιά της Αφρικής ..
Το Σάββατο το πρωί στη μεγάλη αίθουσα του ξενοδοχείου μάς περίμενε ένα συγκρότημα με νέγρους μουσικούς, που μας έπαιξαν σκοπούς από διάφορες χώρες της Αφρικής. Στη συνέχεια τον λόγο πήρε ο Louis Michel, ο οποίος απένειμε τα βραβεία στους μαθητές, έβγαλε ένα μικρό λόγο για τα πεπραγμένα της ΕΕ και τα δικά του προγράμματα, που στόχο είχαν να βελτιώσουν τις συνθήκες διαβίωσης των παιδιών της Μαύρης Ηπείρου και στο τέλος ανακοίνωσε, ότι αυτή η μικρή τελετή και η φιλοξενία στις Βρυξέλλες ήταν μόνο για την απονομή των βραβείων/μεταλλίων, ενώ τελειώνοντας πρόσθεσε, ότι το κανονικό βραβείο τους θα ήταν την Άνοιξη και μίλησε για ένα ταξίδι διαρκείας μιας εβδομάδας σε μια χώρα της Αφρικής, συγκεκριμένα στη Ρουάντα, υπό την αιγίδα της ΕΕ και με όλα τα έξοδα πληρωμένα για όλους τους συμμετέχοντες,
Νωρίς το απόγευμα της ίδιας μέρας επισκεφτήκαμε την Ευρωβουλή, όπου είχε ξενάγηση κι ενημέρωση για τον τρόπο λειτουργείας της. Εννοείται, ότι στην επίσκεψη στην Ευρωβουλή δεν ήταν παρόντες οι Ευρωβουλευτές. Μόνον ο ξεναγός και όλοι εμείς, οι συνοδοί και οι μαθητές.
Ο ξεναγός ήταν ένας Σλοβάκος, υπάλληλος της ΕΕ, ο οποίος μας γύρισε στις διάφορες αίθουσες και μας μίλησε για την ΕΕ. Στην αίθουσα της ολομέλειας μας έδειξε τα έδρανα, που ετοιμάζονταν για τους Ευρωβουλευτές της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας, που από την Άνοιξη του 2007 και εξής θα ήταν κι αυτές οι δύο κράτη-μέλη της ΕΕ.
Κάποια στιγμή ο Σλοβάκος ενθουσιασμένος, που μας ξεναγούσε και προερχόμασταν από τις διάφορες χώρες της ΕΕ, απηύθυνε μια ερώτηση στους μαθητές:
“Σε 10 χρόνια από τώρα άλλες δύο ευρωπαϊκές χώρες θα γίνουν μέλη της ΕΕ. Μήπως μπορείτε να μου πείτε ποιες θα είναι αυτές;” Οι μαθητές άρχισαν να αναφέρουν διάφορες χώρες στην τύχη. Ακούστηκαν μεταξύ άλλων η Τουρκία, το Ισραήλ, η Αλβανία κ. α. Στο άκουσμα της Τουρκίας ο Σλοβάκος ενθουσιάστηκε και παρότρυνε τους μαθητές να του αναφέρουν κι άλλες, Οι μαθητές δεν συνέχισαν. Ένιωσαν, ότι δεν μπορούσαν να σκεφτούν κάποιες άλλες. Και τότε ο Σλοβάκος συμπλήρωσε με δυνατή φωνή:
“Η Μακεδονία!”
Ξαφνικά ένιωσα το αίμα ν΄ ανεβαίνει στο κεφάλι μου κι αυθόρμητα έσπρωξα το μπράτσο του μαθητή μου και του είπα, ότι πρέπει άμεσα να σηκωθεί και να διαμαρτυρηθεί: ο Σλοβάκος έπρεπε να πει FYROM, που ήταν η επίσημε θέση της ΕΕ εκείνη την εποχή αναφορικά με τα Σκόπια και όχι Μακεδονία! Ο μαθητής δίσταζε κι όσο κι αν τον πίεσα, εκείνος, ένα παιδί 15 στα 16, ντρεπόταν και δεν σηκώθηκε.
Στο μεταξύ ο Σλοβάκος είχε προχωρήσει την ενημέρωση. Εγώ έβραζα από μέσα μου, αλλά με παρηγορούσε η σκέψη, ότι όπως και να ‘ταν ο Σλοβάκος δεν μπορεί θα επαναλάμβανε το ατόπημα του. Κι εγώ ήμουν έτοιμη!
Πραγματικά σε λίγο ο Σλοβάκος αναφέρθηκε ξανά στα Σκόπια ως Μακεδονία. Σηκώθηκα όρθια τότε και φώναξα δυνατά:
” Objection! (= “Ένσταση!”)
Όλοι οι συνοδοί στράφηκαν προς το μέρος μου με έκπληξη. Ο Σλοβάκος τά ΄χασε προς στιγμήν, αλλά προσπάθησε να είναι ευγενικός: “Τι συμβαίνει;” ρώτησε. Με δυνατή φωνή συνέχισα: ‘Χρησιμοποιήσατε το όνομα Μακεδονία, ενώ θα έπρεπε να πείτε FYROM!”, του απάντησα. Ο Σλοβάκος κοκκίνισε κι απάντησε: ” Ναι, ξέρετε, έχετε δίκιο, αλλά εγώ νομίζω…” Δεν τον άφησα να συνεχίσει:
” Δεν είστε εδώ να μας πείτε τι νομίζετε! Το καθήκον σας είναι να τηρείτε την επίσημη θέση της ΕΕ κι αυτή είναι να αποκαλείτε τα Σκόπια FYROM και ΟΧΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ!”
Εκείνος κατακόκκινος προσπάθησε να τα μπαλώσει και το γύρισε στο συναίσθημα: ” Ξέρετε εγώ πιστεύω, ότι οι λαοί πρέπει να ζουν ειρηνικά μεταξύ τους…” και πάλι δεν τον άφησα να συνεχίσει! Του απάντησα:
“Μια χαρά ειρηνικά ζούμε μεταξύ μας, Υπάρχουν Σκοπιανοί, που εργάζονται στην Ελλάδα κι Έλληνες, που εργάζονται, στα Σκόπια. Άλλο αυτό κι άλλο να χρησιμοποιούν ένα ξένο όνομα. Το πραγματικό όνομα της χώρας τους είναι Μπαρντάρσκα Μποναβίνα. Ήταν ο Τίτο ,που αυθαίρετα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο θέλησε ν΄ αλλάξει τό όνομα του κρατιδίου αποσκοπώντας σε μελλοντική έξοδο στη θάλασσα. Δεν υπάρχει χώρα Μακεδονία, Η Μακεδονία είναι μια περιοχή της Βόρειας Ελλάδας. και είναι καθαρά Ελληνική…”
Είπα πολλά κι ήμουν έτοιμη να πω κι άλλα. Με το ζόρι κρατήθηκα να μην του πω, ότι πριν μερικά χρόνια, πριν μπει η χώρα τους στην ΕΕ μύριζαν τα χνώτα τους από την πείνα και τώρα ο Σλοβάκος μας έκανε τον καμπόσο; Ως υπάλληλος της ΕΕ όφειλε να είναι προσεκτικός και να μιλάει σύμφωνα με τους κανόνες της ΕΕ και ότι ενώ ως τέτοιος πληρωνόταν και από την Ελλάδα, ήταν σωστό να συμπεριφέρεται έτσι:; Αλλά είπα να μην το χοντρύνω…
Στο μεταξύ οι υπόλοιποι συνοδοί καθηγητές είχαν αρχίσει να μιλάνε μεταξύ τους και να σχολιάζουν τα λεγόμενά μου. Η εκπρόσωπος της Κύπρου από την άλλη άκρη της αίθουσας σήκωσε ενθουσιασμένη τον αντίχειρα του δεξιού της χεριού δείχνοντας, ότι συμφωνούσε απόλυτα μαζί μου.
Στην επόμενη αίθουσα, που μας πήγε για ξενάγηση ο Σλοβάκος, άρχισε και πάλι να μιλάει για τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία κι ότι σε 10 χρόνια οι επόμενες δύο χώρες, που θα γίνονταν κράτη-μέλη της ΕΕ, θα ήταν η Τουρκία και η…και η… και κοίταζε γύρω – γύρω στο ακροατήριο να δει πού στεκόμουν. Όταν με εντόπισε, είπε δυνατά: “FYROM, ε; Το είπα καλά;” πρόσθεσε σκάζοντας ένα πλατύ χαμόγελο, στην προσπάθεια του να διορθώσει το ατόπημα του.
“Πολύ καλά το είπατε! Και την επόμενη φορά, που θα αναφερθείτε σ΄ αυτό, σας παρακαλώ, να μη γελάτε! Είμαστε από τη Μακεδονία και μας πονάει!¨”
Το βράδυ στη δεξίωση γνώρισα και τον εκπρόσωπο της Ελλάδας: ένα γεροντοπαλλήκαρο κοντά στα 60 με κοιλιές και προκοίλια,,, Ήρθε κοντά μου με πλατύ χαμόγελο και με αυταρέσκεια συστήθηκε: “Η@@@@@@λος από Καλαμάτα. Ξέρετε ήρθα εδώ για 30 μέρες κι έμεινα 30 χρόνια! Λοιπόν, πώς σας φάνηκε η ξενάγηση σήμερα:” Δεν άντεξα και του είπα: “Σίγουρα θα τσ μάθετε! Αλλά καλύτερα να σας τα πω εγώ! Ξέρετε εγώ σήμερα εκεί μάλωσα! ” “Αλήθεια; Και γιατί; Τι έγινε;¨ με ρώτησε.
Όταν άκουσε τον λόγο, μου είπε “Και πολύ καλά κάνατε κ. Σακελλαρίου:!” Κι εγώ τότε του απάντησα:
“Εγώ καλά ‘έκανα! Εσείς 30 χρόνια εδώ, τι κάνατε;” Εννοείται, ότι δεν πήρα απάντηση,,,
